Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht het zesde metaal. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht het zesde metaal. Sorteren op datum Alle posts tonen

19 oktober 2014

De Onderwaterzetting

Honderd jaar zijn gepasseerd sinds de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Het zal niemand ontgaan zijn dat dit overal en niet in het minst in West-Vlaanderen herdacht wordt op alle mogelijke manieren. Muziekclub 4AD uit Diksmuide draagt ook zijn steentje bij en organiseerde zo mee een klein festivalletje met vier optredens in Nieuwpoort om de onderwaterzetting van de IJzervlakte eind oktober 1914 te vieren. Daarmee werd immers de Duitse opmars gestuit en zo zou de IJzerfrontlinie vier jaar lang het toneel blijven van een oorlog die ook nu nog tot de verbeelding spreekt. Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry maakten hun opwachting in een grote concerttent op de zeedijk.


Amatorski tourde al uitgebreid na de release van From clay to figures eerder dit jaar (ik zag hen al in Brugge) en het drietal is goed op elkaar ingespeeld. Het leverde een set op, meestal gevangen in blauwachtig licht, die enorm veel consistentie vertoont. Terwijl een rookgordijn langzaam van het podium de tent inrolt, weten Inne Eysermans en haar kompanen met vooral songs uit die laatste plaat het publiek dat langzaam binnenstroomt te bekoren. Opvallend is hoe ook grote hit Come home, gezien de thematiek van de brieven vanaf het front erg toepasselijk, een heel ander muzikaal kleedje aangemeten krijgt waardoor het zonder problemen mee opgaat in de sfeer die de post-rock van de Gentenaars intussen herkenbaar maakt. Vanaf opener U-turn tot de laatste noten een uur later worden we ondergedompeld in een parallelle wereld.


Maar liefst vijftien muzikanten telt Marockin’ Brass en die hebben hun roots verspreid over een groot deel van de wereld. Vlaamse, van oorsprong Marokkaanse, zwarte muzikanten: samen maken ze een smeltkroes van muzikale horizonten die bovendien gedoopt wordt in een grote kom jazz. Van wal wordt gestoken met een erg opzwepend en feestelijk nummer en de drie achtergronddansers/muzikanten worden naar voren gestuurd om er hun prachtige gewaden, compleet met een hoedje met rondzwaaiende kwast, te laten bewonderen terwijl ze Noord-Afrikaanse feestgezangen ten beste geven. Het drietal wordt meermaals op het voorplan gezet. Speciaal voor dit evenement werd Gone west gecomponeerd, dat uit heel verschillende delen bestaat en behoorlijk ingetogen begint. De vele blazers wisselen elkaar af in het opeisen van de hoofdrol en de ritmes rollen over elkaar. De chaos lijkt groot tot alles weer op zijn plaats valt. Uiteindelijk bleek deze groep een aangename verrassing.



Hoewel Het Zesde Metaal (dat ik onlangs voor het eerst zag op Leffingeleuren) net een nieuwe plaat uitheeft (Nie voe kinders) kozen ze voor een aangepaste set met nummers die heel vaak gelinkt waren aan oorlog. Niets doen is geen optie werd zelfs aangekondigd als een vrolijk liedje over de oorlog. Een vertaling in het dialect van West-Vlaanderen van Jaurès van Jacques Brel werd gevolgd door een onafgewerkte pianosonate van de Brits-Australische componist Frederick Septimus Kelly die de band dan maar zelf afgewerkt had (en aangevuld met gitaar, bas en drums). Kelly had die immers zelf niet meer kunnen voltooien omdat hij sneuvelde aan de Somne in 1916. Tussenin zaten wel mooie liedjes als Nie voe kinders, Ier bie oes en Genezen. Hun grootste successong, Ploegsteert, de ode aan wielrenner Frank Vandenbroucke, paste dan weer niet in dit kader en lieten ze dus achterwege.




De grote publiekstrekker was Ozark Henry. Met een kakelvers live-album onder de arm besteeg hij samen met een drummer en een jonge toetseniste-zangeres het podium in de tent. Het hele concert werd een strakke, wat minimalistische setting aangehouden, met zwart, het rood van de drums en wit licht, nu eens fel, dan weer zachter. Het zag er allemaal gestileerd uit en ook het wisselen aan de keyboards en het slaan op de floortoms door Piet Goddaer en de zangeres zag er strak uit. De visuele kracht van het geheel kon echter niet helemaal verhullen dat de Kortrijkzaan zowel muzikaal als in zang toch beperkt is, waardoor er na een tijdje wat onderlinge inwisselbaarheid van de nummers optreedt. Zo hoor je dat sommige voorgesprogrammeerde samples en loops doorheen zijn werk terugkomen. Het loopje uit zijn vroegste single Dogs and dogmen, een song die niet in de set zat, herkenden we in een nieuwer liedje en ook de opbouw en de manier waarop de extra percussie ingebed werd, bleken elementen die als argumenten kunnen dienen voor wie beweert dat hij zichzelf toch wat herhaalt. Het merendeel van het publiek echter wist dit bijzonder te smaken en na een bisronde kreeg het trio een staande ovatie.

Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle.

24 januari 2024

Het Zesde Metaal


Het overlijden van een goede vriend doet wat met een mens. Zelf mag ik van geluk spreken dat nog niet meegemaakt te hebben maar je hebt niet veel empathie nodig en observatievermogen om de impact toch minstens een beetje in te kunnen schatten. Zo'n sterfgeval confronteert je nog meer dan bij je grootouders of ouders met je eigen eindigheid.
Niet iedereen verkeert in een situatie waarin je daarmee aan de slag gaat binnen je creatieve bezigheden maar Wannes Capelle en zijn band Het Zesde Metaal hebben het voordeel dat liedjes maken en platen uitbrengen hun stiel is en dat ze daarin ongegeneerd publiekelijk de rouw een plaats kunnen en mogen geven. Op Het langste jaar voel je doorheen heel wat songs dat de ziekte van Tom Pintens die uiteindelijk tot zijn dood zou leiden, als een bezielende levensadem het album zowel intimiteit als urgentie verleent. Ondanks zijn ziekte heeft Pintens uiteindelijk nog alle opnames kunnen meemaken en de plaat kunnen producen. Het overlijden van een dicht familielid van zanger Wannes Capelle versterkte dit alles nog meer.
Misschien is deze plaat daardoor wel in zekere zin de meest donkere plaat van de Westvlamingen maar het is zeker ook de meest ingenieuze en  meest gedetailleerde. Tegenover grote en kleine levensvragen in de teksten staat muziek die verrijkt is met de aardigste kleinigheden die hen zoveel meer diepgang verleent. De storm is daar een goed voorbeeld van.  Een goede luisteraar leent zijn oor aan alle instrumenten en melodietjes die als een mug rond een brandende lamp cirkelen. Omgekeerd heeft het titelnummer net door zijn soberheid de grootste impact. Moeder aarde gaat thematisch schijnbaar een andere kant op: de ode aan onze planeet wijst ons op onze achteloze manier van omgaan ermee. Doch zinnen als "je bent zo dichtbij dat we je bijna niet zien staan" (maar dan in het Westvlaams) zijn evenzeer van rouw doordrenkt en zouden ook in een andere context hard binnenkomen.
De twee sleutelsongs van deze plaat zijn mooi verdeeld over begin en einde. Den tijd die ons nog rest volgt op de opener en grijpt bij de keel door de dringende boodschap die de band ons meegeeft. Het is bij momenten toch wel naar adem happen bij de treffende dingen die Capelle zingt en je wordt gedwongen na te denken over hoe je zelf je leven leidt en of je wel het meeste haalt uit de tijd die je hebt met geliefden om je heen. En de afsluitende titelsong duwt je door het sober arrangement nog meer met je neus op de feiten. Het is van een intimiteit waarvan je je amper kan voorstellen dat de sfeer van een optreden niet heel sterk verandert eens deze song ingezet wordt. Als dit de live show afsluit, gaat volgens mij iedereen in stilte en peinzend naar huis, een stuk van het grote gedeelde verdriet meenemend.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina:

08 april 2015

Lied van de week: week 15 - 2015

Gie, den otto en ik - Het Zesde Metaal




Uit het eind vorig jaar verschenen Nie voe kinders blijkt deze single van Het Zesde Metaal onweerstaanbaar, zoals ik mocht ontdekken toen hij, terwijl ik naar het werk fietste, steeds onverhoeds opdook in mijn hoofd. Dan helpt maar één ding: er het lied van de week van maken natuurlijk.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

Er was ne keer het is lang geleden
Maar ik ben het niet vergeten
Ik gen gie
't was goesting
't was op 't eerste zicht
't was het leven dat ons tot niets verplicht
Gelijk zweven
Nooit op een doel gericht

 

Hoedat niet moest
We wisten 't wel
Voor ons was er goed weer voorspeld
En ziet

 

Ons hus van steen
Onze stapels werk
Onze vriedom tussen paal en perk
Ons kerk in't midden
En weer die stapels werk
Zegt alles af voor morgen
Zegt alles af voor morgen
Zegt alles af voor morgen

 

De liefde is blind
Toch het eerst jaar
Toen kregen we een kind
Verloren elkaar
Ik heb u nog gezocht
Ja ik zocht en ik vocht
En gie zwaaide en riep
Maar ik war niet thuis
En gie, gie sleipt
En nu en dan iemand die overliep
Zegt alles af voor morgen
Zegt alles af voor morgen
Os kleren heb ik gisteren ingepakt
Wel ons dromen zaten in die blauwe zak
Zegt alles voor morgen
Zegt alles voor morgen
Zegt alles voor morgen

 

Gie den otto en ik
Just ons drieën
Pak het stuur
We gaan rieen
Gij den otto en ik
Just ons drieën
Pak het stuur
We gaan rie-en
Geen plan, geen kaarte
We rijden blind
We rie-en tegen alle wizers in
We zoeken nooit de bane
Dat de baan ons maar zelve vind
Beter oorden bestaan niet echt
Het is de mete die hem op tid verlegt
We zijn voor eeuwig onderweg
We zijn voor eeuwig onderweg
Zegt alles voor morgen
Zegt alles voor morgen
Wel ons dromen zaten in die blauwe zak
Zegt alles voor morgen
Zegt alles voor morgen

 

Zegt alles voor morgen
Zegt alles voor morgen
Das al wat er up uw lippen ligt
Wel laat het liggen waar het ligt
Want klappen is voor morgen
Want klappen is voor morgen
Ach zwiegt, overmorgen

19 november 2019

Het Zesde Metaal


Hoewel ik een collega heb die me al eerder de weg wees naar de band van Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal, is het toch pas echt dankzij mijn lief dat ik beter luisterde naar hun platen en hen zelfs live al aan het werk zag. Het resulteerde in meerdere vermeldingen op deze blog. We zijn allang niet meer de enigen in Vlaanderen die de in het Westvlaams gezongen liederen kunnen smaken.
Skepsels is het vijfde reguliere album van de band en klinkt het meest volwassen. Dat Wannes Cappelle die in zijn teksten altijd al dicht bij zijn eigen leven en beleving kwam, intussen ouder geworden is, merk je bijvoorbeeld in Andere mens. Single Tid van ton kende ik al. Net als bij eerdere eerste singles van nieuwe platen voelde ik dat even moest wennen en niet meteen wist wat ervan te vinden. En net als die vorige keren groeide de song in mijn waardering. De volwassenheid en het zeer persoonlijke komt terug in regels als "we blijven samen voor de troost / voor het verleden dat we gemaakt hebben / en voor de toekomst van de kroost", volgens Cappelle in Reden genoeg om te vinden "da je moe trouwen mè mie". Ook Slaven van het leven bevat regels die je als luisteraar niet meteen vrolijk stemmen: "
Ik zei: nu stop ik met denken / ik heb mijn deel gedacht / ik doe met gist de stilte rijzen / in mijn hoofd is het eeuwig nacht". Op De onvolledigen horen we de gaststem van Stefanie Callebaut (SX), nu niet bepaald een artieste waar ik dol op ben, dus ben ik wel blij dat haar rol beperkt blijft. Ouder komen is als afsluiter de ultieme samenvatting van het introspectieve, persoonlijke en mature album dat Skepsels geworden is.

Beluister hieronder het volledige album:

29 december 2014

Top 21 concerten van 2014

Dit jaar zag ik minder concerten dan vorig jaar, maar de kwaliteit lag wel bijzonder hoog. Uiteindelijk streepte ik 21 concerten aan als "bijzonder goed" en dat betekent dat enkele goeie concerten die anders ook mijn jaarlijstje hadden kunnen halen, nu uit de boot vielen: Marble Sounds in Nijdrop (26/2), Peggy Sue in de Botanique (2/4), Yuko in de Minardschouwburg (16/4), Inwolves in het Concertgebouw Brugge (18/4), Rusty Roots, The Dream Syndicate en Pokey LaFarge op Roots And Roses Festival (1/5), Teho Teardo en Blixa Bargeld in de Schouwburg in Brugge (11/5), Nordmann in de Consouling Store in Gent (22/7), Holy Wave, Blood Red Shoes en Quilt op Leffingeleuren (19-21/9) en Marockin' Brass Band en Het Zesde Metaal op De Onderwaterzetting (18/10).

Hieronder volgt mijn top 21:

21. Chantal Acda in N9 in Eeklo (25/1)


De innemende Chantal Acda, wiens debuut onder eigen naam ik vorig jaar reviewde en die ik toen ook mocht interviewen (via de telefoon uiteindelijk), speelde in Eeklo een heel erg mooie set, onder meer geruggesteund door Gaetan Vandewoude van Isbells. Na afloop kregen mijn lief en ik de kans ook nog even met haar te praten. Het concert herbeleven kan bij wijze van spreken nog elke dag dankzij de release later dit jaar van het op diezelfde tournee opgenomen Live in Dresden.

20. Tricky op Leffingeleuren in Leffinge (20/9)


Soms blijken artiesten onberekenbaar en laten ze iets op het podium zien wat de één ongeïnteresseerd doet wegwandelen en de ander net geïntrigeerd voor het podium houdt om maar niets te missen. Tricky, voor wie ik hoge verwachtingen koesterde, lapte me net dat. Zelf vond ik het een heel goed concert (al miste ik heel wat songs die ik graag eens live had gehoord), al merkte ik in de commentaren op sociale media en de reviews op diverse sites dat lang niet iedereen het met me eens was. 
 
19. Rue Royale in een huiskamer in Ukkel (9/2)


Het sympathieke in Engeland wonende duo zag ik al eerder in huiskamers aan het werk, maar deze kans in het voorjaar om hen in Ukkel te zien optreden, lieten mijn lief en ik niet aan ons voorbijgaan.En daar kregen we ook geen spijt van. 

18. Admiral Freebee op Leffingeleuren in Leffinge (21/2)


De admiraal heb ik vroeger nog wel al gezien en ik vind zijn platen (en zeker zijn singles) doorgaans wel goed, maar ik zou vermoedelijk nooit meer naar een concert gegaan zijn van de Antwerpenaar. Op een festival zie je nu eenmaal wel vaker artiesten wiens gewone optredens je overslaat en met goeie muziek en veel humor wist hij me te overtuigen. Misschien moet ik toch maar eens het oog houden wanneer hij eens in de buurt speelt...? 

17. Chad VanGaalen op DOK in Gent (4/9)


Chad VanGaalen is een artiest die ook het visuele aspect (clips, hoezen,...) belangrijk vindt en ik was benieuwd of ik daar iets van zou merken bij zijn doortocht in Gent. Hij liet de muziek voor zich spreken en dat bleek méér dan voldoende. 

16. Trentemöller op Leffingeleuren in Leffinge (19/9)


Het voordeel aan festivals is dat je soms artiesten aan het werk ziet waarvan je de naam wel kent en waarvan je ooit wel eens een nummer graag hoorde en vaak beluisterde, maar die je voor de rest weer uit het oog verloren was. Trentemöller was dan ook eigenlijk wel een verrassing: een heel heel goeie performance en muziek die live een pak krachtiger klinkt en tot dansen aanzet. 

15. Damien Jurado in de Handelsbeurs in Gent (19/2)


Ooit zag ik Damien Jurado al eens in een huiskamer optreden maar dit optreden in een prachtzaal als de Handelsbeurs was toch nog een pak indrukwekkender.  

14. Swans in de AB in Brussel (25/9)
 


Zo indrukwekkend (en luid) als in 2013 waren Swans dit jaar niet in de AB, maar misschien ben ik niet helemaal fair omdat ik nu natuurlijk met andere verwachtingen naar het concert trok. Want anders had ik dit optreden misschien wel een hogere plaats gegeven. In feite was het echt wel een bijzonder goed concert, hoor. 

13. Horses in Nijdrop in Opwijk (13/2)


Ik ging eigenlijk vooral voor voorprogramma And They Spoke In Anthems (ook niet slecht), maar ik vond uiteindelijk Horses een pak beter en was dus aangenaam verrast. Hun Why you're here (and I'm not) werd één van mijn favoriete singles van het jaar. 

12. Shearwater op DOK in Gent (4/5)


Als een band zelf heel veel plezier heeft op het podium, slaat dit doorgaans over op het publiek. En zo geschiedde dus ook bij Shearwater dat de geluidstechnicus een opname van de avond ervoor liet afspelen, waardoor de bandleden enkele keren de slappe lach kregen. De omstaanders genoten uiteindelijk evenzeer mee... 

11. Asgeir in Gent (3/4)


Vier seizoen in één optreden vervat én een heel heel straffe cover van Heart shaped box van Nirvana: zo kan ik dit concert samenvatten van de IJslander.

10. Bearskin in mijn eigen huiskamer tijdens hun Ongeletterd Concert (15/2)


Het was zonder twijfel het beste Ongeletterd Concert, dat van Bearskin. De band speelde een hele mooie set met ook enkele nieuwe nummers. Ze moesten op zoek naar hoe ze onder meer hun traditionele afsluiter konden spelen in een huiskamer waar je niet alle registers kan opentrekken, zonder echter het effect van die finale te verliezen. Dat ze daar met verve in slaagden, zegt veel over hun kwaliteiten. 

9. Tom McRae op Leffingeleuren in Leffinge (21/9)


Ik kende hem eigenlijk enkel van naam en zo helemaal alleen met een gitaar op het hoofdpodium van een festival, dat moet je toch maar waarmaken. Wel, hij mààkte het waar! En hoe! Tom McRae wil ik wel nog vaker aan het werk zien, hoor. 

8. Sam Amidon in de Magdalenazaal in Brugge (10/4)



Vijf bisnummers die eigenlijk niet eens volstaan om de honger van het publiek te stillen, kregen we na het concert van Sam Amidon, die zich een virtuoos muzikant en een begenadigd verhalenverteller toonde.

7. Jagwar Ma tijdens Les Nuits Botaniques in Brussel (17/5)


Wat een feestje bouwde Jagwar Ma in de tent in de kruidtuin in Brussel. Als ik had gedacht dat ik hier stilaan te oud voor werd, heeft deze band mijn ongelijk bewezen. Op deze manier wil ik nog jaren uit de bol gaan, hoor. 

6. Midlake in Le Grand Mix in Tourcoing (4/6)


De verwachtingen lagen hoog en die werden ook ingelost, daar in de overigens mooie zaal in het Noordfranse Tourcoing.  

5. Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra in de 4AD in Diksmuide (22/2)


Badend in enkel blauw licht bewezen de Canadezen dat hun muziek op zich sterk genoeg staat om een memorabel concert neer te zetten. De mokerslag die hun album al is (één van de beste van dit jaar), werd live nog eens kracht bij gezet.  

4. Sam Baker in Porgy en Bess in Terneuzen (29/10)


Enkele jaren geleden leerde ik Sam Baker kennen via Roen, maar ik had de man nog nooit zien concerteren. Met behulp van Carrie Elkin en Chip Dolan zorgde hij in Terneuzen voor één van de mooiste en beklijvendste (en ook wel grappigste) optredens van dit jaar. 

3. The Wytches op Leffingeleuren in Leffinge (20/9)


Weet je aan wie ik nog het meest moest denken toen The Wytches optraden in Leffinge? Nirvana! Niet alleen is de muziek schatplichtig aan mijn grote helden, maar ook de energie en de attitude op het podium deden me aan de grungesterren denken. Nirvana heb ik nooit live gezien, The Wytches nu dus wel (toen nog amper iemand hen kende). Al vrees ik dat ze misschien niet zo groot gaan worden, al zouden ze dat op termijn misschien wel verdienen. Ik kijk alvast uit naar wat ze in de toekomst nog zullen brengen. 

2. Einstürzende Neubauten in De Loods van De Lijn in Diksmuide (8/11)


De Duitsers waren in 2010 al verantwoordelijk voor de beste concerten die ik ooit zag en dit jaar kwamen ze opnieuw in de buurt van de toppositie, met alweer een hele belevenis, die première van Lament. Dit keer waren alle nummers nieuw voor me, maar toch wisten ze mij en de rest van het publiek zonder probleem mee te trekken in de wereld die ze opbouwden rond de herdenking van 100 jaar W.O. I.
 
1. Strand Of Oaks in Trix in Antwerpen (28/9)


Nadat ik de plaat had gereviewd (en die heel goed vond), wou ik deze man toch wel eens live zien. Ik heb me die impuls niet beklaagd, want op het podium was het nog beter dan in de cd-speler. En zelf was Timothy Showalter zo dankbaar dat hij zich de ziel uit zijn lijf speelde om het publiek, dat hem eindelijk in de armen sloot, te behagen. Iederéén beleefde plezier aan dit concert: de mannen op het podium, de mensen in de zaal, de medewerkers achter de bar,...

Onder de link vind je telkens het oorspronkelijke concertverslag.

25 september 2014

Verslag Leffingeleuren 2014 - dag 3

Op de laatste dag van Leffingeleuren stuurden we onze man opnieuw op pad om verslag te doen van de optredens. Deze dag mocht dan al rustiger zijn met minder optredens, maar toch noteerden we nog enkele puike prestaties.


“Papa, ik wil later ook coole liedjes schrijven zoals Flip Kowlier, niet mooie liedjes zoals jij”, zo zei het zoontje van Wannes Cappelle in de auto. Dat krijg je vast als je in plaats van vrolijk van Min moaten, zingt “ge zijt de slechtste van mijn allerbeste moaten” in ‘Ik haat u nie’. Het Zesde Metaal, een vijftal dat indie brengt in het West-Vlaams, wist van de thuismatch een mooie passage te maken. Tussen de premières door van nieuwe songs uit Nie voe kinders, dat eind oktober verschijnt, kregen we ook de gekendere deuntjes zoals Ier bie oes en Ploegsteert, de ode aan (wielrenner) Frank Vandenbroucke.


Helemaal in zijn eentje bracht Tom McRae zijn singer-songwritermateriaal. Aanvankelijk leek dat wat te mager voor een groot festivalpodium tot hij met veel gevoel voor humor en zelfrelativering het publiek wist te betrekken in een singalong van Dose me up of liet meefluiten in Strangest land. Fans op de voorste rij bliezen zeepbellen tijdens The boy with the bubblegun, wat de Brit zeer wist te pruimen. One Mississippi leek de gedroomde afsluiter te worden met een geweldige apotheose. Er bleek echter nog tijd voor een extra nummer en zo eindigde McRae met een rustiger en triester liedje: Lord, how long?.


We lieten The Delta Saints voor wat ze waren en pikten op het podium van Busker Street nog Redlight District, een vrolijk duo, en Sarah Devreese mee. Die laatste stond moederziel alleen op het podium voor een door de wind behoorlijk leeggewaaid plein. 


In het café begon meteen daarna Quilt aan hun set. Het Amerikaanse viertal brengt folk met harmonieuze samenzang en invloeden zoals we die herkennen van toen The Beatles in India herbrond hadden. Het hoeft dan ook geen verwondering te wekken dat ze vaak vergeleken worden met The Byrds en The Mamas And The Papas en een perfecte kruisbestuiving produceren van hedendaagse folk en het beste van eind jaren 60 en begin jaren 70. Alle bandleden zongen afwisselend mee en zo viel een eind van het hoofdpodium één van de verrassingen van dit festival te rapen.


Reikhalzend keken we uit naar Wovenhand dat in het verleden zelden live teleurstelde. Helaas hadden we al tijdingen gehoord dat ze op deze tournee de songs iets te vaak lieten verdrinken in noise en de eerste nummers in de set bevestigden die geruchten. Het is ons een raadsel waarom David Eugene Edwards zijn diep in roots en religie gedrenkte songs laat vermalen door -godbetert- metalriffs. Naarmate het optreden vorderde, kwam er meer balans en hoorden we echo’s van wat vroeger was. Tot overmaat van ramp echter leek de band er niet al te veel zin in te hebben. Vijf minuten te vroeg begonnen bleek te betekenen dat er tien minuten te vroeg geëindigd werd en vruchteloos werd een bis gesmeekt. Wovenhand was op die manier de teleurstelling van dit festival.


Gelukkig maakte Admiral Freebee dat meer dan goed met zijn nieuwe band. Tom Van Laere kan intussen al op meer dan genoeg hits bogen en plukt vrolijk uit nieuw en ouder materiaal. De zevenkoppige groep injecteerde funk in Always on the run en vooral de twee blazers gaven het vroege repertorium een nieuwe adem. Nothing else to do, Bad year for rock 'n roll, Einstein brain, Oh darkness, Rags and run, Ever present: de hoogtepunten werden gewoon aan elkaar geregen als een kleurrijke kralenketting. En de admiraal had er zin in. Hij maakte een einde aan een gevecht in het publiek met een grappige tussenkomst, vertelde verhalen op een toon waarbij je gewoon wist dat hij zelfs met semi-spirituele toogpraat nog zou wegkomen en kon gewoon niet ophouden in de slotsong. Het laatste zomerfestival sloot zo af met een muzikaal feestje waar iedereen goedgezind van werd.

Je kan dit verslag ook hier lezen op Indiestyle.

14 februari 2018

Project 2018: een compilatiecassette voor Elke (2)


Omdat het vandaag Valentijn is, heb ik liefdesliedjes uitgekozen voor mijn lief. Het kan dus een beetje klef  worden (wees gerust, volgende maand doen we weer normaal):
  1. First day of my life - Bright Eyes: wat een prachtig liefdesliedje is dit en bekijk hieronder ook de heel ontroerende clip van mensen die samen luisteren naar het nummer


  2. A man is in love - The Waterboys: ook hier wordt heel rustig de liefde bezongen, heel sereen maar zo doordrongen van gevoel dat je gewoon voelt wat gezongen wordt
  3. I want you - Elvis Costello And The Attractions: als zelfs een "angry young man" als Elvis Costello zijn hart laat spreken, wie ben ik dan om hem tegen te spreken?
  4. So you think you're in love - Robyn Hitchcock And The Egyptians: dit was ooit een radiohitje dat op één van de eerste Afrekening-CD's stond en dat ik nog steeds heel leuk vind
  5. Part of me, part of you - Glenn Frey: vorige keer koos ik onder andere voor de Eagles, deze keer zijn ze er weer in de vorm van één van hun leden, Glenn Frey. Deze song opent de soundtrack van Thelma and Louise, een erg mooie film die ik wel eens met mijn lief wil (her)bekijken
  6. That's the way love is - The Commitments: nog zo'n leuke film waarvan het al veel te lang geleden is dat ik hem zag, is die over de soulband The Commitments, vol heel mooie muziek trouwens
  7. Isn't she lovely - Stevie Wonder: even was mijn lief bang dat ik zou kiezen voor I just called to say I love you als ik een Valentijnscompilatie zou maken voor haar, dus heb ik voor alle zekerheid maar iets anders gekozen van de man. Hoewel het eigenlijk over zijn dochter gaat, is het evenzeer van toepassing op mijn lief
  8. How deep is your love - Bee Gees: normaal gezien zou ik hier niet voor kiezen (zelf), maar de essentie van een compilatie voor iemand die je graag ziet, is dat je er songs tussen zet die zij (of hij) graag hoort en dan mag deze niet ontbreken
  9. You're the greatest lover - Luv': en wat ik over het vorige nummer schreef, geldt nog meer voor dit
  10. Love is a battlefield - Pat Benatar: misschien heeft Pat wel gelijk want ook bij ons is niet alles peis en vree geweest en we hebben heel wat horden moet overwinnen om te staan waar we nu staan
  11. I second that emotion - Japan: ik weet eigenlijk niet goed hoe graag (of niet graag) mijn lief David Sylvian hoort. Ik denk dat ze een beetje een gemengd gevoel heeft bij hem, sommige nummers (en misschien zelfs hele albums) zal ze vermoedelijk afdoen als "voornamelijk gezaag", vermoed ik. Maar deze song van Japan moet haar toch wel kunnen bekoren
  12. A day - Clan Of Xymox: nu we toch afdalen in de krochten van de jaren tachtig, mag Clan Of Xymox niet ontbreken met hun meest romantische song die ik vond
  13. Friday, I'm in love - The Cure: vooral bekend geworden in de jaren negentig maar duidelijk een overlever van dat decennium met nog heel wat goeie platen later in hun carrière, verdient The Cure hier ook een plaatsje en het is bovendien met één van hun meest vrolijke songs
  14. Glimpse of love - Franz Ferdinand: enkele jaren geleden gingen mijn lief en ik naar Pukkelpop. Sommige optredens zagen we samen, soms splitsten we ons op omdat we elk iets anders wilden zien. Ik denk dat ik naar Father John Misty ging kijken terwijl zij naar Franz Ferdinand samen met Sparks ging luisteren. De Schotten zijn een band waarvan ze elke plaat graag hoort en ik vermoed dat dat ook zal gelden voor hun nieuwe album, waaruit ik die liedje koos
  15. Lover, you should 've come over - Jeff Buckley: ook dit is een beetje een gok. Ik weet dat ze Hallelujah, Buckleys cover van de Leonard Cohen-song verkiest, maar anderzijds ligt zijn stem toch heel erg dicht bij die van Jasper Steverlinck (en die staat op het lijstje met Milow, Selah Sue, Morrissey,...: allemaal artiesten waar ze liefst geen noot van hoort), dus wie weet...
  16. Je moest eens weten hoe gelukkig ik was - Raymond van het Groenewoud: ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen...
  17. Liefde - Het Zesde Metaal: gezien mijn lief uit West-Vlaanderen komt, kon ik deze compilatie niet Westvlaamsloos houden hé
  18. Closer to fine - Indigo Girls: het zal nog een tijdje duren (omwille van onze opgroeiende kinderen die nog thuis wonen) eer we samen kunnen wonen en dat betekent dat ik haar vaak moet missen. Het is altijd uitkijken naar de weekends die we samen hebben en ik voel me naarmate ze naderen, altijd "closer to fine"...
  19. Will you miss me when I'm gone - The Walkabouts: ooit vroeg ze me hoe het zou zijn als ze er niet meer zou zijn. Intussen weet ik heel zeker dat ik geen idee heb hoe ik dan verder zou moeten, het is iets dat ik me niet eens WIL voorstellen, dan komen er altijd tranen in mijn ogen. Ze maakt allang zodanig deel uit, niet alleen van mijn leven, maar gewoon van wie ik ben, dat ik het gevoel zou hebben meer dan de helft van mijzelf kwijt te raken als ze zou sterven voor mij...
  20. The best is yet to come - Novastar: ik eindig met een hoopvolle boodschap, want gelukkig wacht ons nog heel veel leuks samen
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

28 augustus 2016

Gelezen (91)

De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim - Jonathan Coe




Jonathan Coe is een auteur waarvan ik de boeken echt graag lees. Ik ben nog steeds Katrien erg dankbaar dat ze me de weg naar zijn oeuvre wees, lang geleden. Op het korte laatste hoofdstukje na (totaal overbodig wat mij betreft) vond ik dit een erg mooi boek, over thema's als liefde, eenzaamheid, verlangen, mentale gezondheid, relaties en met jezelf in het reine komen...


Dude, where's my country - Michael Moore



Het is een beetje vreemd om een boek over de actualiteit te lezen zo'n 13 jaar na verschijnen. Dat maakt sommige delen mogelijks wat achterhaald, als merk ik ook dat Michael Moore optimistischer was dan achteraf gerechtvaardigd bleek.


De Saint en de groene papegaai - Leslie Charteris



Als ontspannende afwisseling las ik nog eens een boek van Leslie Charteris over de Saint. Dat is altijd onderhoudend en relax, al was dit zeker niet het sterkste boek uit de reeks.

The early stories - Truman Capote


Deze bundeling van vroege verhalen van Truman Capote moet een licht schijnen over het reeds vroeg aanwezige talent van de Amerikaan. Er zitten er bij die gewoon aardig zijn, die laten zien dat hij mooi kan schrijven maar verder ook niet zoveel meer, maar sommige kortverhalen zijn ook al echt áf. 

Ontferm u - Wannes Cappelle


In dit kort verhaal, geschreven ter gelegenheid van de Maand van de Spiritualiteit, heeft Wannes Cappelle, ook nog bekend van Het Zesde Metaal en als acteur in Bevergem, het vooral over verschillende vormen van zorg. Hij weet de clichés weliswaar te vermijden maar hier zat misschien wel meer in: dit verhaal kon uitgewerkt worden tot een langere roman met beter uitgediepte personages nog. Hoedanook is het nu een fijn boek om te lezen (en nog geen 100 bladzijden dik, dus wie niet veel tijd heeft, heeft toch geen excuus om het te laten liggen).

29 november 2014

CC Menen: Wie zal ons redden? - Wannes Cappelle en Griet Op De Beeck


Samen met mijn lief bezocht ik vrijdagavond het gezamenlijke programma van Wannes Cappelle (zanger van Het Zesde Metaal) en Griet Op De Beeck, wiens boek Kom hier dat ik u kus ik onlangs las (en dat ik trouwens van mijn lief cadeau had gekregen) in het CC van Menen.
Tussen de solo gebrachte liedjes op gitaar door las Griet Op De Beeck voor uit dat boek en uit een kortverhaal dat ze voor deze show had geschreven. Wie zal ons redden? was (vermoedelijk de titel) en het werd in vier delen gebracht. Ik vond het voorlezen uit het boek minder leuk dan het boek zelf lezen, maar van het kortverhaal (dat ik dus nog niet kende) heb ik wel genoten: het was grappig, herkenbaar en ook wel knap geschreven.
Wannes Cappelle bracht enkele rustige liedjes, zoals Nie voe kinders, Genezen en Dag zonder schoenen. Soms kwamen ze daar sterker door naar voor, soms miste ik wel de arrangementen die je met een hele band kan gebruiken.

21 september 2015

Leffingeleuren 2015 (zondag)


Ook zondag gingen we voor een beperkt maar haalbaar programma, en dat betekende uiteindelijk twee optredens. Gelukkig waren die beide goed: één zoals verwacht, één onverwacht.


Vorig jaar startte Het Zesde Metaal op Leffingeleuren hun tournee naar aanleiding van het toen nog te verschijnen Nie voe kinders, en zoals aangekondigd werd op het podium, was de cirkel daarmee rond. Het begon nochtans wat vervelend, met problemen met de microfoon van zanger Wannes Capelle. Hoewel hij er een beetje geïrriteerd door raakte, groeiden hij en zijn kompanen doorheen het optreden... 

Setlist:
  1. Genezen
  2. Nie voe kinders
  3. In den plaaster
  4. Dag zonder schoenen
  5. Benauwd
  6. Zet mie af
  7. Ip min knieën
  8. Niets doen is geen optie
  9. Gie, den otto en ik
  10. Verhus
  11. Ier bie oes
  12. Ik haat u nie
  13. Toe nu maar

We pikten ook nog een deel van het optreden van Condor Gruppe mee. Dit Antwerps collectief bevat muzikanten uit Flying Horseman, Hitsville Drunks en Creature With The Atom Brain. Het eerste kwartier van hun show bestond uit een ode aan Moondog, die geëerd werd op deze editie van Leffingeleuren. De zeven muzikanten brachten zowel in dit deel als in bij hun eigen nummers een opzwepende mix van allerlei genres, diep geworteld in de psychedelica van de jaren 70, krautrock en filmscores uit de jaren 60 en 70.

22 januari 2019

Wannes Cappelle, Broeder Dieleman en Frans Grapperhaus


Met Dit is de bedoeling krijgen we het resultaat voorgeschoteld van de samenwerking tussen de Westvlaamse Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), de Zeeuw Broeder Dieleman en de cellist Frans Grapperhaus. Zes songs lang dompelen ze ons afwisselend achter in beide dialecten, die duidelijk verwant en toch ook mooi verschillend zijn.
De songs nestelen zich mooi in een kleinkunst- en folktraditie terwijl de cello er vaak in slaagt nog een extra dimensie toe te voegen. Zoals we van beide zangers gewoon zijn, zijn de teksten om vingers en duimen bij af te likken. Vergeving is een smeekbede die geen God onberoerd laat, Je verdriet is echt leunt dicht aan bij wat de Zeeuw al liet horen op albums als Komma. De ballade van Lanza herstelt het folkverhaal in ere op en laat je hopen dat ze ooit samen een sprookje op muziek zetten en zingen in hun dialect, waardoor het zelfs beter wordt dan de luisterboekversie van Het Geluidshuis. De peilloze diepte en weemoed van Dit mens is er geweest snijdt door merg en been en Vaders is het meest ontroerende eerbetoon dat je je kan wensen. Met eten tenslotte is verreweg de grappigste song op deze plaat.
Samenwerkingen als deze mogen bejubeld worden tot in de eeuwen der eeuwen.

Beluister hieronder het volledige album:

12 november 2020

Wannes Cappelle en Nicolas Callot


Frontman van Het Zesde Metaal en acteur in Bevergem, het zijn slechts enkele van de verschijningsvormen van Wannes Cappelle, die op Kom, benevelt mie! samen met Nicolas Callot in het liederenrepertoire van Franz Schubert duikt en liedjes een Westvlaamse twist geeft (en ze uiteraard in zijn eigen dialect inzingt). 

Schubert's liederencyclus Winterreise ontdekte ik ooit nadat Chantal Pattyn na haar overstap naar Klara op Studio Brussel dit aanraadde. Enkel Der Wegweisser en Der Leiermann worden daaruit geplukt voor deze verzameling en bewerking. Het toont daarmee de rijkdom van de liederen van de Oostenrijkse componist.

Met deze mooie plaat zal Cappelle zijn bekendheid aangewend hebben voor een bredere verspreiding van de pracht van deze liederen en dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je kan kopen via de webshop van Nicolas Callot:

16 december 2013

Het beste Westvlaamse nummer ooit?

Nog tot vrijdagmiddag 12 uur kan er gestemd worden bij de Krant van West-Vlaanderen op het beste Westvlaamse nummer ooit. Stemmen kan hier.
Uit de lijst met genomineerden breng ik onderstaande nummers graag onder uw aandacht (naast de usual suspects Flip Kowlier, Het Zesde Metaal, 't Hof van Commerce, Kamiel en Willem Vermandere):


Brengt ui zuster mee - Berlaen


Ze zij me - Brihang


Nor Olland - De Feesters


Rietn zat te skietn bachtn d'Hoage - Dirty Scums


Vuf kilo groensels - Pheeta


Puree - Gèsman


s ak ze zie - Johnny Turbo


Kleine kiesak - Kleine Sanders


Ip viyoage - Mario en Kevin


Frisco in den disco - Muzze en Vantorre


Bruhhe Bruhhe - No Exp


Up en neere - Sliek De Zeesterre


De boeren van vroeger - The Violent Husbands


Wuk is dad ier nuij - The Westcrew
(wel jammer dat het Westvlaams nogal beperkt blijft...)


Gegingegeugengie - Two Russian Cowboys


Sauna - Westvlams Gemiengeld Vintekoor

14 september 2014

Festivalvooruitblik: Leffingeleuren 2014


Volgend weekend kan je drie dagen lang naar de Oostendse deelgemeente Leffinge voor het festival dat De Zwerver er organiseert. Ik zette hieronder 20 tips in een Spotify-lijstje.
Hier kan je de 10 tips lezen die ik voor Indiestyle bijeen zocht, telkens met een clipje erbij van een live-uitvoering.
Geniet ervan!
  1. For the black hand at dawn - Gepetto And The Whales
  2. Delay - Intergalactic Lovers
  3. Leave a mark - Hydrogen Sea
  4. The dream - Trentemøller featuring Low
  5. Soldier - Amatorski
  6. Puppy - Magnus
  7. Dinosaur - Robbing Millions
  8. Psychological thriller - Holy Wave
  9. Mexico - BRNS
  10. Amidinine - Bombino
  11. Everything all at once - Blood Red Shoes
  12. Dauphine - Gabriel Rios
  13. Excess - Tricky
  14. Do the watching the ex-wives dance dance - Gruppo Di Pawlowski
  15. Everything's a thread - The John Steel Singers
  16. Ploegsteert - Het Zesde Metaal
  17. Liar (live) - The Delta Saints
  18. Tie up the tides - Quilt
  19. Sinking hands - Wovenhand
  20. Oh darkness - Admiral Freebee