Dierenpark De Oliemeulen - Tilburg

Met de kinderen ben ik op uitstap geweest naar De Oliemeulen, een dierenpark in Tilburg (Nederland).

Het dierenpark is eigenlijk niet veel meer dan een grote oude hoeve met een grote tuin. In het hoofdgebouw zijn beneden en boven reptielen en amfibieën te bewonderen, alsook een collectie vogelspinnen. Naar het schijnt beschikt De Oliemeulen over 30 verschillende vogelspinnen, maar ze zijn niet allemaal uitgestald in het "educatief zaaltje". In dat zaaltje werd ook een korte demonstratie gehouden i.v.m. slangen en spinnen (daarover straks meer).

In het gebouw zijn allerlei slangen, leguanen, varanen, baardagamen, gekko's, krokodillen, kikkers (vooral pijlgifkikkers) te zien, en ook een duo piranha's en een soort vleermuis, die in een open kooi hangt en 's nachts (wanneer de lichten gedoofd zijn) vrij mag rondvliegen in het gebouw. Je wordt in het gebouw trouwens "verwelkomd" door een zeer lawaaiige papegaai.

Buiten strekt de tuin zich naar twee kanten uit en daar vind je allerlei zoogdieren (carcala -een soort lynx-, stekelvarkens, stokstaartjes, mangoesten, doodshoofdaapjes, kapucijnaapjes,...) en vogels (kroonkraanvogels, ooievaar, gieren,...). Er is op sommige dagen een show met de roofvogels, er is nog een aparte ingang voor een schuurtje waar alligators en dwergkaaimannen te bewonderen zijn en er is een kleine speeltuin.

Tijdens de demonstratie krijg je wat uitleg over slangen en mag iedereen een (kleine, jonge) rode rattenslang strelen of in zijn nek laten leggen (voelt eigenlijk aan als een soort plastic sjaal) en na de uitleg over de spinnen mag je een vogelspin op je handen houden.


Na enkele uurtjes heb je het er wel gezien, maar in combinatie met iets anders in de buurt is het best een gezellig uitje...

Lied van de week : week 17 - 2010

Before - Scuba

Triangulation is een fenomenaal goeie dubstepplaat, van hetzelfde kwaliteitsniveau als het beste van Burial en Kode9. Scuba springt creatief om met dubstep en voegt er allerlei elementen uit andere electronische muziekgenres aan toe, en waartoe dat leidt, kan je o.m. op deze prachtige single horen.

Je vindt dit nummer op het album Triangulation, dat je hier kan kopen.

Lied van de week : week 16 - 2010

Come home - Amatorski

Dit klinkt als een stokoude klassieker, maar het is eigenlijk nieuw werk van de Gentse groep Amatorski. Ze hebben een eerste EP uit, Same stars we shared, waaruit dit prachtig nummer komt... Ga zitten in die schommelstoel en droom weg...

Je kan de EP Same stars we shared hier kopen. Hier kan je gratis het titelnummer downloaden : Same stars we shared (mp3)

Lyrics :

Oh my love,
we pray each day...
may you come home,
and be okay.
For now,
we'll wait...
for you...
for you...
to come home

I'll send
a pack of cigarettes
and some chocolates
hope you get,
filled with love for you.

Oh my love,
I hope really soon...
to be at home
and get close to you
For now,
we'll wait...
for some news...
for some news...
to come home

My mind
is always on your side...
I see you all the time...
with love,
for you.

Amuzelede - Ledeleute

Buurtwerk Ledeberg-Moscou organiseerde gisteren Amuzelede, een buurtfeest met in de namiddag (onder de noemer Ledeleute) animatie voor kinderen en jongeren en verder optredens, o.a. van The Cover-Ups Of Alabama (met Patrick Riguelle en Johan Heldenbergh).

's Namiddag gingen we met ons drieën naar Ledeleute, op het Ledebergplein. Na eerst eens rondsnuffelen om te zien wat er allemaal te beleven viel, reden we een toertje mee met het pendeltreintje tussen het Ledebergplein en Tuinwijk Ter heide (bedoeling was om zo de mensen van de wijk Moscou óók naar de activiteiten in het centrum van Ledeberg te krijgen). Het werden 25 minuutjes genieten van een gezapig tempo (en heel wat bulten in de weg) in een toeristentreintje (geen echt treintje natuurlijk), dat ooit bij een Frans kasteel schijnt gehoord te hebben...

Op het Ledebergplein genoten Yenthe en Mirko van het muurklimmen, het springtouwen, het springkasteel, jongleren met borden (dankzij de mensen van de pretkamjonet), de speleobox, een Afrikaanse kleurige haarvlecht (enkel Yenthe uiteraard) en de demonstratie tai-chi. Voor het voetballen in een ronde kooi waren we jammer genoeg al te laat (sorry, Mirko) en bij de schminkstand duurde het aanschuiven té lang naar de zin van Yenthe zelf, die er nochtans op gebrand was. Verder kon je ook nog fietsen (met enkele gekke fietsen en een dozijn gewone fietsen), proeven van hapjes uit de verschillende hoeken van de wereld (die je namelijk ook in Ledeberg terugvindt) en een beweegparcours volgen voor kind en ouders...

Mirko op de klimmuur :

Yenthe op de klimmuur :

Park

Nét terug van een klein fietstochtje naar het park wat verderop, om daar in de zon op een bankje te lezen (in het boek dat ik moet recenseren voor dit tijdschrift) en een appeltje te eten. Het was genieten.
En ik was er niet alleen...

Gezien : In the company of men

Dit is een mannenfilm ; niet zoals een film met Chuck Norris of Bruce Lee, maar een film over mannen, in een echte mannenwereld, met een verhaal dat helemaal vanuit een mannenstandpunt bedacht en uitgewerkt is. En ik bedoel dit niet vriendelijk of complimenteus, want de mannen in In the company of men zijn van het soort dat vrouwen ongetwijfeld zullen omschrijven als haaien, macho's en male chauvinist pigs.

Chad en Howard moeten voor hun bedrijf zes weken naar een nieuw kantoor in een andere stad, waar ze een project moeten opstarten. Deze jeugdvrienden zijn allebei net gedumpt door hun vriendin en ze besluiten van de nood een deugd te maken én meteen eens voorgoed wraak te nemen op vrouwen, die eigenlijk leugenachtige krengen zijn die je toch alleen maar pijn doen... In de zes weken in de nieuwe stad zullen ze beiden hetzelfde muurbloempje versieren tot ze helemaal weg is van hen (muurbloempjes kunnen immers niet met zoveel aandacht om, dat is algemeen geweten), en dan zullen ze haar tegelijk dumpen zodat vrouwen óók eens voelen hoe het is om gekwetst te worden. En beide vrienden kunnen dan rustig op hun vliegtuig terug naar huis, wetende dat ze tenminste éénmaal in hun leven zelf controle genomen hebben over het leven. Dat is het plan, maar uiteraard komen er verwikkelingen, en die wil ik hier niet verklappen, maar laat we me wel stellen dat de mannen in deze film er allesbehalve mooi uitkomen.

Het hele bedrijfssfeertje (een echte company of men, waar een soort neanderthalermentaliteit heerst van "eet of word gegeten" en "survival of the fittest") is al bepaald vrouwonvriendelijk en de sexistische en vrouwonvriendelijke commentaren zijn niet van de lucht. Nee, mannen komen hier niet bepaald als de meest edele wezens naar voren.

Maar, vrouwelijke lezers, als het een troost mag zijn : sommigen onder hen krijgen uiteindelijk mooi lik op stuk. Het maakt de film ook voor vrouwen de moeite waard om helemaal uit te zitten... En dat verdient een op zich uitstekende film als deze wel.

Lied van de week : week 15 - 2010

Stylo - Gorillaz

Dit keer duurde het behoorlijk lang eer ik verslingerd raakte aan de nieuwe single van Gorillaz, maar nu is het dus écht wel prijs... De cartoonversie van Damon Albarn en de zijnen worden deze keer bijgestaan door Bobby Womack en Mos Def, en het opzwepende geluid van racewagens. Dat resulteert in een muzikale trip die voorbijrijdt met genoeg snelheid om je kilometers mee te voeren. In de clip mag Bruce Willis meespelen in een soort nieuwe versie van Death proof, de wilde-achtervolgingenfilm van Quentin Tarantino.

Je vindt het nummer op het nieuwe album Plastic beach, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

[Mos Def:]
Love electricity,
Shockwave central,
Power on the motherboard,
Yes.

Push up,
Overload,
Legendary,
Heavy glow,
Sunshine,
Thunder-roll,
Keep this on,
Yes the lantarn burns firm and easy,
And broadcast so raw and neatly,
Thunder-roll,
Sunshine,
Work it out now, now, now...

[2D:]
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the...

Oh Stylo, (juice)
Go for blossom in your soul.
When you know your heart is light,
Electric is the love.

When the mako flies, (Like a giant fish,)
Up from the bottom in your eyes, (As it leaps from the stream,)
Then I'll know the twilight skies, (Blood curdles, it's death row,)
Are not so broken hearted. (Hot from the end of the line.)

[Bobby Womack:]
If it's love, it's electric.
It'll be flowing on the streets,
Night after night,
Just to get through the week.
Sometimes it's hard.

Right now.

[2D:]
Sing yourself (juice) out of depression,
Rise above
All recession.
If I know your heart,
Electric is the love.

[Bobby Womack:]
There's only one way;
Let it play a little while longer.
It's got a way of passing through man and woman,
In another world,
In another world in the universe.
Ohhhhh...

[2D:]
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the...)

[Bobby Womack:]
Right now.
Here's what we got to do.

If it's love, it's electric.
It'll be flowing on the streets,
Night after night,
Just to get through the week.
Sometimes it's hard.

[2D:]
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the...)

[Mos Def:]
That's what I'm talking about.

Love electricity,
Shockwave central,
Power on the motherboard,
Yes

Push up,
Overload,
Legendary,
Heavy glow,
Sunshine,
Thunder-roll,
Keep this on,
Yes the lantarn burns so firm and easy,
And broadcast so raw and easy,
Thunder-roll,
Sunshine,
Work it out now, now, now...

Right now.

Drive-By Truckers

Drive-By Truckers have released another great album : "The big to-do".

De Amerikaanse band Drive-By Truckers heeft een nieuw album uit, The big to-do, en het is weer eens een prachtig album geworden met zowat de beste countryrock die er te vinden is. Ik weet het : bij country denken velen nog aan stroperige muziek, maar wie de juiste artiesten beluistert en vooral wie ook de hele back catalogue van deze band ontdekt, zal moeten toegeven dat dit écht muziek is om in de auto te draaien en kilometers (honderden kilometers) te gaan rijden... Geniet alvast van dit nummer, dat je ook gratis kan downloaden op hun website :

Birthday boy (mp3)

This American band shows what country rock is really about, and it's just the kind of music you need in your car stereo when driving a long, long way... It rocks like hell, and it has a clarity you can but enjoy. This song, "Birthday boy", can be downloaded on their website.

Je kan het album hier kopen / You can buy the album here

South Park en Facebook

Hier kan je de hele aflevering bekijken van South Park over Facebook, FarmVille, Chatroulette...

Geniet ervan !

You can watch the entire South Park episode about Facebook, FarmVille, Chatroulette,... here. Enjoy !

Lied van de week : week 14 - 2010

My propeller - Arctic Monkeys

Een nieuw nummer van Arctic Monkeys klinkt algauw heel vertrouwd in de oren : het specifieke stemgeluid van Alex Turner, de combinatie gitaar-drums die wel heel typisch begint te klinken,... Een probleem is dat zeker niet, want deze band maakt telkens prachtige nummers, en ook deze single weet snel het hart en de oren te veroveren.

Je vindt het nummer op het album Humbug dat je nog steeds hier kan kopen.

Lyrics :

If you can summon the strength tow me
I can't hold down the urgency
You've got to make your descent slowly
And oil up those sticky keys

Coax me out my low and have a spin of my propeller

It's a necessary evil
No cause for emergency
Borrowed the beak off a bald eagle
Momentary synergy

Coax me out my low
Sink in to tomorrow
Coax me out my low and have a spin of my propeller

My propeller won't spin and I can't get it started on my own
When are you arriving?
My propeller

Gelezen (34)

Ik ben de drummer van de band okay - Toby Litt

Als een roman je aanspreekt omdat hij gesitueerd is in een wereld waar je je voor interesseert, en je hebt na het lezen het gevoel dat je er zelfs van zou genoten hebben als het in een heel andere saaie wereld was gesitueerd, dan weet je dat je een boek vasthebt dat zijn setting overstijgt en je iets vertelt over "het leven" (om het maar meteen zwaar aangezet te zeggen).
Toby Litt vertelt het verhaal van een alternatieve rockband, okay, door de ogen van drummer Clap. Hij neemt als drummer een bijzondere positie in binnen de band, wat hem tegelijk een buitenstaander én een lid van het hele gebeuren maakt. En op die manier maakt hij ons deelachtig aan de vele aspecten van het leven als je beroemd bent, als je met muziek bezig bent, als je leven gecompliceerd wordt door de vervaging van grenzen tussen privé en openbaar. Want is de band aanvankelijk een obscuur garage-rockbandje, ze groeit uit tot een stadionvullende rockband (genre U2).
Maar Litt maakt er vooral een mooi verteld verhaal van, met liefdes in de hoofdrol : de liefde voor muziek, de liefde voor een vrouw, de liefde van vrienden voor elkaar, de liefde voor het leven...

Gezien : One hour photo

Het is een ingewikkelde wereld, waarin mensen elkaar vaak wantrouwen omdat ze te verschillend zijn, te boos,... en soms moet je iemand die té vriendelijk is, evenzeer wantrouwen.

Dat blijkt althans uit de verbazingwekkend sterke prent One hour photo waarin Robin Williams ingetogen genoeg speelt om zijn rol van vriendelijke, geïsoleerde, geobsedeerde fotograaf (nu ja, ontwikkelaar van foto's is wellicht juister) zoveel spanning en geloofwaardigheid mee te geven dat je op het puntje van je stoel gaat zitten.

Sy Parrish, de man achter de toonbank in de afdeling van de supermarkt waar je je foto's kan laten ontwikkelen (nog de échte fotorolletjes...), raakt zo geobsedeerd door een gezin waarvan hij al 9 jaar de foto's ontwikkelt, dat hij zichzelf meer en meer als een soort oom gaat zien en zijn plaats opeist in het gezin wanneer het gezinsgeluk verloren dreigt te gaan.

Het einde van de film is bijzonder verrassend omdat hier meestal nog een half uur zou volgen na de plotwending die we voorgeschoteld krijgen. Maar de regisseur laat het aan onze eigen fantasie over...

Lied van de week : week 13 - 2010

Kaufman's ballad - Megafaun

De voorbije week hoorde ik vaak op de radio een liedje dat me heel bekend voor kwam, maar dat ik maar niet thuis kon brengen. En toch, wist ik, kén ik dit en er kwamen vage herinneringen naar boven. Tot ik eindelijk gisteren wist welk nummer het was : Kaufman's ballad van Megafaun, de groep die ik onlangs nog live aan het werk zag in de Vooruit en waar ik toen ook al gegrepen werd door dit nummer. Een terecht lied van de week dus... !
Dit is ook echt zo'n nummer waarbij het zalig wegdromen is, meegevoerd worden door de wind en de muziek, met uitzicht over desolate verre landschappen met groene heuvels, bossen en heel veel water.
Op de video krijg je het als tweede nummer te horen...

Je vindt het nummer op het album Gather, form & fly, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Clouds cover stars
And hide their hopeful flickering
Trunk of our car
An angel who has lost his wings

And he will shine tonight

Lone barren tree
Of a prophet who interprets dreams
Laid at its feet
An angel soaked in gasoline

And he will shine tonight

Smoke starts to clear
Clouds refuse to disappear
Dark desert night
This fire is our only light

A fallen angel burning bright
Amongst the sands that took his life
Flames wear down, about to die
Pyre is putting up a fight
We had no choice we had to try

Ziekenhuis

Terwijl ik lag te wachten op de verdoving voor de operatie, miste ik iemand. Niet eens iemand specifiek, maar gewoon iemand die bij je is, die je hand vasthoudt, die nog even naar je glimlacht ("het komt goed" - ja, dat weet ik, daar twijfel ik geen moment aan), iemand die bij je is.
Maandag werd ik in het UZ aan beide benen geopereerd. Het was geen ingrijpende, zware operatie (doorgaans kan je nog dezelfde dag naar huis), maar ze was nodig geworden, na alle problemen van de voorbije weken en maanden. Omwille van mijn hartproblemen en de bijhorende medicatie die ik sinds 2 jaar neem, wilden ze me toch liever één nacht in observatie houden, en dus ben ik pas sinds dinsdagavond thuis.
Het klinkt triest als ik zeg dat ik daar alleen lag (er was familie, er was een andere patiënt in de tweepersoonskamer, maar ik miste "mijn partner" -omdat ik die niet heb- bij me), en eventjes voelde dat ook zo, maar anderzijds kon ik zien welke sterkte ik intussen heb gevonden in mezelf. En het maakte me tegelijk ook hoopvol, omdat ik wist dat ik er was om voor mezelf te zorgen, dat ik sterk genoeg was, dat ik mijn eigen hand vasthield (niet echt natuurlijk...), dat ik mezelf geruststelde, dat ik mezelf door de prikken en verbanden en andere al dan niet pijnlijke momenten loodste. Ik ben alvast niet langer afhankelijk van een ander daarvoor, al zou ik nog steeds fijn vinden als die er (ook) zou zijn...
Deze week thuis heeft me ook al veel kansen geboden om dingen te leren. Over mezelf. Over anderen.
De woorden van een vriendin die op bezoek kwam leerden me veel over loslaten, een ander gesprek hielp me de sterkte én de zwakte in mezelf te zien, vast te nemen en bij elkaar te brengen, het kaartje dat ik kreeg van collega's was hartverwarmender dat ik ooit had kunnen denken dat zo'n kaartje kon zijn. En ik voel het : stap voor stap verander ik. Ik laat los wat ik niet meer nodig heb, en verruim mijn mogelijkheden. En ik word een betere ik dan voorheen, één die zeker goed genoeg is. Dàt mocht eens gezegd worden (ook door mezelf).

Lied van de week : week 12 - 2010

Let's go surfing - The Drums

De eerste regel uit dit nummer van The Drums doet me telkens opnieuw denken aan Wake up boo van The Boo Radleys : Wake up ! Its a beautiful morning. Maar meteen daarna wordt duidelijk dat dit toch wel een ander, zij het even vrolijk lied wordt. Eigenlijk is dit een ideaal lentenummer, nu de zon 's morgens al verwachtingsvol verwelkomd mag worden bij het opstaan...

Je kan het nummer hier kopen.

Lyrics :

Wake up
It's a beautiful morning
Honey, while the sun is still shining
Wake up
Would you like to go with me?
Honey, take a run down to the beach

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Wake up
There's a new kid in the town
Honey, he's moving into the big house
Remember
When I was so very hopeless
Darling, he's gonna make it all better

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Down, down baby
Down by the rollercoaster
Sweet, sweet baby
I'll never let you go (X 4)

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Gelezen (33)

Things the grandchildren should know - Mark Oliver Everett

Mark Oliver Everett is E, de grote bezieler van Eels. Eels maakt fijne muziek en waar de groep (en dus in feite E) een patent op heeft, is het combineren van soms gitzwarte teksten en vrolijke muziek. Hoe het komt dat deze man daar zo goed in is, verneem je eigenlijk dankzij dit autobiografisch boek. Everett beschrijft daarin zijn jeugd en volwassenheid, en de hoop miserie die hij meemaakte. Zo waren er de zelfmoord van zijn zus en de dood van zijn vader, een man die haast onbereikbaar was voor zijn kinderen. Net als in zijn songteksten, hanteert Everett een vlotte pen, een gezonde dosis humor en veel zelfrelativering om op een verteerbare manier zijn al bij al grauw (en net daarom dan toch op een manier hoopvolle) levensverhaal te vertellen. Dit is het soort Engels waar je als lezer doorheen vliegt (voorlopig is het boek nog niet in het Nederlands beschikbaar). Dit is een aanrader, en zeker niet enkel voor Eelsfans en andere muziekliefhebbers.

Broere : de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik - Bart Moeyaert

In verhaaltjes van 3 à 4 bladzijden schetst Bart Moeyaert, een meester in het in prachtige, schijnbaar eenvoudige taal gieten van relaties, miniatuurtjes uit zijn leven als jongste van 7 broers. Dat is soms monkellachen, soms glimlachen, soms schateren, soms ontroerd raken, vaak herkennen, meteen begrijpen,... kortom : vintage Moeyaert.

De helaasheid der dingen - Dimitri Verhulst

Het boek is nog beter dan de film. Laten we daar maar meteen mee in huis vallen. Meestal slaag ik erin eerst het boek te lezen en dan pas de film te zien, maar soms heb je een boek niet gelezen, krijgt het een prachtige verfilming die als film gewoon zelf al staat als een huis en word je dan maar door de film geprikkeld om alsnog het boek te lezen. Dat overkwam me met dit succesnummer van Dimitri Verhulst, waarin hij zijn jeugd (gekenmerkt door wat in essentie een "typisch bijzondere jeugdzorgverhaal" is) van zich afschrijft, met heel veel liefde, loyaliteit en oprechte warmte. Want hoezeer het leven gekenmerkt is door miserie, de Verhulsten slaan er zich -als we tenminste het boek mogen geloven, en dat is natuurlijk altijd bijzonder twijfelachtig...- met veel humor en branie doorheen. Alcoholisme, chronische armoede, leven aan de rand (en soms ook óver de rand) van de maatschappij : alles krijgt een liefdevolle toets van een man die enerzijds gelukkig is uit die wereld te zijn geraakt, maar die er anderzijds échte liefde in herkent.

Wat het boek nog beter maakt dan de film, zijn vooral de zeer rake observaties die niet altijd verfilmbaar zijn. Anderzijds kan je niet anders dan toegeven dat regisseur Felix Van Groeningen een werkelijk prachtige boekverfilming heeft gemaakt, waarin de toon van het boek toch goed bewaard is gebleven...

Lied van de week : week 11 - 2010

Hide it away - Retribution Gospel Choir

Net als vorige week is het lied van de week verbonden met het optreden dat ik zag. Retribution Gospel Choir kampeert al een hele tijd op mijn mp3-speler met deze single, waarvoor ze ook nog eens een mooie, eenvoudige clip uitbrachten. En o ja, het begin van het nummer doet me héél erg denken aan iets anders, maar ik kan er nu al weken maar niet opkomen waarop het zo lijkt... Als jij een vermoeden hebt, post dan maar bij de commentaren...

Je vindt het nummer op het album 2, dat je hier kan kopen. Dit nummer bieden ze trouwens aan op hun website :

Hide it away (mp3)

Lyrics :

you think you have what you own
and that you had what you don't find
a cat on a boat
you can rat on your own time
you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child

you started to shake
you cannot even say your line
the graft didn't take
now it's holding you back some time
you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child
(you hide it away child)

you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child
(you hide it away child)

De Kreun concert : Retribution Gospel Choir (support : Sukilove)

Ik heb er geen idee van hoe lang het geleden is dat ik ooit eens de Zuid-Afrikaanse hiphoppers van Prophets Of Da City zag in De Kreun in Bissegem. Dat was toen nog echt een soort veredelde parochiezaal in de Kortrijkse randgemeente Bissegem. Tegenwoordig blijkt De Kreun een soort modernistische bunker-concertzaal vlakbij het station van Kortrijk.

Sukilove mocht er gisteren openen voor het Amerikaanse Retribution Gospel Choir. Hoewel ze aangaven dat het hun homecoming concert was na een toer die hen vooral in Duitsland bracht, moesten ze starten voor amper iets meer dan 10 mensen. Dan is het natuurlijk moeilijk om de sfeer erin te krijgen, en meer dan een 30 à 40 toeschouwers kregen ze nooit in de zaal. Dat had echter jammer genoeg ook te maken met hun set. Weinig interactie met het publiek (wel af en toe onderling), nummers die niet slecht maar ook niet gedenkwaardig bleken, een houding waarbij ze het leken de verantwoordelijkheid van het publiek te vinden als er niet veel gebeurde,... : dat draagt allemaal niet bij tot een geslaagd concert. Nochtans krijgt Sukilove voor de albums wel behoorlijk positieve recensies, maar live kwam het er allemaal niet uit. We hoorden een gitarist met overgave (maar jammer genoeg speelde hij soms teveel voor zichzelf) en talent, een drummer die zich amuseert, een bassist die zwijgend aan de kant blijft (van het podium, letterlijk dus...) en een zanger waarvan het me nog steeds niet duidelijk is of hij er nu wél of geen zin in had... Misschien vonden ze de magere opkomst een affront, en wilden ze er snel van af zijn ?

Voor de hoofdact was er al wat meer volk (maar meer dan 100 man zal er toch niet geweest zijn, schat ik...), waaronder opvallend veel Fransen. Tijd om te applaudiseren tussen de nummers was er soms amper in een concert dat men een sneltreinvaart voortdenderde, en waarbij Retribution Gospel Choir wél alles had om het een gedenkwaardige avond te maken : talent, enthousiasme (bàkken zelfs), overgave, goeie songs, talent, drive,... Halfweg de set kregen we al een versie van Hide it away (opener van het nieuwe album 2 en mijn favoriet nummer) te horen die danig afweek van de studioversie. Maar zoals dat hoort bij een goed concert, is dàt net de sterkte van een goed optreden : de band ging met het nummer aan de slag en maakte er een even sterke, nieuwe versie van... De nummers uit beide albums vlogen ons om de oren en gitarist-zanger Alan Sparhawk, bassist Steve Garrington (beiden al bekend uit Low) en drummer Eric Pollard gunden zichzelf amper rust.

In afwachting van de bisronde vroeg ik me af of je eigenlijk iets kon merken van het feit dat dus minstens 2 leden Mormonen zijn. Ik dacht daarbij terug aan de schitterende documentaire (hier te zien) over Low die ik zag, opgebouwd rond hun wondermooie nummer Murderer die ik ooit op in Het uur van de wolf zag... Misschien is het maar projectie, maar de passie en de soms naar de hemel gerichte extatische blik van de zanger lieten me bij momenten geloven dat hij eerder een eredienst dan een concert hield... (of misschien is het alleen maar projectie natuurlijk).
We kregen als toemaatje nog 2 schitterende bisnummers, waaronder onderstaand What she turned into uit hun debuutalbum.

Cactus@MaZ concert : Under Byen + Get Well Soon

Met hulp van een koortswerend middeltje geraakte ik zondagavond toch nog in de Magdalenazaal in Brugge (waar Cactus Club haar concerten organiseert) voor wat je een Duyster-avondje zou kunnen noemen.

Het begon alvast heel goed met Get Well Soon, een solo project van Berlijner Konstantin Gropper, die echter bijgestaan wordt door 5 muzikanten. En hoewel het nieuwe album een conceptalbum is en je tijdens de show merkt dat er vlot gespeeld wordt met video en film (beeld en geluid sluiten nauw aan bij elkaar, b.v. in We are ghosts waarin het zestal op beeld het refrein zingt terwijl er live op het podium niet gezongen wordt, of door de camerabeelden van een kleine camera gericht op Gropper, die mooi ingepast worden in de rest van de visuals), krijg je voortdurend het gevoel naar een goed op elkaar ingespeelde band te kijken. Het klankpalet is rijkgevuld en dit voorprogramma is duidelijk rijp om zelf ook headliner te worden in een zaal van dit formaat. Er wordt vlot geplukt uit het nieuwe album Vexations en debuutalbum Rest now, weary head en vrijwel alle muzikanten wisselen vlot van instrument : van trompet naar xylofoon, van viool naar belletjes,... Soms is de muziek lieflijk, soms dramatisch, soms zelfs ronduit dreigend, maar het komt allemaal goed in een mooie finale !

En dan moesten we de headliner nog krijgen. Het Noorse Under Byen blijkt eveneens een zestal te zijn, en ook zij variëren moeiteloos tussen elfenachtig lieflijk (dankzij de stem van de in het Noors zingende zangeres, die -vrij ongebruikelijk toch- achteraan het podium staat) en dreigend, en in Film og omvendt zelfs ronduit apocalyptisch. Die transformatie voltrekt zich trouwens tijdens hun set, met daarin ook al heel wat nummers uit het in april te verschijnen album Alt er tabt. De dreiging sluipt meer en meer in de set, de instrumenten worden gestreeld, aangehaald en langzaamaan versmacht en gemarteld. In contrast met de lieflijke stem van de zangeres zingen twee mannelijke groepsleden af en toe eens mee met donkere woudstemmen (tja, hoe anders moet je ze noemen) die herinneringen oproepen aan Dead Can Dance (ten tijde van Aion, het album waardoor ik met hen kennismaakte). Dat de groep slechts voor één bisnummer terugkomt, is het enige minpuntje in een fantastische set, die het uitkijken naar het album enerzijds verzacht, en anderzijds nog smachtender maakt...

Als extraatje geef ik alvast nog enkele nummers mee van Under Byen, waaronder het titelnummer van het nieuwe album :

• Alt er tabt (mp3)
• Af samme stof som stof (mp3)
• Siamesisk (mp3)

Lied van de week : week 10 - 2010

Angry young man - Get Well Soon

In de aanloop naar het concert van Get Well Soon in het voorprogramma van Under Byen, luisterde ik al enkele keren naar hun nieuwe CD, Vexations, waarop je onder andere deze prachtige single kan vinden...

Je kan het album hier kopen.

Lyrics :

Sing of the wrath
That once aroused
Will cause unutterable pain.

Because when you tossed and turned
Your heart got numb.

I hope you run away too soon.

And when in flight
Terror behind
Sing of your strange and curing tour

You will know you tried too hard, my friend
When the curbstone broke your jaw again.

Hope you run away.
Hope you run away too soon.

All there is is made of iron and tin
And will all just turn to dust again.

Run away too soon!

Bookcrossing

In de Nederlandse Man bijt hond zat gisterenavond een item over bookcrossing. We zagen een jonge vrouw die boeken vrijliet op allerlei plaatsen. Het gaat om boeken die ze zelf al gelezen heeft en die ze uit haar boekenkast vrijlaat om plaats te maken voor nieuwe boeken. Deze jonge vrouw schiep er plezier in om originele locaties te zoeken waar ze boeken dan achterlaat. Zo zagen we hoe ze een boek met als titel De beek achterliet, in een waterdichte plastic tas, op een beekje in een stadspark, wegdrijvend naar een volgende, nog onbekende lezer.


Het boek wordt geregistreerd op een (in dit geval Nederlandse) website van BookCrossing, en ze vermeldt waar, wanneer, hoe,.. ze het vrijliet en de vinder kan dan later eventueel ingeven waar hij het boek gevonden heeft, wat hij ervan vond,...

Ook in België is er een bookcrossing-site (net zoals heel wat Amerikaanse, Europese,... landen). Leuk is alvast dat boeken op deze avontuurlijke manier een tweede, derde, vierde,... leven leiden en je dus onbekende blij kan maken met wat jou zelf ook plezier verschafte.

Vooruit Caféconcert : Megafaun

Om hysterisch te gaan doen over het feit dat de zanger van Megafaun mij gisteren in het publiek rechtstreeks aansprak ("At least that guy has a smile on his face. Thank you buddy!"), daar ben ik intussen te oud voor. Maar enthousiast ben ik sowieso wel over het concert dat dit drietal uit North Carolina gisteren gaf in het café van de Vooruit in Gent.


De band begon badend in het gele licht hun set alvast bezwerend met Kaufman's ballad, waarin het contrast tussen de harmonieuze samenzang en de wat zwaardere solo-stem van één bandlid bijzonder goed werkte op de muziek, die in dit en latere nummers uitzwermde tot een soort postrock soundscape. De duidelijke invloeden uit folk, rock en blues gingen mooi samen met die lichte postrocktoets, maar pluspunten waren vooral het enthousiasme van de bandleden, de wat droge humor van de zanger (die eruitzag als een soort vrolijke versie van Mark Oliver Everett, ook wel bekend als E -van Eels-) en hun niet-aflatende en uiteindelijk net voor en tijdens de bisronde ook succesvolle pogingen om het muziek mee te krijgen. Dat lukte nog niet zo bijzonder goed, overigens, toen het publiek wat woo-hoo-hoo's moest meezingen...


Amerikaanse barden met baarden lijken stilaan een kwaliteitskeurmerk te worden, en al speelt deze band zeker nog niet in de hoogste liga (waar Fleet Foxes heerst en Grandaddy een zeer verdienstelijke tweede is...), het was een bijzonder aangenaam concert.
Je kan hier nagenieten door naar verscheidene songs van hun beide albums te luisteren, alsook naar enkele opnames voor een Amerikaans radiostation.


P.S. Ik kocht na afloop van het optreden hun recentste album, Gather, form & fly, dat de 2 bandleden die hun plaatjes aan het slijten waren met plezier signeerden. Hun bedankingen klonken oprechter dan een liefdesverklaring... Trouwens, naar optredens gaan en daar rechtstreeks de albums kopen van de artiesten (ik vermoed dat het dankzij de koersen van dollar en euro is, maar waar anders koop je zo'n recente cd nog voor 12 euro), is een mooie steunbetuiging voor de artiesten... Het is zoals rechtstreeks van de boer kopen : het voelt alvast eerlijker en je weet/ziet naar wie je geld gaat... Support the artist : see their shows and buy their albums directly from them ! (of ben ik nu té naïef ?)

Lied van de week : week 9 - 2010

Trouble in mind - Erland And The Carnival

Hoe lyrisch ik ook was over These New Puritans, het lied van de week komt toch nog van een andere band. Erland And The Carnival heeft een gelijknamig debuutalbum uitgebracht begin dit jaar, en deze single is daaruit alvast een heel mooi voorbeeld van hoe ze typische Engelse pop brengen, tijdloos en (nu al) klassiek...

Je kan het album hier kopen.
Op hun MySpace kan je trouwens het nummer My name is Carnival (mp3) gratis downloaden als je je aanmeldt voor de nieuwsbrief.

Ik heb jammer genoeg nog geen lyrics gevonden voor dit nummer.

8tracks : (bi)Monthly mix Jan/Feb 2010

This mix is from the past two months, due to circumstances which kept me from posting a mix at the end of January...

Omdat het niet gelukt is eind januari een maandelijkse mix te posten, is dit er één voor de voorbije 2 maanden...

1. She comes to me - Adam Arcuragi : mooi huisconcert op 7 februari
2. Hard believer - First Aid Kit : lied van de week 4
3. Short street blues - Malcolm Holcombe : dit nummers is me van zijn concert heel erg bijgebleven vanwege het lange inleidende verhaal dat hij vertelde
4. Fireflies - Owl City : lied van de week 7
5. Go do - Jónsi : lied van de week 8
6. July flame - Laura Veirs : lied van de week 5
7. Cousins - Vampire Weekend : lied van de week 1
8. You look familiar - Team William : lied van de week 2
9. Black flowers - Channel Zero : de nieuwe single die ze in première brachten op hun reünie-concert (algemene repetitie) in de AB in Brussel
10. Heads will roll (A-trak remix) - Yeah Yeah Yeahs : lied van de week 3
11. Lewis takes action - Owen Pallett : lied van de week 6

These New Puritans

The album "Hidden", which These New Puritans have released this year, is one of the greatest albums so far this year. And I really enjoy this song: "We want war"

Ik denk dat het vooral het ritme is dat me zo aantrekt in We want war van These New Puritans. Hun hele album, Hidden, vind ik écht heel goed, en ik maak dan ook graag een beetje promotie voor hen.

Je kan het album hier kopen / You can buy the album here