Nieuwe singles Douglas Firs en Love Like Birds

Omdat beide artiesten nauw met elkaar verbonden zijn (Gertjan Van Hellemont, van Douglas Firs, deed de productie voor de eerste EP van Love Like Birds, en Elke De Mey zingt al eens mee bij Douglas Firs), presenteren we u twéé nieuwe singles:

 

Misunderstood - Douglas Firs

 

Sailorboy - Love Like Birds

Aankondiging: TrixTraxFest - 4 jaar Indiestyle!

In september bestaat Indiestyle vier jaar, en slaan TRIXTRAX en het online muziekmagazine de handen in elkaar voor een Trixtraxfest in de TRIX Bar en Club, op donderdag 20 september vanaf 19u30. De toegang is zoals steeds gratis, maar er dient wel gereserveerd te worden (hier kan dat).

Vincent&Jules wonnen de vi.be contest en mogen met hun frisse indiepop de debatten openen op 20/9.
De Brusselse multi-instrumentalisten van BRNS gooien stevige dosissen mathrock, tribal en dance samen om zo een uiterst spannend geluid vol dansbare en catchy hooks te creëren. Het kwartet wordt als een wonder van de post-rock/ambient/experimentele scene beschouwd en werd al eerder getipt door het Franse cultuurmagazine Les Inrocks. Niet te missen dus!
De sinds een tijdje herenigde vaderlandse postpunk en -rock helden Reiziger maken zo nu en dan nog eens op ouderwetse wijze een podium onveilig, en dat zullen we geweten hebben. Want meer dan tien jaar na datum klinken de songs van Reiziger nog steeds even energiek en begeesterend.
Met The Dukes hebben we een finalist van de recentste editie van FrappantPOP te gast, ééntje met naast een enorm potentieel tevens een schatkamer vol frisse popmelodieën.
Interesting Television Programs ten slotte omschrijft hun muziek in de bio zo: "Twee man, een stem, een bas, wat gitaren, een orgel, beats en een uitgebreid arsenaal aan geluiden". Kan niet echt fout lopen, denken wij dan.
Verder zorgt Indiestyle voor een afterparty, met Stethoscope Steve (Indiestyle, 22tracks.com, AB), Twisted Melon DJ's (Indiestyle, Twisted Melon, Hindu Nights) en Bester Langs (Indiestyle)

Emanuel And The Fear

De zes Brooklyners van Emanuel And The Fear zijn al aan hun vierde album toe. In het jaar waarin de Maya’s het einde van de wereld zouden gesitueerd hebben, leek het hun ideaal om hun songs over veranderingen vast te haken aan Janus, de Romeinse god van “het begin en het einde”, die steevast met een dubbel hoofd afgebeeld wordt.
The Janus mirror klokt af na iets meer dan 40 minuten, netjes verdeeld over 8 nummers die soms weids genoeg klinken om Muse naar de kroon te steken. Samuel is zo een song, waarin opwaartse krachten vijf minuten lang tekeergaan en een stippellijn trekken van T-Rex naar Muse. Als stadions de ultieme droom zijn voor deze band, hebben ze hun anthem alvast beet. Wie nu echter de indruk zou gekregen hebben dat ze enkel uit dat ene brede vat tappen, moet maar eens luisteren naar de violen in Grey eyes en het haast pastorale eerste deel van dat lied, waarin The Waterboys ten tijde van Dream harder niet ver weg zijn. Ook opener en titelsong The Janus mirror kent een erg Waterboys-achtig begin, waarna zangeres Liz halfweg de vocale fakkel doorgeeft.
De band heeft overigens een voorliefde voor complexe composities en tracht met de inbreng van strijkers en fluit het klassieke rockidioom wat te verbreden. Die hang naar méér is goed merkbaar in Wooble, al klinkt het resultaat toch vooral als een interessante oefening, eerder dan als een geslaagd popnummer. Halfweg het zeven minuten durende lied hebben we al iets te veel wisselingen achter de kiezen om de rode draad nog vast te kunnen houden, en je moet al van heel goeden huize zijn om daarmee toch nog een pareltje te maken, zoals Radiohead wél deed met Paranoid android. Gelukkig mogen we daaraan toevoegen dat meerdere luisterbeurten de kwaliteiten die Wooble wel in zich heeft, beter tot hun recht laten komen.
Foothills of a fire lijdt een beetje aan hetzelfde syndroom en wil teveel goede ideeën in één song proppen. We horen veel goeds maar de overdaad schaadt. Het helpt niet dat we alweer voorbij de zes minuten eindigen, en de laatste minuut is ook wat teveel progrock naar onze smaak. Het rustpunt Black eyes is welgekomen, al heeft het te weinig om het lijf om te beklijven. Een goed evenwicht wordt wel gevonden in My oh my, dat net aan de goeie kant van de scheidingslijn met bombast blijft en mooi gebruik maakt van de contrasterende mannelijke en vrouwelijke vocalen. Het is fijn dat daarna ook nog All we all geweldig single-materiaal blijkt, met een vleugje Supergrass en samenzang die het publiek moet kunnen meevoeren tijdens concerten naar die parallelle wereld die muziek dan hoort op te roepen.
Emanuel And The Fear heeft duidelijk métier en goede ideeën te over. Als ze erin slagen daar nog beter een goeie balans in te brengen, kunnen ze vast nog een pak beter dan wat ze hier laten horen.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.

Lied van de week : week 37 - 2012

Who - David Byrne & St. Vincent

 

Behalve boeken schrijven houdt David Byrne (voormalig opperhoofd van Talking Heads) zich dus ook nog bezig met muziek, en dat leidt dit jaar al tot het naar verluidt erg mooie album Love this giant, dat hij samen met St. Vincent uitbrengt op 11 september. De eerste single daaruit, Who, is een prachtig staaltje van zijn kunnen, dat erg herkenbaar David Byrne klinkt, en toch nieuw en verrassend genoeg is om onze aandacht te vangen. 

Je kan het album Love this giant van David Byrne & St. Vincent hier kopen. Als je er je mailadres achterlaat, krijg je een mp3 van Who.

Lyrics:

Who’ll be my valentine?
Who’ll lift this heavy load?
Who’ll share this taxi cab?
Who wants to climb aboard?

Who is an honest man?
Who is an honest man?
Who’ll help the tired soldier
Far from his own hometown
Carry these men and women
Who get lost when the Sun goes down
Who is an honest man?
Who is an honest man?

Who walks this dusty road?
Who always pulls their weight?
Who’s this?! Inside of me
Who made a big mistake
Who sees these constellations
Seen in those spinning round
Carry these men and women
Who get lost when the sun goes down?

Who is an honest man?
Who is an honest man?
With a graceful motion she sat down slowly
Drank a cuṗ of coffee and she’ll fold her laundry
She begins to tell us all her life story
All around the table, everybody’s staring

Who shouts out hallelujah
Who’s gonna sing out loud
Carry these men and women
Who get lost when the Sun goes down

Who’s getting out of here?
Who thinks they’re wide awake?
Who’s gonna be my friend
All around the table, everybody’s staring

Tsjechië

Samen met mijn lief en haar twee dochters gingen we een weekje naar Tsjechië in augustus. Hoewel onbekend voor velen van ons (met uitzondering van hoofdstad Praag dan), is het een erg boeiend en mooi land, met een klimaat dat vergelijkbaar is met het onze (al heeft het iets minder het milderende van een nabije zee natuurlijk). 

de burcht in Velhartice

Tsjechië bleek het land te zijn van de vele kastelen en burchten, vaak in verschillende stijlen vanwege gebouwd en bijgebouwd en verbouwd in verscheidene tijdperken, maar ook van prachtige, glooiend landschappen. Het is op vele plaatsen nog niet zo toeristisch (nadeel is wel dat er behalve Tsjechisch enkel wat Duits en hier en daar ook Engels gesproken wordt). Bovendien is het er, eens je wat verder weg bent van Praag, naar onze normen erg goedkoop (we zagen er goeie naaimachines en boormachines voor amper 100 à 150 euro in de supermarkt, en onze voedselaankopen bleken spotgoedkoop). Doordat het land eigenlijk maar één echte grote autosnelweg kent (komend van het Duitse Nürnberg naar Praag, en dan nog verder...), moet je wel rekening houden met lange reistijden bij uitstappen, want in de vele dorpen en stadjes moet je telkens vertragen tot 50 km/u, en de meeste Tsjechen lijken zich echt wel aan de verkeersregels en snelheidsbeperkingen te houden.

Het huisje dat we huurden lag in een gehucht van Petrovice, nabij Sušice, mooi tegen de flank van een helling. Onze tuin strekte zich uit tot het bergriviertje aan de rand van het bos, een ideale speelplek voor de kinderen.
We voeren de Otava af, vanaf Sušice langs het kasteel van Rabi helemaal tot in Horaždovice, een lange en vermoeiende tocht waarbij we enkele spannende momenten beleefden. We bezochten het kasteel van Velhartice, de mooie stad Klatovy en het nog prachtiger (maar verdergelegen) Český Krumlov. Uiteraard trokken we ook een dagje naar Praag.
We adopteerden een watermeloen (Francesco), hielden een paar keer kampvuur in onze tuin en aten heel wat lekkere ijsjes, bezochten het Egon Schiele museum (met een tentoonstelling van werk van Gerald Scarfe, verantwoordelijk voor de grafische vormgeving in The Wall en de Disney-film Hercules)...

Francesco, de watermeloen

ons kampvuur

Klatovy

de burcht van Český Krumlov

Praag

 Praag

Praag

spelen in de Otava in Sušice

Wovenhand

16 Horsepower is al lang geleden intussen, en met The laughing stalk heeft David Eugene Edward met Wovenhand al een zevende studio-album uit. We kennen mensen die nog steeds terugverlangen naar de eerste band (hoewel Edwards in elk interview en elk gesprek dat mensen met hem hebben, herhaalt dat er teveel gebeurd is om een reünie ooit nog mogelijk te maken, en dat hij daar zelf geen enkele behoefte aan heeft). We kennen ook mensen die daar vrede mee nemen en intussen al lang genieten van Wovenhand. En ook voor hen zal dit album misschien toch wel even wennen zijn.
Pascal Humbert, die er al sinds 16 Horsepower bij was, verliet na de tour bij de vorige plaat (The threshingfloor) Wovenhand om in Frankrijk zijn vader te helpen in de wijngaard. Er volgde een herschikking van de groep (enkel Edwards en drummer Garrison bleven over), en samen werkten ze aan deze nieuwe plaat. Wellicht markeert het eerder dit jaar uitgebrachte live-album Live at Roepaen het einde van een tijdperk voor de band, want we horen een toch wel grondig veranderde band.
Die verandering is wellicht mee veroorzaakt door de samenwerking met producer Alexander Hacke (van Einstürzende Neubauten en Nick Cave And The Bad Seeds), met wie Edwards bevriend raakte tijdens de (lopende) reünie van Crime And The City Solution.
Wat meteen opvalt is hoe de electrische gitaren een prominentere plaats gekregen hebben, en daarmee de plaat op het eerste gehoor minder zwaar laten klinken. Het typische americana-gevoel is daarmee ook een beetje weg, zij het natuurlijk niet helemaal. Wat we in de plaats krijgen, is echter ook erg boeiend en zal, zo vermoeden we, live zeker vonken geven. Een overtuigend voorbeeld van de nieuwe sound is King o king, waarin de gitaren gieren en er een kracht ontwikkeld wordt van een orkaan, die raast over de stad (waar we voorheen bergen, dorpjes, uitgestrekte velden,... verbeeldden bij de muziek).
Het bezwerende dat altijd al de muziek van Edwards karakteriseerde, blijft een wezenskenmerk van Wovenhand, zoals we o.m. in Closer kunnen horen. In de openingsnoten van opener Long horn horen we een synthese van de oude en nieuwe Wovenhand. Kenmerkend aan Maize is de piano die weggelopen lijkt uit een "murder ballad" van Nick Cave.
Er staat geen enkele ondermaatse song op dit album, en eens je de verwachtingen die de vorige albums hebben geschapen, wat hebt kunnen loslaten, ontdek je een prachtig album dat zich naast Blues funeral van Mark Lanegan mag hijsen bovenaan de lijstjes die zich 's zomers al in menig hoofd schuchter beginnen vormen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Boekpremière Geert Mak

Reizen zonder John

Op zoek naar Amerika

Geert Mak

In de Vooruit stelde Geert Mak, bekend van In Europa, zijn nieuwste boek voor. In 2010 reisde hij John Steinbeck achterna, vijftig jaar na dienst toch door de VS, die hij beschreef in Travels with Charley. Mak, die al vooraf twijfels had bij het waarheidsgehalte van het boek, ging vooral op zoek naar het "échte Amerika", dat veel diverser en genuanceerder blijkt dan wij het kennen, om het te vergelijken met het Amerika dat Steinbeck had geschetst.
Na een inleiding door Johan Depoortere mocht Annelies Beck de schrijver vragen stellen over het boek. Geert Mak bleek erg genuanceerd over de VS, en het jammere is dat Annelies Beck soms te snel de antwoorden wou reduceren tot spitante one-liners (een trend die we in de hedendaagse journalistiek jammer genoeg wel vaker zien). Gelukkig bood Mak voldoende weerstand en nam hij de tijd om zijn verhaal te vertellen, en ons zo warm te maken voor zijn boek.

Lied van de week : week 36 - 2012

Duquesne whistle - Bob Dylan

 
Op 11 september brengt Bob Dylan zijn 35e (als ik het juist voorheb) album uit, Tempest. De eerste single daaruit is een heerlijk relaxt en "ouderwets" nummer dat onweerstaanbaar klinkt en het allerbeste laat verhopen. Net als wijn lijkt Dylan met de jaren beter te rijpen...

Je kan het album alvast hier bestellen.

Lyrics :

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like it's gonna sweep my world away
I wanna stop at Carmangale and keep on going
That Duquesne train gon' rock me night and day

You say I'm a gambler, you say I'm a pimp
But I ain't neither one

Listen to that Duquesne whistle blowing
Sounding like it's on a final run

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like she never blowed before
Little light blinking, red light glowing
Blowing like she's at my chamber door

You smiling through the fence at me
Just like you always smiled before

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like she ain't gon' blow no more

Can't you hear that Duquesne whistle blowing?
Blowing like the sky's gonna blow apart
You're the only thing alive that keeps me going
You're like a time bomb in my heart

I can hear a sweet voice steadily calling
Must be the mother of our lore

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like my woman's on board

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like it's gon' blow my blues away
You old rascal, I know exactly where you're going
I'll lead you there myself at the break of day

I wake up every morning with that woman in my bed
Everybody telling me she's gone to my head

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like it's gon' kill me dead

Can't you hear that Duquesne whistle blowing?
Blowing through another no good town

The lights on my lady's land are glowing
I wonder if they'll know me next time 'round
I wonder if that old oak tree's still standing
That old oak tree, the one we used to climb

Listen to that Duquesne whistle blowing
Blowing like she's blowing right on time

Lied van de week : week 35 - 2012

Only in my dreams - Ariel Pink's Haunted Graffiti

 

Op internet lees ik de laatste tijd vaak over Ariel Pink's Haunted Graffiti. De nieuwe single, Only in my dreams, wordt blijkbaar fel gesmaakt en ik kan heel goed begrijpen waarom. Het nummer is erg toegankelijke pop, en behoorlijk verslavend.

Je vindt het nummer ook op hun nieuwe album, Mature themes, dat je hier kan kopen.

Nu Nog Even Niet

Twee jaar geleden speelde Chantal Acda (je kent haar misschien van Sleepingdog of True Bypass, en vrijwel zeker van Isbells) op een poëziefestival. Ze was onder de indruk van de poëzie die ze er hoorde van Lotte Dodion, en schreef prompt enkele nummers bij de gedichten die ze gehoord had. Het groeide uit tot een crossover-project, Nu Nog Even Niet, waarbij Chantal de muziek voor haar rekening nam, Lotte Dodion de gedichten schreef en Inge Bos tekeningen maakte. Geen wonder dat deze EP, die vijf nummers telt, ook qua vormgeving erg begerenswaardig geworden is.
De gedichten vertellen over liefde die pijnlijk is, maar die tegelijk ook waard is beleefd te worden, over uiteengaan en naar elkaar verlangen. Chantal Acda weet ze met haar stem, die nu uitzonderlijk in het Nederlands zingt, écht tot leven te wekken en de sfeer te geven die ze verdienen. Zowel de gedichten, de liedjes als de tekeningen stralen scherpe randen uit aan een ogenschijnlijk rustig leventje. Muzikaal blijft Acda erg dicht bij wat ze met Sleepingdog maakte, en doet ze denken aan A Winged Victory For The Sullen, Nils Frahm en Peter Broderick. De tekeningen (op de hoezen en in het tekstboekje) herinneren ons sterk aan die van Valhalla Avenue van The Fatima Mansions.
In het openingstrio Nosferatu, Houston we've got a problem en Kaper op de kust blijft alles heel dicht bij elkaar en de songs vloeien vrijwel naadloos in elkaar over. Boekentoren krijgt wat meer kracht mee, muzikaal dan, want de bijna-fluisterzang houdt aan. Daardoor blijft ook de kwetsbaarheid intact. Hoewel Bouwverlof een mooi gedicht is, doet de frasering die Chantal Acda hanteert het niet helemaal eer aan.
Vijf gedichten voorzien van een intimistisch muzikaal kleed en opgesmukt met intrigerende tekeningen, dat is geen alledaagse EP. Maar het is er wel eentje om te koesteren, en af en toe een afspeelbeurt te gunnen, tot in lengte van dagen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Buitengewoon onderwijs

Over hoe slecht ons onderwijs is in het bevorderen van sociale migratie en over hoe het watervalsysteem ingebakken zit in de organisatie ervan, zal ik het nu niet hebben, want dat zou ons te ver leiden. 
Het buitengewoon onderwijs kampt met een ernstig imagoprobleem, omdat het gezien wordt als het ergste wat een leerling kan overkomen (en daarbinnen zijn er dan nog verdere gradaties, met sommige types die beter zijn dan andere). Sommige scholen voor buitengewoon onderwijs kiezen er expliciet voor om die term uit hun naam en hun informatie te weren. Nochtans is er niets "ergs" aan buitengewoon onderwijs: het is buitengewoon omdat het "gewoon" onderwijs er niet in slaagt op buitengewone noden een afdoend antwoord te bieden. In zekere zin is het zoals het dragen van een bril: niets mis mee, gewoon een hulpmiddel vanwege een nood die iemand heeft (omdat hij minder goed kan zien). 
Als een prins naar het buitengewoon onderwijs gaat, omdat hij leermoeilijkheden heeft, zou het destigmatiserend kunnen werken als daarover gecommuniceerd wordt in heldere bewoordingen en men niet schuwt om te zeggen dat hij in het buitengewoon onderwijs geholpen wordt. Dat zou een hart onder de riem kunnen vormen voor vele "gewone" kinderen die er evenmin kunnen aan doen dat ze een leerstoornis of een andere handicap hebben waarop het gewoon onderwijs onvoldoende een antwoord weet te bieden. Kijk, als zelfs het beroemde en hoog aangeschreven Brusselse Sint-Jan-Berchmanscollege blijkbaar onvoldoende middelen heeft om een prins met leermoeilijkheden te onderwijzen, is het toch niet verwonderlijk dat vele andere kinderen een verwijzing naar het buitengewoon onderwijs kregen.
Maar neen, het heet gewoon een "school voor kinderen van 7 tot 14 jaar met leerstoornissen en structuurproblemen" die "kinderen extra kansen wil bieden om in het gewoon onderwijs goed te functioneren". Hé, denk ik dan, is dat niet precies wat buitengewoon lager onderwijs type 8 is? Jazeker!
Maar niet Eureka in Kessel-Lo, want zij zijn geen buitengewoon onderwijs type 8 hoor (tenminste toch niet als je hun hele website leest, nergens een vermelding ervan).
Stel je voor zeg, dat iemand zou zeggen dat één van onze prinsen naar het BLO gaat!

Lied van de week : week 34 - 2012

Genesis - Grimes

Ook na een half jaar blijft het album Visions van Grimes (dat ik in het voorjaar besprak) boeien en intrigeren vooral... Grimes heeft nu, zo las ik bij Tiffany, bij Genesis zelf de video geregisseerd, en die is een mengeling geworden van een soort moderne Xena, warrior princess, en Lady Gaga. De muziek blijft betoverend mooi...

Je kan het album Visions hier kopen. Op 28 november speelt ze in de Orangerie van de Botanique in Brussel.

Lyrics :

My heart will never be
Never feel never...
Never fall never knew
My heart will never be
Never feel never...
Never fall never knew
My heart will never be
Never feel never...

Never fall never knew
My heart will never be
Never feel never...
Never fall never knew
My heart will never be
Never feel never...
Never fall never knew

Gelezen (47)

Een kleine geschiedenis van bijna alles - Bill Bryson

Wat In Europa van Geert Mak voor mij betekende op vlak van geschiedenis, betekent Een kleine geschiedenis van bijna alles van Bill Bryson als het op natuurwetenschappen aankomt. Op een begrijpelijke, mooi geschreven wijze wordt een mooi overzicht gegeven van de kennis die we hebben over de aarde, het heelal, het leven, de mens,... Het verhaal wordt doorspekt met anekdotes over de hoofd- en bijrolspelers in het grote verhaal van de (geschiedenis van de) natuurwetenschappen, en je komt een heleboel (veel te veel om ze allemaal te onthouden zelfs) weetjes tegen die je doen glimlachen of je verwonderd achterlaten. Dit is een soort naslagwerk in zekere zin, om af en toe nog eens fragmenten uit te herlezen.

En ik leerde er -naast de vele feiten en theorieën die erin uitgelegd staan- ook volgende dingen:

- In de wereld van het grote (het heelal) en het kleine (atomen, cellen) zijn de aantallen die gehanteerd (moeten) worden van een orde die niet te bevatten is voor een mens.
- Om in de wetenschap de erkenning te krijgen die je verdient, moet je geluk hebben, je kennis op het juiste moment, op de juiste manier en op de juiste plaats delen. Zoniet gaat een ander gegarandeerd met de pluimen lopen.
- Eigenlijk zijn wij zeer nietige wezens, die zichzelf héél belangrijk wanen, maar die slechts een fractie van die "geschiedenis van bijna alles" uitmaken en er maar een heel kleine plaats in hebben. Onszelf zien als het centrum van de wereld (laat staan het heelal) of als iets waar de evolutie naartoe gewerkt heeft, is ontzettend aanmatigend.

Kijken in de ziel: toptrainers - Coen Verbraak

Nadat Coen Verbraak al eerder psychiaters interviewde voor de tv-reeks Kijken in de ziel deed hij in deze reeks hetzelfde met toptrainers (uit Nederland), en de interviews (behalve dat met Van Haneghem) verschenen ook in boekvorm.

Foppe de Haan, Guus Hiddink, Leo Beenhakker, Co Adriaanse, Bert van Marwijk en Louis van Gaal passeren de revue en worden soms dezelfde vragen voorgelegd, waardoor je een beter zicht krijgt op wat de rol van een trainer is in een voetbalclub (of een nationaal elftal). Ondanks de individuele verschillen blijken enkele zaken opvallend vaak terug te keren: trainers moeten in de eerste plaats het verhaal kunnen overbrengen, ze moeten spelers beter maken door dicht bij hen te staan en hen te coachen (jammer genoeg vertelt enkel Foppe de Haan iets meer over hoe je dat doet), het trainersvak is een eenzame stiel en het helpt als je zelf toch minstens een redelijk goed voetballer was (maar topspelers zijn niet noodzakelijk toptrainers, of zoals Co Adriaanse het al ooit eens eerder uitdrukte: "Een goed paard is daarom nog geen goeie ruiter.")

Toch bleef ik, omdat de trainers eigenlijk weinig ingaan op hoe ze het precies doen, een beetje op mijn honger zitten. Ik had verwacht dat dit boek me méér zou leren over management en leiderschap, en nét dat aspect wordt wat onderbelicht.

The Murder Of Crows

Alan Sparhawk van Low werkt met stadsgenote en violiste Gaelynn Lea samen in een nieuwe band, The Murder Of Crows. Hun eerste EP heet Imperfecta, en bevat 2 gezongen nummers en 5 instrumentale songs. Down by the lake, dat meer dan 7 minuten duurt, is geïnspireerd op Down by the river van Neil Young.

Je kan de EP hieronder beluisteren, en je kan hem hier kopen:

Krakow

Via Mad About Mountains, waarvan ik het album en hun optreden op de Gentse Feesten besprak op deze blog, kwam ik in de bibliotheek uit bij Krakow, de band van Piet De Pessemier. En kijk eens aan, ook hun album, As the heart is, weet mij enorm te bekoren. Soms, zoals in Come on home, klinkt de band als Neil Young, soms als Low (I miss you). Hoedanook slaagt Krakow erin om prachtige, sfeervolle nummers te brengen met een dosis dreiging mooi in balans met zalvende gebaren.
De sepia vormgeving, met foto's die De Pessemier zelf maakte, zet al de toon en wekt de juiste verwachtingen. Where the heart wordt door de vrouwenstem verheven tot een gefluisterd gebed en in Once around the sun horen we een kruising tussen americana en slowcore waar we aan verslingerd raken.
Deze plaat uit 2007 ontdek ik nu pas, maar ik zou ze iedereen meteen willen aanraden. En ik ga meteen ook op zoek naar de vervolgplaat uit 2009, Far-away look.
Via deze link kan je een concert van de band in de AB bekijken (ze starten wel pas rond 7'00")

Nog meer leuks via Noisetrade...

Twee downloads die zeer de moeite zijn op Noisetrade, het platform waar u geheel gratis én geheel legaal muziek kan downloaden:

Shannon Stephens biedt een EP aan met 4 nummers, als opwarmer voor haar derde album, Pull it together:

Uit dat nieuw album, kan je trouwens deze 2 nummers downloaden via haar site:

- Care of you (mp3)
- What love looks like (mp3)

Calexico biedt een sampler aan, met 4 nummers uit 4 albums (Feast of wire, Garden ruin, Carried to dust en het nieuwe album Algiers, dat later dit jaar uitgebracht wordt:

Led Er Est

Bijna bij toeval stootte ik op Led Er Est, een Amerikaanse band, die net haar tweede album, The diver, uitheeft. Dat album behoort tot de betere die ik dit jaar al hoorde, al zal het wellicht weinig eindejaarslijstjes halen omdat velen de release niet eens opgemerkt zullen hebben. 

Hun muziek wordt meestal omschreven als synthwave, en is eigenlijk een mix van allerlei genres die we vooral met de jaren '80 van de vorige eeuw associëren: new wave, synthpop, garage rock, punk en industrial. Een nummer als Divided parallel is uitgesproken new wave, had van Joy Division kunnen zijn en is alvast één van de hoogtepunten van dit album. Maar de groep slaagt erin niet volledig vast te blijven zitten aan de sound van die voorbije periode in de muziekgeschiedenis, en een eigentijds verhaal te vertellen. Daar slagen ze het best in in titelnummer The diver, Agua fuerte en het wat gothic aandoende Sanetta. Sterke electro-invloeden horen we in Kaiyo Maru en opener Animal smear (even lijkt Sigue Sigue Sputnik zelfs uit de doden herrezen). Met beide voeten stevig in de eighties geplant zorgt Led Er Est toch voor dat ze prachtig album uithebben, dat wat meer erkenning verdient...

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan bestellen:

COEM

Sinds 1998 heeft COEM (Coin Operated Entertainment Machine), een vijfkoppige band uit Hasselt, al een mooi parcours afgelegd. Nu brengen ze in eigen beheer een nieuw album uit, dat bovendien voorgesteld zal worden op Pukkelpop. Wave to us on the way to the top telt slechts 8 songs, en die dissecteren we met plezier.

Opener Ending song (pun intended, veronderstellen we) is behoorlijk rustig, met kruipende instrumenten die een nachtelijk uur evoceren, waarin bellen onheilspellend luiden. “We don’t know what it is we’re looking for” zingen ze, maar wij troosten ons met de gedachte dat de zoektocht soms belangrijker is dan het resultaat. En als die zoektocht een album als dit behelst, zien we ons in onze overtuiging gesterkt.

Answer song drijft op diezelfde sfeer en toont een band in goede doen. Af en toe lijkt het open te zullen barsten tot het dat net niet doet en de beheersing het haalt van de experimenteerdrift. Met Clarity volgt een nummer waarvan we ons luidop afvragen of ze dit live wél durven laten ontploffen, en hoe overweldigend dat dan niet zou klinken. Op plaat houdt de band zich (alweer) in.

Het mag nochtans ook al eens steviger, en zo wordt Tickle down een opbeurend deuntje dat ons voor het eerst wat enthousiaster maakt. Hier horen we waartoe een groep als COEM in staat is wanneer de knop opengedraaid wordt en het vuur aan de lont wordt gestoken. De vooruitgestuurde single Miles away volgt, en die klinkt gauw vertrouwd. Het is een verleidelijk kronkelend popnummer dat ons elk moment op de radio mag overvallen. Secret garden ligt weliswaar in het verlengde ervan, doch het mist wat punch om eenzelfde niveau te halen. Jammer, want zo is het een beetje een soufflé die er goed uitziet, en dan toch nog ineenzakt. A massive shadow is een beetje in hetzelfde bedje ziek, en weigert halsstarrig te beklijven.

Het album wordt afgesloten met net niet titelsong Wave to us on your way to the top, dat wel aan de verwachtingen weet te voldoen. Er wordt vijf minuten tijd genomen om het lied mooi te laten ontwikkelen en het vervolledigt het trio songs die we graag herbeluisteren (samen met Tickle down en Miles away). COEM serveert ons hier als dessert namelijk een warm popnummer voor de meerwaardezoeker.

Ook met dit zesde album geraakt COEM niet weg uit het vakje “sympathieke goeie groepjes zonder écht memorabele uitschieters”, waarvan er misschien geen dertien, maar toch zeker twaalf in een dozijn zijn. Nochtans horen we aanzetten tot méér en beter, aanzetten die ze hopelijk live wel weten waar te maken. Je kunt het op Pukkelpop ontdekken.

De volgorde van de songs op de uiteindelijke CD verschilt van deze op het recensie-exemplaar. De juiste tracklist is dan ook:

1. Miles away
2. Answer song
3. Clarity
4. Tickle down
5. Ending song
6. Secret garden
7. A massive shadow
8. Wave to us on your way to the top

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Zomerhit

Misschien wel dé zomerhit voor al uw feestjes en barbecues, On the rocks van Merdan Taplak:

Lied van de week : week 33 - 2012

Hell broke Luce - Tom Waits

Er hoort een bijzondere clip bij Hell broke Luce van Tom Waits, die heel mysterieus de nieuwe single aankondigde. Het nummer staat op het vorig jaar verschenen Bad as me, en uiteraard is de bijzondere stem van Tom Waits het aspect dat sommigen zal doen weglopen. Zelf ben ik helemaal weg van het nummer.

Je kan het album Bad as me hier kopen.

Lyrics :

I had a good home but I left

I had a good home but I left, right, left
That big fucking bomb made me deaf, deaf
A Humvee mechanic put his Kevlar on wrong
I guarantee you'll meet up with a suicide bomb
Hell broke luce
Hell broke luce

Big fucking ditches in the middle of the road
You pay a hundred dollars just for fillin' in the hole
Listen to the general every goddamn word
How many ways can you polish up a turd
Left, right, left, left, right
Left, right
Hell broke luce
Hell broke luce
Hell broke luce
How is it that the only ones responsible for making this mess
Got their sorry asses stapled to a goddamn desk
Hell broke luce
Hell broke luce
Left, right, left

What did you do before the war?
I was a chef, I was a chef
What was your name?
It was Geoff, Geoff
I lost my buddy and I wept, wept
I come down from the meth
So I slept, slept
I had a good home but I left, left
Pantsed at the wind for a joke
I pranced right in with the dope
Glanced at her shin she said nope
Left, right, left

Nimrod Bodfish have you any wool
Get me another body bag the body bag's full
My face was scorched, scorched
I miss my home I miss my porch, porch
Left, right, left
Can I go home in March? March
My stanch was a chin full of soap
That rancid dinner with the pope
Left, right, left

Kelly Presutto got his thumbs blown off
Sergio's developing a real bad cough
Sergio's developing a real bad cough
Hell broke luce
Hell broke luce
Hell broke luce
Boom went his head away
And boom went Valerie
What the hell was it that the president said?
Give him a beautiful parade instead
Left, right, left

When I was over here I never got to vote
I left my arm in my coat
My mom she died and never wrote
We sat by the fire and ate a goat
Just before he died he had a toke
Now I'm home and I'm blind
And I'm broke
What is next

Gratis download: Great Lake Swimmers

Via het fantastische NoiseTrade kan je The legion sessions van Great Lake Swimmers downloaden:

Lied van de week : week 32 - 2012

Yet again - Grizzly Bear

Grizzly Bear, dat ons eerder al Veckatimest en Yellow house (en voor de volledigheid, maar zelf nog niet gehoord: ook Horn of plenty) brengt in september het vierde studio-album (Shields) uit, en daar kijk ik erg naar uit. Op 4 november staan ze ook in de AB in Brussel. Deze eerste single laat alvast het beste vermoeden...

Je kan het album hier alvast bestellen

Lyrics :

Yet again, we’re the only ones
No surprise, this is often how it’s done
Lately it’s about all I can take
I will but a man did more this break
oh-oh-oh oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh
oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh

Shout with another cry
I’m small but I can keep track
Too soon, everyone just step away
I’m sure this isn’t the last take

Take it all in stride
Speak, don’t confide
We barely have a case
It’s done before we try
It’s darkened and by night
A desert in deface

Keep score, even playing feels this game
I know when all said are the same
If I could I would leave it all be
No chance to move backwards and see

oh-oh-oh oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh
oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh

Take it all in stride
Speak, don’t confide
We barely have a case
It’s done before we try
It’s darkened and by night
A desert in deface

Take it all in stride
Speak, don’t confide
We barely have a case
It’s done before we try
It’s darkened and by night
A desert in deface

Gratis download: Balmorhea

De fantastische Amerikaanse band Balmorhea brengt in oktober zijn vijfde studio-album, Stranger, uit en je kan alvast dit nummer gratis downloaden:

Ik kreeg ook de kans het hele album voor te beluisteren, en ik kan u verzekeren dat het weer vingers en duimen aflikken wordt!

Les Nuits Secrètes - dag 3

Zondag pikten we toevallig wat flarden op van Sinyaya Kohza, waar we vrijdag nog van wegrenden, én kijk eens aan: het klonk nog wel aardig, de synthpop die ze brachten... Maar ik ging toch met Elke nog eens kijken naar The Mamys And The Papys, die ik vrijdag al gezien had. De houdbaarheidsdatum van de gimmick is eerder beperkt, en een tweede beluistering liet me ook opmerken hoe beperkt de zangkwaliteiten waren van het koor, maar met de ambiance zat het, ondanks de regen, alweer snor!

Great Mountain Fire speelden in hun traditionele bezetting op het hoofdpodium zondag, en hoewel de set energieker was dan in het kerkje zaterdag, bleken veel nummers nét aan kracht in te boeten. Overladen met synthesizers gingen de subtiliteiten verloren, en eigenlijk bleken enkel Late lights en Crooked head écht overeinde te blijven. Nochtans zijn dit de versies van de songs zoals ze bedoeld waren. De man achter de synthesizerknopen ontpopte zich evenwel tijdens dit concert veel meer tot de showsteler, en de groep bracht een schitterend explosieve finale.

In ‘Le Jardin’ werd het festival afgesloten met soul en reggae. De 64-jarige Charles Bradley (met His Extraordinaries), bijgenaam ‘The Screaming Eagle Of Soul’ klonk dan wel hees tijdens de bindteksten, maar wanneer hij zong, klonk hij fenomenaal en zijn moves deden denken aan die van wijlen James Brown. Zijn optreden ging heen en weer tussen stomende en smekende soul (met o.a. een prachtige soulcover van Heart of gold van Neil Young), en nadien ging hij iedereen op de eerste rij persoonlijk handjes schudden, omhelzen en bedanken, wel zeker een kwartier lang, met betraande ogen.

Een uitgebreide band bracht nadien reggae met drie ware legendes, die elk een deel van de show voor hun rekening namen. The Congos bleken ondanks hun gevorderde leeftijd nog steeds energiek en opzwepend, en ze wisten ons enthousiast te maken. Net toen hun set toch wat dreigde ten onder te gaan aan gebrek aan variatie (althans voor niet-reggaekernners), hielden ze het voor bekeken.

Max Romeo bewees over enkele écht gouden nummers te beschikken (diens I chase the devil kent u ongetwijfeld uit Prodigy-hit Out of space) en hij toonde dat de toekomst verzekerd is, toen zijn 2 (klein?)kinderen mee op het podium kwamen om nog 2 songs te brengen (één samen met Max Romeo zelf).

De excentrieke Lee Scratch Perry geldt als de peetvader van de dub en bleek inderdaad een opmerkelijke verschijning. Uitgedost als een soort reggae-parafernaliakraampje en vaak dreigend vooraan op de rand van het podium leek hij ons soms persoonlijk aan te spreken om ons tot applaus of wuivende handjes aan te manen. Jammer genoeg blijkt dub live mij niet zo te kunnen boeien als dat op plaat wel kan.

Je kan een volledig verslag van Les Nuits Secrètes hier lezen op Indiestyle.

Les Nuits Secrètes - dag 2

Op zaterdag waagden Elke en ik ons aan een Parcous Secret, en reden met een bus mee naar een onbekende stemming. Het bleek een oud kerkje een eind buiten het stadje (vermoedelijk het 17e-eeuws kerkje van Berlaimont) en de groep die ons daar mocht verrassen, was Great Mountain Fire, die ook al zondag (ze speelden dan op het groot podium) op onze agenda stond. Normaal spelen zij electrisch, al moet gezegd dat de andere setting en opstelling hen deugd deed. Met allerlei instrumenten (orgels, banjo, mandoline, zelfs een kora) brachten ze ongekende subtiele toetsen aan in hun nummers, met een prachtig samen gezongen Cinderella, dansend publiek tijdens Breakfast, en straffe uitvoeringen van Late lights en vooral een erg vertrouwd klinkend Crooked head tot gevolg. Bijwijlen komen ze dicht in de buurt van Timber Timbre, The Low Anthem of Crosby, Stills, Nash & Young. In de bisronde speelden ze o.m. een verrassende cover van The model (Kraftwerk).

We moesten bij de set van Donovan Frankenreiter enkele keren aan Ben Harper denken, maar de set van de Amerikaan, met nogal traditionele rock met blues- en soulinvloeden klonk allemaal net iets te glad om echt te beklijven. 

Gelukkig speelden Stephen Malkmus & The Jicks wel een set die groeide en waarin de lijn van Pavement verdergezet werd, zij het zonder echt uit het peloton wegsprintende songs. In een hoog tempo joeg de band er zijn fijne rommelige en toch melodieuze nummers door, met zichtbaar spelplezier. We herkenden geen Pavement-materiaal, wat jammer was, want één van die parels had het concert nog dat tikkeltje extra kunnen geven…

Headliner op het gratis hoofdpodium zaterdag was ons eigenste dEUS, dat ook in Frankrijk veel enthousiaste reacties leek op te wekken. Wie hen nog niet kende, werd wellicht overtuigd door een set waarin weliswaar een handvol nieuwere nummers uit de vorige albums Keep you close en Following sea waren gestrooid, maar die toch een greatest hits werd. Vanaf energieke opener The architect over Constant now, Little arithmetics, Sister dew, Fell of the floor man tot een uit zijn dak gaand en met Sabotage (Beastie Boys) gelardeerd Suds & soda liet de band het publiek niet meer los. dEUS speelde een erg strakke set, die heel goed opgebouwd was en Tom Barman genoot zichtbaar van de interactie met het uitbundige publiek.

Je kan een volledig verslag van Les Nuits Secrètes hier lezen op Indiestyle.