Sinds Damon Albarn en Jamie Hewlett in 1998 de virtuele band Gorillaz in het leven riepen, hebben ze met wisselend succes intrigerende muziek op de wereld losgelaten. Vooral de eerste platen bevatten singles die tot het beste van de vroege 21e eeuw behoren. Daarna vergleden ze een beetje en werd de interesse in hun recenter werk wat minder, maar middels een uitgekiende strategie proberen ze voor The mountain eenzelfde enthousiasme als weleer op te werken. In de pr-campagne ligt, zoals helaas nodig in deze AI-tijden, de nadruk op het feit dat ze echte muziek maken met echte mensen en echte instrumenten en dat de bijhorende animatiefilm evenmin met AI gemaakt werd.
Het maakte echter dat ik met enige scepsis hun nieuwe plaat ging beluisteren. Gelukkig wisten ze mijn argwaan om te toveren in milde bewondering.
Op The mountain passeren net als op vorige albums heel wat bekende namen: Bobby Womack, Sparks, acteur Dennis Hopper, Tony Allen, Idles, Johnny Marr, Omar Souleyman, Mark E. Smith,... Onder hen bemerk je zelfs wat namen van mensen die intussen het tijdelijke voor het eeuwige verruild hebben. Die pleiade aan gastmuzikanten zou een gefragmenteerde plaat hebben kunnen opleveren, die eerder klinkt als een verzameling singles dan een congruente, aaneenhangende plaat. Nog meer dan Albarn en Hewett zelf weten de muzikanten met Indische roots, zoals Anoushka Shankar (jawel, dochter van), een rode draad doorheen de 15 songs te weven.
De Blur-frontman en de animator verloren beiden hun vader en dat bepaalde heel erg de sfeer van deze plaat (en de bijhorende 8 minuten durende animatiefilm die hierbij hoort en die zeker de moeite van het bekijken waard is). Ze gingen immers beiden het Indische subcontinent ontdekken om daar te rouwen én zichzelf te vinden (als waren ze deelnemers aan een TV-programma). Die in Indische muziektradities gedrenkte songs geven een draai aan hun repertoire die goed uitpakt. De titelsong is daarvan een uitstekend voorbeeld: de kalmte die opgeroepen wordt door de sitar en andere exotische instrumenten neemt je bij de hand en opent als een deur van Sesam's grot een nieuwe wereld waarin wat erna volgt, zich thuisvoelt en jou als luisteraar omhelst.
Hoogtepunten zijn er voldoende. The happy dictator heeft het jolige Britse dat de meest poppy songs van Blur indertijd kenmerkte. Orange county wordt opgevrolijkt én gedragen door gefluit. Wat meer tijd om open te bloeien heeft The manifesto nodig, dat, op het juiste moment beluisterd, een heel dansbaar nummer blijkt. Delirium hoort thuis in het rijtje singles zoals Dare en Feel good inc, dankzij de zeer gewaardeerde postume (?) bijdrage van Mark E. Smith (The Fall).
Boven alle andere goeie songs steekt voor mij Damascus er nog met kop en schouders bovenuit. De ook al overleden Omar Souleyman weet met zijn typische dabka (Syrische feestmuziek) de song een swing te verlenen die onweerstaanbaar blijkt: je zou me eens moeten zien dansen in de living!
The Mountain is een gebalanceerd geheel geworden dat zoals eerder aangegeven bijeengehouden wordt door de muzikanten met Indische roots en zo de openbaringen die het tweetal in Indië kregen aan ons doorgeeft.
Je kan het album hieronder volledig beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten