Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht sunn o))). Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht sunn o))). Sorteren op datum Alle posts tonen

24 juni 2016

Vooruitconcert: Sunn O))) (voorprogramma: Lugubrum Trio)


Gehuld in monnikspijen kwam Sunn O))) ons in de Gentse Vooruit op hun enige Belgische concert niet zozeer met de bijbel om de oren slaan dan wel met drones die door merg en been gingen. Dit werd zoveel meer dan een concert: een beleving waarin de muziek je overspoelde.


De concertavond werd afgetrapt door Lugubrum Trio, een cultstatus genietend Belgisch metalcombo. De zanger kondigde het eerste nummer aan als yoga, maar hiermee breng je de chakra’s van menige bejaarde ex-hippie danig in de war. De originele bassist was voor de gelegenheid nog eens opgetrommeld en met zijn instrument zette hij het raamwerk op waarrond de songs gespannen werden. Met een verrassend instrument als de trompet en met droge humor die het verorberen van een wortel tijdens het concert en inleidingen waarvan je niet wist of je ze nu serieus moest nemen of niet inhield, overtuigden ze moeiteloos. Kenmerkend waren de onvoorspelbare tempowisselingen in de songs.


Al een half uur voor aanvang van het concert werd het podium door rookmachines gehuld in een dichte mist. Toen uiteindelijke zanger Attila Csihar van Sunn O))) tevoorschijn kwam, ging hij a capella aan de slag. Zijn stem werd als instrument gebruikt en vervormd tot de diepste bastonen, die de zanger van Crash Test Dummies en Harry Belafonte zondermeer tot Wiener Sängerknaben met een beginnende baard in de keel degradeerden. In een onverstaanbare taal braakte het silhouet dat we zagen klanken uit die zo intens klonken dat we als versteend stonden te luisteren en te kijken. Geleidelijk ontwaarden we in de rook tegen een monochrome achtergrond ook de drie andere leden van Sunn O))). Met twee gitaren en een Moog synthesizer traden zij hun opperhoofd bij.
De drones klonken indringender dan de blik van de Italiaanse ex-scheidsrechter Collina en werden zo traag ontwikkeld dat je overspoeld raakte door de muziek. De songs leken één groot geheel te vormen. Alle gebaren werden traag uitgevoerd, tot zelfs het drinken uit een fles wijn toe, waardoor de allesomvattende sfeer je stevig in de greep hield. Er leek geen ontsnappen mogelijk, al leek niemand in het publiek dat te willen. Geaccentueerde hand- en armbewegingen tekenden zich af en op geen enkel moment tijdens het concert kon je een glimp opvangen van de man onder de pij vooraan het podium. Het viertal beschouwde je algauw als de vleesgeworden Nazgûl, als de vier Ruiters van de Apocalyps. Je oren werden overrompeld door de luide, repetitieve, langgerekte gitaarakkoorden en je ogen aanschouwden een vertraagde herhaling die tegelijk een overprikkeling van je visueel zintuig inhield, want elk detail werd door de langzame uitvoering vergroot tot de sterkste prikkel. Na een heel lang instrumentaal deel begon Csihar opnieuw aan wat je zingen zou kunnen noemen. Niet alleen tot bassen werden zijn vocalen nu gemanipuleerd, maar ook tot gekrijs dat leek alsof de drie-ogige kraaien de boodschap “Winter is coming” kwamen verkondigen.


Uiteindelijk verdween de frontman langzaam molenwiekend van het podium waarna twintig minuten volgden waarin de overgebleven bandleden meer in de focus kwamen. De twee gitaristen geselden hun gitaren in een battle, een opbod om de diepst zinderende en langst gerekte drone. Wie dacht dat daarmee een orgelpunt gezet werd achter het concert, vergiste zich echter schromelijk. Plots verscheen Csihar opnieuw, dit keer gehuld in een mantel bezet met grote puntige spiegelscherven en met een kroon van bijzonder scherpe, lange spievormige spiegels. Hij droeg ook enkele lasers die een paarse lichtbundel rondstrooiden bij elke beweging, die dikwijls gereflecteerd werd door de onderdelen van zijn nieuwste outfit. Als een kruising tussen een futuristische Christus die losgeraakt was van zijn kruis en een luguber gemuteerd Vrijheidsstandbeeld riep hij nu werkelijk de Apocalyps, het Einde der Tijden over de concertzaal af. Met een eindeloos doorgaand slotakkoord van verdoemenis, gierende gitaren, onherkenbare zang, een dreigende choreografie die angstaanjagender was dan om het even welke griezelfilm kwam na twee uur het concert behoorlijk abrupt tot een einde.


De betovering werd jammer genoeg verbroken toen de zaallichten aangingen en de bandleden herkenbaar het applaus en de waardering van het publiek in ontvangst namen. De zorgvuldige opgebouwde mystiek verloor daarmee ultiem een beetje van zijn immense kracht. Sunn O))) is immers het soort groep waarvan je eigenlijk niet wil weten wie de muzikanten nu eigenlijk zijn. Hou ons dus maar weg van elk interview waarin ze hun hobby’s of favoriete gerecht toelichten. Een concert als dit verdient het om voor altijd in de herinnering te blijven voortleven, gehuld in een dik, ondoordringbaar deken van mystiek en mysterie, van raadsels, silhoueten en de duisternis van de geheime bibliotheek uit De naam van de roos.


Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle.

05 januari 2015

Scott Walker en Sunn O)))


Scott Walker geldt als één van de merkwaardigste nog actieve artiesten uit de jaren 60. Met The Walker Brothers scoorde hij hits, waarvan The sun ain't gonna shine anymore bij ons de bekendste is. Al vrij vroeg ging hij zijn eigen weg en maakte soms heel ontoegankelijke en altijd bijzondere albums. Vorig jaar werkte hij samen met de groep van Stephen O'Malley, Sunn O))) (die trouwens op mijn verlanglijstje staan om ooit eens live te zien). Deze meesters van de drone stonden dus al op papier garant om van deze combinatie iets heel apart te maken en dat valt ook niet tegen op Soused.
Vijf songs telt dit album weliswaar, maar er wordt niet onder de 8'45" afgeklokt en zo krijg je alvast 48 minuten waarin de drones van Sunn O))) gecombineerd worden met zang die nu eens richting opera schuifelt, dan weer wat poppy klinkt. Wat overheerst, is een gevoel tussen beklemming en fascinatie.
Neem nu Lullaby, de afsluiter van de plaat: lage tonen worden dan eens afgewisseld en aangevuld met hoge tonen, alle muziek sleept voort en geknisper brengt variatie en daarover heen zingt Scott Walker met een stem zoals je in de huidige rock en pop maar zelden hoort. En zo wordt het een griezelig slaapliedje, dat eerder nachtmerries lijkt te gaan oproepen dan te sussen.


Beluister hieronder het volledige album:

24 december 2015

Sunn O)))


Na hun samenwerking met Scott Walker vorig jaar (die een intrigerend album opleverde), was het wachten tot het eind van dit jaar voor Sunn O))) een regulier album uitbracht. Kannon telt slechts drie songs en duurt iets meer dan een half uur. Maar over de kwaliteit valt niet te klagen.
De drones zijn doordringend maar vooral in Kannon, pt. 3 zorgt de toevoeging van soms haast onhoorbare stemmen voor een bijkomende dimensie. Zoals zo vaak, is een plaat van Sunn O))) vooral een belevenis waarin je helemaal ondergedompeld wordt. Maak dus je hoofd leeg en laat het vullen met de bezweringen op dit album.

Je kan het volledig album hieronder beluisteren:

04 mei 2026

Sunn O)))


Dat ik een zwak heb voor de in monnikspijen gehulde mannen van Sunn O))) mag blijken uit de vele posts over (of met) hen in al de jaren dat ik deze blog onderhoud. Hun nieuwe, titelloze album voegt daar nog maar eens een streepje meer respect aan toe. De zes drones die hun tiende studioplaat vullen weten de luisteraar meteen hun unieke universum in te zuigen. Althans, dat geldt voor wie open staat voor dit soort trance-achtig gitaargeweld, want anders vind je er vast geen moer aan.
Stephen O'Malley en Greg Anderson, het duo dat lijkt weggelopen uit een kruising tussen The name of the rose en The lord of the rings, slagen er ook dit keer een expressie in muziek te brengen van wat abstracte begrippen zijn, natuurkrachten als storm, tektoniek en stroming (van water). Het levert ook op deze plaat weer massieve songs op, waartegen vechten zinloos lijkt en onvoorwaardelijke overgave de enige mogelijkheid is die ze je laten.
Bijna twintig minuten lang rijst opener XXANN voor de geïmponeerde luisteraar op. Alles rondom je vergeet je wanneer je je laat meedrijven op de drones, die allerminst vervelen vanwege de vele kleine variaties en net merkbare wijzigingen die stilstand uitsluiten. Does anyone hear like venom? klinkt daarna weliswaar minder overweldigend maar vergis je niet, de band beukt onophoudelijk. 
De zes songs gaan naadloos in elkaar over en daardoor lijkt ook deze plaat weer één langgerekte song, meer een gevoel dan een melodie, meer sfeer dan ritme. En toch blijft het ook op deze tiende werken als vanouds. 
Toegegeven, wie de band voorheen links liet liggen wegens "niet zijn/haar ding", zal niet van mening veranderen. Wie het duo nog niet kent, kan een verrassende ontdekking doen. En wie hen wel al wist te smaken (zoals ik), mag opnieuw juichen.

Beluister hieronder het volledige album. Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp of hier op de store van hun website.  

31 oktober 2019

Sunn O)))


Na Kannon uit 2015 sturen de mannen in pij van Sunn O))) vier nieuwe drones onze richting uit. Onbemand en gewapend met bommen om vijanden uit te schakelen zijn ze allerminst, al kan ik me voorstellen dat sommigen ze met schrik of minstens lede ogen zien aankomen. De muziek van Stephen O'Malley en Greg Anderson is niet meteen de meest toegankelijke en vraagt een open geest en oren die wel wat kunnen verdragen.
Pyroclasts is hun negende album en blijkt de opvolger te zijn van het in april al verschenen Life metal (dat totaal aan mij voorbijgegaan is). De vier songs klokken telkens af rond de 11 minuten en zijn ook langgerekte drones waarrond geweven wordt. Opvallend daarbij is vooral dat dit album niet verwoestend uithaalt maar eerder meditatief klinkt, met songs die in elkaars verlengde liggen. En daardoor klinkt Pyroclasts puurder dan zijn voorgangers, compromislozer ook en toch best wel beluisterbaar (al zou ik mensen die onbekend zijn met de band misschien niet dit album aanraden als kennismaking). Volgens velen heeft producer Steve Albini (een man die u ongetwijfeld kent van zijn werk voor Nirvana, Pixies, The Jesus Lizard, Fugazi, The Auteurs, Low,... of zijn eigen bands Big Black en Shellac) een enorme invloed gehad op de veranderde sound van de band en hier en daar wordt hij zelfs het derde bandlid genoemd. Wat er ook van zij, deze samenwerking heeft alvast een heel bijzondere plaat opgeleverd.

Beluister hieronder het volledige album:

30 juni 2016

Twintig parels per maand: juni 2016


We gaan de grote vakantie in, maar niet zonder de parels van de maand juni over jullie uit te schudden:
  1. Mad about the boy - Dinah Washington: toen ik nog veel jonger was, werd dit nummer opnieuw populair door een jeans-commercial. Toen besefte ik nog niet wat een geweldig nummer van een geweldige zangeres dit is
  2. I picked a flower the color of your eyes - Tommy Dorsey: toen romantiek nog niet overgecommercialiseerd was en leidde tot prachtsongs
  3. The things we did last summer - George Shearing Quintet with Nancy Wilson: nog meer prachtigs uit lang vervlogen tijden
  4. Calling Dr. Gillespie - Gene Krupa: instrumentaaltje
  5. Krupa - Apollo 440: Gene Krupa (van het vorige nummer) leerde ik kennen dankzij zijn vermelding in dit nummer uit 1997
  6. Atari teenage riot - Atari Teenage Riot: de band van Alec Empire verkende extremen als geen ander, maar ik heb hier gekozen voor een meer toegankelijk nummer
  7. For whom the bell tolls (The irony of it all) - Metallica featuring DJ Spooky: ook al in 1997 remixte DJ Spooky één van de klassieke songs van Metallica, voor de soundtrack van de film Spawn
  8. Children of the grave - White Zombie: geweldige cover van een Black Sabbath-nummer
  9. Me so horny - Revolting Cocks: ik kende het nummer eigenlijk enkel van 2 Live Crew maar deze versie van Revolting Cocks (met onze eigen Luc Van Acker) is véél beter
  10. Carnivàle main title theme - Wendy and Lisa: de openingssong van de geweldige HBO-reeks Carnivàle. Ik was me er niet van bewust dat Prince-protégées Wendy and Lisa hem maakten
  11. Slow - Leonard Cohen: twee jaar geleden bewees Leonard Cohen dat hij het nog steeds kan. Ik smelt telkens weer voor die heel gloedvolle, warme en diepe stem
  12. Still on fire - Aztec Camera: ik heb Aztec Camera altijd een onderschatte groep gevonden, die geweldige popmuziek maakten. Deze song is bij velen onder jullie misschien niet geheel onbekend, uit 1984
  13. The red telephone - Love: het hele album Forever changes van Love is een topper en daaruit koos ik niet voor Alone again or (dat me onder meer door een cover door Calexico bekend raakte) maar dit prachtnummer
  14. Can't seem to make you mine - The Seeds: een band om te ontdekken!
  15. Cinderella - The Sonics: garagerock van de bovenste plank
  16. The werewolf - Paul Simon: Paul Simon heeft net een nieuw album uit, Stranger to stranger, en deze opener toont dat hij nog steeds muziekjes uit de hele wereld op een unieke wijze samensmeedt tot een geweldige popsong
  17. Brando - Scott Walker and Sunn O))): in 2014 bracht Scott Walker (van The Walker Brothers maar intussen nog veel meer van een indrukwekkende solo back catalogue) een album uit samen met de dronemeesters van Sunn O))) (Soused). Dit is echt voor avontuurlijke oren en het loont zeker de moeite je hier voor open te stellen
  18. Lavender - BadBadNotGood featuring Kaytranada: dit soort liedjes moet je gewoon op je in laten werken
  19. Wildflower - Ghostface Killah: Ghostface Killah (één van de leden van de Wu-Tang Clan) bracht twintig jaar geleden een solo-album uit dat zeer de moeite bleek (Ironman)
  20. Niggas in Paris - Jay Z and Kanye West: we eindigen deze maand met het resultaat van de samenwerking tussen de twee grootste namen in de hiphop. Dit is een knaller van formaat dus zet het volume maar heel hoog!
Beluister hieronder de volledige luisterlijst:

23 december 2011

Dead Skeletons


Cliché : alle IJslandse muziek wordt gekenmerkt door engelengezang, hemelse melodieën en wegdromende soundscapes, al dan niet met wat zachte knisperingen, ideaal voor zondagavonden, voor lange schemerige zomeravonden of lekker knussen hardvuurwinteravonden.

Dead Skeletons blazen dit torenhoog cliché op overtuigende wijze weg op Dead Magick, hun debuutalbum. Want drones en new wave zijn de eerste termen die ons komen toewaaien wanneer we dit schijfje in onze cd-speler schuiven.

Bijna negen minuten lang opent Dead op repetitieve, bezwerende wijze, en meteen weten we dat we een opmerkelijk debuut mogen verwelkomen. Het IJslandse drietal klinkt bij momenten als Sisters Of Mercy mét tonnen humor, als Joy Division gekruist met Front 242, en neemt daardoor een unieke plaats in binnen het hedendaagse muzikaal spectrum. Het klinkt vertrouwd, maar toch niet op één genre vast te pinnen. In Om Mani passeert een flard vroege Underworld, die helemaal opgaat in het repetitieve en erin oplost als een aspirine in een glas troebel water.

Bij vrijwel elk nummer merken we trouwens wel één of andere verwijzing naar telkens een andere groep, zoals The Cramps in Psychodead of de psychedelische Beatles van Tomorrow Never Knows in Ask Seek Knock.

Dead Magick I klinkt bijzonder speels, en het is net die combinatie van het donkere new wave geluid met telkens een lichtere toets die deze plaat erg verteerbaar maakt. Zelfs wanneer de industrial toer opgegaan wordt (zoals in Ljosberinn), klinkt dat minder dreigend dan we gewoon zijn binnen dat genre. Wellicht is het de vrouwenstem die doorheen de song gekronkeld komt, die dat effect teweegbrengt.

When The Sun Comes Up begint als een lange drone van Sunn O))), en mondt dan uit in Joy Division pur sang. Sunn O))) is trouwens opnieuw de referentie waar we onmiddellijk moeten aan denken bij Dead Magick II, dat in alles het tegenovergestelde lijkt van het lichtvoetige Dead Magick I. En zo eindigt dit album met het donkerste nummer, waarin voor het eerst geen enkel lichtpunt schijnt te komen, tot de laatste minuut overheerst worden door het geluid van vogeltjes in een lentebos.

Dead Skeletons lijkt ons vooral een groep waarvan we nu al uitkijken hoe ze dit alles live vertalen, en of dan de donkere new wave zal overheersen, dan wel de ironische toetsen.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

29 april 2026

Twintig parels per maand: april 2026

 


Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

01 januari 2010

Muzikaal jaaroverzicht 2009

Ik kan me niet herinneren wanneer ik meer naar muziek luisterde dan in 2009 en ik heb nooit eerder zoveel muzikale ontdekkingen gedaan in één jaar tijd (of het moet zijn tijdens mijn studies, toen de hele "alternatieve" muziekwereld voor me openging...). Het bewogen jaar dat 2009 voor mij persoonlijk was, zal er zeker voor iets tussen zitten, daar twijfel ik geen moment aan. En er waren natuurlijk ook (vooral via Facebook) mensen die ik leerde kennen met gelijkaardige muzieksmaak, die me in de richting wezen van artiesten die ik nog niet kende : Bart van Indiestyle, Nancy en natuurlijk ook Roen, die vooral veel rootsmuziek (als ik even deze term zo breed mag gebruiken) toegankelijk maakte voor mij met zijn tips...
En het blijkt dat als je goed en veel luistert naar muziek, er ongelooflijk veel goeie muziek blijkt te worden gemaakt, ook nog in 2009 (al zou je stilaan denken dat alle mogelijke combinaties om muzieknoten in te zetten, intussen wel al eens ergens zullen gebruikt zijn...). 2009 was dan ook een muzikaal zeer rijk jaar, waarin ik heel wat mooie albums hoorde (en dan waren er ook nog eens een heleboel goeie singles uit middelmatige of mindere albums, enkele goeie EP's en heel wat compilaties om duimen en vingers van af te likken...) En dankzij internet kan je zoveel muziek in zoveel niches horen, dat je er helemaal dol van zou worden !
Hieronder mijn top 20 van 2009, maar daarnaast waren er ook nog prachtige albums van
The Most Serene Republic, Black Lips, We vs Death, The Big Pink, Dave Rawlings Machine, Absynthe Minded, Micah P Hinson, Son Volt, Vic Chesnutt, The Deer Tracks, Helado Negro, 5 years of Hyperdub (verzamelaar), Rickie Lee Jones, Dirty Projectors, The Clientele, Soulsavers, Kris Kristofferson, The Temper Trap, Mastodon, Das Pop, Sunset Rubdown, Levon Helm, Elvis Perkins In Dearland, Slaid Cleaves, Regina Spektor, Dinosaur Jr, James Yorkston & Big Eyes Family Players, Malcolm Holcombe, Megafaun, God Help The Girl, Caroline Herring, Major Lazer, Here We Go Magic, The Unthanks, The Flatlanders, The Avett Brothers, The Fiery Furnaces, Lindstrøm & Prins Thomas, Espers, Tinariwen, Editors, Discobar Galaxie, Jon Hopkins, Daniel Johnston, Isbells, Yeah Yeah Yeahs, Magnolia Electric Co, Doves, Grant-Lee Phillips, Great Lake Swimmers, Florence + The Machine, Birdy Nam Nam, Be My Weapon, Heavy Trash, Hockey, Molina And Johnson, Sunn O))), Monsters of Folk, Gossip, Camera Obscura, Brendan Benson, Lyle Lovett, The Band Of Heathens, Masters Of Reality, Yo La Tengo, The Horrors, Datarock, Amazing Baby, Ana Egge, John Vanderslice, The Bloody Beetroots, Our Brother The Native, Tony Allen, Elvis Costello, Akron/Family, Rod Picott And Amanda Shires, Mumford & Sons, The Black Heart Procession, Guy Clark, Scott H. Biram, Bill Callahan, Spinnerette, Kylesa, The Veils, Team William, Bishop Allen, Hell, Bibio, Patrick Wolf, Robert Pollard, Antony And The Johnsons, The Idle Hands, Wye Oak, Jokers's Daughter, The Mountain Goats, Ben Lee, The Leisure Society, William Fitzsimmons, N.A.S.A., Them Crooked Vultures, Sophia, Scott Matthew, Built To Spill, Port O'Brien, Hope Sandoval & The Warm Inventions, Vetiver, Alela Diane, Phosphorescent, Bob Dylan, Future Of The Left, 2562, Volcano Choir, Edward Sharpe And The Magnetic Zeros, Bowerbirds, Grizzly Bear, The Maccabees, The Very Best, Graham Lindsey, Warp20 box set (verzamelaar), Richmond Fontaine, The Cave Singers, Nick Cave & Warren Ellis, Wilco, The Deep Dark Woods, Patrick Watson, Bruce Springsteen, Buddy And Julie Miller en Zombie Nation :

20.
Manhay - Daan


Er waren zeker verscheidene Belgische platen dit jaar die de moeite meer dan het beluisteren waard zijn (zie hierboven), maar als ik kijk naar waarnaar ik het meest geluisterd heb, dan steekt Daan er bij de Vlaamse groepen toch bovenuit. Op deze plaat vind ik Daan "volwassener" en muzikaal rijper klinken, terwijl de ingrediënten van zijn vorige albums toch ook aanwezig blijven. Het lijkt er een beetje op dat de samenwerking met Bobbejaan Schoepen in 2008 ergens sporen heeft achtergelaten bij Daan...




Icon


19. High, wide and handsome (The Charlie Poole project) - Loudon Wainwright III


Ik heb altijd wel gehouden van Loudon Wainwright III (zelfs al luister ik echt niet vaak naar de man), omwille van de humor in zijn liedjes én de goeie muziek zelf natuurlijk. Dit jaar bracht hij een groots project (de herinterpretatie van liedjes van Charlie Poole) tot een goed einde, en ik heb speciaal in de bib de overzichtsbox van Charlie Poole ( You ain't talkin' to me - Charlie Poole and the roots of country music) geleend, die een waarachtige aanrader bleek. Op de plaat van Loudon doen trouwens zoon Rufus en dochter Martha ook mee...




Didn't he ramble

18. Disfarmer - Bill Frisell

Dit album is een bevreemdende luisterervaring, omdat Frisell in vooral instrumentale nummers een verhaal poogt te vertellen en daarbij vooral put uit een rijke muzikale traditie, waarbij hij me vaag verwant lijkt (en er ook weer helemaal van verschilt...) aan Ry Cooder.




Disfarmer theme

17. Notes to an absent lover - Barzin

Het begin van het openingsnummer doet me helemaal denken aan Exit music (for a film) van Radiohead. Zo goed als OK Computer wordt dit album niet, maar wie liedjes over de liefde wil horen die mooi en doorleefd klinken en die je raken, mag hier zeker niet aan voorbijgaan...




Nobody told me


16. The sacred shakers - The Sacred Shakers

Gospel voor de eenentwintigste eeuw ! Echt waar ! Ik zou zelfs bijna durven zeggen : de Radiohead van de gospel !




I'm gonna do my best


15. Reservoir - Fanfarlo



Fanfarlo klinkt als een kruising van vintage eighties muziek, het theatrale van Arcade Fire en het weidse van The Low Anthem, en toch komt het goed... Straf !




The walls are coming down

14. Backspacer - Pearl Jam



Als Nevermind toch nog steeds voor mij het beste album ooit blijft (al luister ik vaker naar OK Computer), heeft dat vooral ook te maken met de periode in mijn leven die zo sterk verbonden is aan Nirvana, en ook aan Pearl Jam. Alive blijft voor altijd verbonden met de fuif van mijn beste vriend toen en met dat hele jaar. Ik ben altijd de muziek van Pearl Jam blijven beluisteren, en was nooit echt teleurgesteld : er bleef altijd genoeg goede muziek komen. Met Backspacer hebben ze één van hun beste albums gemaakt, dat naast Ten en Vs. kan staan wat mij betreft. Enerzijds is er opnieuw de energie van de vroegste platen, en anderzijds hoor je ook dat Eddie Vedders solo-projecten (zoals de soundtrack voor Into the wild) hun weerslag hebben en leiden tot gelijkaardige maar nog betere Pearl Jam-nummers...




The fixer

13. Humbug - Arctic Monkeys


Ondanks de verrijking die Alex Turners ervaring met The Last Shadow Puppets binnenbrengt, mis ik een beetje de energie van hun debuut, het rauwe en ongepolijste, maar verder blijft dit natuurlijk een verdomd goeie CD...




Crying lightning

12. Hombre lobo : 12 songs of desire - Eels

Eels vallen nooit tegen, en eigenlijk -besef ik nu- onderwaardeer ik hen steevast. Hun liedjes zijn onopvallend mooi, en het is pas met de jaren dat je hun muziek helemaal ten volle gaat appreciëren, en toch zie je hen te vaak over het hoofd bij het maken van lijstjes... Onopvallend goed zijn is een nadeel... Verwacht hen dus ook maar al volgend jaar, met End times, tenzij ik hen zou vergeten...





That look you give that guy


11. LP - Discovery

De voor de hand liggende woordspeling is dit keer helemaal waar : dit was echt een ontdekking. En als ze hun album ook nog eens LP noemen, tja, wat moet je dan nog zeggen ? Behalve dat dit een verrassend mooi plaatje is voor avontuurlijke, electronische muziek niet schuwende luisteraar...




Orange shirt

10. Riceboy sleeps - Jónsi & Alex



Vorig jaar haalde Sigur Rós het net niet om de beste plaat te worden. Jónsi probeert het dit jaar samen met zijn partner Alex Somers (geen familie van Willy, gelukkig !). Het is een zeer fijne plaat, ideaal om naar te luisteren als je ook nog iets anders wil gedaan krijgen, want weinig opdringerig, maar jammer genoeg is ze daardoor ook niet beklijvend genoeg om hoger te eindigen...




Boy 1904

9. Hospice - The Antlers


Fijne popplaatjes met weerhaakjes : daar hou ik wel van. Dit album lijkt nochtans geen popplaat, maar wie goed luistert hoort telkens weer simpele popmuziek (soms haast kinderlijk simpel) doorbreken in nummers die noise, feedback noch electronica schuwen...




Two

8. Harum scarum - Joe Gideon & The Shark



The Jon Spencer Blues Explosion is nooit ver weg op dit bluesrockdebuut, dat zoveel meer dan bluesrock te bieden heeft. Flarden sixties komen voorbijgewaaid, en de stem komt me zo bekend voor, maar ik kan deze stem en deze manier van zingen maar niet thuisbrengen...





DOL




Ik mocht een wedstrijd hosten voor de Benelux waarbij je een cd kon winnen van deze Canadese groep, en daar ben ik nog steeds heel fier op ! Want dit is echt supergoed ! Ik raad het iedereen aan, ik heb meerdere keren over deze groep geblogd en hen in mijn 8tracks mix binnengesmokkeld waar mogelijk... Echt : check them out ! En hoop met mij mee dat ze ooit eens hier optreden...



Model homes

Toegegeven, de plaat kwam eigenlijk al in 2008 uit, maar ik kocht hem met nieuwjaar en het werd de plaat die zowat gans augustus bijna dagelijks gedraaid werd hier... Voor mij, in mijn beleving, hoort dit album helemaal bij 2009. Prachtige plaat !




Up on a mountain




Hier beschreef ik al wat ik vind van dit album... En ik blijf daarbij. Werkelijk een mooi en wonderlijk plaatje, een echte groeiplaat ook...






BMB

Vanaf hier beginnen de albums waarop elk nummer, werkelijk elk nummer geweldig tot subliem is, en dus werd hier een rangschikking in maken, behoorlijk moeilijk. Ik heb me door een aantal zaken laten leiden (zoals hoe vaak ik er naar luisterde, welke impact het op mij had, hoezeer de plaat aansloeg bij waar ik mee bezig was of welke plaats ze kreeg in mijn privé-leven). Dit album is het derde deel van de trilogie die Sam Baker maakte, met voorheen al Mercy en Pretty world, ook al stuk voor stuk albums die -had ik ze toen gehoord- in mijn eindejaarslijstjes hoog zouden eindigen... Ik heb de drie platen al wel vaker na elkaar afgespeeld, en ze sluiten mooi bij elkaar aan, maar toch springt Cotton er nog boven uit : sublieme songs, zo mooi gezongen en muzikaal zo betoverend...




Cotton



Emily Jane White zag ik live op 500 m van mijn deur, een unieke belevenis. Ze had me al overtuigd met wat ik hoorde op haar MySpace, en al helemaal toen ik haar vorige plaat Dark undercoat én deze prachtige opvolger hoorde. De vriendinnen die mee waren naar het concert, beaamden het : dit is van een hemelse pracht !




Victorian America


2. Oh my God, Charlie Darwin - The Low Anthem


Subliem concert in de AB (zie hieronder) ! Sublieme plaat ! Dé mooiste rootsmuziek van het afgelopen jaar ! Need I say more ?



Charlie Darwin



Dé plaat van het jaar komt dan weer uit een heel ander genre : kuduro, een Angolese mix van verschillende stijlen, hier prachtig vermengd met hiphop, drum 'n bass, dubstep, en zowat elk denkbaar dance-genre. Ik heb er nog altijd enorm veel spijt van dat ik hen niet heb kunnen zien (op Pukkelpop of I Love Techno), want ze waren naar het schijnt verpletterend. Dat ik voor dit album kies, heeft er alles mee te maken dat ik in jaren niet meer zo verrast geweest ben door "nieuwe" muziek, want geloof me, dit is echt evolutie in de dance...



Sound of Kuduro



Wat me zelf opvalt, is dat ik meer en meer luister naar wat ik hierboven al gemakkelijkheidshalve "rootsmuziek" noemde (folk, (alt.)country, americana, blues,...) en muziek die je in programma's als Duyster vaak te horen krijgt. Misschien word ik dan toch iets rustiger op muzikaal gebied, maar anderzijds hou ik nog steeds heel veel van dance, harde gitaarmuziek, stevige bluesrock,...

Happenings waarvan ik gepoogd heb (maar het bleek zo goed als onmogelijk) om er zo ver mogelijk van weg te blijven :
het overlijden van Michael Jackson en een nieuw lid voor K3.

Ik zag dit jaar ook enkele concerten, en deze 6 waren echt heel goed :

6.
Pablo Moses (20/7 op Polé Polé Festival Gent) : voorheen enkel van naam bekend, maar echt een ontdekking, en dan nog binnen een genre waarin ik echt niet thuis ben...
5.
Bishop Allen (16/4 in de Vooruit in Gent) : prachtige popnummers met veel enthousiasme gebracht
4.
Gorki (22/7 op Boomtown Festival in Gent) : een prachtig overzicht van 20 jaar Luc De Vos en zijn "beginnend groepke"
3.
Basia Bulat (28/11 op Kraakpand 4.4 in Gent) : een gewone, mooie vrouw die betoverend aantrekkelijk wordt van zodra ze met al haar plezier zingt en muziek maakt ; ik denk dat ik nog steeds een beetje verliefd ben op haar... ;-)
2.
Emily Jane White (3/12 in het bovenzaaltje van Curieuzeneuze in Ledeberg) : op 500 m van mijn deur naar één van de mooiste optredens van het jaar kunnen gaan in goed gezelschap : bestaat er iets mooiers ? De avond voordien had ze dan misschien iets minder last van geroezemoes vanuit het café (toen ze in de Botanique optrad), maar hé, de sfeer van dit soort concerten is niet te evenaren...
1.
The Low Anthem (24/9 in de AB Club in Brussel) : gewapend met één van de mooiste platen van dit jaar kwamen ze naar Brussel, in de nog redelijk intimistische AB Club, waar ik op één van de voorste rijen toeschouwer en luisteraar mocht zijn bij een concert waarin de sfeer meteen goed zat, de liedjes steeds mooier werden en de bandleden zoveel zichtbaar plezier beleefden dat het aanstekelijk was.