Sommige instrumenten en hun bespelers worden vaak over het hoofd gezien hoewel ze een belangrijke rol spelen op een plaat. Ze staan bij concerten vaak achteraan opgesteld en alle aandacht gaat vaak naar de zanger(es) en gitarist(e). Drums en bas hoeven doorgaans ook niet echt te klagen want ze worden gezien als een fundamenteel onderdeel van een band, en gooi daar ook nog maar de keyboards bij.
Nochtans kunnen de blazers het verschil maken en dat is exact wat gebeurt op Sorino van Bonfire Lakes, het project rond Marino Roosen. De warmte die het album kenmerkt, wordt subtiel de kamer ingeblázen, letterlijk. Luister maar eens goed naar The new wave type (always in between) waarin het refrein gedragen wordt door de trompet die zich om de stem van Roosen wentelt. Tegelijk verleent ze het nummer een hoge mate van nostalgie, precies het gevoel dat de zanger verwoordt in een terugblik op wie hij was en de weg die hij heeft afgelegd.
Die nostalgie betreft ook de bezongen relaties in songs als Island en WYMM. De band klinkt afwisselend bedaard, serieus en toch ook vrolijk, zoals in S-day. Dat lijkt wel een popversie van een fanfare mét zanger.
Dit tweede album van Bonfire Lakes kreeg een mooie productie van Gaetan Vandewoude (Isbells), waaruit zelfs een vriendschap groeide tussen de twee. Gaetan slaagde er immers in die tweeledigheid in Marino Roosen te helpen vertalen naar een bundel liedjes die zo precies dát weergeven. En daarmee slagen ze er samen in ons het mooiste geschenk te geven dat in die vriendschap zat.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten