Mavis Staples

Mavis Staples, de laatste der Staple Singers, maakt al haar hele leven muziek en op haar 86e voegt ze aan haar uitgebreide discografie nog dit prachtige Sad and beautiful world toe.             
Opener Chicago (origineel van Tom Waits) is een mooie ode aan de stad waar deze zangeres geboren en getogen is. Het is een mooie inleiding voor een album vol covers, die met veel liefde en zorg gezongen worden. Bovendien zijn de gastmuzikanten die mee deze versies vorm gaven, niet van de minsten: Buddy Guy, Nathaniel Radeliff, MJ Lenderman, Jeff Tweedy, Justin Vernon (Bon Iver), Bonnie Raitt,...
Het resultaat weet vooral te bekoren omdat de covers van o.a. Kevin Morby, Sparklehorse, Dave Rawlings & Gillian Welch, Hozier, Curtis Mayfield en Leonard Cohen zo naar haar hand gezet worden dat ze samen een coherente plaat vormen. De zalvende stem van Mavis pakt ze allemaal in zonder zoet of klef te klinken, maar met zoveel warmte overgoten dat je van Sad and beautiful world het in deze turbulente tijden gekweekt cynisme even in de kast durft te zetten.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:    
 

Vincent Coomans

Soms zet je een plaat op als achtergrond tijdens andere bezigheden, als een aangename achtergrond waartegen je dagelijks leven zich afspeelt. Er zijn albums die zich daar minder toe lenen, die zich aan je opdringen en je volle aandacht eisen. Misschien doen ze dat niet meteen vanaf de eerste beluistering, maar op een dag is er een muzikaal element of een stuk tekst dat je vastgrijpt, naar zich toe trekt en van je eist dat je je aandacht niet langer verdeelt. Dark dog van Vincent Coomans is zo'n plaat die je dwingt erin te kruipen, je te omhullen door de muziek en het ene grote verhaal dat al die songs overkoepelt, en je geen andere keuze meer laat dan te leven in het hoofd, het hart en het leven van de muzikant.
Vincent ken ik intussen al heel lang. Hij speelde ooit nog onder een andere naam een concert in mijn living, ik interviewde hem (toen hij voor mij in  de eerste plaats een collega-reviewer was bij Indiestyle), hij bracht een EP uit met zijn eerste band, ik zag hem zijn eerste EP uitbrengen onder eigen naam en later zijn eerste album The great rebuild. De muzikanten waarmee hij zich live omringde, werden zijn vaste band en op dit album hoor je dan natuurlijk wel nog steeds in de eerste plaats het werk van Vincent zelf, maar nu in een (h)echte groep. 
Als ik die evolutie tussen 2011 en vandaag overschouw (al 15 jaar!), valt op hoeveel matuurder hij niet alleen klinkt als muzikant maar zeker ook hoe hij tekstueel nog raker weet stil te staan bij zijn emoties. Dark dog is een album dat gemaakt werd in een periode waarin hij zelf vader werd én langzaam zijn vader zag verdwijnen. Zijn zieke vader verloor langzaamaan de vaardigheden die zijn dochtertje net aan het verwerven was. Het confronteerde hem met zijn twee intergenerationele rollen én met zichzelf als persoon (en als partner ongetwijfeld ook).
Dat hij erin geslaagd is om uit die moeilijke, lastige periode in zijn leven deze ongelooflijk diepgaande en persoonlijke plaat te puren, mag ons als luisteraar bijzonder verheugen. We krijgen een haast ongegeneerde inkijk in zijn hoofd en hart, we doorlopen met hem alle fasen die zich in zijn leven ontvouwen in die periode en we worden mee geconfronteerd met allerlei, soms tegenstrijdige facetten van beide vormen van zorg die van hem gevraagd worden. 
Het omgaan met de veranderingen (A bed can be many things), het dichter komen bij wie je vader is en was (Dear illustionist), het tegen je eigen verlangen wensen dat een geliefde eindelijk door de dood verlost wordt (de titelsong),...: allemaal passeert het de revue. In Only sun can  kill what's sad weet Vincent de beklemming van het naderende, onzekerre einde perfect te vatten in "The walls keep narrowing / narrowing us down / we have to leave our house / before we choke". Het gewicht ervan op zijn hele gezin voel je als aandachtige luisteraar op je eigen schouders. Het onvermogen om te praten met iemand die zijn taal verliest, net op het moment dat je met veel vragen en veel nood aan antwoorden zit, kent een rake verwoording in It is tough. In Pale ghost in a chrome bed legt Vincent ons zijn worsteling voor met tegenstrijdige verlangens om de stervende dierbare wel én niet nog te zien. Zijn twijfels over zichzelf duiken op in datzelfde nummer, waarin hij ook stilstaat bij hoe hij door anderen gezien wordt als al dan niet goede zoon. De last die het voor een jong kind is om zijn vader ziek en kwetsbaar aan te treffen, is het onderwerp van To not tell my mum. De nood van iedereen om gezien te worden krijgt een bijzondere dimensie door de aanwezigheid van de drie generaties: zijn vader die wil gezien en gehoord worden, de zanger zelf als de verteller en de dochter die in hun huis, waarin de song opgenomen wordt, aan het spelen en zingen is. 
Ook muzikaal bevat deze plaat een prachtige gelaagdheid waarin producer Jonas Bruyneel uiteindelijk elk instrument en elke nuance zijn precieze plaats heeft toegewezen. Zo onderlijnt de viool van Esther Coorevits de opgeroepen emoties in Dear illusionist nét door bescheiden op de achtergrond te blijven. De trompet en hoorn van Jan D'haene kruipen behoedzaam Lower your gun binnen terwijl ze in A bed can be many things net uitgroeien tot een uitwaaierend saluut. De speelse bijdragen van dochtertje Irene (in Seen en Open water) krijgen een plaatsje waar ze noch onopgemerkt blijven noch te prominent. Het is duidelijk dat de muzikanten goed op elkaar ingespeeld zijn en allemaal onbaatzuchtig hun bijdrage leveren aan het muzikaal verhaal dat Vincent ons brengt.
Dark dog is een enorme stap voorwaarts na het debuutalbum The great rebuild. Doe uzelf een plezier met deze plaat en sta toe dat ze je helemaal inpalmt. U zal me dankbaar zijn. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op de site van Wellington Records:  

Dry Cleaning

De Londense band Dry Cleaning valt vooral op door de parlando van frontvrouw Florence Shaw. De combinatie van haar rustig praten in plaats van zingen en de postpunk van de haar omringende muzikanten werkt uitstekend en voegt een extra dimensie toe aan het geheel. Wederom is dat immers meer dan gewoon de som van de delen. De muziek klinkt vaak erg dromerig, zoals in de titeltrack of in The cute things. I need you bezwijkt net niet onder de overdaad aan dromerigheid en zo weet het viertal voortdurend de juiste zijde van de grens van teveel te kiezen. Immers weten ze ook fel uit de hoek te komen (Evil evil idiot en Blood onder andere). Opener Hit my head all day is trouwens mijn favoriet omdat hierin alle elementen die het kwartet zo goed inzet, samenkomen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:       

The death of Bunny Munro

Hoera voor Canvas! Vanaf komende zondag zenden ze de miniserie The death of Bunny Munro uit, die je gewoon op tv kan zien vanaf 20u of op VRT MAX. Bekijk alvast de trailer:

De serie is de verfilming van de roman van Nick Cave, die er meteen ook de soundtrack bij maakte samen met Warren Ellis. De hoofdrol wordt vertolkt door Matt Smith, die je kan kennen als een Dr. Who of uit House of the dragon en The crown. 

Beluister hieronder de volledige soundtrack:

Passages

Het is natuurlijk niet alleen in de VS dat immigranten, vluchtelingen en asielzoekers in het verdomhoekje terecht gekomen zijn, maar sinds Trump de jacht helemaal geopend heeft met brutale ICE-acties, is een alarmkreet zeer op zijn plaats. En hoewel slechts enkele mij bekende artiesten meedoen, is het album Passages: artists in solidarity with immigrants, refugees and asylum seekers zo'n muzikaal protest. 
Alan Sparhawk (Low) opent de plaat met het rustige No more darkness, waarop hij hun verborgen en angstig bestaan even in het licht zet. Met Afterburner krijgen we het typische geluid van Lambchop in wederom een mooi lied en The autumn wind (no. 71) laat heel kort horen dat Bonnie 'Prince' Billy in goede doen verkeert. Dat laat het beste verhopen voor zijn later te verschijnen eigen plaat. Ook Dirty Projectors doen hun duit in het zakje met het gezellig folky One hundred-twenty dollar song, waarin we Who do you love? van The Doors herkennen.
De overige artiesten mogen dan onbekend zijn maar wat ze aandragen voor het goede doel, is vaak een aangename verrassing. En zo mondt dit project uit in een fijn plaatje waarvan je de aanschaf niet zal betreuren.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:        

Gelezen (160)

 

Wijsheid - Paul Verhaeghe

Na zijn vorige boeken heeft Paul Verhaeghe beslist om vanaf nu aparte onderwerpen aan te snijden, zonder onderling verband, die hij dan wil uitwerken (zoals hij dat in zijn trilogie eigenlijk ook al deed). Dit is het eerste boek met dat vernieuwde opzet en het gaat vooral over de "tegenstelling" tussen wijsheid en kennis. Verhaeghe ontkracht de mythe dat we met steeds meer kennis (tot die volledig zou zijn, wat echter onmogelijk is, en De Waarheid zou brengen, ook al een een niet waar te maken ambitie) alle problemen kunnen oplossen. Jazeker, kennis en de daaruit vloeiende technologische vooruitgang (in het Westen) heeft ons heel wat opgeleverd, maar zadelt ons ook op met nieuwe problemen. De klimaatverandering is daarvan wellicht het grootste en belangrijkste.
Verhaeghe houdt dan ook een pleidooi voor wijsheid, die je niet in de exacte wetenschappen kan ontdekken an sich en die je niet zomaar kan doorgeven als kennisoverdracht, maar die terug te vinden is in kunst, zingeving/religie en filosofie.
Maar in plaats van een tegenstelling te vormen, dienen kennis en wijsheid elkaar aan te vulllen.

 

De ballade van het treurige café - Carson McCullers

Carson McCullers neemt ons mee naar het verleden in een klein stadje of dorp in de VS, waar een bijzondere vrouw met het binnenhalen van een ver familielid haar hele leven op de kop blijkt te gaan zetten. Al lijkt het in het begin allemaal mee te vallen, de veranderingen voltrekken zich langzaam en volgen elkaar op tot het hoofdpersonage helemaal veranderd is.
Dit is een vlot boek dat je meeneemt bij de hand in deze wonderbaarlijke geschiedenis. 

Naar zachtheid en een warm omhelzen - Adriaan van Dis

In dit autobiografisch werk schetst Adriaan Van Dis voor het eerst het relaas van een periode in zijn leven die hij (naar het schijnt, ik ken zijn hele oeuvre immers niet) altijd vermeden heeft in eerdere boeken. Het behandelt de periode waarin hij op logement ging bij zijn grootvader aan moeders zijde en diens huismeid (die echter een niet-officiële grootmoeder zou genoemd kunnen worden). De reden voor zijn logement was de mentale toestand van zijn in Indonesië getraumatiseerde vader en de druk die dat gaf op het gezin.
Hij schetst de vrouw waar hij terecht komt (Ommie noemt hij haar) als een warme vrouw die hem met zoveel zorg omringde, ongeacht zijn gedrag, dat het een mooi en liefdevol portret wordt. Je merkt dat de jonge Adriaan hier alsnog de onvoorwaardelijke liefde vindt die hij zo vaak heeft moeten missen.
Dit boek is daarmee ook een pleidooi voor het zoeken en vinden van die mensen die een verschil in het leven kunnen maken voor jonge "moeilijke" kinderen, voor jongeren met een emotionele en psychische rugzak. 

In Holland staat mijn huis - Annie M.G. Schmidt

In de periode 1954-1955 schreef Annie M.G. Schmidt voor Het Parool, een Nederlandse krant, stukjes over het dagelijks, huishoudelijk leven in de "moderne" tijd toen Nederland al een eind rechtgekrabbeld was na de oorlog.
Het is een leuke verzameling die we in dit boek terugvinden, waarin je Schmidts kenmerkende, vlotte taal zo herkent en die een andere kant laten zien van de schrijfster van al die kinderboeken en -versjes.
Een aangename leeservaring dus! 

Ik zeg geen vaarwel - Han Kang

Het is eigenlijk wel jammer dat we hier zo weinig meekrijgen van de geschiedenis (zelfs de recente) van niet-westerse landen. Zo heb ik amper kennis vergaard over de Koreaanse oorlog, de jaren vooraf en erna zelfs heel weinig over de dictatuur die duurde tot eind jaren tachtig, begin jaren negentig in Zuid-Korea.
Die achter was ongetwijfeld nuttig geweest om beter te begrijpen waarover dit boek van Han Kang gaat, dat vooral de periode van de opstand in Jeju en de genocide aldaar behandelt. Dat gebeurt in het tweede deel van het boek, na een lange aanloop waarin het hoofdpersonage op vraag van een vriendin die in het ziekenhuis ligt na een ongeval, naar Jeju (het eiland ten zuiden van het Koreaanse schiereiland) afreist.
In dat tweede deel krijgt het boek ook een magisch-realistische toets die me wat deed denken aan Gabriel García Márquez in "Honderd jaar eenzaamheid", maar er ook van verschilt omdat de hele stijl van het boek afstandelijker aanvoelt.
Dat belette me zeker niet om te genieten van dit boek, dat mooi geschreven is en zich langzaam ontvouwt tot een verhaal dat we eigenlijk veel beter in zijn historische context zouden moeten kunnen begrijpen. Ik vermeld hier ook nog even dat Han Kang in 2024 de Nobelprijs voor Literatuur won.

Parov Stelar

De opener (en titelsong) Artifact had zo uit een album van Netsky kunnen komen en afsluiter Dystopia (toepasselijke titel) uit de soundtrack van een dystopische film of serie. En tussenin bevat Artifact van Parov Stelar een grote variëteit aan nummers. Shiver houdt het midden tussen Hozier en Rag'nBone Man en de zang in Six feet underground en nog meer in Rebel love benadert het heel herkenbaar geluid van Adele. Hier en daar schemert zelfs een flard Skyfall van de Britse door. 
Elementen uit dance vormen het ornament voor Hyper body, terwijl de meeste songs typische eentwintigste-eeuwse popsongs zijn à la Katy Perry en Dua Lipa. Daartussen vormen Absentis mater en The fortune teller welkome rustpunten. 
De Oostenrijker heeft daarmee op zijn zoveelste plaat nog maar eens bewezen dat hij niet alleen de vinger goed aan de pols houdt doch evenzeer beschikt over het talent én de vaardigheden om goeie elektronische popsongs te schrijven.

Je kan het album hieronder beluisteren of hier kopen via zijn website:
 

Jeff Tweedy

Vroeger zou dit commerciële zelfmoord genoemd worden door de ene, een creatief huzarenstuk door de ander. Jeff Tweedy bracht in september immers een driedubbele plaat uit, een prestatie die al wel door andere muzikanten was voorgedaan maar die menig koper en luisteraar afschrikt. Toch kan je na volledige beluistering ervan er niet omheen dat de Wilco-frontman een collectie liederen heeft bijeen geschreven en gespeeld die een consistent geheel vormt.
Twilight override werd volgens de man zelf geïnspireerd door de beluistering van Sandinista! van The Clash gedurende een lange autorit, een trip met zijn zonen. Die twee zonen, Spencer en Sammy, spelen overigens zelf ook mee op deze vijfde soloplaat. 
In deze donkere tijden vormen de bijna twee uur muziek waar je naar luistert, een prachtig tegengewicht, net zoals Tweedy het bedoelde. Bij momenten is Wilco (uiteraard) niet ver weg, zoals in Out in the dark, dat op Summerteeth had kunnen staan. Er is nog veel meer moois te vinden. Lou Reed was my babysitter is noiserock à la Tweedy, Betrayed klinkt zalvender dan de titel laat vermoeden en Feel free klinkt bedrieglijk eenvoudig. De melancholie van Caught up in the past weet het pad der meligheid vakkundig te vermijden. De titelsong is een pareltje dat je in je wandel-, fiets- of andere speellijsten mag verstoppen om telkens weer aangenaam verrast te worden. Ain't it a shame is de ballad waar je zonder het te weten op zat te wachten.
Ik heb alvast geen zwak moment ontdekt op deze plaat. Het enige nadeel van de overvloed aan songs waarop de zanger je vergast, is dat het een volgehouden inspanning vraagt om alles met evenveel aandacht te beluisteren als het album verdient. Ik besef zelf ook wel hoe verwend en muggenzifterig dit klinkt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:     

Zac Brown Band

 

Love & fear is al het achtste album van de Zac Brown Band, maar het eerste dat onder mijn aandacht komt. En bij vrijwel elk nummer moet ik onwillekeurig denken aan The Avett Brothers. De countryrock die beide bands maken schurkt heel erg tegen pop aan en het is dan ook geen wonder dat ze allebei heel populair zijn in de VS.
De negenkoppige (!) band van Zac Brown wist voor deze studioplaat dan ook enkele grote namen strikken: op Butterfly zingt Dolly Parton mee en Snoop Dogg mag opdraven voor wat raps op Let it run. Die gastbijdragen zijn helaas niet het verwachte succes. Wat Dolly Parton doet, kan niet tot haar beste werk gerekend worden, maar anderzijds stelt ze op zich ook niet teleur (dat doet ze zelden). De meerwaarde van Snoops interventie ontgaat me dan weer volledig.  
Nee, dan hou ik het lieve bij de songs waarop de band gewoon haar eigen ding doet zonder nog een extra muzikant. Animal is zo'n goed in het gehoor liggend nummer waarop er stilaan naar een climax toegewerkt wordt en die langzaam uitgroeit tot een aan Imagine Dragons verwant anthem. The sum, waarin ze het wat rustiger aandoen en dat begint met een piano, kan me weliswaar meer bekoren. Helaas wordt ook hier eenzelfde trucje uit de kast gehaald als op vrijwel de hele plaat, waarin de song opgeblazen wordt en zich dan herhaalt. Er wordt duidelijk gemikt op stadions en op de Sphere in Las Vegas, waar de groep inderdaad resideert.
Je hoort een hele plaat lang een negental muzikanten die hun stiel beheersen, die weten hoe ze een publiek moet aanspreken maar die ook naar mijn zin iets te veel crowdpleaser willen zijn waardoor dat extraatje om hier een heel goed geheel uit te puren, ontbreekt. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun site: 

Dove Ellis

Om Blizzard van Dove Ellis als kerstgeschenk te vragen, is het op Driekoningen natuurlijk te laat. En vermits het nog lang wachten is tot Valentijn, zou ik je toch aanraden om dit plaatje gewoon maar zelf aan te schaffen. Want dit debuut, uit sinds begin december, houdt veel beloftes voor de toekomst in door nu al te schitteren tussen de tientallen releases die ons elke week overspoelen.
De Ier heeft een opmerkelijke stem die bovendien goed past bij deze winterse (en met sneeuw gezegende) dagen waarbij je best gezellig thuis van de warmte kan genieten met een kop warme thee of -beter nog- chocomelk, met een dot slagroom op. De man zal je zeker verblijden met de variatie op dit album. Openers Little left hope en Pale song mogen dan het soort songs zijn dat je van een singer-songwriter verwacht, doch het daaropvolgende Pale song klinkt wat ruiger, scherper en meer up-tempo. When you tie your hair up is dan weer zo subtiel en bijna minimalistisch dat je de adem inhoudt. Van Jaundice druipt de traditionele Ierse folk in dikke druppels af. En zo is elk nummer een traktatie voor je oren, je geest en je hart.
Zelfs de prachtige hoes vraagt om de aandacht en maakt dit juweeltje ook visueel bijzonder aantrekkelijk. Dus doe jezelf dit plezier, gun het je met heel je hart en je zal er geen spijt van hebben.

Beluister hieronder het volledige album of bestel het hier via de Bandcamp-pagina van Dove Ellis: 

Gelezen (159)

Autobiografie van mijn lichaam - Lize Spit

Ziekte (en zeker kanker) gaat meer dan wat dan ook in het leven over het lichaam en hoe we ons ertoe verhouden. Dat geldt niet alleen voor ons eigen lichaam maar ook dat van andere mensen, in het bijzonder de mensen dichtbij. Dat heb ik zelf ondervonden, bij mezelf en bij mijn lief.
Voor Lize Spit vormt de kanker, die ongeneeslijk blijkt en tot de dood leidt, van haar moeder de aanleiding om niet alleen haar verhouding tot het lichaam van haar moeder (en ook dat van haar vader) te exploreren, maar zeker ook tot haar eigen lichaam. En zoals ik uit mijn professioneel leven weet, is het lichaam ook het kanaal waarlangs waarheden doorgegeven worden, zoals over relaties, over wie we zijn, over wie we denken te zijn. De verhaallijnen in dit boek vormen daarop geen uitzondering.
Wat me nog het meest trof in dit boek, dat ik mooi maar ook soms confronterend vond om te lezen, is de roep om gezien te worden door de ander, bij zowat iedereen die in het boek voorkomt: Lize, haar moeder, haar vader, haar zussen en broer, de nieuwe partner van moeder,... Het is de eenzaamheid van het niet gezien te worden die zo pijnlijk en tastbaar beschreven wordt, en die me raakt tot heel diep vanbinnen. 

 

De Hanze: de eerste Europese handelsmacht - Arnout van Cruyningen

Dit is een al bij al overzichtelijke geschiedenis van het onoverzichtelijk middeleeuws los-vast samenwerkingsverband der Hanzesteden door historicus Arnout Van Cruyningen. Ik las het boek ter voorbereiding van onze eerste meerdaagse trip in zeven jaar. Daarbij bezochten we enkele voormalige Hanzesteden, waaronder Doesburg dat daar heel trots op is.

In augustus zien we elkaar - Gabriel García Márquez

In dit ietwat vreemde, postuum uitgebrachte boek van Gabriel García Márquez volgen we Ana Magdalena Bach op haar jaarlijks uitstapje in augustus naar het graf van haar moeder op een Caraïbisch eiland. Daar beleeft ze enkele jaren na elkaar affaires die haar bevreemden en veranderen.
Márquez was zelf niet zo tevreden over dit boek maar zijn erfgenamen vonden het wel goed genoeg om het tenslotte toch te laten uitgeven. Zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet denken. Uiteraard is het duidelijk dat de auteur heel goed het schrijven beheerst, maar bij momenten verwonder je als lezer toch over wendingen en al zeker over het einde.

Dius - Stefan Hertmans

 

Stefan Hertmans heeft een mooi boek geschreven over een ongewone en onverwachte vriendschap tussen twee mannen die op vele vlakken elkaars tegenpool zijn. Hoewel het boek naar mijn gevoel wat traag en moeizaam begon, kwam de flow van het lezen er toch in en werd ik als lezer echt meegezogen in een verhaal van onvermogen, van mislukking maar ook van grote virtuositeit en enorme levenslust. Het was alweer een genoegen een boek van Hertmans te lezen.

Other Lives

Volume V van Other Lives werd uitgebracht in oktober, precies op de dag dat mijn lief en ik 15 jaar samen waren. Dat kan verklaren waarom het me toen ontging en ik de plaat pas nu ontdekte, bij het overlopen van allerlei eindejaarslijstjes van 2025. Gelukkig bleek in dit geval uitstel geen afstel want de band uit Oklahoma was totnogtoe niet veel meer dan een vertrouwde naam. Hun muziek was altijd al een beetje aan me voorbijgegaan en dus is dit -jawel- vijfde album een openbaring voor me.
Het vijftal heeft daarvoor overigens slechts iets meer dan een halfuur nodig maar elke song is wel raak. Het is inderdaad de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En hoewel Cisa cisa een buitenbeentje is tussen negen andere nummers (of net daarom?), zal ik maar meteen bekennen dat dit mijn favoriet is. Het klinkt meer uptempo en drijft op een gitaar die onopvallend de song stuurt tot alles samenkomt in een spectaculaire apotheose die gerust het einde van de gehele plaat had mogen vormen. Al moet gezegd worden dat rustpunten Read my mind en afsluiter The wake zeker geen overbodige nakomertjes zijn. Ik ben trouwens ook heel erg fan van What it's gonna take dat me doet denken aan de rustiger David Eugene Edwards. Toch zoekt Other Lives de bezwering niet door middel van een haast bezeten (religieuze) extase op maar door de intensiteit van de song.
Vanaf nu zullen deze Amerikanen mijn al overvol muziekgeheugen mee bewonen en houd ik hun komende releases zeker in het oog. En jazeker, ook in hun vorige platen ga ik me eens verdiepen.    

Retro review: Elvis Costello & Allen Toussaint

Toen de orkaan Katrina in 2005 grote delen van New Orleans verwoestte, liet de ramp een diep litteken na. Niet alleen de overstromingen zelf en de daardoor veroorzaakte schade maar ook de (te late en inadequate) reactie van de overheid bracht een bittere nasmaak teweeg. New Orleans is een heel bijzondere stad in de VS, met haar Frans-koloniale geschiedenis en haar unieke mix van culturen die wij vooral kennen van Mardi Gras en cajun. 
Bij muzikanten is de stad en haar erfenis bijzonder geliefd, tot ver buiten de grenzen van de Verenigde Staten. Het is dan ook geen wonder dat Elvis Costello zich door de woede die hij voelde alsook het verdriet liet inspireren tot het maken van een album. Het leidde tot een samenwerking tussen hem en zijn eigen Imposters en de uit die stad afkomstige Allen Toussaint, diens hoornsectie en gitarist. En gelukkig voor ons worden niet alleen die woede en dat verdriet verklankt, maar ook de vreugde om het moois dat New Orleans altijd al bood en vooral de liefde voor deze zuidelijke stad.
The river in reverse vormt daarmee een hoogtepunt in het al indrukwekkende oeuvre van de Britse (ooit) "angry young man". En tegelijk wellicht ook in dat van Toussaint, die hier hoorbaar in erg goeie doen is. De titeltrack verwijst expliciet naar de overstromingen en bevat enkele regels die hoewel niet openlijk politiek zijn, toch als speldenprikken bedoeld zijn naar de overheid die het zo schandelijk liet afweten. Muzikaal vormt de tristesse van de blazers een mooi tegengewicht. 
Vier songs schreef het duo samen. Broken promise land spruit uiteraard ook voort uit die boosheid maar klinkt veelzijdiger dan de titelsong. Ascension day wordt gedragen door een jazzy piano en dezelfde piano slaat een heel andere toon aan in International echo. In mijn oren klinken de echo's door van die andere grote muzikant uit New Orleans, Dr. John. Van de vier samen gecomponeerde nummers is voor mij The sharpest thorn met stip de beste: de altijd wat klaaglijk klinkende stem van Costello kan hier rusten op een melodie die haar goed tot zijn recht laat komen. In wezen is het een moderne treurmars die de begrafenis van de stad onder al dat oceaanwater lijkt te begeleiden.
Ook de meer uptempo nummers mogen er zijn. Tears, tears and more tears klinkt tegenstrijdig vrolijk zoals we New Orleans leerken kennen in het eerste seizoen van de tv-reeks Treme: in alle miserie blijven de inwoners het leven vieren. Who's gonnna help brother get further herbergt één van de mooiste trompetsolo's die ik ooit hoorde. En Six-fingered man is nog eenmaal, vlak voor het einde van het album, een parel die de samenwerking van de twee grote artiesten bezegelt.
Het is dan toch waar dat uit lelijke, verschrikkelijke gebeurtenissen iets prachtigs kan voortkomen, zoals deze plaat.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:

Nas & DJ Premier

 

 
Wanneer Nas en DJ Premier voor het eerst sinds de jaren negentig samenwerken, ditmaal voor een full album (Light-years), liggen de verwachtingen hoog. Met zijn debuut Illmatic en opvolger It was written schoot Nas meteen naar de top, op enkele nummer mét hulp van DJ Premier. Die laatste vormde met Guru het al even fantastische Gang Starr, in mijn huis bekendst van You know my steez.
Die verwachtigen worden meermaals ingelost. Opener My life is real drijft op eenvoudige ritmes en rhymes waarin Nas zijn eigen betekenis in de hiphopgeschiedenis met plezier belicht. Bescheidenheid kan je hem daarbij zeker niet verwijten (al heeft hij natuurlijk wel een punt). Met NY state of mind pt. 3 brengt Nas een herwerking van een eigen nummer van zijn debuut, en dat blijft ook deze keer overeind. 
Het is duidelijk dat het duo met deze plaat de groei van beide artiesten (tekstueel dan vooral toch van Nas) willen etaleren. Geen wonder dus dat je hier waadt door een hiphopveld dat heel erg old skool en nineties aanvoelt. Vooral Pauze tapes weet die sfeer heel goed te vatten, door de parlando intro en de minimale muzikale onderbouw. Op It's time herkennen we moeiteloos een sample van Fly like an eagle van Steve Miller Band, waardoor deze song een softer en soulvoller karakter krijgt. Nasty Esco Nasir voert de drie "personages" waaronder Nas doorheen zijn carrière rapte, op. Vreemd genoeg klinkt dit muzikaal net het meest als een Gang Starr-nummer. 
Helaas verstoren het mindere My story your story en Shine together de kwaliteit van de plaats waardoor dit toch niet het door de fans verwachte meesterwerk is geworden. Niettemin is Light-years een puike plaat die het hart van menig hiphopfan zal doen juichen.

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:

   

Gelezen (158)

Ik ga hier niet alle boeken inhalen die ik las sinds de vorige post in de reeks Gelezen, maar dit is alvast een eerste selectie uit de boeken die ik in 2025 las:

 

Een pleidooi voor echt eten - Michael Pollan

Dit boek van Michael Pollan is een stevig en onderbouwd pleidooi voor het eten van "echt" onbewerkt voedsel ipv bewerkte voedingsmiddelen. Er is ook aandacht voor de context van eten (eetcultuur, teeltcultuur, koken,..) en de samenhang met de natuur en eigenlijk onze planeet. De auteur doet dat niet àl te prekerig. Wel wordt er veel tijd besteed aan de ideologie van het nutritionisme, dat eten benadert als een chemisch proces en voedingsmiddelen reduceert tot voedingsstoffen, met intussen desastreuze gevolgen.  

Klem - Ish Ait Hamou

Van Ish Ait Hamou las ik eerder al met veel plezier Het moois dat we delen en ook de novelle Als je iemand verliest die je niet kan verliezen die de basis vormt van dit boek is alweer wonderbaarlijk mooi geschreven. Het boek bevat de novelle én het erop gebaseerde en door Ish Ait zelf geschreven script van de kortfilm.
De toevallige ontmoeting tussen de Palestijnse vluchteling Suleyman en de chirurge Els krijgt in dit verhaal een bijzondere wending die pijnlijk blootlegt hoe mensen in stilzwijgen hun problemen dreigen te vergroten. Maar niet alleen het verhaal grijpt je als lezer aan maar ook de eenvoudige, heldere taal raakt je recht in het (lezers)hart. 

 

 

Ludwig - Jana Antonissen

Ik snap waarom je als auteur maar mondjesmaat informatie weggeeft over het centrale gegeven van het boek maar in Ludwig overdrijft Jana Antonissen toch wel wanneer het over het sociaal-culturele experiment gaat van het Berlijnse cultgezelschap Neue Gesellschaft waar hoofdpersonage Mira deel van uitmaakt. Er gebeuren binnen dat experiment in de voorbereidende fase blijkbaar zoveel grensoverschrijdende zaken dat Ludwig, de leider ervan, aangeklaagd wordt. Over het wat en hoe komen we bitter weinig te weten want de auteur richt zich vooral op de beleving van alles rond dit experiment door Mira en op haar emotionele staat. Naar mijn gevoel krijgen we naar het eind van de roman iets te veel filosofische beschouwingen waardoor het tempo van de roman, die in de eerste hoofdstukken al wat moeilijk op gang komt, opnieuw ineen zakt. Voor mij is dit een half-geslaagde roman, weliswaar vlot en mooi geschreven maar met toch net iets te veel "schoonheidsfoutjes" om dit boek echt te gaan aanraden aan vrienden en kennissen. 

De man in de rode mantel - Julian Barnes

Aan de hand van de "arts van de elite" in het laat-negentiende eeuwse Frankrijk (en Engeland) schetst Julian Barnes een beeld van de fin-de-siécle in bepaalde culturele kringen. Zijn voorliefde voor Flaubert komt ook weer meermaals om de hoek kijken.
Toch is het boek wat veel voor wie niet heel hard geïnteresseerd is in die tijd op die plaatsen, en word je als lezer dan wel heel erg overladen met feiten en namen. 

 

De kakkerlak - Ian McEwan

Ian McEwan heeft gekozen voor een satirische novelle om de waanzin van de politieke processen rond de Brexit te hekelen. Die novelle doet heel erg denken aan Kafka, want het hoofdpersonage is een kakkerlak die verandert in de premier (het omgekeerde dus van De gedaanteverwisseling bij de Tsjech). Toch geeft hij zelf in het nawoord aan dat hij vooral geïnspireerd was door een novelle van Jonathan Swift (Een simpel voorstel).
Het gegeven van de kakkerlak en de beide metamorfosen (in het begin en de terugkeer naar de oorspronkelijke gedaante op het einde) kunnen me niet helemaal bekoren, maar het deel tussenin waarin je de realiteit van de Brexit kan herkennen, is wel bijzonder knap én meeslepend.

2026

De voorbije maanden begon het al te kriebelen maar ik besloot om de start van het (toen komende) jaar te nemen als nieuw begin om te gaan bloggen. En dus zijn we hier terug, met posts over muziek, boeken, films, alledaagse dingen, meningen en alles waarover ik de nood of behoefte voel iets te delen via deze blog.
Het is de voorbije jaren bijzonder lastig geweest, met een hart dat steeds meer begon te falen en als gevolg daarvan ook nieren en een lever die onder druk kwamen te staan. Ik had zelfs nierdialyse (meer dan) nodig. Maar begin november 2024 kwam dan de verlossing in de vormen van een donorhart en -nier en na de transplantatie volgden dagen van kunstmatige coma, weken verblijf op intensieve zorgen en maanden revalidatie (eerst IN het ziekenhuis en daarna ambulant). Die revalidatie is nog steeds bezig maar ik heb alvast wel meer energie. Samen met de goesting die ik liet groeien, betekent dat dat ik klaar ben voor een nieuw blogjaar.