Amenra

Mijn fascinatie voor Amenra blijft maar groeien en ik was dan ook dankbaar met mijn bestelling van hun 2 live-albums. Van het album uit 2012 (Amenra - live) kon ik enkel nog de Amerikaanse versie op de kop tikken, maar er is dus ook het recent verschenen Alive.
De akoestische benadering van hun eigen nummers is iets wat de band zelf ook al in 2009 deed met Afterlife, een EP met hetzelfde opzet. Intussen is de groep wel nog pakken beter geworden en dat hoor je ook. De nummers weten ook in de naakte versies de luisteraar te beraken. De sterke emotionele spanning die doorgaans bedolven wordt onder dreigende gitaren, wordt er niet minder om. En wanneer Het dorp van Zjef Vanuytsel gecoverd wordt, val je bijna van verbazing van je stoel. Niet alleen klinkt Amenra ineens als vintage kleinkunst, je oren worden door de onverwachte keuze nog meer gespitst waardoor de tekst, heel helder gezongen, nog meer binnenkomt. 
Het is niet de enige cover: Parabol van Tool gooit zijn hyperbolische sound van zich af zonder aan omineuze sfeer in te boeten. Daarmee wordt het nummer tot zijn essentie teruggebracht. Ook September is een bijzonder lied: dichteres Sofie Verdoodt declameert haar gedicht, haast overwoekerd door de klanken uit de instrumenten. Het lijkt wel alsof het kunstprogramma Coda terug is, zij het in een gemoderniseerd en beter zittend jasje.
Buiten adem, Razoreater,... en in feite elke song verdient het predicaat "hoogtepunt". Dit zullen we in december vermoedelijk bestempelen als de strafste live-plaat van het jaar.

Je kan het album hier via Consouling bestellen. Beluister het alvast hieronder volledig:

Lied van de week: week 22 - 2016

The catcher - Uncle Wellington's Wives

Uncle Wellington's Wives slaagt er niet voor het eerst in het te schoppen tot "lied van de week" maar The catcher is zonder enige twijfel hun mooiste song totnogtoe. De stem van Frie Mechele komt met het sobere arrangement helemaal tot zijn recht en de video bij dit lied past helemaal bij de sfeer van mysterie die opgeroepen wordt.

Je kan het nummer hier kopen.

Twintig parels per maand: mei 2016

De maand mei is ook weer gedaan en hier zijn de parels voor deze maand:

1. Mess with us - Compact Disk Dummies: hun nieuwe plaat heb ik nog niet beluisterd (de reclame ervoor op Spotify is ronduit irritant trouwens), maar dit vroegere nummer kan me nog steeds bekoren
2. Atlas - Battles: dit is zo'n single die nooit gaat vervelen, die zo goed is dat ik telkens moeite heb om stil te blijven zitten of staan. Niets wat de band verder maakte, komt in de buurt, maar dit is puur goud
3.  Man - Skepta: eerder deze maand was Shutdown al lied van de week en ook dit nummer op de nieuwe plaat Konnichiwa weet meteen te overtuigen
4. Go (Gas) - Domo Genesis with Wiz Khalifa, Juicy J and Tyler The Creator: gevonden tussen de suggesties bij Chance The Rapper en ook lang niet slecht
5. Talkin' all that jazz - Stetsasonic: goeie old school hiphop
6. Ain't no chimneys in the projects - Sharon Jones And The Dap-Kings: soulvolle maatschappijkritiek, het kan dus!
7. Bluebird of happiness - Mojave 3: dit is zo'n band waarvan je in het beste geval de naam als eens ergens zag opduiken, maar slechts weinigen kennen de muziek. Eén van de mooiste ontdekkingen van de afgelopen maand
8. Wave - Pantha Du Prince with The Bell Laboratory: beter dan de nieuwe plaat van Pantha Du Prince, het album Elements of light. Of beluister zeker ook eens die andere magistrale plaat van deze Duitser (Black noise)
9. Eyesdontlie - Machinedrum: intrigerende artiest
10. Da da da (Ich lieb dich nicht du liebst mich nicht aha aha aha) - Trio: iets helemaal anders is dit leuk hitje van de Duitse eendagsvliegen Trio (of one hit wonder, als je liever de gebruikelijke term hoort)
11. Something good can work - Two Door Cinema Club: ik ben nooit echt onder de indruk geweest van deze band, op deze geweldige single na dan
12. Nobody told me - Barzin: ik schreef het al in 2009 bij mijn jaaroverzicht: deze opener van het album Notes to an absent lover doet me wat denken aan Exit music (for a film) van Radiohead
13. Little by little - Radiohead: de échte Radiohead is natuurlijk nog veel beter en dit is ongetwijfeld één van hun beste songs, het hoogtepunt voor mij alvast op The king of limbs
14. Never cross a picket line - Billy Bragg: erg toepasselijk in deze tijden van stakingen tegen het regeringsbeleid
15. Car, backseat, parking lot - School Is Cool: uit hun prachtige debuut Entropology
16. Johan was a painter and arsonist - Joe Gideon And The Shark: ruige bluesrock uit 2009
17. Go do - Jonsí: deze IJslander kan amper iets mis doen voor mij, hij maakte een prachtige soloplaat (Go) waarop dit nummer staat
18. But for you who fear my name - The Welcome Wagon: Welcome to the welcome wagon was één van de mooiste platen van 2008 en ik ben nog steeds dankbaar dat ik er zomaar op stuitte, want het blijft een pareltje
19. (Houd uw) kanneke - Laïs: bewijs dat Vlaamse folk niet saai hoeft te zijn, nummer 1
20. Louise - Kadril: bewijs nummer 2      

Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

Bomen en hun functie

Zet deskundige biologen, filosofen en theologen samen rond de tafel om te discussiëren over wat een/de functie is van bomen en het zou me verbazen mocht één van hen met het antwoord "de boom heeft altijd al de functie gehad om gekapt te worden" naar voren komen. Wat de functie is van iets, is een zingevingsvraag in essentie, vandaar mijn op het eerste gezicht misschien wat vreemde samenstelling van bovenvernoemd panel. De theologen mogen van mij aanschuiven omdat de aanleiding van dit blogstuk een uitspraak is van een CD&V-minister, waarvan men dus mag uitgaan dat ze christelijk geïnspireerd is en evenzeer mag aangenomen worden dat haar christelijke inspiratie van invloed is op het soort antwoorden dat zij formuleert op zingevingsvragen.
Het is natuurlijk zonde voor bomen, als ze gelijk zou hebben, dat ze 500 miljard jaren (ik kan er zelfs enkele honderden miljarden jaren naast zitten, maar dat maakt niet zo veel verschil voor de redenering) hebben bestaan zonder dat hun universele ("altijd al") functie vervuld kon worden. Immers, de tijd waarin er wezens waren die bomen KONDEN kappen (en waarin bomen dus gekapt KONDEN worden) is maar een fractie van de tijd dat bomen al bestaan. Hoe je vanuit een Darwiniaanse visie (die wetenschappelijk zonder al te veel voorzichtigheid als de enige waarschijnlijk juiste kan gezien worden) kan verklaren dat een levensvorm honderden miljarden jaren kan blijven bestaan zonder ooit maar één keer zijn functie vervuld te zien, is me een raadsel.
Laten we dus maar zondermeer aannemen dat een uitspraak als "een boom heeft ook altijd de functie gehad gekapt te worden" klinkklare nonsens is. Problematischer is dan wie deze uitspraak gedaan heeft. In onze complexe hedendaagse maatschappij hebben we een vertegenwoordiger aangesteld die uit naam van die maatschappij (de Vlaamse gemeenschap) verantwoordelijk is voor het naleven van de wet en het uitwerken van concrete acties om de wetgeving uit te voeren, met betrekking tot de natuur. Deze verantwoordelijke noemen we minister van natuur. Bijzonder aan haar opdracht binnen de groep verantwoordelijken voor het uitvoerend beleid (de regering is immers de uitvoerende macht) is dat haar specifieke taak is daarin het belang van haar eigen domein bij belangenconflicten met andere domeinen te behartigen. Dat net deze verantwoordelijke zulke nonsens uitkraamt die bovendien op geen enkele wijze bijdraagt aan het behartigen van het belang van haar beleidsdomein (de natuur, dus ook de bomen), doet de wenkbrauwen meer dan fronsen.
En meteen komen we dus ook uit bij het probleem van de communicatie. Zelfs als we heel even zouden ("for the sake of argument") aannemen dat er enige waarheid in haar uitspraak zou zitten, dan nog lijkt het me zowat het domste wat je in die functie kan gaan zeggen, al zeker nadat je al heel erg onder vuur ligt en je al het imago hebt eerder tégen de natuur dan voor de natuur te zijn. Ik veronderstel dat ze als bevoegde minister wil gezien worden als iemand die bomen en bossen belangrijk vindt. Als ze met haar uitspraak blijk geeft van een visie dat natuur "ook altijd" de functie heeft gehad om economisch rendabel te zijn, wekt ze allerminst de indruk een goede belangenbehartiger te zijn voor die natuur.
Misschien is het toch tijd dat de maatschappij (de Vlaamse gemeenschap, wij allen dus), het team van de uitvoerende macht en natuurlijk ook zijzelf eens goed nadenken of dit wel de job is waarvoor ze geschikt is. Ongetwijfeld heeft Joke Schauvliege heel wat kwaliteiten, maar diegene die nodig zijn voor de uitoefening van deze maatschappelijk nochtans niet onbelangrijke taak: dat lijkt me niet, nee.

Lied van de week: week 21 - 2016

No problem - Chance The Rapper featuring 2 Chainz and Lil Wayne
 

Op mijn verlanglijstje om de komende week zeker eens te beluisteren, staat Coloring book van Chance The Rapper. Nadat eerder al Angels een interessante single bleek, is de nieuwe (No problem) alweer voltreffer.

Je kan het album Coloring book hier bestellen.

Lyrics:

[Intro: Ha Ha Davis]
You don’t want zero problems, big fella!
Yep!

[Refrain: Chance The Rapper]
If one more label try to stop me
It’s gon’ be some dreadhead niggas in ya lobby

[Hook: Chance The Rapper]
You don’t want no problems, want no problems with me, bih!
You don’t want no problems, want no problems with me
Just another day, had to pick up all the mail
There go Chano ridin’ through the streets, they be like, “There he go!”
You don’t want no problems, want no problems with me, bih!
You don’t want no problems, want no problems with me
Just another day, had to pick up all the mail
There go Chano ridin’ through the streets, they be like, “There he go!”

[Verse 1: Chance The Rapper]
Ooh, I be comin’, put the hinges in their hands
Countin’ Benjis while we meetin’, make ’em shake my other hand
Milly rockin’, scoopin’ all the blessings on my lap
I know you tried to cheat, you shoulda never took a nap
Fuck wrong with you? What you was thinkin’?
Fuck you thought it was?
You talk that talk, that nigga lame, that nigga fall in love
Not me, though, you can keep those
Boy I’m at your head like Craig did Deebo
Don’t tweak, bro, it’s never sweet, ho
My shooters come for free, so

[Refrain: Chance The Rapper]
If one more label try to stop me
It’s gon’ be some dreadhead niggas in ya lobby

[Hook: Chance The Rapper]
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
Yep, yep!
Pull up, they be like, “There he go!”
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
They be like, “There he go!”

[Verse 2: 2 Chainz]
Petey Pablo, take your shirt off
Wave ’round your head like a helicopter
I ain’t put enough weed in the blunt
All you do is smoke tobacco
Where the hell you get them from?
Yeezus said he ain’t make them
My niggas chasin’ bounty hunters
And gettin’ chased by their baby mommas
My first tat was on my stomach
Got a pocket full of money
And a mind full of ideas
Some of this shit may sound weird
Inside of the Maybach
Look like it came out of Ikea
Run shit like diarrhea
Big yacht, no pies there
Aye, aye, captain
I’m high, captain
I’m so high
Me and God dappin’
This is my blessin’
This is my passion
School of hard knocks
I took night classes

[Hook: Chance The Rapper]
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
Pull up, they be like, “There he go!”

[Verse 3: Lil Wayne]
I got problems bigger than these boys
My deposits, they be on steroids
Lord, free the Carter, nigga me the Carter
Sacrificin’ everything, I feel like Jesus Carter
Hold up, I got this sewed up, my soda poured up
My woes up, I’m flippin’ those bucks, they’ve been with toe tucks
I rolled up and let the smoke puff
I lay down, told yah
Hold up, get too choked up and I think of old stuff
Move on, put my goons on, they kidnap newborns
In the streets my face a coupon
Her pussy too warm
All these niggas come to do harm
Just bought a new charm
The watch, I buy a new arm, you lukewarm
I’m Uncle Luke with the hoes
Pretty bitches, centerfolds
Tippy toes around my crib in their robes, just their robes
Half a milli’ in the safe, another in the pillowcase
Codeine got me movin’ slower than a caterpillar race
Fuck is wrong with you? What you thinkin’?
Fuck you thought it was?
I need Popeye percocets and on the Carter buzz
And if that label try to stop me
There gon’ be some crazy Weezy fans waitin’ in the lobby
Mula, baby

[Hook: Chance The Rapper]
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
Just another day, had to pick up all the mail
There go Chano ridin’ through the streets, they be like, “There he go!”
You don’t want no problems, want no problems with me, bih!
You don’t want no problems, want no problems with me
Just another day, had to pick up all the mail
There go Chano ridin’ through the streets, they be like, “There he go!”

[Outro: Lil Wayne + Chance The Rapper]
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
You don’t want no problems, want no problems with me
Say so, got problems, say so
They be like, “There he go!”

Car Seat Headrest

Met Teens of denial is Car Seat Headrest niet aan hun proefstuk toe. Het viertal uit Virginia zit zo te horen niet toevallig op het label Matador, dat eerder al platen van o.a. Pavement, Cornelius en Yo La Tengo uitbracht. Dezelfde geest die vernoemde artiesten bezielde, lijkt ook in dit kwartet getreden. Het resultaat is een plaat vol goed in het gehoor liggende, eigenzinnige, rommelige maar bij nadere beluistering uitstekend gecomponeerde songs.


Je kan het volledige album hieronder besluiteren:

Lied van de week: week 20 - 2016

Shutdown - Skepta

Geef mij maar mijn dagelijkse portie jungle, grime, drum 'n bass en dubstep en hoe harder, hoe liever. Ik heb de bassen liefst zo laag mogelijk en de zang of rap zo staccato mogelijk... Geen wonder dus dat Skepta deze week het lied van de week mag aanleveren.

Je vindt dit nummer op Konnichiwa, dat je hier kan bestellen.

Lyrics:

[Intro - Drake:]
What's poppin', mans, mans never been in Marquee when it's shutdown eh? Trust me daddy
(Man's never been in, when...)

[Hook - Skepta:]
It's shutdown
That's not me and it's shutdown
Ring ring pussy, it's shutdown
Fashion week and it's shutdown
Went to the show sitting in the front row
In the black tracksuit and it's shutdown
Touch the road and it's shutdown
Boy Better Know when it's shutdown

[Verse 1 - Skepta:]
Yeah, take time if a man wanna try me, no time
Usain Bolt when I run up on stage
I pick up the mic and it's reload time
Don't know your songs but they know mine
That's why I got gigs just like Joe Grind
After the show I be rolling mine
Don't care bout the no smoking sign
They try to steal my vision
This ain't a culture, it's my religion
God knows I don't wanna go prison
But if a man wanna try me, trust me listen
Me and my G's ain't scared of police
We don't listen to no politician
Everybody on the same mission
We don't care about your -ism and -cisms
Cause

[Hook - Skepta:]
It's shutdown
That's not me and it's shutdown
Ring ring pussy, it's shutdown
Fashion week and it's shutdown
Went to the show sitting in the front row
In the black tracksuit and it's shutdown
Touch the road and it's shutdown
Boy Better Know when it's shutdown

[Verse 2 - Skepta:]
You wanna act like a G for the camera
You say you're Muslim, you say you're Rasta
Say you don't eat pork, don't eat pussy
Liar, you're just a actor
Blud, you're not on your deen
And if Selassie saw you he would say
"Blud take off the red gold and green"
Them man are soft just like ice cream
Seen? Start moving correctly
If you don't wanna upset me, you get me?
You tryna show me your Fendi
I told you before, this shit don't impress me
I bet I make you respect me
When you see the mandem are selling out Wembley
Roll deep in a blacked out Bentley
Pull up outside like "wah gwan sexy"
Yeah, and

[Hook - Skepta:]
It's shutdown
That's not me and it's shutdown
Ring ring pussy, it's shutdown
Fashion week and it's shutdown
Went to the show sitting in the front row
In the black tracksuit and it's shutdown
Touch the road and it's shutdown
Boy Better Know when it's shutdown

[Skit:]
A bunch of young men all dressed in black dancing extremely aggressively on stage,
it made me feel so intimidated and it's just not what I expect to see on prime time TV

[Verse 3: Skepta]
I'm in a different class
When I get through I'mma bring my dargs
2 by 2, man a walk on the ark
Sittin' at the front, it's like Rosa Parks
Trust me, you don't wanna see me get dark
Upset cause man are way up right now
And the shit happened all so fast
I was in Paris, shut down l'Arc
New York, shut down Central Park
Talk about London, yo Frisco where shall I start?
Walked in, spat ten 16 bars
And each and every one of them came from the heart
None of my lyrics are stolen
"Go on then, go on then", that's my slogan
Wanna know how I did it with no label
No A-list songs, and I told them
Blud, I just

[Hook - Skepta:]
It's shutdown
That's not me and it's shutdown
Ring ring pussy, it's shutdown
Fashion week and it's shutdown
Went to the show sitting in the front row
In the black tracksuit and it's shutdown
Touch the road and it's shutdown
Boy Better Know when it's shutdown

[Outro - Drake:]
Link up Daddy
All right
Yo tomorrow I'm gonna come scoop you, we'll go to Biz's
Yeah for sure
All right
Dun know

Yak

Beuken, rammen, rocken, schreeuwen, vallen, opstaan en weer doorgaan: het lijkt de laatste jaren weer het motto geworden van talloze gitaarbandjes. Het resultaat is een niet-aflatende stroom platen die in amper een half uur onze trommelvliezen veroveren. Of ze nu Viet Cong of Parquet Courts heten, de rij van dergelijke groepjes wordt stilaan langer dan bij de precheck-ins op de luchthaven van Zaventem. Met debuut Alas salvation sluit ook Yak achteraan aan, zo lijkt bij een eerste beluistering.
De handbagage van het Londense trio blijkt echter verrassend divers. Waar Victorious (National anthem) als een welgemikte gitaarbom meteen de deur wegblaast, wanen we Smile weggeplukt van de soundtrack van From dusk till dawn en ingezongen door Daan. Take it is een meerlagige lasagne waarin de gitaren niet de bepalende saus uitmaken, maar als gesmolten kaas de topping vormen tot ze in de laatste minuut alsnog loos mogen gaan. Roll another haalt het tempo even naar beneden en brengt een andere hype van het moment binnen, namelijk de heropstanding van slackerrock. De rommeligheid waarmee een potentieel kampvuurliedje hier gebracht wordt, hebben we niet meer gehoord sinds Crooked rain crooked rain van Pavement.
Interlude I schuurt tegen drones aan en zijn tegenhanger Interlude II verdient het predicaat “psychedelische post-rock”. Beiden zijn goeie ideeën die te weinig voldragen zijn om tot volwaardige songs uit te groeien. Ze verdienen wél voor de vuilnismand behoed te worden en het interludiumstatuut is bijgevolg een elegante oplossing.
De vier minuten worden alleen door afsluiter Please don’t wait for me overschreden. In deze bijna dubbel zo lang durende melting pot hoort de aandachtige luisteraar een bescheiden poging om een eigen Paranoid android-song in elkaar te steken. De Londenaren zijn zich bewust van hun beperkingen als beginnende band en weten perfect de balans te houden tussen ambitie, respect, drang naar voren en voorzichtigheid om de eigen hand niet te overspelen. Wat dat oplevert, overstijgt de kwalificatie “veelbelovend”. Hier is een band aan het werk die een maturiteit bezit die opener Victorious nog niet liet vermoeden.
Originaliteit ligt tegenwoordig vooral in de eigenzinnige interpretatie van decennia rock- en popgeschiedenis waarin échte vernieuwing onmogelijk schijnt en gitaarbandjes haast per definitie niet anders dan uitgesleten holle wegen kunnen bewandelen. Om zoals Yak toch nog je eigen lijn te volgen en te excelleren is meer nodig dan het beuken, rammen,… uit de inleiding. Dit debuut etaleert zoveel mogelijkheden dat live-shows én volgende platen reikhalzend verwacht worden.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 19 - 2016

Wedding singer - Modern Baseball

Ik had het er al eerder over hoe lo-fi en slackermuziek tegenwoordig weer in zijn en Modern Baseball vormt daar een bijkomend bewijs voor. Al combineren zij dit met een meer dan vette knipoog naar de pretpunk van Blink-182 en Sum 41. De clip is trouwens het bekijken ook meer dan waard...

Je vindt dit nummer op het album Holy ghost, dat net uit is en hier te bestellen valt.

Lyrics:

Find it hard to believe tonight
In a curiously well-kept house built before I was born
This year we're gonna stamp out the sorry feeling
Rain on summer vacation five blocks from Tasker-Morris Station
Fucked for the ride home if I can't find two bills to rub together before
Midnight rolls around
I thought you heard me sing your spirit's sound
But you turned in early
Left the TV flickering its staged romance across your face
Said goodbye from the front porch
I always wonder if you're smiling at us or if you're looking away
I'd ask, but either way I feel sorry for you
Locked your love in a screenshot
They all work that way but I've been wishing I could say that I don't
The selfish side likes to think my execution's more
Of an honest one, these artists all cut cloth with underscored conviction
Blacked out, friction flies me back to Baltimore to wait for you
But I'm stuck here too
Until midnight rolls around
I thought you heard me sing your spirit's sound
But you turned in early
Left the TV flickering its staged romance across your face

Huiskamerconcert Joanna Weston

Op het verjaardagsfeest van een goede vriend stond de in Nederland wonende Londense Joanna Weston geprogrammeerd voor een intiem huiskamerconcert. Voor en na de pauze vergastte ze ons op songs uit haar album en EP's. 
Opener Don't stop liet ons een zangeres horen die met enkel haar gitaar een sfeer kan oproepen en balanceert tussen folk en singer-songwritermateriaal. De aangename stem van Joanna komt in nummers als Amy, een ode aan haar levenslange vriendin, nog het meest tot zijn recht. Daarmee kregen we voor de pauze al een hoogtepunt voorgeschoteld. 
Meteen na de pauze volgde Desire en was er het prachtige What are we fighting for. Met ook nog Down by the river en het speciaal voor een organisatie die opkomt voor vrouwenrechten geschreven We all belong bleek het tweede deel van het concert toch een tikje sterker. 

Setlist:

1. Don't stop
2. Stay
3. Something
4. Over and over
5. I can't believe
6. Amy
   --------------------
7. Desire
8. What are we fighting for
9. I'm not OK
10. Down by the river
11. Say so
12. We all belong
13. Inside out

Beluister haar muziek op haar Bandcamp-pagina.

Lied van de week: week 18 - 2016

A hundred ropes - Minor Victories

Minor Victories bestaat uit leden van Slowdive, Mojave 3, Mogwai en Editors en een filmmaker. Dat laatste verklaart wellicht ook waarom de clip bij deze fantastische song zo mooi geworden is.

Je kan het titelloze debuut hier kopen.

Twintig parels per maand: april 2016

April eindigt en dus is het tijd voor de twintig parels van deze maand:

1. April's fool - Tracy Lawrence: de maand begon met de traditionele aprilvissen en dus mocht deze niet ontbreken
2. Oh God! doesn't work in Texas - The Reverend Horton Heat: alleen al voor de grappig titel moest deze erin. Ik kende de man trouwens al van een verzamelaar op het label Sub Pop die uitgebracht werd in volle grunge maar bewees dat deze platenmaatschappij echt wel méér in de aanbieding had
3. Pissed up a rope - Ween: op 12 golden country greats parodieert Ween op sublieme wijze het genre en met dit singletje heb ik me, toepasselijk, haast bepist van het lachen
4. You better run - Junior Kimbrough: gehoord in één van de eerste aflevering van seizoen 5 van The Walking Dead. Geweldig nummer
5. If you haven't any hay get on down the road - Skip James: eind deze maand bracht Paramount een collectie songs van deze bluespionier uit (Cherry ball blues)
6. Love attack - Konk: toevallig op gestoten deze maand en het nummer is blijven hangen
7. Ziggy Stardust - Pulled Apart By Horses: tijd voor een goeie cover, van een song van David Bowie
8. Crazy for you - Best Coast: een psychedelisch pareltje uit 2010
9. Revival - Deerhunter: uit datzelfde jaar komt ook dit liedje uit het geweldige album Halcyon digest
10. No aloha - The Breeders: bijna twintig jaar ouder maar niet minder bevreemdend is dit nummer, dat binnen het album Last splash in succes overschaduwd werd door Cannonball en Divine hammer maar evenzeer verdient in het collectieve geheugen een plaatsje op te eisen
11. I am a tree - Guided By Voices: soms moet je durven alle gêne overboord gooien, de vreemdste dingen zingen en toch de wereld (bescheiden) veroveren, zoals Guided By Voices op zijn best
12. Sally - Bibi Bourelly: deze dame doet me een beetje denken aan Rihanna. Ik kende haar absoluut niet maar dit liedje is gewoon onweerstaanbaar
13. Mary Jane - Rick James: de meesten kennen hem van Chic maar onder zijn eigen naam bracht hij ook interessante platen uit
14. Toy box - Sheila E: Prince stierf deze maand en dat was voor mij meer een schok dan het overlijden eerder dit jaar van David Bowie. Ook Prince zat muzikaal weer op het goeie spoor. Jammer genoeg valt van de man op Spotify niets terug te vinden en dus moeten we het stellen met dit nummer van zijn drumster Sheila E, die muzikaal vrij dicht bleef bij wat Zijn Purperen Hoogheid zelf in die tijd maakte
15. Changes - Black Sabbath: de soulman Charles Bradley viel pas op late leeftijd roem en erkenning te beurt en daar geniet hij nog steeds van. Zo'n sympathieke man gun ik dat met heel mijn hart. Uit zijn nieuw album wordt titelsong Changes heel vaak gedraaid en daarom vond ik het tijd voor een kleinde ode aan het origineel van Black Sabbath!
16. My baby's gone - Robert Belfour: en daar gooien we met plezier nog wat blues achteraan ook
17. Summertime blues - Brian Setzer: Brian Setzer mocht zich voor de soundtrack van La bamba helemaal uitleven op deze cover van Eddie Cochran
18. Super-fire - Girls Against Boys: nog eens helemaal uit de bol gaan, kan ook als luisteraar, en daar leent deze song zich uitermate goed voor
19. Drink it up - Negativland: op het album Dispepsi weet Negativland zijn maatschappijkritiek al in 1997 (maar die nog steeds actueel is) muzikaal mooi te verpakken
20. Silver needle golden nail (live) - Amenra: afsluiten doen we alweer in stijl met deze meer dan acht minuten durende live-versie. Als luisteraar moet je enkel je oren en je geest volledig openzetten om meegezogen te worden.

Beluister hieronder de twintig parels:

 

Rufus Wainwright

Loudon Wainwright III mag fier zijn op zijn kinderen die muzikaal ook iets betekenen. Martha is daar één van maar de bekendste is toch Rufus. In het jaar waarin William Shakespeares 400 jaar overleden is (aanleiding tot wel meer speciale herdenkingen), waagt hij zich met een rits aan gastmuzikanten aan een muzikale interpretatie van 9 sonnetten van de bard.
Dat deze plaat uitgebracht wordt door het hooggewaardeerde klassieke label Deutsche Grammophon hoeft geen verwondering te wekken. Er wordt vaak gekozen voor muziek die ook al 400 jaar oud lijkt maar tegelijk toch levendig klinkt, zoals When I most wink. Voor de luisteraar die iets minder vertrouwd is met klassieke muziek, is er gelukkig ook de medewerking van zeer hedendaagse artiesten zoals Marius De Vries. In Take all my loves word ik nog het meest betoverd door de percussie.
Ook Unpervect actor waarop schoon volk meezing als Helena Bonham Carter en Rufus' zus Martha, verdient een plaatsje in uw rockafspeellijst. En hoewel ik zeker geen fan ben van de stem van Florence Welch (van Florence And The Machine) kan ik haar bijdrage in When in disgrace with fortune and men's eyes zeer smaken.
De songs worden afgewisseld met voorgelezen gedichten en de dus meer klassieke muzikale aanpak en dat resulteert in een heterogeen maar ook verrassend en best wel te pruimen album.  

Beluister hieronder het volledige album:

Mogwai

Telkens de Schotten van Mogwai een nieuw album uitbrengen, kunnen mijn buren rook zien omhoogkringelen van het vreugdevuur dat hier ontstoken wordt. Slechts zelden tot nooit word ik teleurgesteld.
Het album vormt de soundtrack voor een documentaire over de atoombomaanval op Hiroshima en de erfenis daarvan. Toch hoor je niet meteen de beklemmende sfeer die je zou verwachten in opener Ether. De song klinkt net erg open en hoopvol, vind ik. Langzaamaan komt toch een wurgend gevoel de nummers binnensluipen. Het klinkt alsof Mogwai door de kracht van de atoombom met open mond toekijkt en de gruwel vermengd is met bewondering. Dat laatste hoor ik nog het meest in het erg aan Kraftwerk schatplichtige U-235. Hier overheerst de van emoties ontdane wetenschappelijke blik. 
Verrassend ook is hoe in Weak force de helderheid van het overheersend melodietje alle aandacht opzuigt waardoor je je als luisteraar op je gemak voelt. De violen in Are you a dancer? geven song, die al uitzichzelf erg rustig blijft, iets lieflijks en het contrast met de intro's van zowel Tzar als Fat man steekt net daardoor nog net iets harder.


Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 17 - 2016

If this tour doesn't kill you, I will - PUP
 

Na Teen Suicide (waarvan ik het album hier besprak) zwengelt ook PUP de slacker- of lofihype aan. Op 27 mei verschijnt hun album The dream is over en als die vol staat met nummers als dit, mogen we ons gelukkig prijzen.

Je kan het album hier alvast bestellen.

Lyrics:

If this tour doesn't kill you then I will
I hate your guts and it makes me ill
Seeing your face every morning
One more month and twenty-two days
If this tour doesn't kill you, I may
Counting down the miles 'til we leave the state
I'm counting down the minutes 'til I can't erase
Every memory of you

For a second, let's be honest
Nothing will clean your filthy conscience
Everything you do makes me wanna vomit
And if this tour doesn't kill you, buddy, I'm on it

Why can't we just get along?
Why can't we just get along?
Why can't we just get along?
Why can't we just get along?
You think you're so original
Why can't we just get along?
I can't wait for your funeral
Why can't we just get along?
Don't wish you were dead, I wish you'd never been born at all
Why can't everybody just chill?
I'm trying not to let you get in my head but every line and every goddamn syllable that you say makes me wanna gouge out my eyes with a power drill
If this tour doesn't kill you
If this tour doesn't kill you
If this tour doesn't kill you then I will

30000 Monkies

Horror is een filmgenre dat altijd al op de slappe koord heeft moeten dansen tussen dreiging en slapstick en het is af en toe gezond en interessant als iemand uitdrukkelijk met die grens speelt. Dat lijkt alvast wat 30000 Monkies doen als je nog maar de hoes bekijkt van I ate myself to grow twice as big. Na twee EP's is dit hun langspeeldebuut.
Die EP's droegen al namen als Womb eater wife beater en Somewhere over the painbow, dus dan weet je al een beetje waaraan je je mag verwachten. Hun sludge en doom bevat genoeg rockelementen om aan het vroege werk van Nirvana te refereren, maar ook echo's van Mclusky zijn niet veraf. En laat je vooral niet misleiden door de rustige intro van Coproliet: de mokerslag die deze song is komt er dus te harder door aan.
Je kan het album hier kopen via Consouling. Beluister het alvast hieronder:

PJ Harvey

Wie oud genoeg is om zich 1992 levendig te herinneren, geniet nog steeds na van de energetische mokerslag die Sheela-na-gig was. Sinds debuutalbum Dry bleef PJ Harvey productief, en we hoorden de jeugdige energie geleidelijk aan plaatsmaken voor een evenwichtiger balans. De kwaadheid is echter niet verdwenen, zoals te merken was op Let England shake. Vijf jaar later is er op dat vlak weinig veranderd met The hope six demolition project.
Het project waar de titel naar verwijst en dat bezongen wordt in opener The community of hope is slechts een van de vele redenen voor Polly Jean om verontwaardigd te zijn. Op haar reizen door Kosovo, Afghanistan en Washington DC werd ze geraakt door wat ze zag en hoorde, en dat gevoel tracht ze over te brengen op haar luisteraar. Daartoe verlaagt ze zich niet tot schreeuwerig pamflettisme zoals sommige grotesque pophelden of tot spuwende, boksende en wild om zich heen slaande muziek à la Rage Against The Machine. Een meezinger als Near the memorials to Vietnam and Lincoln is efficiënter om de boodschap onweerstaanbaar onder je hersenpan te krijgen.
Het resultaat is een flink gevarieerd album, dat zelfs voor wie geen bal geeft om lyrics keer op keer luisterplezier garandeert. Zo drijft The orange monkey niet alleen op een duidelijk herkenbare melodie maar weet de achtergrondzang net genoeg tegenwicht te bieden. En wie likkebaardend de liner notes verslindt, slaakt kleine kreetjes van opwinding bij de namen van medemuzikanten John Parish, Mick Harvey, Flood en gastmuzikanten als Linton Kwesi Johnson, Mike Smith (saxofonist bij Gorillaz, het Mali Music-project van Damon Albarn en op Think tank van Blur), ex-Bad Seed James Johnston en Alain Johannes, die Arctic Monkeys en Queens Of The Stone Age bijstond (onder meer op de Desert Sessions). Die keur aan goeie muzikanten hóór je in de perfecte ingespeelde nummers. Vakmanschap kan soms steriel uitvallen, al is dat een valkuil die hier gelukkig vermeden wordt.
Echo’s van oudere albums vinden we onder meer terug op eerste single The wheel dat niet misstaan had op To bring you my love. Het staccato dat in de muziek sluipt, versterkt de bezwering die nog steeds uitgaat van de Engelse. Nog zo’n song die als een een echte fakir hypnotiserend werkt, is het aan Morphine schatplichtige Chain of keys. Opvallend is ook hier hoe schijnbaar eenvoudig alles klinkt, zoals Medicinals dat elk moment dreigt te exploderen en dat uiteindelijk niet doet. Daardoor eindigt het nummer vrij onverwacht. Van een heel ander kaliber is dan weer The ministry of defence. Er bekruipt je een onbehagen dat door de combinatie van militaristische momenten en de in wezen verleidelijke stem van de zangeres verwarring zaait.
Echt intrigeren doet Harvey echter op afsluiter Dollar, dollar, een ingehouden lied dat met de saxofoonbrug tegelijk bluesy jazz en desolate verlatenheid oproept. Stemmen op de achtergrond klinken onbestemd en afhankelijk van je gemoedstoestand ervaar je ze als griezelig onheilspellend of hoopgevende stemmen van spelende kinderen, het beeld van hoop en vertrouwen in de toekomst oproepend. Het orgeltje in het begin is de scheut bluesgospel, de beheerste zang drenkt je ziel gelijktijdig in immens verdriet en verwondering om de schoonheid van eenvoud en de eenvoud van schoonheid. Muzikaal is het een anticlimax voor een plaat waarin het tempo zelden zo omlaag gaat en toch kan je er niet omheen dat geen betere synthese mogelijk was. Zulke tegengestelde, zelfs tegenstrijdige elementen verenigen in één song zonder compleet de mist in te gaan, het is wat PJ Harvey een topartieste maakt.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister het volledige album hieronder:

Lied van de week: week 16 - 2016

Changes - Charles Bradley

Zowel mijn lief als ik herinneren ons nog levendig hoe Charles Bradley op Les Nuits Secrètes het publiek (waaronder ons) op de eerste rij kwam bedanken, met tranen in de ogen. Hij begon net door te breken, op late leeftijd. Sindsdien maakt hij al enkele hele mooie platen en deze soulgrootheid/laatbloeier laat horen dat zijn muziek ook voor de hedendaagse jeugd relevant is.

Je vindt het nummer (origineel van Black Sabbath overigens) ook op het gelijknamige album dat je hier kan kopen.

Lyrics:

I feel unhappy
I feel so sad
I lost the best friend
That i ever had

She was my woman
I loved her so
But it’s too late now
I’ve let her go

I’m going through changes
I’m going through changes

We shared the years
We shared each day
In love together
We found a way

But soon the world
Had its evil way

My heart was blinded
Love went astray

I’m going through changes
I’m going through changes

It took so long
To realize
That i can still hear
Her last goodbyes
Now all my days
Are filled with tears
Wish i could go back
And change these years

I’m going through changes
I’m going through changes

We Stood Like Kings

De Brusselse band We Stood Like Kings heeft een soundtrack gemaakt bij A sixth part of the world, een film zonder geluid (uit 1926) van de Russische cineast Dziga Vertov. Daarmee waren ze vorig jaar overigens niet aan hun proefstuk toe. Debuut Berlin 1927 was al een postrock-soundtrack voor een andere stomme film, Berlin: die Sinfonie der Großstadt.
De piano speelt een prominente rol, wat niet zo verwonderlijk is voor wie beseft dat stomme films in die tijd wel vaker live begeleid werden door pianisten in de cinema. Toch klinkt deze soundtrack zeer eigentijds en dat heeft natuurlijk te maken met de andere instrumenten en het idioom van de post-rock. Duidelijk is dat de Brusselaars dat helemaal in de vingers hebben en al klinken ze niet zo stomend en dreigend (en groots) als Mogwai, we horen toch genoeg dat ons doet denken aan Explosions In The Sky, ook niet meteen de minsten in het genre...
Hoogtepunt voor mij is toch Are you a master too?. Die song verkent bijna zeven minuten lang alle uithoeken van het kunnen van de band zonder de consistentie uit het oog te verliezen. Maar de andere nummers hoeven er al bij al niet veel voor onder te doen. En of de piano nu op de voorgrond treedt of overstemd wordt door de gitaren, de band weet altijd een mooie balans te bewaren waardoor je als luisteraar de film niet hoeft te zien om te genieten van deze plaat. Al ben ik nu wel erg benieuwd naar hoe dit alles live mét projectie van de film overkomt... Naar het schijnt treden ze in oktober opnieuw op in Brugge, tot dan zijn ze enkel in het buitenland te bewonderen, zo leert ons hun concertkalender.

Je kan het album, dat je hier kan kopen, hieronder volledig beluisteren:

Lied van de week: week 15 - 2016

Harbour the feeling - Yak

Eind mei komt Yak naar Big Next Weekend in Gent. Afgaande op deze song mag ik me aan een potig optreden verwachten...

Je kan het album Alas salvation, dat op 13 mei uitkomt, hier bestellen.

Teen Suicide

Met It's the big joyous celebration, let's stir the honeypot neemt Teen Suicide ons terug naar de jaren 90, toen lo-fi met bands als Pavement, Sebadoh, Guided By Voices en The Folk Implosion zijn hoogdagen beleefde. Eenzelfde rommelige sfeer met als houding "kwaliteit komt uiteindelijk toch bovendrijven" kenmerkt immers ook deze plaat. Het lijkt bijwijlen alsof Daniel Johnston teruggekeerd is in de tijd en cassettes opneemt (luister maar eens goed naar titelsong The big joyous celebration). 
Fantasierijk en speels blijkt de band ook, getuige de bijwijlen hilarische en opmerkerlijke arrangementen, de toevoeging van instrumenten en franjes die ik (als ik in een band speelde) in geen jaren zou kunnen bedenken en songtitels als The stomach of the earth en It's just a popsong. Het levert een plaat op waar de vaart er goed blijft in zitten, de glimlach niet meer van mijn mond te branden is en de repeatknop versleten dreigt te raken.

Je kan het album hieronder volledig beluisteren:

Exec

Het is griezelig hoezeer de stem van Exec op die van Antony Hegarty (nu Anohni) klinkt. Bovendien is de muziek die op The limber real te beluisteren valt, precies wat je van Antony And The Johnsons verwachtte. Ook Perfume Genius komt spontaan in ons op bij de beluisteringen.
De piano speelt een prominente rol op deze plaat als tegenhanger voor die stem. In The explanatory gap alludeert die op de heftigste passages van The piano waarvoor Michael Nyman de prachtige muziek schreef. In Hymn daarentegen word ik richting Nils Frahm en zijn breekbaar pianospel gestuurd. Full of knots is krachtig én repetitief en Peers klinkt dan weer erg speels, met een hint van Wim Mertens ten tijde van de soundtrack voor The belly of an architect. 
De veertien songs vormen geen evident geheel maar wie zijn gehoor de kost geeft en zijn geest helemaal open zet, wordt getrakteerd op één van de wonderlijkste platen die we vermoedelijk dit jaar te horen zullen krijgen.

Je kan dit album hieronder volledig beluisteren: