Gisterenavond speelde Douglas Firs in CC De Ververij in Ronse. Enkele maanden geleden tourde hij nog met een zeskoppige band, maar voor deze concertreeks in kleinere zaaltjes brengt hij enkel zijn geluidsman en zijn instrumenten mee.
Gertjan van Hellemont, zoals hij bij de burgerlijke stand bekend staat, ken ik al langer. Ik interviewde hem in 2012 ter gelegenheid van de release van zijn debuut Shimmer & glow en hij passeerde al enkele malen op deze blog. Nu het weer haalbaar is om concerten bij te wonen, was ik dan ook verheugd hem te kunnen zien in mijn huidige woonplaats.
Meer dan dertien jaar later op de dertiende van de maand mocht hij mij en mijn lief trakteren op nummers uit zijn intussen vijf albums. Hij bracht solo intiemere versies van o.a. Pretty legs and things to do en Pains in the asses, die doorgaans krachtiger klinken mét band maar toch overeind blijven in deze versie. Uiteraard passeerden ook sowieso al rustiger nummers als Montréal en I miss you, dat thematisch nog erg hoort het album Heart of a mother maar terug te vinden is op zijn vijfde plaat, Happy, pt. 2. Hij deed ook enkele verzoekjes, zoals Judy, echt een band-song die hij voor het eerst solo bracht, en Don't buy the house, dat ook wat inspanning vroeg om zonder de overige muzikanten te spelen. Toch bracht hij het er telkens goed vanaf.
Douglas Firs toonde zich overigens als entertainer een grappige en openhartige gastheer, waardoor je niet alleen via de liedjes zijn universum in gezogen werd. Het publiek vergaste hem dan ook op veel applaus en zong op verzoek soms zelfs verrassend enthousiast mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten