Lied van de week: week 42 - 2018

Orange walk - Uncle Wellington

Ook deze Gentse band heeft, net als Grand Blue Heron vorige week, Westvlaamse roots. Uncle Wellington heeft net weer een nieuwe single uitgebracht, gedragen door de herkenbare stem van zangeres Frie Mechele. Het hoge tempo verleent de song een gejaagdheid die in combinatie met die vocalen onrust door ons brein jaagt.

Manon Meurt

Dat Manon Meurt op MMXVIII verschroeiende shoegaze brengt, hoor je nog niet meteen op opener Circle, een rustige, wat makke song. Het volstaat de plaat verder te beluisteren om bovenstaande zin alsnog te geloven. Want wat ze tentoonspreiden in bijvoorbeeld We are laveert weliswaar tussen enerzijds datzelfde engelachtig geluid en dus anderzijds ook gitaren die het luchtruim scheuren als de vermaledijde en intussen verguisde F-16's van het Belgisch leger.
Manon Meurt is geen zangeres met Franse allures maar een Tsjechisch viertal uit Rakovnik, een Boheemse stand waarvan ik nog nooit eerder had gehoord maar die blijkens wat opzoekwerk op het internet meer dan de moeite waard is om eens te bezoeken. Tippen aan Praag of Plzen, waartussen het ligt, kan het dan wel niet, maar als je toch tussen beide steden reist, is een stop ter plekke vooral de moeite omwille van het stadsplein met enkele markante gebouwen.
Maar u leest deze blog niet om de toeristische tips en wil dan ook weten wat mijn muzikale inschatting is van dit album. Wat we in de eerste nummers te horen kregen, zet enigszins de toon. Het kwartet weet immers goed te bewegen tussen de twee uitersten op hun muzikale spectrum en die wisselende tempowisselingen voeren ze niet alleen met verve uit, ze smeden die ook tot geloofwaardige en interessante songs. Zo ontsploft An excuse to hurt pas na de helft, maar de ravage is enorm. Ook LXXVIII weet de ingehouden spanning voldoende lang vol te houden om je een bevredigd gevoel te bezorgen eens de gitaren toch hun gang mogen gaan. Na het betoverend mooie (en kalme) Lighthouse klinkt Song of the sea dan ook als de perfecte apotheose.
Tsjechische bands weten zelden onze oren te bereiken maar gun dit viertal de kans en je zal het niet berouwen...

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op haar Bandcamp-pagina:

Tom Morello

Tom Morello kende ik vooral als gitarist van Rage Against The Machine (en later Audioslave), maar hij heeft net een interessante plaat uit onder eigen naam. Op The atlas underground laat hij zich weliswaar bijstaan door een hele stoet bekende en minder bekende artiesten en zo verzamelt hij op deze ene plaat een collectie muzikanten om jaloers van te worden.
Die gasten geven het album een wending richting menige stijl waar Toms gitaar uitstekend blijkt bij te passen. Knife Party voegt dubstep toe aan Battle sirens, GZA en RZA (beiden Wu-Tang Clan) zorgen voor de opwindende hiphoptoets op Lead poisining (ook hier is dubstep weer prominent aanwezig trouwens). Portugal. The Man drukt een onmiskenbare stempel op Every step that I take en de harde techno van Steve Aoki spat zo van How long. Toegegeven, niet elke song is een schot in de roos (ik zou ook kunnen leven zonder Lucky one of Vigilante nocturno) maar de plaat bevat genoeg interessants om een luisterbeurt meer dan waard te zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 41 - 2018

Come again - Grand Blue Heron
 

Grand Blue Heron is een viertal met thuisbasis gespreid over Kortrijk en Gent, en dan denk je vast "ja, dat ken ik". Wat deze band zo leuk maakt, is dat ze zowel in de jaren zeventig als negentig van de vorige eeuw gaan ploegen zijn om met wat opdoken, een eigen sound te vormen. En die hoor je terug op deze single.

Je vindt dit nummer op het gelijknamige album dat je hier kan kopen.

Marissa Nadler

Wie wil weten welke misdaden Marissa Nadler begaan heeft, legt zijn oor aandachtig te luisteren voor For my crimes, het achtste album al van deze zangeres uit Boston. 
Wat me meteen opvalt bij het wonderschone titelnummer (dat ook de plaat opent), is hoe dicht ze Emily Jane White (ten tijde van Victorian America) benadert. Meteen voel ik weer het enthousiasme dat die laatste bij me opriep toen ik kennismaakte met haar muziek. Deze Marissa Nadler kende ik al, en toch lijkt het alsof ik haar vorige platen nooit goed beluisterde want haar wereld opent zich nu pas helemaal voor me. Haar stem klinkt zo indringend en de muzikale omlijsting van haar vocalen klinkt zo diep dat je erin dreigt te verdrinken als in de koele meren des doods.
I can't listen to Gene Clark anymore is behalve een wonderbaarlijk schone titel ook een lied dat zoveel kwaliteiten heeft dat ik in een impuls het bijna De Tijdloze heb in gestemd. En het mooiste is nog dat de kwaliteit niet eens echt daalt op deze plaat. En dus mag Nadler zich opmaken om prijzen te ontvangen, bakken lof te oogsten en wierook rond haar hoofdje te mogen verwelkomen.

Je kan dit album hier kopen op haar Bandcamp-pagina en hieronder alvast beluisteren:

Kikagaku Moyo

Een sitar opent Masana temples van Kikagaku Moyo, een psychedelisch vijftal uit Tokio. Daarmee is de toon meteen gezet voor deze plaat: zweverige muziek waarvan je tot hun zanger zijn vocalen aanwendt in Dripping sun nooit zou vermoeden dat ze afkomstig is uit het land van de rijzende zon. Zelfs bij een hoger tempo (zoals in Fluffy kosmisch) bewaren de Japanners een cool die niet zou misstaan bij een broedende pinguïn putje winter op de Zuidpool. Dit is een plaat die we daarom alleen al moeten koesteren.
Heb ik dan geen sprankel kritiek? Jawel: Orange peel en (in mindere mate) Amayadori zijn eerder slaapverwekkend en gelukkig word je erna wakker geschud door Gatherings. In Amayadori mag dan al de spielerei zitten van geluidjes die doen denken aan slaapliedjes, de grap is minder geslaagd als je je halverwege al begint te vervelen.
Toch is deze plaat in zijn geheel een niet te versmaden ontdekking. Doe daar uw voordeel mee bij uw hipstervrienden...

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Phosphorescent

Met C'est la vie voegt Phosphorescent een mooi nieuw hoofdstuk toe aan hun discografie. Deze zevende reguliere plaat van Matthew Houck, de man die achter deze prachtige naam schuilgaat, bevat het soort muziekjes dat soms troost, soms tot nadenken stemt, maar bovenal als hemels in mijn oren klinkt. Houck mag dan alles zelf doen, hij klinkt als een (h)echte band en tovert een glimlach op de mond met New birth in New England, mijmert in de titelsong en betovert met het ingetogen These rocks. In amper negen songs omspant hij een universum waarin we bij wijze van spreken alle hoeken van de emotionele kamer zien. Hiermee katapuleert hij zichzelf ongetwijfeld weer menig eindejaarslijstje in.

Beluister hieronder de volledige plaat:

Lied van de week: week 40 - 2018

Murderboys - Static Party Poses

Wie houdt van Sparklehorse, zal zeker blij zijn met deze Gentse band. Static Party Poses is een vijftal, opgericht door de broertjes De Prez (Vincent en Rembert) die hun liefde voor indierock uit de jaren negentig gestalte wilden geven met eigen muziek. Over hun debuutplaat schreef Indiestyle dat als ze hun muziek wat ongewoner maken en de veilige paden meer durven verlaten, ze een predikaat dat verder gaat dan "fijne plaat" verdienen.

Je vindt dit nummer dus op debuut Climbing, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Picking daisies in the thunderstorm
They will show you how it's done
To put your life on a stick
Legal standing in the evil row
The murderboys from Flower Lane
Are slowly losing their kicks

And they say 
It's okay
To keep me in a jar over time
Just put some holes in the lid
And they say
It's okay
To keep me from my petty crimes
Just like when I was a kid

We learn to forget
We learn to forget
But I don't belong inside cause baby
I wanna go
Back to the wild side
Hiking through the evergreens
We're gonna make it baby
We're on the go
Pure as the white pines
Driving throught these diamond scenes
I've got some dirt on the backseat of my heart
The psycho says it's doing good
We gotta fill in the blanks 
That felt wrong from the start
Don't you know
It's all around the neighbourhood

That's right

Picking daisies in the thunderstorm
They will show you how it's done
To put your life on a stick

Legal standing in the evil row
The murderboys from Flower Lane
Are slowly losing their kicks

And they say 
It's okay
To keep me in a jar over time
Just put some holes in the lid
And they say
It's okay
To keep me from my petty crimes
Just like when I was a kid

We learn to forget
We learn to forget
But I don't belong inside cause baby
I wanna go
Back to the wild side
Hiking through the evergreens
We're gonna make it baby
We're on the go
Pure as the white pines
Driving throught these diamond scenes
I've got some dirt on the backseat of my heart
The psycho says it's doing good
We gotta fill in the blanks 
That felt wrong from the start
Don't you know
It's all around the neighbourhood

I've dropped my coffe-flavoured ice cream dreams
It's been such a scene
But where will all the ants go
And all the answers, I don't know
But you know it's allright
Now picking daisies still gives me my kick
As I got my life on a stick
But where will all the ants go
And all the answers, I don't know
But you know it's allright 

My beliefs will make it 
When we're down the evergreens
Will shake it when we're down the diamond fiels
Will make it till it's allright
My beliefs will make it 
When we're down the evergreens
Will shake it when we're down the diamond fiels
Will make it till it's all so goddamn good on the inside

Loretta Lynn

Bijna was ze eind vorig jaar gestorven. Loretta Lynn kreeg toen een beroerte. Intussen zou het beter gaan met haar en de vorig jaar geplande release van haar eenenveertigste (!) plaat werd uitgesteld maar intussen kunnen we het album dus wel beluisteren.
De zangeres volg ik sinds Jack White meewerkte aan haar album Van Lear rose in 2004. En ik kan de nieuwe plaat best pruimen. Opener en titelsong Wouldn't it be great laat een countryzangeres horen diede kracht van haar stem goed kent en ten volle benut. Ook in het slepende I'm dying for someone to live for hoor je dat de wenende gitaar perfect past bij haar getaande stem.
Als het tempo omhoog gaat, zoals in Ruby's stool of zelfs Don't come home a drinkin', klinkt ze onweerstaanbaar en zou ik zelfs bijna in line dancing uitbreken. Bijna hé, er zijn grenzen... Verdere hoogtepunten zijn zeker het godvruchtige God makes no mistakes, dat nogmaals de verwevenheid van religiositeit en country bewijst, en afsluiter Coal miner's daughter, op zijn beurt weer de perfecte illustratie van de vaardigheid verhalen te vertellen die de grootmeesters van het genre bezitten.
Net als wijn lijkt Loretta Lynn met de jaren beter te worden. Wij wensen haar dan ook nog een lang leven toe, met af en toe nog eens een plaat.

Beluister hieronder het volledige album:

The Bony King Of Nowhere

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de lange, slungelige, verlegen Bram Vanparys, die zich door het leven musiceert als The Bony King Of Nowhere. En met zijn nieuwste album, Silent days, slaagt hij er alvast in om mijn hernieuwde interesse op te wekken. Het drie jaar geleden uitgebrachte Wild flowers had me immers minder kunnen bekoren dan de drie voorgaande platen. Maar nu staat hij er weer, en hoe!
Opener Going out laat een man horen die nog steeds weet hoe ruimte op te roepen tussen alle gespeelde noten. Bijna zeven minuten lang schept Bram een sfeer die hij vasthoudt als een hond aan een leiband. Every road neemt je verder de ingeslagen weg op, al ligt het tempo nu al iets hoger. En zo groeit deze plaat naar een eerste hoogtepunt. De titelsong (en single) draagt een hint van het speelse van Beck in zich ondanks de melancholische inslag die er altijd wel is bij The Bony King Of Nowhere. 
Wat een prachtige stem Vanparys heeft, komt goed tot uiting op Whenever we meet again, een song die als een klepperend paard (die drums!) rondhost in de wei der "emosies". Het korte (iets meer dan anderhalve minuut lang slechts) Now that I know is een folky tussendoortje dat meer om het lijf blijkt te hebben dan je eerst zou denken. 
Het volgende hoogtepunt dient zich dan aan met Waiting for your sign, een nummer dat bijna tranen in mijn ogen brengt omdat je een onuitspreekbaar verdriet voelt vanaf de eerste noot. Elk instrument ademt verlies uit, de zang klinkt als een vruchteloze poging tot troost en na bijna zes minuten blijf ik achter met het besef dat sommige smart niet anders dan altijd meegedragen wordt. Het is dan ook een beetje vreemd om erna meegenomen te worden doorheen Through the night, hoewel ook niet meteen de vrolijkste song. Toch voelt het na de intensiteit van het vorige nummer als een wat braaf, doordeweeks melancholisch liedje, niet veel meer. Wellicht door dat contrast slaagt het er niet in zijn volle kracht te ontwikkelen.
Like lovers do is vintage Bony King: een sterke melodie, instrumenten die eromheen de juiste accenten leggen en Bram die zingt met een vakkundigheid waarbij elk woord precies op de juiste plaats gemikt werd. Afgesloten wordt er met het rustige, alt.country-aandoende Still around, waarin de samenzang een extra troef vormt.
De Gentenaar mag van mij platen als deze blijven maken en dan zal ik ze blijven bejubelen. Wat kan een mens nu eenmaal anders met zo'n prachtig album?

Beluister hieronder het volledige album:

Richard Thompson

Wie Richard Thompson nog niet kent, moet dringend eens zijn muziekcollectie uitbreiden met de 24 reguliere albums en 5 liveplaten van de Brit. 13 rivers mag je er ook meteen bij aanschaffen, want de jubileumplaat (nummer 25) bevat weer tal van prachtige songs en het is alweer genieten van 's mans typisch stemgeluid.
Soms dweept hij de luisteraars op (The rattle within), soms ontroert hij (Do all these tears belong to you?) en bij momenten zoekt hij zelfs de poprand op (Trying). Geen enkele song blijft ondermaats, integendeel, hoewel Thompson intussen toch al bijna 70 is, weet hij nog steeds heel vitale platen te maken.

Beluister hieronder het volledige album:

Metric

Wat de muziek van Metric zo bijzonder maakt, is de speelse lichtvoetigheid waarmee de melodieën op de wereld losgelaten worden. Zo weet Dark Saturday een vertrouwdheid op te roepen waardoor je als luisteraar meteen mee bent in het muzikaal verhaal. Ook de details in Love you back verlenen de song een frivoliteit die meteen een glimlach op mijn mond tovert.
De Canadezen leveren hier een werkstuk af dat al onze zorgen bijna een uur lang aan de kant schuift. Kijk, er zijn weken waarop dat alleen al zo'n welkome afwisseling is dat wij in een spontaan applaus voor Metric willen uitbarsten. 

Beluister hieronder het volledige album:

Twintig parels per maand: september 2018

Het schooljaar is al een maand bezig en iedereen zit zo een beetje in zijn of haar routine en dus is het tijd om weer onze maandelijkse lijst parels boven te halen. Geniet er ook deze maand weer van:

1. We're from Barcelona - I'm From Barcelona: ongelooflijk dat dit vrolijk liedje al 12 jaar oud is. Het blijft zo'n song waar iedereen blij van wordt
2. Home - Edward Sharpe And The Magnetic Zeros: ook dit nummer heeft dat effect, zeker met het gefluit erin
3. Oh Mandy - The Spinto Band: er is geen enkele andere song van The Spinto Band die ik me nog kan herinneren, maar dit singletje is me altijd bijgebleven
4. The ancient commonsense of things - Bishop Allen: deze band zag ik ooit eens live in de Vooruit en hun heerlijk popgeluid kan mij nog steeds met vreugde vervullen
5. Kid gloves - Voxtrot: in 2007 leerde ik via het huidige Pinguinradio.nl heel wat leuke bands kennen waaronder dit Voxtrot
6. Detour - Cindy Lauper featuring Emmylou Harris: hoewel ze bekend werd met Girls just wanna have fun en True colours, is Cindy Lauper een zangeres met een prachtstem die een heel gevarieerd oeuvre heeft. Dit countryliedje samen met Emmylou Harris mag daar een eerste bewijs van zijn
7. Back into your world - Son Volt: van country naar alt.country is slechts een kleine stap
8. Batdance - Prince: eindelijk is de back catalogue van Prince ook beschikbaar op Spotify en als eerste keuze daaruit ga ik voor de song die hij knutselde uit zijn hele soundtrack voor de Batman-film van Tim Burton, met die geweldige samples van Jack Nicholson en de andere acteurs
9. Good times - Chic: een classic met die fijne baslijn van Nile Rodgers
10. For the love of money - The O'Jays: ik kende de versie al van Troop And Levert uit de soundtrack van New Jack City maar het origineel is nog mooier
11. Grown up - Danny Brown: dit zes jaar oude hiphopnummer drijft op een geweldige sample. Wie weet uit welke song die komt, mag het me altijd laten weten...
12. New phone, who dis? - Flatbush Zombies: toevallig stootte ik op dit
13. Bertha Butt boogie - The Jimmy Castor Bunch: nog een beetje goeie funk op de haard gooien om de temperatuur de hoogte in te krijgen
14. Spanish harlem - Ben E. King: deze song ken je vast ook in andere versies, maar luister toch maar eens naar die loepzuivere stem
15. Do you love me - The Contours: geweldige rock 'n roll, bekend uit de de film Dirty dancing, en nog steeds een lied om helemaal loos op te gaan
16. Get behind the mule - John Hammond: dit kende ik dankzij de versie van Tom Waits op Mule variations maar ik ben toch wel blij dat ik deze vertolking door John Hammond heb leren kennen
17. Baltimore whores - Gavin Friday: Rogue's gallery is een prachtige collectie piraten- en zeemansliederen, gezongen door heel wat grote en goeie namen, waaronder deze Gavin Friday
18. Oh yeah! - Roxy Music: ik had natuurlijk voor één van de nog grotere hits van Roxy Music kunnen gaan, maar ik denk dat ik dit persoonlijk hun beste liedje vind
19. I don't think of her - Bob Neuwirth: ooit leende ik per toeval eens een album van deze man uit in de bib en het beviel me wel. Ik deel hem graag even met jullie
20. Lighten up Morrissey - Sparks: tot slot nog iets om mijn lief te laten lachen. Ze hoort The Smiths absoluut niet graag en vindt Morrissey een aansteller, dus als er eens gelachen wordt met hem, zal ze dat zeker niet erg vinden

Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

James Holden en Maalem Houssam Guinia

Deze samenwerking tussen James Holden en de Marokkaanse muzikant Maalem Houssam Guinia (soms ook Gania gespeld) levert een verbluffende EP met 3 songs waarin beide heren hun in 2016 gespeelde live-set op plaat zetten. Daarin is zowel plaats voor de traditionele Gnawa-klanken van het nomadische volk waartoe Maalem behoort, als voor de electronische muziek van de Londense producer en DJ. Die mix is bezwerend maar klinkt ook bijzonder helder (vooral het begin van Youmala laat alle details goed horen). Dit verbluffend staaltje crossover is van hoge kwaliteit en dus mijn en uw aandacht zeker waard.

Beluister hieronder de volledige EP:

Birds That Change Colour

Het fijne combo Birds That Change Colour ken ik vooral als een soort pastorale en psychedelische folkband met soms prachtige songs. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik de eerste tonen hoorde van de nieuwe plaat, Nova Albion. Daarin lijken Koen Kohlbacher en zijn kompanen de bluesrock omarmd te hebben, maar wanneer de zang inzet, klinkt toch vooral een soort vroege Britpop door. Hoedanook is dit een verfrissende koerswijziging die ik met plezier verwelkom.
Met songs als Shaman's apprentice blues sluiten ze enerzijds aan bij eerder werk en omarmen ze dus toch een nieuwere stijl (al is die stijl natuurlijk op zich al enkele decennia out, maar voor deze band is hij wel iets nieuws). You shouldn't have mengt The Kinks met country, In the middle of our lifetime is een kampvuurslow en Juicy Lucy is even speels als The Beatles op hun best waren, om daarna over te gaan in een grandioze instrumentale finale.
Het resultaat is dan ook een plaat die goed in het gehoor ligt, die talrijke goeie songs bevat en in zijn geheel meer dan kan bekoren.

Beluister hieronder het volledige album:

Apo Li Kali

Met een vette knipoog naar Guns 'n Roses brengt Apo Li Kali zijn EP Appetite for seduction uit. En meteen bij het funky openingsnummer Strangers wint hij me voor zijn muziek. Bijna ben ik geneigd "de nieuwe Prince" te roepen. Helaas blijkt dat wat voorbarig want niet alle songs halen dat hoge niveau. Down to funk klinkt nog als een speelse song van The New Power Generation, ooit Prince's begeleidingsband. Change daarentegen klinkt te soft naar mijn smaak en te inwisselbaar. Homeless romantic lijkt eerst in hetzelfde bedje ziek, twijfelt dan alsnog om een niveau hoger getild te worden maar is te halfbakken om echt te overtuigen. Gelukkig volgt op het al evenmin overtuigende Time machine een slow, See you, waarvan het zelfs mij verwondert dat ik me er door laat inpalmen.
Is een halve goeie EP voldoende om superlatieven uit de kast te halen? Nee. Volstaat het om hier aandacht aan te besteden? Dat toch wel...

Beluister hieronder de EP:

Villagers

Hoezeer heb ik in 2013 toch genoten van {Awayland} van Villagers (ik vond het toen zelfs het op één na beste album van het jaar). De platen die volgden, haalden dat hoge niveau weliswaar niet meer maar waren toch de moeite meer dan waard. En ziedaar: hier is nu een nieuwe plaat. The art of pretending to swim sluit goed aan bij zijn voorlopers.
In opener Again vallen vooral die typische stem en frasering van frontman Conor O'Brien op. Die vormen het handelsmerk van de band en bepalen prominent de sound van elke plaat, ook deze. Om die stem heen wordt een muzikale sprei geweven die hier terug wat diverser en gevarieerder klinkt dan op de voorgangers. Long time waiting is zo'n nummer waarbij je meteen aan de hand genomen wordt om buiten de lijntjes te kleuren. Ook Real go-getter bevat details die ik niet meteen van deze groep had verwacht. Daartegenover staat het heerlijk relaxte Love came with all that it brings, dat zowaar een soulvolle uitvoering meekreeg met oudemannenstem op de achtergrond en een diepgang brengende saxofoon.
Op dit album toont Villagers dat de band niet alleen zijn sterktes kent maar ook blijft groeien en vernieuwen. Dat levert nog steeds niet een plaat op die evenzeer imponeert als hun meesterwerk uit 2013. Toch bezit ze genoeg merites om op eigen houtje het publiek te overtuigen.

Beluister hieronder het volledige album:

Marble Sounds

Met The advice to travel light lijkt Marble Sounds vooral te bewijzen dat frontman Pieter Van Dessel zich goed in zijn vel voelt en zich comfortabel voelt op het plekje dat de band de voorbije tijd heeft ingenomen. Veel vernieuwing hoef je niet te verwachten van deze plaat doch een kniesoor die daarom maalt.
De opener (en tevens titelsong) herbergt al meteen zo'n lichtvoetige melodie als we van de Vlaamse band gewoon zijn en die hun singles tot zo'n pareltjes maakt. Hetzelfde geldt voor Anyhow (even now). Speeches is geschreven voor zijn jongste dochtertje (de oudste had al Leave a light on gekregen) en ik vind alvast dat ze later vol trots mag rondbazuinen dat haar vader dit voor haar schiep. About you dartelt rond in de wei als een jong veulen terwijl in 39 de melancholie overheerst. Dat is een sfeer die de band heel goed weet op te roepen, zoals ook bijvoorbeeld in The road, zelfs al is het daar vermengd met een vrolijker ritme en melodie. Wisdom is bliss hoort in al zijn eenvoud tot de hoogtepunten van deze plaat. Afsluiter One last regret hoort daar zeker ook bij en laat een Marble Sounds horen op hun best, met misschien al een knipoog naar een volgende plaat?

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 39 - 2018

Slowed it to a stop - Distance, Light And Sky

Distance, Light And Sky is één van de bands waarin Chris Eckman (ex-The Walkabouts) actief is (samen met Chantal Acda en haar man Eric Tielemans) en die hebben net een nieuwe single uit. Slowed it to a stop is de voorloper van een nieuwe plaat, Gold coast. Dat belooft alvast.

Je kan dit nummer dus vinden op Gold coast, dat op 2 november uitgebracht wordt en dat je hier alvast kan bestellen.

William Fitzsimmons

Sommige mensen lijken zich op te houden in de schaduwen van de muziekscène om stilletjes van daaruit platen op de wereld los te laten als duiven met kostbare boodschappen om de pootjes gebonden. William Fitzsimmons is één van die mensen.
De liedjes op deze plaat fluisteren een weg naar je hart en hoofd, aarzelen om aan je mouw te trekken, komen op kousenvoeten aangesloft en omarmen je dan met zo'n weldadige warmte dat ze als balsem elke wonde verzachten en helen. Mission bell is daardoor het soort album geworden dat je koestert wanneer je verdrietig bent, te moe bent om nog songstructuren te horen en je je te machteloos voelt om nog te vechten tegen eender wat.
Deze elfde plaat al van de singer-songwriter uit Illinois past in het rijtje prachtplaten dat hij al ten gehore bracht en je zou toch stilaan denken dat de wereld hem eindelijk de erkenning geeft die hem toekomt. Dat zit er helaas in de onrechtvaardige plek waarop we nu eenmaal leven, niet in. Jij, die de man wel kent en zijn muziek wel weet te waarderen, koester deze parel voor de zwijnen.

Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 38 - 2018

Now or never now - Metric

Ah, hoe zalig klinkt Now or never now toch van Metric. Al vanaf de eerste noten heb ik zin om te gaan dansen en dan moet de prachtstem van zangeres Emily Haines me nog betoveren.

Je vindt deze song ook op het album Art of doubt dat je hier kan kopen.

Lyrics:

It hurts to turn the radio on
Stamina's gone
My spirit is weak
Because every time I start to move on
Keep hearing that song
I'm brought to my knees
To permanently see in reverse
Take the remorse out of defeat
Because everything that's under my skin
Where I end and begin
Still belongs to me

I'm fine to sit and stare at the door
Can't run anymore
Too weary to stand
I'm bound in the effect with the cause
My life is on pause
It's out of my hands
To perfectly perform in reverse
There's no way to rehearse
There's nothing to plan
Because everything that's under my skin
Where I end and begin
That's who I am

Oh, only silence can restore
The sense of place I had before
Oh, only silence can repair
My sense of self I lost somewhere
Oh oh, oh, only silence can restore
The sense of place I had before
Oh, only silence can repair
My sense of self I lost somewhere

Because the last time I let myself feel this way
It was a long, long time ago
And now we get so scared, and we get so scared
To be nowhere left alone
Because the last time you let yourself feel this way
It was a long, long time ago
And now we get so scared, and we get so scared
To be nowhere left alone

Because it's now or never now
It's now or never now, now, now
Because it's now or never now
It's now or never now, now, now
Because it's now or never now
It's now or never now, now, now
Because it's now or never now
It's now or never now, now, now, now, now, now, now

Alejandro Escovedo

Alejandro Escovedo ken ik van hier en daar een bijdrage aan een tribute-album maar zijn eigen platen zijn me eigenlijk onbekend. Daar komt dit jaar verandering in dankzij het net uitgebrachte The crossing. Daarop krijgt hij overigens steun van de mij verder onbekende Don Antonio (het blijkt het alter ego van de Italiaanse componist, gitarist en producer Antonio Gramienteri).
De zeventien songs op dit album zijn stuk voor stuk prachtige, uitgebalanceerde stukken muziek die vooral de winteravonden zullen opfleuren bij mij thuis, denk ik. Teenage Luggage heeft een beetje dezelfde sfeer als recent werk van Nick Cave, vermengd met een vleugje Bruce Springsteen. Outlaw for you is dan weer het soort Mexicaans-Texaans deuntje dat me zo aanstaat in bijvoorbeeld de soundtrack van From dusk till dawn. Ook Amor puro ademt diezelfde aanlokkelijke sfeer uit. 
Wanneer het tempo lager ligt (Rio navidad, Footsteps in the shadow, Cherry blossom rain,...), weet Escovedo evenzeer te overtuigen. Je laat hem met een gerust hart de kamer in, omdat je voelt dat hij zich als een respectvolle gast zal gedragen.
Deze plaat maakt bij mij alvast het verlangen los om meer uit zijn oeuvre te gaan beluisteren. Ik voeg hem dan ook toe aan mijn lijstje van goede voornemens van te besluiteren artiesten.


Beluister hieronder het volledige album:

Aphex Twin

Blij als een kind ben ik telkens Aphex Twin ons verblijdt met een nieuwe release. De EP Collapse laat mijn hart dan ook een vreugdesprongetje maken, gelukkig houdt mijn pacemaker dat vitaal orgaan toch een beetje in de pas.
T69 collapse kende ik al en koos ik hier al tot "lied van de week". 1st 44 omarmt de bas als een lang gemiste vriend die je eindelijk nog eens ontmoet. Verder springt de song alle kanten op, maar dat wéét je gewoon bij Aphex Twin. Tot en met afsluiter Phtex krijg je electronische muziek zoals enkel hij ze maakt en na het klein half uur dat een beluistering van je vraagt, zak je neer op je knieën, smekend naar meer, of... duw je gewoon nog eens op "play".

Beluister hieronder de volledige EP:

Cedric Burnside

Cedric Burnside is de kleinzoon van R.L. Burnside, een bluesheld van mij die ik ooit leerde kennen dankzij The Jon Spencer Blues Explosion, die hem op hun album Now I got worry in de picture plaatsten en hem prompt meenamen op de daaropvolgende tournee (ik zou hen live zien, Burnside in het voorprogramma, in Borgerhout). Hij mocht vroeger al eens meespelen op platen van zijn grootvader en sinds 2006 maakt hij ook zelf platen.
Benton county relic is al zijn achtste album en de blues die hij erop ten gehoren brengt, heeft duidelijk de mosterd gehaald bij zijn grootvader. Bijzonder ritmisch klinkt dit allemaal en het is fijne dansmuziek voor wie weet hoe hij op blues moet dansen.
Laat je betoveren en meeslepen door songs als Please tell me baby, Don't leave me girl, Death bell blues en Ain't gonna take no mess om te begrijpen waarom ik zo weg ben van deze plaat. Vrijwel elk nummer klinkt onweerstaanbaar en ik kan mezelf met moeite bedwingen om luchtgitaar te spelen. Of weet je wat: ik doe het gewoon!

Beluister hieronder het volledige album:

Paul Weller

Paul Weller geniet als "modfather" een uitstekende reputatie maar heeft zijn verleden als frontman van The Jam en The Style Council al lang achter zich gelaten en al meerdere, vaak goeie soloplaten uitgebracht.
Zijn nieuwste album, True meanings, begint alvast mooi met The soul searchers, een rijk en gevarieerd nummer waarin we nog eens een Hammond-orgeltje horen. Ook songs als Glide (lekker rustigs en bijna zondags zoals The Kinks in Sunday afternoon),  het licht folky Mayfly,... en zo kan ik eigenlijk het hele album aflopen want de songs zijn stuk voor stuk mooie sieraden. Nergens overvalt Weller de behoefte te rocken als weleer en deze plaat lijkt me dan ook bijzonder geschikt om vertolkt te worden in intiemere settings dan grote concertzalen of -godbetert- stadions.

Beluister hieronder het volledige album: