Ik ga hier niet alle boeken inhalen die ik las sinds de vorige post in de reeks Gelezen, maar dit is alvast een eerste selectie uit de boeken die ik in 2025 las:
Een pleidooi voor echt eten - Michael Pollan
Dit boek van Michael Pollan is een stevig en onderbouwd pleidooi voor het eten van "echt" onbewerkt voedsel ipv bewerkte voedingsmiddelen. Er is ook aandacht voor de context van heten (eetcultuur, teeltcultuur, koken,..) en de samenhang met de natuur en eigenlijk onze planeet. De auteur doet dat niet àl te prekerig. Wel wordt er veel tijd besteed aan de ideologie van het nutritionisme, dat eten benadert als een chemisch proces en voedingsmiddelen reduceert tot voedingsstoffen, met intussen desastreuze gevolgen.
Klem - Ish Ait Hamou
Van Ish Ait Hamou las ik eerder al met veel plezier Het moois dat we delen en ook de novelle Als je iemand verliest die je niet kan verliezen die de basis vormt van dit boek is alweer wonderbaarlijk mooi
geschreven. Het boek bevat de novelle én het erop gebaseerde en door Ish
Ait zelf geschreven script van de kortfilm.
De toevallige ontmoeting
tussen de Palestijnse vluchteling Suleyman en de chirurge Els krijgt in
dit verhaal een bijzondere wending die pijnlijk blootlegt hoe mensen in
stilzwijgen hun problemen dreigen te vergroten. Maar niet alleen het
verhaal grijpt je als lezer aan maar ook de eenvoudige, heldere taal
raakt je recht in het (lezers)hart.
Ludwig - Jana Antonissen
Ik snap waarom je als auteur maar mondjesmaat informatie weggeeft over het centrale gegeven van het boek maar in Ludwig overdrijft Jana Antonissen toch wel wanneer het over het sociaal-culturele experiment gaat van het Berlijnse cultgezelschap Neue Gesellschaft waar hoofdpersonage Mira deel van uitmaakt. Er gebeuren binnen dat experiment in de voorbereidende fase blijkbaar zoveel grensoverschrijdende zaken dat Ludwig, de leider ervan, aangeklaagd wordt. Over het wat en hoe komen we bitter weinig te weten want de auteur richt zich vooral op de beleving van alles rond dit experiment door Mira en op haar emotionele staat. Naar mijn gevoel krijgen we naar het eind van de roman iets te veel filosofische beschouwingen waardoor het tempo van de roman, die in de eerste hoofdstukken al wat moeilijk op gang komt, opnieuw ineen zakt. Voor mij is dit een half-geslaagde roman, weliswaar vlot en mooi geschreven maar met toch net iets te veel "schoonheidsfoutjes" om dit boek echt te gaan aanraden aan vrienden en kennissen.
De man in de rode mantel - Julian Barnes
Aan de hand van de "arts van de elite" in het laat-negentiende eeuwse
Frankrijk (en Engeland) schetst Julian Barnes een beeld van de
fin-de-siécle in bepaalde culturele kringen. Zijn voorliefde voor
Flaubert komt ook weer meermaals om de hoek kijken.
Toch is het boek
wat veel voor wie niet heel hard geïnteresseerd is in die tijd op die
plaatsen, en word je als lezer dan wel heel erg overladen met feiten en
namen.
De kakkerlak - Ian McEwan
Ian McEwan heeft gekozen voor een satirische novelle om de waanzin van
de politieke processen rond de Brexit te hekelen. Die novelle doet heel
erg denken aan Kafka, want het hoofdpersonage is een kakkerlak die
verandert in de premier (het omgekeerde dus van De
gedaanteverwisseling bij de Tsjech). Toch geeft hij zelf in het nawoord
aan dat hij vooral geïnspireerd was door een novelle van Jonathan Swift
(Een simpel voorstel).
Het gegeven van de kakkerlak en de beide
metamorfosen (in het begin en de terugkeer naar de oorspronkelijke
gedaante op het einde) kunnen me niet helemaal bekoren, maar het deel
tussenin waarin je de realiteit van de Brexit kan herkennen, is wel
bijzonder knap én meeslepend.
