Retro review: Teenage Fanclub

Ik kan me nog steeds herinneren hoe gecharmeerd en verrast is was van The concept, de single die ook dit album opent. Daarna volgde What you do to me, dat diezelfde groezeligheid tot kunst verhief en een eenvoudig en toch heel raak liefdesliedje is.
Toch was ik een beetje ontgoocheld toen het openingsnummer verder ging dan wat ze meestal op de radio lieten horen, en het muzikale stuk dat de tweede helft van de song uitmaakt, heeft lange tijd nodig gehad om mij te overtuigen. Maar uiteindelijk is het gelukt en ik koester dit album, Bandwagonesque, van Teenage Fanclub nog steeds. 
De grunge die doorklinkt in heel wat songs, is minder venijnig dan bij de grote namen van het genre. De "nevermind" van Teenage Fanclub is een "ach, we doen maar wat en voor we het weten, is het slaaptijd en misschien zal er morgen iets gebeuren dat onze verveling verdrijft". Bij Nirvana is de "whatever, nevermind" eerder de absolute zinloosheid van élke handeling, een existentiële ennui. Bovendien is Teenage Fanclub veel meer dan grunge, met sterke melodieën (Metal baby, dat voorwaar klinkt als The Beach Boys in houthakkershemden) en zoveel mooi gevoelens (December zit tegelijk vol weemoed en zacht verlangen). 

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (123)

Terug naar Reims - Didier Eribon

Didier Eribon, een Franse filosoof, journalist en schrijver, die reeds eerder vooral over sociologische mechanismen die spelen rond het homo-zijn heeft gepubliceerd, gaat in dit boek op zoek naar wat er gebeurd is waardoor hij afgescheiden raakte van zijn afkomst als kind van een arbeidersgezin, hoewel hij zich nog steeds links voelt en definieert (écht links, niet zoals het socialisme tegenwoordig eigenlijk evengoed rechts is). Net zoals hij voorheen zijn anders-zijn (als homo) tegen het licht hield, onderzoekt hij welke mechanismen (sociologisch maar vooral ook politiek) sociale mobiliteit eigenlijk enkel mogelijk maken mits een breken met de eigen afkomst. Hij onderzoekt ook hoe de linkse, communistische arbeidersklasse zich geherdefinieerd heeft als een extreem-rechtse groep kiezers, die nu niet meer links (dat ook niet meer links is natuurlijk) maar net extreem-rechts stemt...
In dit boek combineert hij rake observaties met politieke en sociologische denkbeelden die erg verhelderend werken. De voortdurende wisselwerking tussen het (eigen) particuliere verhaal en de ruimere abstractie maakt het boek bovendien zeer leesbaar. Dit is echt wel een aanrader voor wie interesse heeft in politiek en voor wie nog een écht links hart draagt...

Ik (Ali): als Turkse arbeider in Duitse bedrijven - Günter Wallraff

Met dit boek veroorzaakte Günter Wallraff, een Duitse journalist, in de jaren tachtig enorm veel opschudding (al doofde de vlam ook weer snel, zoals dat tegenwoordig ook altijd gaat, want verontwaardiging heeft blijkbaar maar een korte levensduur). Hij ging vermomd als Turkse gastarbeider in Duitsland op zoek naar werk, eender wat, en komt terecht in de wereld van goedkope jobs en koppelbazen, bedrog (zowel van overheid als van de werknemer) en onverholen racisme. Jammer genoeg vrees ik dat de beschrijvingen in het boek van het onverantwoord, zwaar, ongezond werk nog steeds onverkort geldig zijn. We zien hier immers niet alleen het lelijke gezicht van racisme en uitbuiting van gastarbeiders, ook laaggeschoolde en arme Duitsers zijn amper beter af en Wallraff toont vooral het onverbiddelijk gezicht van het kapitalisme, dat in de tatcheriaanse jaren tachtig welig tierde en heden alleen maar sterker lijkt te staan. Dit boek is dan ook een blikopener maar weinigen zullen willen zien dat het systeem, eerder dan individuele "schurken" en "gewetenloze bazen", verantwoordelijk is voor de systematische uitbuiting van mensen.

Italiaanse buren - Tim Parks

In dit leuk en vlot leesbaar boek belicht Tim Parks allerlei aspecten van het leven in Italië als Engelsman met gevoel voor humor en met veel gevoel voor de nuances van bepaald gevoel van ergens bij te horen (en ook weer niet). In Montecchio, in de Veneto niet zo ver van Verona, gaat hij wonen met zijn vrouw en hij beschrijft hun eerste jaar aldaar. Net als in zijn boek over het supporter zijn van Hellas Verona benadert hij als buitenstaander typisch Italiaanse sentimenten en gewoonten met een verfrissende blik.

Heavier than heaven: de biografie van Kurt Cobain - Charles R. Cross

Charles R. Cross schreef een verhelderende biografie van Kurt Cobain, die me nog meer zin deed krijgen in het (her)beluisteren van al hun muziek.

The island of Dr. Moreau - H.G. Wells

In dit boek vertelt H. G. Wells een verhaal dat volledig past in de traditie van verhalen die vertrekken vanuit nieuwe, wetenschappelijke inzichten en die door de auteur verder uitgewerkt worden in een fantasie: in dit verhaal -dat daarin wat weg heeft van het beroemde verhaal van dokter Frankenstein- schept dokter Moreau, een wetenschapper geboeid door herstellend weefsel en transplantaties, vanuit dieren mensen, althans dat is zijn plan. Het is niet echt een spoiler als ik zeg dat dat verkeerd gaat.
Wells vertelt het verhaal in een vlot leesbare stijl, met een goed uitwerkt psychologisch inzicht in zijn hoofdpersonage. Dit boek was echt leuk om te lezen.

Dengue Dengue Dengue

Ik denk niet dat ik ooit al eens muziek uit Peru heb beluisterd, op de panfluitende Inca's na die in de jaren tachtig en negentig overal op straat opdoken (weet iemand eigenlijk waar die nu naartoe zijn?). Maar voor Dengue Dengue Dengue maak ik heel graag een uitzondering, want de mix die zijn brengen van wereldmuziek en heel moderne beats, is bijzonder intrigerend.
Zo is er de mysterieuze, je naar onpeilbare diepten meesleurende opener Ágni, dat de sfeer zet voor een plaat die wel vaker de luisteraar meeneemt naar een andere werkelijkheid. Dat is bijvoorbeeld ook het geval in het prachtige El cavilante, met de medewerking van Sara Van en Mikongo. Bezwerend is zeker ook Llæ. Op geljkaardige manier klinkt Coimú Gqoimú met de repetitieve zang als een mantra, als een welhaast magisch ritueel dat ergens op de flanken van een Andesberg uitgevoerd wordt bij een zieke man of vrouw. 
De hele plaat ademt mysterie uit, als een diepbewaard geheim uit vroegere tijden dat eindelijk geopenbaard wordt in een zeer moderne muzikale taal.

Je kan het album hier kopen op hun Bandcamp-pagina. Beluister hieronder het volledige album:

Old Crow Medicine Show

De kracht van live-albums ligt in je het gevoel geven dat je er zelf bij bent/was. Ik merkte alvast dat ik bij Live at the Ryman heel veel zin kreeg om mee te klappen, te dansen, mee te zingen met de bekendere songs die ze coveren. Old Crow Medicine Show slaagt erin je als luisteraar thuis toch bij de show te betrekken, met hun soms opzwepende, immer enthousiasmerende songs, waaronder enkele covers die zelfs als je de band (nog) niet kende, een gevoel van herkenbaarheid geven.
Hoogtepunten zijn er genoeg op deze plaat, die meteen mooie promotie is voor hun back catalogue. Zo is Metamphetamine een geweldige folksong die zoals het hoort hier live echt naar een climax toewerkt. En hun versie van Sixteen tons blaast nieuw leven in deze classic. En dat country-gevoel in Louisiana woman Mississippi man krijg je vandaag niet meer uit mijn lijf.
Het begint overigens al meteen heel goed na de aankondiging met Tell it to me, dat aardig wat rockabilly mengt in de countrymelodie. Ook een rustpunt als Take em away weet je te raken en mee te voeren. Verrassend genoeg is ook de cover van CC rider een rustpunt op deze plaat, lekker sloom gebracht. Afsluiten wordt er gedaan met Will the circle be unbroken, een feestelijk nummer zoals het hier gebracht wordt en echt een apotheose voor een heel fijn concert, waar we ons 42 minuten lang bij waanden.

Beluister hieronder het volledige album:

50 jaar maanlanding

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat de eerste mens voet zette op aarde en dat vieren we met onderstaande playlist:

1. Man on the moon - R.E.M.: uiteraard beginnen we met deze song, uit Automatic for the people, over Andy Kaufman, trouwens ook te horen in de gelijknamige biopic. De titel verwijst naar de samenzweringstheorieën die de maanlanding ontkennen, zoals er ook mensen waren die geloofden dat het overlijden van Andy Kaufman fake was
2. Walking on the moon - The Police: hoewel dit nummer op zich niet geïnspireerd was door de maanlanding, nam The Police de clip wel op in het Kennedy Space Center, temidden ruimtetuigen die er opgesteld staan, en aangevuld met beelden van NASA
3. Fly me to the moon - Frank Sinatra and Count Basie: voor dit lied werkte Frank Sinatra samen met Count Basie, wiens orkest (The Count Basie Orchestra) nog steeds optreedt
4. An ending (Ascent) - Brian Eno: in 1983 maakte Brian Eno het album Apollo: atmospheres and soundtracks, met muziek die in de eerste versie van For all mankind (origineel zelfs voorzien van de titel Apollo) voorkwam. Die film bevatte beelden van de Apollo-missies, maar zonder commentaar, en bleek niet echt een succes. Een latere versie met commentaar van de astronauten en dergelijke toegevoegd (en enkele nieuwe songs, die op Music for films III staan), kende iets meer succes. Zonet (echt enkele dagen geleden) werd een remastered en uitgebreide versie van deze plaat uitgebracht door Eno. Ook zijn broer Roger Eno en Daniel Lanois zijn overigens te horen op de plaat
5. Apollo 11 - Lil Primy featuring Duke Luke: song vernoemd naar de raket waarmee de astronauten de maan zouden bereiken
6. Moon landing - Strand Of Oaks: op zin meest recente plaat, Eraserland, bezingt Strand Of Oaks enkele mijmeringen over herinneringen die hij heeft en verwijst op het einde naar zijn geboortedag in '82, 13 jaar na de maanlanding (in de Amerikaanse tijdzone vond de maanlanding plaats op 20 juli)
7. First man on the moon - Jay Root and The Surfaris: ik vermoed dat Jay Root de journalist is van The Texas Tribune waarnaar de link verwijst (het is moeilijk informatie te vinden over deze song), die hiervoor dan samenwerkte met de surfrockband The Surfaris, onder meer bekend van Wipe out
8. Neil Armstrong - Babybird: Babybird is het muzikaal project van Stephen Jones en ken je misschien van de radiohit You're gorgeous. Deze song staat op een eerder album (Fatherhood) en gaat over het gevoel weg te drijven van wie je bent
9. Buzz Aldrin - Curtis Williams: deze rapper uit Atlanta bracht in 2016 nog een mixtape uit, je kan hier alvast zijn muziek beluisteren
10. Man on the moon (side one / side two) - Neil Armstrong, Buzz Aldrin and NASA staff: dit zijn blijkbaar echte opnames van de maanlanding, ooit uitgebracht als plaat, elke zijde meer dan 20 minuten lang

Beluister hieronder de playlist:

Johnny Clegg

Eerder deze week overleed de Zuidafrikaanse zanger en muzikant (en bandleider) Johnny Clegg. Dat bericht stuurde me in gedachten terug naar eind jaren tachtig, toen ik toevallig zijn muziek leerde kennen, vooral omdat de clip voor I call your name vaak gedraaid werd op MTV. Ik kocht het album waarop dat nummer staat (Shadow man). Een tijdlang volgde ik zijn carrière (hij bleek vooral populair in Frankrijk, waar men toch een voorliefde had voor mensen die zich voor de goede zaak inzetten, zoals deze blanke muzikant met zijn raciaal gemengde groep in het nog door Apartheid geteisterde Zuid-Afrika) en ik kocht ook het één jaar later verschenen album Cruel, crazy, beautiful world.

Beluister hieronder Shadow man (Cruel, crazy, beautiful world is helaas niet te vinden op Spotify):

Gelezen (122)

De monnik van Mokka - Dave Eggers

In dit boek vertelt Dave Eggers het waargebeurde verhaal van Mokhtar, een Jementisch-Amerikaanse jongeman die een ware "American dream" nastreeft wanneer hij het plan opvat om Jemenitische koffie te exporteren vanuit het land waar zijn ouders vandaag komen. Hij gelooft dat daar, in de bakermat van de koffie, zulke hoge kwaliteit zal kunnen gehaald worden dat het een succes wordt in de markt van de specialty brand koffies, zeg maar de grand crus van de koffie. Maar dan breekt de oorlog uit in Jemen, net als hij daar is om een eerste oogst te exporteren...
Eggers slaagt erin tegelijk de lezer te entertainen (het is alweer een vlot geschreven boek) én te informeren en geeft ons zo een unieke blik op kanten van Jemen die in de berichtgeving nooit aan bod komen.

A field guide to the English clergy: a compendium of diverse eccentrics, pirates, prelates and adventurers; all Anglican, some even practising - Fergus Butler-Gallie

Hierin heeft Fergus Butler-Gallie, zelf een Anglicaanse dominee, de meest kleurrijke figuren uit de clerus in de Anglicaanse kerk verzameld en hij beschrijft in die typisch humoristische Engelse stijl hun wedervaren. Het gaat daarbij om priesters die hun katten excommuniceerden omdat ze krols waren op zondag, een aartsbisschop die elke werkdag begon met driemaal zijn hoofd op tafel te bonken onder het uitroepen van "I hate the Church of England", priesters die meer dronken dan dat ze vieringen verzorgden (en daarom soms hun kerk grotendeels op slot hielden), een priester die aan de wieg stond van de edele sport rugby en clerici die in alles probeerden te geloven behalve in de anglicaanse versie van het christendom. Het zal niet verbazen dat zo'n collectie uren bijwijlen hilarisch leesplezier oplevert.

When Nietzsche wept - Irvan D. Yalom

Irvin Yalom, de Amerikaanse psychotherapeut die ook heerlijke fictieboeken schrijft, waagt zich aan een historische roman in dit boek. Hij beschrijft de therapie die Breuer (mentor van Freud) aan Nietzsche geeft (en omgekeerd). Hoewel Yalom zelf eerder geschoold is in de Amerikaanse variant van de psychoanalyse (verder bordurend op o.a. het werk van Anna Freud, de dochter van Sigmund) en geen Freudiaan pur sang (laat staan een Lacaniaan) genoemd kan worden, heeft hij toch treffend de kern van de vroege psychoanalystische methode en eerste begrippen weten te vangen. In deze roman laat hij de psychoanalyse als methode ontstaan tussen Breuer en Nietzsche (hoewel het dus Sigmund Freud was die haar in realiteit ontwikkelde). Er zijn verwijzingen naar Anna O. (Bertha Pappenheim), de eerste hysterica die middels een voorloper van psychoanalyse behandeld werd door Breuer en Freud. Je hoeft van de hele theorie niets te weten om iets te herkennen van wat overdracht en tegenoverdracht inhouden. Zelf psycholoog zijnde en meer dan kennisgemaakt hebbende met de Freudiaans-Lacaniaanse psychoanalyse, heb ik hier zeer van genoten, maar ik veronderstel dat je mijn voorkennis niet nodig hebt om dit mooi uitgewerkt verhaal te kunnen smaken.

't Bolleken - Cyriel Buysse

Wat een heerlijke roman van Cyriel Buysse is dit toch. Hoewel de gebeurtenissen zich meer dan een eeuw geleden afspeelden op de het platteland ten westen van Gent, is het toch allemaal herkenbaar uit de verhalen van mijn grootouders en hun generatie die ik als kind mocht aanhoren. Bovendien schrijft Buysse virtuoos. Ik weet een beetje van zijn keuzes in de oorlog maar ben nu nog meer geïntrigeerd om deze schrijver te ontdekken en ook zijn biografie te lezen.

Klavertje vijf (1)

Geen twintig parels per maand meer, maar in "klavertje vijf" breng ik op onregelmatige tijdstippen vijf songs onder de aandacht die uw leven nét dat tikje mooier kunnen maken.
In deze eerste aflevering maken we ruimte voor:

1. Pockets full of gold - A Murder In Mississippi: deze Gentse band bracht vorig jaar zijn debuutalbum uit, dat totaal aan mij voorbijging maar waar ik dan nu alsnog kennis mee maakte. De heerlijke country houdt het midden tussen bluegrass zoals we dat kennen dankzij The broken circle breakdown, Mumford And Sons en zelfs af en toe Rag 'n' Bone Man.
2. Across the alley from the Alamo - The Pine Valley Cosmonauts: hoor die heerlijke retro sound die je terugbrengt naar de fifties en al die films waarin je kennismaakte met het genoegen dat Amerikanen kenden om via hun radio (in de auto) te kunnen cruisen op geluidsgolven die doen wegdromen van lange trips naar zonnige stranden en zwoele avonden. The Pine Valley Cosmonauts zijn een gelegenheidsband rond Jon Langford (The Mekons) die er tribute-platen mee uitbracht, van Johnny Cash en ook van Bob Wills (uit die laatste komt deze song), en andere verzamelaars met covers. De groep spreekt zich duidelijk uit tegen de doodstraf (opbrengsten van enkele van hun platen gingen naar een organisatie die de doodstraf bestrijdt). Occasionele leden waren onder andere Neko Case, Alejandro Escovedo, Steve Earle en Mark Eitzel.
3. Heart beats faster - Dirk Blanchart And The Groove Quartet: in 1990 maakte ik via zijn album Mama luba kennis met de voormalige frontman van Luna Twist (sla er uw Belpopgeschiedenisboek nog maar eens op na). Tot mijn lichte verbazing blijkt de man nog steeds platen uit te brengen, dit jaar verscheen van hem zelfs A boy named dIRK.
4. My girl is a heartbreak - Ida Mae: voor wie houdt van The White Stripes, The Jon Spencer Blues Explosion en Doo Rag is er nu een nieuwe ster aan het firmament. Het Britse duo Ida Mae laat de gitaar schuren en de stem is navenant even rasperig als ruw schuurpapier. Vuil, zo hoort bluesrock toch te klinken?
5. Jesus is coming soon - Cowboy Junkies: ik ga tot het einde der dagen The trinity session van Cowboy Junkies blijven aanraden, al was het maar om die prachtige cover van Sweet Jane. Maar de band heeft zoveel mooie albums gemaakt dat hun hele discografie het beluisteren meer dan waard is. Ook wanneer ze songs van anderen onder handen nemen, zoals dit lied op een tribute aan Blind Willie Johnson, hoor je hoe goed ze zijn.

Beluister hieronder het eerste klavertje vijf:

Pauzetoets

Sinds eind januari verscheen er niets meer op deze blog. Het waren hectische maanden en ik vrees dat die tijd nog (lang) niet voorbij is. En dus moest ik de pauzeknop induwen. Eventjes niet meer bloggen, hoe raar dat ook voelde, was nodig. Het is niet voor het eerst dat ik achterop raakte en aanvankelijk had ik het idee om de klaargezette posts op een later tijdstip af te werken en te publiceren, zoals ik dat in het verleden ook al gedaan heb als het even te druk werd.
Maar dit keer is anders. Verscheidene redenen maakten dat ook dat er niet meer van kwam en stilaan rijpte het idee dat ik het misschien gewoon even moest loslaten. En dan zou ik wel zien waar ik uit zou komen. Zelfs deze post om dat alles aan te kondigen, kwam er niet van, ik had simpelweg de energie niet ervoor.
De redenen voor het indrukken van de pauzetoets zijn divers en ze zijn niet allemaal negatief. Ja, er zijn al een hele tijd problemen op het werk die mijn aandacht en energie vreten, die me uitputten (zoveel zelfs dat ik opnieuw meer hartklachten heb, al zijn die natuurlijk ook een combinatie van diverse factoren). Maar er was ook de aankoop, samen met mijn lief, van een huis, iets wat vrij plots gebeurde en onverwacht, het was altijd al een plan voor later, maar toen zagen we een buitenkans, een huis zoals we er één droomden (in onze min of meer realistische dromen). En dus moest er vanalles geregeld worden en ook dat vraagt energie en tijd.
Hoe het nu verder gaat, weet ik zelf (nog) niet. Voorlopig blijft de pauzeknop ingedrukt en als ik hem ooit weer loslaat, zal deze blog er wat anders uitzien. Misschien doe ik geen reeksen meer zoals "lied van de week" of "twintig parels per maand" die een ritme opleggen en bepaal ik liever zelf het ritme, post ik enkel als ik daar zin en tijd en energie voor heb. Alles van hoe de blog totnogtoe was, wil ik loslaten en dan pik ik wel weer op wat op dat moment voor mij werkt en waardevol is, dus sommige rubrieken zullen verdwijnen (vermoed ik) en we zullen zien, samen, wat er overblijft en wat er misschien nieuw wordt (misschien ook tijd dan om de lay-out eens te veranderen?).
De Facebookpagina van De Ongeletterde Wanhoop blijf ik intussen gebruiken om daar dingen kwijt te kunnen waartoe ik nog niet kom om er echt een blogpost van te maken, evenals op mijn Twitteraccount (die toch al niet exclusief voor de blog was).
Mij muziek toesturen mag uiteraard nog steeds (ik ga niemand dat verbieden) maar ik kan momenteel op geen enkele manier garanderen dat ik er iets over schrijf of het zelfs meld op de Facebookpagina. Sorry voor wat ik al kreeg en dus geen aandacht heb kunnen schenken...

Julia Kent

De Canadese Julia Kent maakte met haar cello deel uit van de sound van Antony And The Johnsons maar heeft intussen solo ook al een mooie discografie bij elkaar gespeeld. Zonet is haar zesde reguliere album, Temporal, uitgebracht (ze maakte ook al voor vier films een soundtrack). Die plaat is beluistering dubbel en dik waard, want de warme gloed van haar instrument is zeer welkom in deze wintermaanden (en al helemaal als je in de ruime buurt van Chicago woont, waar de gevoelstemperaturen -50° bedragen tegenwoordig).
Last hour story, de opener van deze plaat, is een traag ontvouwend muzikaal epos van meer dan twaalf minuten waarin de rijkdom van de cello en het vermogen ervan om een sfeer te creëren waarin je helemaal ondergedompeld wordt, perfect geïllustreerd worden. De overige songs nemen een pak minder tijd doch houden die sfeer heel goed vast. Met Floating city en Sheared wordt daar een nieuwe nuance aan toegevoegd. Daarna brengen Through the window en Crepuscolo intense rust, die voelt als berusting en je in een erg vredige staat achterlaat.

Beluister hieronder het volledige album:

Trent Reznor and Atticus Ross

De Netflix-serie Bird box ken ik niet en ik heb al geleerd dat een goede soundtrack nog geen garantie is voor kwaliteit op het scherm. De muziek die Trent Reznor (Nine Inch Nails) samen met Atticus Ross maakte voor de serie, is alvast indrukwekkend.
Het begint al met het bijna dertien minuten durende Outside dat de toon zet voor een neoklassieke soundtrack waarin dreiging subtiel gesuggereerd wordt maar waarin je vooral ook meegevoerd wordt in een sfeer zoals die bij een film of soundtrack past. Vaak gebeurt dat heel sober, soms worden er iets meer franjes (maar nooit echt veel) aan vastgehaakt, zoals in What isn't anymore.
Een goeie soundtrack staat op zichzelf en is ook heel genietbaar en zelfs invoelbaar zonder beelden erbij. We mogen gerust stellen dat dit voor Bird box geldt.

Beluister hieronder het volledige album:

James Braxton Peterson's playlists (7)

Dit is een wel heel lange playlist met maar liefst 51 songs. Zet u dus schrap voor

The odes of/to hio-hop culture

1. Welcome 2 da bricks - Redman
2. From da bricks - Lords Of The Underground
3. Guerilla city - Guerilla Black
4. Hip hop lives - KRS-ONE featuring Marley Marl
5. Hip hop - Mos Def
6. N.Y. state of mind - Nas
7. N.Y. state of mind, pt. II - Nas
8. South Bronx - Boogie Down Productions
9. St. Louie - Nelly
10. Welcome to Brownsville - M.O.P.
11. Westside story - The Game featuring 50 Cent
12. California love - 2Pac
13. Hip-hop ya don't stop - NYOIL
14. Lighters up - Lil' Kim
15. Where I'm from - Digable Planets
16. B.K. anthem - Foxy Brown
17. Brooklyn zoo - Ol' Dirty Bastard
18. New York shit - Busta Rhymes
19. To live and die in L.A. - Makaveli
20. Where they are now - Nas
21. Empire state of mind (part II) - broken down - Alicia Keys
22. Hip hop is dead - Nas featuring will.i.am
23. In the music - The Roots
24. On my block - Scarface
25. Philly, Philly - Eve featuring Beanie Sigel
26. Southside - Common featuring Kanye West
27. The bridge - MC Shan
28. Who killed it? - Nas
29. Chi-city - Common
30. L.A. - Murs
31. Somalia - K'Naan
32. Hip hop hooray - Naughty By Nature
33. Hip hop saved my life - Lupe Fiasco featuring Nikki Jean
34. I used to love him - Ms Lauryn Hill featuring Mary J. Blige
35. Greater love - Blu featuring Exile
36.  New York (Ya out there) - Rakim
37. Brooklyn - Fabulous featuring Jay-Z and Uncle Murda
38. City limits - Dujeous
39. Welcome to Durham - Little Brother
40. Old school - 2Pac
41. Brooklyn - Mos Def
42. I do it for hip hop - Ludacris featuring Nas and Jay-Z
43. Where I'm from - Nas featuring Jay-Z
44. Tennessee - Arrested Development
45. Bricks two - Redman
46. L.A., L.A. - Capone-N-Noreaga and Mobb Deep
47. Walk in New York - Onyx
48. Hiphop vs. rap - KRS-ONE
49. I used to love H.E.R. - Common
50. Streets of New York (City life) - Alica Keys
51. Da bridge - Nas

Beluister hieronder de playlist:

Weezer

In Top 2000 à gogo, het programma dat door BNN/Vara op het einde van het jaar altijd gemaakt wordt rond de Top 2000 in Nederland, leerden mijn lief en ik dat Africa van Toto niet enkel hier (dankzij de Tijdloze-actie van vorig jaar) aan een enorme comeback toe is en een ware cultstatus verworven heeft. Ook in de VS blijkt dat het geval. Ter illustratie werd onder meer een live-versie ervan door Weezer getoond. Het moest bewijzen dat zelfs zeer straatkredietwaardige alternatieve bands de song weten te waarderen.
Het blijkt meteen ook de opener te zijn van het nieuwe album van Weezer. Dat blijkt een bijzondere plaat te zijn, waarop de Californiërs allerlei songs (de meeste uit de jaren tachtig) coveren. Naast het al eerder genoemde Africa zijn er nog versies die dicht bij het origineel blijven: Sweet dreams (Eurythmics), Everybody wants to rule the world (Tears For Fears), Happy together (The Turtles),...

Een eigenzinnige draai krijgen onder andere Paranoid (Black Sabbath), Take on me (A-Ha), No scrubs (TLC), Billie Jean (Michael Jackson),... Het worden rockversies zoals je die eigenlijk wel van een band als Weezer mag verwachten.
Het is aangenaam luisteren naar deze plaat, niet in het minst door de herkenbaarheid van de goed gekozen covers.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 4 - 2019

000000007 - 999999999

Cijfers worden ons om de oren geslagen door het technoduo 999999999. Op hun nieuwste EP 000000005 staat onder andere bovenstaand nummer, zelf gezegend met de titel 000000007. Alle numeriek gekheid op een stokje, blijkt dit een dansvloerfiller met enorm potentieel. Dit is zoals techno mensen op de dansvloer hoort te lokken.

Je kan de EP voorlopig nog niet terugvinden op hun Bandcamp-pagina, maar hou die toch maar best in de gaten...

Wannes Cappelle, Broeder Dieleman en Frans Grapperhaus

Met Dit is de bedoeling krijgen we het resultaat voorgeschoteld van de samenwerking tussen de Westvlaamse Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), de Zeeuw Broeder Dieleman en de cellist Frans Grapperhaus. Zes songs lang dompelen ze ons afwisselend achter in beide dialecten, die duidelijk verwant en toch ook mooi verschillend zijn.
De songs nestelen zich mooi in een kleinkunst- en folktraditie terwijl de cello er vaak in slaagt nog een extra dimensie toe te voegen. Zoals we van beide zangers gewoon zijn, zijn de teksten om vingers en duimen bij af te likken. Vergeving is een smeekbede die geen God onberoerd laat, Je verdriet is echt leunt dicht aan bij wat de Zeeuw al liet horen op albums als Komma. De ballade van Lanza herstelt het folkverhaal in ere op en laat je hopen dat ze ooit samen een sprookje op muziek zetten en zingen in hun dialect, waardoor het zelfs beter wordt dan de luisterboekversie van Het Geluidshuis. De peilloze diepte en weemoed van Dit mens is er geweest snijdt door merg en been en Vaders is het meest ontroerende eerbetoon dat je je kan wensen. Met eten tenslotte is verreweg de grappigste song op deze plaat.
Samenwerkingen als deze mogen bejubeld worden tot in de eeuwen der eeuwen.

Beluister hieronder het volledige album:

The Twilight Sad

De Schotten van The Twilight Sad weten al enkele albums lang een intensiteit op te roepen die ergens schippert tussen de post-rockhelden en landgenoten van Mogwai en de rocknevenprojecten (à la Tomahawk) van Mike Patton (ex-Faith No More). De bron waar ze die vandaan halen, draaide duidelijk overuren tijdens het maken van It won't be like this all the time. 
Die intensiteit komt wellicht het duidelijkst naar voren in opener [10 good reasons for modern drugs]. Verder valt me vooral op hoe verwant dit vijftal klinkt aan de Britse gitaarbands van voor (of naast) de Britpopgolf die met Oasis, Blur en Pulp ons overspoelde. Ik hoor echo's van The House Of Love, The Lilac Time, Hard-Fi, An Emotional Fish, New Fast Automatic Daffodils en vroege Manic Street Preachers. In The arbor voegen ze daar een snuifje The Smiths aan toe, altijd een goeie smaakmaker. En zo klinkt deze plaat als een throwback naar de vroege nineties, vooraleer de alternatieve scene (kortstondig) de hitlijsten zou overnemen maar er voor wie goed luisterde, al voldoende parels te vinden waren.

Beluister hieronder het volledige album:

Deerhunter

Het psychedelische kantje van Deerhunter heeft me altijd tegelijk aangetrokken tot de band én wat van hen vervreemd. Soms immers gaan ze me wat te ver en dan zijn ze me weer kwijt. Maar met Why hasn't everything already disappeared? weten ze eindelijk een heel album lang de juiste snaar te raken.
Het begint al met de prachtsingle Death in midsummer en het stopt niet. Hoogtepunten opnoemen is niet eenvoudig, maar laat ik toch een greep proberen te doen: het erg toegankelijke No one's sleeping, het trage maar toch door een licht dissonant ritme doorkruiste What happens to people?, het speelse Tarnung en de bijzonder mooie afsluiter Nocturne waarin heel even de Arno van Bathroom singer komt meedoen, zo lijkt het althans. 
Dit album behoort tot de meest toegankelijk die de band al uitbracht en het is geen toeval dat ze me ook het meest weet te bekoren. Ze bezit een consistentie die maakt dat ik ze kan uitzitten zonder songs over te (willen) slaan.

Beluister hieronder het volledige album:

Retro review: Biohazard

Toen ik Music Mania, een platenwinkel in Gent waar je echt veel vinyl kon en kan kopen, zo goed als wekelijks bezocht, leerde ik er veel kennen dat me voorheen onbekend was. Eén van de bands waardoor ik in die tijd geïntrigeerd raakte en waarvan ik een plaat kocht is Biohazard. Ik zag hen bovendien live op Pukkelpop later dat jaar. En de vinyl versie van State of the world address in mijn bezit, is doorzichtig oranje en zit in een plastic hoesje, waardoor je het prachtig gekleurde vinyl meteen ziet.
Daarmee behoort deze plaat tot het verzameling gekleurd vinyl waar ik best wel trots op ben en ook muzikaal is het nog steeds een aangename plaat waar ik erg blij mee ben. Hun mix van hardcore punk en heavy metal klinkt erg potent en dat is al meteen duidelijk vanaf de opener en titeltrack. Tijdens hun optreden kon ik vaststellen dat ze ook live een tomeloze energie tentoonspreidden, alsof ze elke minuut van elke dag bijzonder boos zijn. Vooral toenmalig frontman Evan Seinfeld bleek een begeesterend performer die zijn band op sleeptouw nam voor een concert dat als een mokerslag in het gezicht aankwam.


Beluister hieronder het volledige album:

James Braxton Peterson's playlists (6)

We zijn al toe aan de zesde playlist en die gaat over het vertellen van verhalen. Geniet van deze tien songs.

The hip-hop "tellability" playlist

1. Sekou story - Nas featuring Scarlett
2. I got a story to tell - The Notorious B.I.G.
3. Westside story - The Game featuring 50 Cent
4. Children's story - Slick Rick
5. Soulja's story - 2Pac
6. Da art of storytellin' (Pt. 1) - OutKast
7. Da art of storytellin' (Pt. 2) - OutKast
8. Crime story - DMX
9. Hustler's story - The Notorious B.I.G. featuring Akon, Big Gee and Scarface
10. Dance with the devil - Immortal Technique

Beluister de playlist hieronder:

Lied van de week: week 3 - 2019

Vier - Borokov Borokov

Hier had ik het al eens over het album Eerlijk delen van Borokov Borokov. Ze hebben net deze nieuwe single uit en gaat de opvolger, Los bollen, vooraf. Geniet van de speelse maar toch ook zo aanstekelijke elektronica.

Je zal hun nieuwe album zeker zien verschijnen op hun Soundcloud-pagina.

Gelezen (121)

Het elfde uur. 11 november 1918. De gewelddadige laatste dag van de eerste wereldoorlog - Pieter Serrien

Pieter Serrien reconstrueert aan de hand van onder meer officiële verslagen en dagboeken de laatste dagen van de Eerste Wereldoorlog. In een eerste deel focust hij op de aanloop naar het einde, om dan in het tweede deel de laatste 24 uur uur per uur te illustreren. In een derde deel staat hij stil bij wat er gebeurde na het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand, het officiële einde van De Groote Oorlog. Daarmee schetst hij niet alleen een interessant maar vaak ook menselijk beeld ervan en brengt hij de lezer heel dicht bij de historische realiteit.
Het enige minpuntje aan dit boek is de wat slordige eindredactie: de foutjes verstoren weliswaar de inhoud niet, maar zijn een beetje vervelend. Ik ga ervan uit dat dat in een herdruk rechtgezet zal worden...

De ondergrondse spoorweg - Colson Whitehead

Colson Whitehead verhaalt in dit boek de ontsnapping van Cora, een zwarte slavin op een plantage in Georgia, die gebruikmaakt van de "ondergrondse spoorweg". In tegenstelling tot wat ik vermoedde, is dit geen beeldspraak, maar een ware spoorweg die weggelopen slaven naar de vrijheid brengt dankzij bereidwillige blanken, abolitionisten, die tegen de slavernij zijn. Die ontsnapping blijkt al bij al eigenlijk even wreed te zijn als haar slavenbestaan. Doorheen het boek worden we hard geconfronteerd met de arrogantie die de blanken in de VS als bevolkingsgroep altijd gekenmerkt heeft en die de geschiedenis van het land bepaalt. Dit is een boek dat onder de huid weet te kruipen.

Intimiteit - Paul Verhaeghe

Aanvankelijk lijkt dit boek iets teveel een herhaling van eerdere thema's uit voorafgaande boeken van Paul Verhaeghe, maar langzaam wordt het nieuwe punt dat hij maakt duidelijk... Verrassend genoeg is het bij Aristoteles dat hij een belangrijk idee haalt dat hij goed uitwerkt, namelijk dat van de pleonexia (de drang naar steeds meer). Verder zegt hij zinnige dingen over (zelf)zorg en over de noodzaak om dingen voor anderen te doen.
Wat me verder opviel, is dat hij in dit boek ook terugkeert naar enkele basisideeën van de psycho-analyse wanneer hij het heeft over de tweedelingen ik-de ander, lichaam-geest en aantrekken-afstoten (of liefde-haat). Daar puurt hij bijzonder sterke en waardevolle ideeën uit. Het maakt me nogmaals duidelijk dat de psycho-analyse zeer waardevolle inzichten aanreikt als je erin slaagt los te komen van de context waarin Freud dingen opschreef (en hoe hij dat deed) en je op zoek gaat naar een hedendaagse vertaling van zijn ideeën.

De zintuigen van vogels. Hoe voelt het om een vogel te zijn? - Tim Birkhead

In dit vlot leesbaar en toegankelijk boek over hoe vogels hun zintuigen gebruiken (en hoe die werken), brengt Tim Birkhead informatie samen over dezelfde zintuigen als dewelke de mens bezit, maar ook over magnoreceptie (het vermogen het magnetisch veld op te pikken) en emoties. Er blijkt veel te zijn dat we (nog) niet weten, maar de soms ingenieuze experimenten die toegelicht worden, laten zien hoe er al grote stappen zijn gezet om iets te begrijpen over een soort die we zelf (uiteraard) niet zijn, een niet geringe prestatie.

Donder

In november bracht de Belgische band Donder een nieuwe plaat uit, Keukenpraat. Die ontsnapte aan mijn aandacht vorig jaar en dat is wel jammer want het minste wat je van deze plaat kan zeggen, is dat ze bijzonder is. 
Er hangt iets minimalistisch over deze plaat, waardoor je als luisteraar bij aanvang verwacht dat er meer zal volgen maar na verloop van tijd leert dat dit uitgebeende songs zijn die drijven op eenvoudige instrumentatie en ogenschijnlijk simpele structuren. Alphabet town is gebouwd rond eenvoudige piano-aanslagen en de franjes die je zou verwachten om het nummer rijker en gelaagder te maken, zijn hier net achterwege gelaten waardoor de intensiteit verhoogt. Dat geldt evenzeer voor titelsong Keukenpraat. Dat de stiltes tussen de noten soms veelzeggender zijn, valt goed te horen in I remember oranges. Eksters plaatst een percussief thema naast de piano waardoor een dialoog ontstaat die de luisteraar lijkt te dwingen partij te kiezen. 
Deze plaat is erg ongewoon maar niettemin boeiend en Donder zet zich hiermee op de kaart als een trio dat, eerder dan weidsheid te verkennen, de diepgang opzoekt van de noot achter de noot.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 2 - 2019

MAH - The Chemical Brothers

MAH, wat staat voor "mad as hell", is de nieuwe single van The Chemical Brothers en kondigt hun nieuwe plaat aan die in de lente zou moeten uitkomen (een exacte release datum is er blijkbaar nog niet). Het is weer een typische Chemical Brothers-song en daar kan ik alleen maar blij om zijn.

Je zal het nieuwe album No geography hier vooraf kunnen bestellen. De single kan je hier kopen.

Lyrics:

I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I’m mad as hell, I ain't gonna take it no more
I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I’m mad as hell, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain’t gonna take it no more, I ain’t gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain’t gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more

I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I’m mad as hell, I ain't gonna take it no more
I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I'm mad as hell, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more

I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I'm mad as hell, I ain't gonna take it no more
I'm mad as hell (Say it, what? Uh)
I'm mad as hell, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more
I ain't gonna take it no more, I ain't gonna take it no more

Rob Baird

Voor een fijn, pretentieloos country-album moet je, blijkens After all, bij Rob Baird zijn. De zanger uit Memphis bracht vandaag zijn vierde plaat uit en die bevat tien songs die schitteren door hun eenvoud. Zijn stem is aangenaam (en past uitstekend bij het genre), de liedjes zijn afwisselend en behoren tot de soort waar je ongemerkt mee meezingt of -neuriet (of -fluit, voor mijn part). Give me back my love en Losing hands hebben genoeg popkracht om een radiohit te worden, Ain't going back to you drijft op een ritme dat me meezuigt en in Burning blue doet de gitaar iets wat ik erg leuk vind, ondanks het feit dat ze daardoor ook een beetje melig klinkt. I tried mag hier ook niet onvermeld blijven. En zo kom ik tot de conclusie dat deze plaat best voldoende goeie songs bevat om meerdere luisterbeurten gespreid over het jaar te verdienen. Misschien moet ik ze met een terugkeerpatroon (maandelijks?) maar inplannen in mijn digitale agenda?

Beluister hieronder het volledige album:

Aankondiging: concerten Torgeir Waldemar

Eind 2017 schreef ik hier over het album No offending borders van Torgeir Waldemar en het haalde zelfs nog mijn eindejaarslijstje met een mooie tweede plaats. Het hoeft dus niet te verbazen als ik vandaag reclame maak voor de Belgische concerten die hij later deze maand geeft. Hieronder vind je de data en plaatsen:

• 15/1: cc Palethe in Overpelt
• 17/1: gc De Wildeman in Herent
• 18/1: De Wildeman in Arendonk
• 19/1: N9 in Eeklo