Lied van de week: week 35 - 2013

From the sun - Unknown Mortal Orchestra

Unknown Mortal Orchestra ontdekte ik vorig jaar (zie deze blogpost) en sindsdien ben ik toch wel weg van heel wat van hun liedjes. Swim and sleep (like a shark) werd eerder dit jaar al "lied van de week". Ook dit nummer is best mooi.

Je kan het album II, waarop je dit nummer vindt, hier kopen.

Lyrics:

Isolation can put a gun your hand
It can put a gun your hand x2
If you need to you can get away from the sun
You can get away from the sun x2
If you need to you can get away from the sun
If you need to you can throw away the only one

I'm so tired, I can never lay down my head
I can never lay down my head x2
I'm so lonely, but I can never quite reach the phone
but I can never quite reach the phone x2
I'm so lonely, but I can never quite reach the phone
I'm so lonely, I've gotta eat my popcorn all alone

Isolation can put a gun your hand
It can put a gun your hand x2
If you need to you can get away from the sun
You can get away from the sun x2
If you need to you can get away from the sun
If you need to you can throw away the only one

Lied van de week: week 34 - 2013

Home - Edward Sharpe And The Magnetic Zeros

 

Het "lied van deze week" is voor één keer niet iets nieuws, maar een nummer dat al in 2010 uitgebracht werd door de overigens fel onderschatte Edward Sharpe And The Magnetic Zeros. De laatste weken hoor je het weer heel vaak op Studio Brussel, en het zette zich vast in mijn hoofd. Het is een heel vrolijk, liefdevol nummer, dat me altijd een beetje doet denken aan Little talks van Of Monsters And Men, qua sfeer dan.
Op het clipje van het Tiny Desk Concert waarop ze het nummer speelden, zie je trouwens écht liefde tussen zanger en zangeres...

Het nummer vind je op het in 2009 verschenen album Up from below, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Alabama, Arkansas
I do love my Ma and Pa
not the way that I do love you.

Well, holy moley me-oh-my
you're the apple of my eye
Girl, I've never loved one like you

Man, oh,man, you're my best friend
I'll scream it to the nothingness
There aint nothin that I need.

Well, hot 'n heavy, pumpkin pie, chocolate cake and Jezus Christ. Ain't nothin please me more than you.

Ah Home
let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you

La, la, la, la take me home
Baby I'm comin home

I'll follow you into the park
through the jungle, through the dark
girl I never loved one like you

moats and boats and waterfalls
alley ways and pay phone calls
I've been everywhere with you
that's true

laugh until we think we'll die
barefoot on a summer night
never could be sweeter than with you

And in the streets we're runnin free
like it's only you and me
Jeeze, you're somethin' to see

Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you

la, la, la, la take me home
baby, I'm comin home

Jade
Alexander
Do you remember that day you fell out of my window?
I sure do you, you came jumpin out after me
well you fell on the concrete and nearly broke your ass and you were bleeding all over the place and I rushed you out to the hospital
do you remember that?
yes I do

well there's something I never told you about that night
what didn't you tell me?
well you were sitting in the back seat smoking a cigarette
you thought was gonna be your last
I was fallin deep deeply in love with you
and I never told you till just now
O I love you

Ah Home
let me come home
Home is whenever I'm with you
Ah Home
Let me come home
Home is whenever I'm with you

Home
let me come home
home is wherever I'm with you
Ah Home
Yes I'm home
home is when I'm alone with you

Alabama, Arkansas
I do love my ma amd pa
boats and Moats and water falls
alley ways and pay phone calls

Home Oh home
Home is when I'm alone with you
Home Oh home
Home is when I'm alone with you

The Computers

“It’s hip to be square”, zongen Huey Lewis & The News ooit. The Computers zijn het daar, getuige de titel van hun tweede plaat, niet mee eens. De vijf Zuid-Engelsen kennen hun klassiekers, dat wel, en daarna gooien ze die met plezier door hun gehaktmolen van punk, rock en rockabilly.
“You keep on knockin’ but you can’t come in”, ooit onsterfelijk gemaakt door Little Richard, wordt gerecycleerd in opener Bring me the head of a hipster. Die verwijzing naar vroege rock-‘n-roll is overigens allerminst toevallig. Wat de groep brengt, is nergens vernieuwend, doch dat deert hen duidelijk niet. Ze willen gewoon een gaaf feestje bouwen, zo lijkt het, en daar slagen ze met verve in. Selilna cheese nodigt zelfs Jerry Lee Lewis’ bekende pianogetokkel uit om het schwunggehalte te verhogen, en de claps uit Sex texts zijn weggelopen uit Grease. Fats Domino laat zijn geest even waren over Call on you!, dat vervolgens een erg Britse twist krijgt. Stilaan lijkt de plaat op een symbiose van de vroege jaren 60 en de jaren 80 uit te draaien. Wanneer we even vrezen voor een invasie van The Scorpions in het melig downtempo Single beds, schemert er gelukkig genoeg ironie doorheen om ons opgelucht adem te laten halen.
The Computers zullen vermoedelijk geen potten breken. De dansende jongelui op de feestjes die ze aanrichten, daarentegen, riskeren hier en daar een vaas van de kast te stoten in al hun enthousiasme.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Huisconcert: Aidan And The Italian Weather Ladies

De in Brussel residerende Ier Aidan trad in een Gentse huiskamer op samen met zijn begeleidingsband, The Italian Weather Ladies. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, waren dat geen bloedmooie en rondborstige zuiderse dames maar wel vier muzikanten die de songs van Aidan wat meer body gaven.
De muziek van Aidan en zijn band valt te situeren vlakbij folk, en meermaals dachten we aan het fijnste van Luka Bloom en Brendan Croker. Er werd geput uit ouder materiaal en songs waar ze volop aan werken en die moeten verschijnen op het volgende album, dat in deze periode opgenomen wordt. Enkele opgemerkte liedjes waren Bells of the morning, Pill song, Please sir (over de banken) en Belief, één van die nieuwe, nog uit te brengen nummers. Al vertelde Aidan daarover dat het eigenlijk één van zijn oudste songs is, dat telkens opnieuw vers leven ingeblazen wordt en nu dus op de volgende plaat zal verschijnen.
In de bisronde kregen we een mooie engelstalige cover: The port of Amsterdam (origineel van Jacques Brel) en werd op verzoek het erg mooie Rue de Charlotte gespeeld, naar mijn smaak (en ik waren wellicht niet de enige) in feite hun beste song.

Lied van de week: week 33 - 2013

I've got your fire - Jenn Grant

I've got your fire is de prachtige single uit het begin dit jaar verschenen The beautiful wild van Jenn Grant, een dame waarvan ik nog nooit gehoord had. Deze song hoorde ik passeren op KEXP en ik kan maar niet thuisbrengen op wiens stem ze zo hard gelijkt... (wie het wel weet, mag een commentaartje achterlaten)
Op dat album vind je trouwens een erg verrassende cover van Eye of the tiger.

Het album kan je hier kopen.

Lyrics:

Beautiful lady, she had her baby
She walked ten miles.
Through the snow with the wind blowing cold
she said, gotta get away for a while
through the summer til’ the end of October
Heaven knows how she tried
Oh Angel, she cried Gabriel, can you keep me in line?
Oh, hear em sing.

I’ve got your fire, I’ve got your fire
I’ve got you fired up.

Ooh love, Take what your heart can take
Ooh love, take what your heart can’t take

ooh ooh

Oh Sadie, she had her mind made up fast.
Singing Let it Be, she took her chance at another pass
Running through the streets, she was the wild beauty queen
Oh Angel, she cried Gabriel, can you keep me in line?
Oh hear em sing

I’ve got your fire, I’ve got your fire,
I’ve got you fired up.

Pond

Pond, de vijfkoppige Australische band die net haar vijfde album op de wereld heeft losgelaten, wordt steevast aangekondigd als een zijproject van twee groepsleden van Tame Impala (Jay Watson en Cam Avery). Dat is bijzonder vreemd als je weet dat ze in feite al enkele jaren voor Tame Impala hun debuutplaat uitbrachten en beide bands eigenlijk zowat gelijktijdig ontstonden.
Dat Pond en Tame Impala in dezelfde vijver vissen, hoor je vanaf de eerste noten van opener Whatever happened to the million head collide’. Plots echter barsten de gitaren en drums uit in een potje ouderwetse herrie waarover heen geschreeuwd en gegild wordt. Tempowisselingen en meanderende muziek houden dit nummer meer dan zes minuten lang spannend genoeg. Pond bewijst in wat volgt nog meer pijlen op zijn boog te hebben. Xanman is bezwerend, met af en toe een uitbarsting alsof het potje overkookt en de drums en gitaren hun overtollige energie onmiddellijk kwijt moesten. Aloneaflameaflower klinkt als het zweverigste van The Beatles en slingert ons zo’n veertig jaar terug de tijd in.
Giant tortoise, de single die vooruitgestuurd werd, kruipt inderdaad als een schildpad, zij het wel één die haar harde omhulsel nodig heeft om ongeschonden door de berg noten heen te geraken die over haar uitgestort worden. Zanger Nick Allbrook schreeuwt zich bijwijlen de ziel uit het lijf alsof hij een vrijgekomen plaatsje bij een metalband ambieert. In de titelsong eisen kerkklokken een niet onbescheiden nevenrol op door in te luiden wat aanvankelijk klinkt als een gezapige, psychedelische lap waarop ook nu weer de muzikanten het niet kunnen laten hun talent te etaleren middels een aanval op uw oren en hoofd. Afsluiten doet Pond met Midnight mass (At the market street payphone)’ dat door de binnengesmokkelde sitargeluiden (ofwel slagen ze er met hun gitaren in die meesterlijk na te bootsen, dat zou ons niet eens verwonderen) alweer richting The Beatles wijst. De Fab Four gingen echter slechts zelden zo uit hun dak als de Australiërs. Enkel het einde klinkt een beetje onnozel.
Waar voorganger Beard, wives, denim hier al gesmaakt werd doch ietwat onregelmatig was, is dit de stap voorwaarts waar we op zaten te wachten. Geen enkele steek laten ze dit keer vallen, geen ondermaatse song valt hier te noteren. De keuze om het bij iets meer dan een half uur te houden – de vorige plaat duurde bijna een uur -, is de juiste beslissing gebleken. Dit is kort maar bijzonder krachtig psychedelisch voer waarmee we de zomer gaan uitwuiven en de herfst verwelkomen, en waaraan we ons vermoedelijk deze winter ook nog gaan verwarmen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Twisted Buddha

The new instrument of war is al het derde album van de Brusselaar Twisted Buddha. Je kan zijn album hieronder beluisteren, en je kan het downloaden aan een zelfgekozen prijs:

Yuck

In 2011 bracht Yuck een titelloos debuutalbum uit, waar ik (en ik niet alleen) zeer over te spreken was. De Londenaars benaderen in hun muziek Dinosaur Jr, en dat vind ik nog steeds een prima referentie. Bovendien verraadt het artwork een hang naar eenvoud en kinderlijk naïef plezier in wat je doet. Althans, dat is hoe ik dat ervaar.
Het wordt hoog tijd voor nieuw werk, dachten ze blijkbaar en dat nieuwe album, dat intussen gemasterd werd, zit er ook aan te komen, alsook een tour, maar voor details daarover moeten we nog even wachten. Gelukkig is er wel al een eerste single:

De nieuwe single, Rebirth, kan je downloaden via hun website of hieronder:

Rebirth (mp3)

Electro chaabi mix

Je kan niet beweren dat de Egyptische actievoerders geen taste for music hebbe, getuige de electro chaabi mix die het Cairo Liberation Front. Althans dat dachten we in eerste instantie. Een beetje informeren later bleken we de DJ's achter dit project in Tilburg te moeten zoeken. 
Maar de muziek, die u trouwens gratis ende voor niets mag downloaden, is niettemin erg goed, voor wie een open vizier houdt en zich niet beperkt tot westerse deuntjes.
Op de Soundcloudpagina kan je de tracklist (al is die niet volledig) raadplegen.

(Overigens: chaabi is een muziekgenre dat vooral in Marokko erg populair blijkt: een soort dansmuziek die het vooral op bruiloften goed schijnt te houden. We hebben het ook maar van googlen, hoor...)

Klinkers concert: Wovenhand (voorprogramma: Flying Horseman) (en ook nog een klein beetje Capsule op Vama Veche)

Zaterdagavond trad Wovenhand op aan de Burg in Brugge, in het kader van het fijne Klinkersfestival. Voorprogramma van dienst was Flying Horseman, die ik al enkele malen zag (meestal solo) en waarover ik telkens tevreden was.
Jammer genoeg speelde Bert Dockx met zijn band vooral nieuwe nummers van het in oktober te verschijnen album en op het eerste gehoor moeten die nog onderdoen voor wat hij op Twist presteerde. Misschien blijken het groeinummers (laat het ons hopen). Het zou ook kunnen dat het vele optreden stilaan tot wat vermoeidheid leidt, want van alle concerten die ik al van hem/hen zag, was dit het minst goeie.

Wie wél aan de verwachtingen tegemoet kwam, was Wovenhand. Een heel erg in zichzelf gekeerde David Eugene Edwards probeerde als vanouds middels zijn muziek de demonen te bezweren en zijn God gunstig te stemmen. Op het meest recente album, The laughing stalk, had producer Alexander Hacke al voor een steviger geluid gezorgd, zoals u hier kan lezen, en ook live ging het harder dan ik me van hun vorige concert dat ik zag, herinnerde. Met goeie versies van onder meer Long horn, The laughing stalk, King o kings, Closer, Maize en As wool won hij met gemak het publiek voor zich. De band kwam nog terug voor één bisnummer slechts: Kicking bird.

Daarna gingen mijn kameraad en ik nog even langs op Vama Veche, waar Capsule nog enkele nummers te gaan had van hun set. Wat ik van hun plaat vind, kan je hier lezen. Live zijn de Antwerpenaren een bende gekke performers die allerlei mixen in een blender gooien en een feestje bouwen. Leuke afsluiter dus van de avond!

Julianna Barwick

Wie veel naar muziek luistert en op het internet een beetje volgt wat er zoal opgemerkt wordt, stoot als eens op iets verrassends, of komt via via uit bij heel bijzonder muziek die zich beweegt in een uithoek waar er amper licht op schijnt. Zo kwam ik terecht bij Julianna Barwick.
Deze Amerikaanse groeide op in Missouri, maar leeft tegenwoordig in Brooklyn. Als kind werd ze helemaal ondergedompeld in de muzikale sferen van landelijke kerkkoren en dat vindt ze zelf één van haar belangrijkste inspiratiebronnen. 
In 2011 bracht ze een volwaardig debuutalbum uit, The magic place, op het Asthmatic Kitty-label. Deze maand volgt het vervolg: Nepenthe. Wij hoorden het album al, en wat ze doet, is verbluffend. Ze bouwt haar songs helemaal op rond haar eigen stem, die ze door loopstations haalt zodat meerlagige composities ontstaan met bijrollen voor de instrumenten en een glorieuze hoofdrol voor haar eigen vocalen. Het resultaat klinkt als dromerige folk. Dat ze op 28 augustus op Feeërieën speelt in Brussel, is dan ook erg toepasselijk.
Op haar nieuwe album krijgt ze overigens niet alleen hulp van een koor van tienermeisjes (nee, niet Scala!), maar ook van leden van Amiina en Múm. De plaat werd opgenomen in IJsland en in onderstaande teaser zie je een beetje hoe de opnames in zijn werk gingen:

 

Je kan het album hier alvast bestellen. Op 28/8 speelt Julianna Barwick zoals al gezegd in Brussel, daarna speelt ze ook nog op enkele festivals in Nederland.

Lied van de week: week 32 - 2013

Acid trip - Amit

Het is tijd voor nog wat drum 'n bass in deze rubriek, want ik stootte toevallig op dit fijn singletje van Amit. In het clipje worden de gevolgen van de inname van drugs aanschouwelijk gemaakt, zij het een beetje zoals in Trainspotting: eerst lijkt het allemaal nog wel leuk en zo maar halfweg verandert de toon.

Je kan het nummer hier bestellen.

Ries De Vuyst

Via mijn favoriete Zeeuw, Broeder Dieleman, maakte ik kennis met Ries De Vuyst, een Zeeuw die onder meer in zijn streektaal blues en aanverwante muziek speelt. Tegenwoordig schijnt hij in Gent te wonen, en vaak met De Propere Fanfare te musiceren (tenzij de info die ik vond niet meer up-to-date is).
Hieronder vind je alvast enkele liedjes van de man, die je ook allemaal kan downloaden:














Dit is een wel erg bijzondere opname: de eerste helft van Cadzandse blues is de originele vinylopname (uit 1980), maar halfweg hoor je ineens de remaster:


Zijn album uit 2011, Killing the blues, kan je hier kopen.

Gespot voor u: John Wizards

John Wizards zijn een band uit Zuid-Afrika, die een erg mooie mix maken van Afrikaanse muziek en westerse stijlen. Ze doen daarmee een beetje denken aan Vampire Weekend, maar klinken Afrikaanser (wat niet zo verwonderlijk is natuurlijk). Hier is alvast hun eerste, mooie single, met een grafisch leuk vormgegeven clip:

Lusaka by night

In september wordt hun debuutalbum uitgebracht. Je kan het hier al bestellen.

Vox Mod

Dankzij het geweldige radiostation KEXP uit Seattle dat ik al eens stream, leerde ik de plaatselijke electronische muzikant Scot Porter oftwel Vox Mod kennen. Hij maakt geweldige songs, en een overzicht van zijn werk tussen 2004 en 2009, Capsule (Selected transient works 04-09, biedt hij op zijn Bandcamp zomaar gratis aan:

Gespot voor u: Drifting Pessimist

Dit keer vestigen we uw aandacht niet op een band of een song, maar wel op een blog: Drifting pessimist. Je kan er allerlei interessante songs en artiesten ontdekken, want ik moet toegeven dat ik heel veel van de muziek die er onder de aandacht gebracht worden, niet eens ken(de).
Een greep uit wat er zoal te rapen valt:

Dream Koala:

Chillwave van een 19-jarige Fransman

Odyssey (mp3)


FKA Twigs:

Dit is één van de vreemdste nummers die ik in lang gehoord heb, maar het is wél fantastisch:



Water me - FKA Twigs


Arca:

Deze Venezolaan maakte een erg bevreemdende mixtape, &&&&&, die hij met ons deelt. Trouwens, Arca was ook al betrokken bij bovenstaand nummer van FKA Twigs



Francis Lung:

De ex-bassist van Wu Lyf heeft nu zelf dit prachtig, rustig liedje uitgebracht:



Age limits - Francis Lung


Slow Machete:

Deze Amerikaan ging op reis naar Haïti, maakte er vier jaar lang opnames van plaatselijke koormuziek waar hij eens thuisgekomen mee aan de slag ging, en dat resulteert onder meer in dit mooie Gray eyed bird:


Thomas Azier:

Deze Nederlander speelde onlangs nog op het Best Kept Secret-festival en nu is er een eerste single. Dit is erg mooie synthpop:



Ghostcity - Thomas Azier


En er valt dus nog véél meer lekkers te ontdekken!

Carmen Villain

Nu we na een lange en koude winter eindelijk een zomer hebben gekregen, worden we om de oren geslagen met winterse platen. Het psychedelische dronefolkgeluid van Carmen Villain brengt ons immers meer in de sfeer van warme concertzalen terwijl het buiten sneeuwt en iedereen zich warmt aan de noise en de geluidsbrij waarmee zo’n ruimte gevuld wordt.
De bio van Carmen Villain is boeiend genoeg om die even samen te vatten: ze werd geboren in de VS, is half-Noors en half-Mexicaans en leeft tegenwoordig in Londen, al situeren sommigen haar in Oslo. Ze was een bekend model en sierde onder meer de cover van Vogue. Dit jaar bracht de Noorse haar debuutalbum uit, Sleeper, waarvoor ze op hulp mocht rekenen van Prins Thomas, die bij ons dan weer het meest bekend is van de platen die hij samen met Lindstrøm maakte. Het door Prins Thomas geproducete Obedience wordt dan ook gekenmerkt door een repetitieve house-achtige basis.
De invloeden die wij horen, variëren van Sonic Youth (Easy) tot The Cramps begraven onder hopen feedback (Made a shell), van Boards Of Canada (Light, see) over Beach House (nog het meest in de opener en de afsluiter) tot surf (It may well die). Doorheen die verscheidenheid klinkt gelukkig ook genoeg herkenbaar eigen geluid. Carmen Villain beschikt over een mooie, niet echt opvallende stem die zich niet opdringt maar tussen de instrumenten heen meandert. Songs als Kingwoman illustreren perfect hoe ze muzikale invloeden combineert, haar vocalen toevoegt als een onlosmakelijk onderdeel ervan en tot een mooi eindresultaat komt.
Veel minpuntjes hoeven we niet op te sommen. Ja, er zit niet echt een op zich staande, beklijvende “hit” tussen en de truc met de afsluitende ballad (Demon lover) hebben we al genoeg gehoord om te weten dat zoiets vaak een strategie verraadt.
Nu zijn de temperaturen nog hoog genoeg om met een T-shirt of topje onze dagen door te brengen, doch als binnen enkele maanden een lichte huivering je overvalt en de indian summer voorbij blijkt, kan Carmen Villain dienst doen als een aangenaam dekentje van psychedelische drones en andere warme noise. Zou “muzikale fleece” een mooie omschrijving zijn voor dit Noorse kleinood?

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Vama Veche: Astronaute + Spookhuisje

Dinsdag mocht Astronaute (de naam waaronder Myrthe Luyten, die ook meespeelde op het album van Mad About Mountains, zelf muziek maakt) de tweede dag van het fijne, gratis festival Vama Veche in Brugge openen. Ze deed dat helemaal alleen met gitaar, om haar fluisterfolk te brengen. Nu vind ik zo'n term eigenlijk zelf een beetje bij het haar getrokken, maar het blijft natuurlijk wel zo dat de rustige folkliedjes die ze brengt, zich vooral niet opdringen en heel vriendelijk en beleefd bij je oor komen aankloppen. Astronaute staat op het punt een eerste EP op te nemen en trakteerde ons op een selectie oudere en nieuwe liedjes. Hoogtepunt bleef toch In the cold of the sleeping alone, met een erg sterke melodie. Ook de nieuwere songs, zoals Lioness en Lighthouse (dat Myrthes obsessie met de zee vorm geeft), wisten te overtuigen. Jammer dat er zo weinig volk was op het vroege namiddaguur (al zal het weer daar ook wel voor iets tussengezeten hebben).

In het Astridpark, waar Vama Veche doorgaat, zijn enkele kunstopstellingen. Met één ervan had ik toch wel wat moeite. In een door hekken afgebakende ruimte zit een familie "marginalen", gespeeld door jonge acteurs, die "je zeker niet mag voederen". Nu begrijp ik dat je zo'n performance kan gebruiken als kunst om mensen bewust te maken van iets of hen een spiegel voor te houden, maar de manier waarop de acteurs gewoon een hoop clichés op elkaar gooiden (zoals de blikjes Cara Pils in een schelpvormig zwembadje in de "living"), lijkt me enkel clichébevestigend te werken en leert mensen niets bij over zichzelf of over mensen aan de rand van de maatschappij. In feite is het even erg als uitlachtelevisie en als het laten opdraven van Boer Charel op VTM.

's Avonds speelde Spookhuisje een set op het podium onder de tent. U kan hier lezen wat ik vind van het debuutalbum, en live klinken de instrumentale nummers een stuk potenter en dan blijkt de lengte niet langer een belemmering. De drums en bas zorgen samen voor een repetitieve, stevige fundering waaroverheen de gitarist kan improviseren, rondstuiteren, kronkelen, virtuoos zijn melodieën mag leggen. Spookhuisje klinkt dan bij momenten hypnotiserend, en weet de hele set lang te boeien. Wat ik te zien kreeg, was dan ook een echt sterk optreden, verrassend sterk zelfs. Het hele album werd gespeeld, en hoogtepunten waren zeker Dune boogie, Darth entrance en Palm tree tattoo.

 

Darth entrance (live at Vama Veche, 30/7/13)

Lied van de week: week 31 - 2013

Won't cry over you - The Blackwater Fever

The Blackwater Fever is een Australische band die bluesrock en garage maakt, en dit jaar zijn derde album, The depths, uitbracht. Daaruit komt deze overtuigende single, met een baslijntje dat meteen naar aandacht hengelt. Net wanneer je denkt dat het al gedaan is, volgt nog een heel retro aandoend instrumentaal stuk waarna het refrein hernomen wordt. Laat je zeker en vast ook overtuigen...

Je kan het album hier kopen. Via hun Bandcamp geven ze deze single overigens gratis weg:

Won't cry over you (mp3)

Beluister hier ook het hele album:



Lyrics:

Love is done
Hurts like a wreck
Burning on the setting sun

Blood runs wild
At the end of the last breath
The stars don't shine no more
Night falls on the bones of love

I won't cry over you

I was blind
So blind that I couldn't see
And everything went black
Frozen in a heart attack
Cause you're colder than the arctic snow
And it hurts like you'll never know

I won't cry over you

The Besnard Lakes

Tien jaar na hun eerste album, dat ze toen nog gemakshalve Volume I noemden, brengen de Canadezen van The Besnard Lakes hun vierde plaat uit. Het is in ieder geval de moeilijkst te onthouden titel geworden die we in lange tijd hoorden: Until in excess, imperceptible UFO is een cryptische bedoening, die we nog niet helemaal begrepen hebben.
46 satires, waarmee het viertal uit Montreal aanvat, begint als iets van Sigur Rós. Over lang uitgesponnen gitaarsoundscapes wordt veraf klinkende zang gedrapeerd. Wie oud genoeg is, herkent overigens ook de sound van Pale Saints, Paladins en zelfs This Mortal Coil. Wereldschokkende, nieuwe muziek horen we niet, al zal je ons misschien tegenwerpen dat zoiets na al die jaren pop en rock nagenoeg onmogelijk geworden is, en gelijk heb je.
Wij zijn dan ook verguld met het fijne plaatje dat door onze boxen klinkt. Hoewel People of the sticks bijna alles heeft om een uitstekende single te zijn, zouden wij persoonlijk de zang wat meer naar voren mixen. Ook het afsluitende Alamogordo bekoort. Het is een buitenbeentje op deze plaat doordat de groep hier nog het meest een plek op een soundtrack lijkt te ambiëren. De lange outro laat je mijmerend achter.
Afgaande op de foto’s die we op het internet vonden van Besnard Lake, een meer in het Canadese Saskatchewan, waar vooral gekampeerd en gevist lijkt te worden, zou de locatie die haar nam gaf aan deze band, de ideale plaats kunnen zijn om bij valavond heimelijk wat te huiveren op de tonen van deze acht liedjes; of gewoon thuis in uw zetel kan ook natuurlijk.

Je kan deze review ook hier lezen op Indiestyle.

Gentse Feesten 2013 - dag 10

De Hotsy Totsy, die ik natuurlijk van naam al kende, heb ik tijdens deze Gentse Feesten pas echt leren kennen (zie hier). Het was dan ook erg passend dat ik er mijn Gentse Feesten afsloot, met een concert van Lightnin' Guy.
Die bluesmuzikant komt uit West-Vlaanderen en organiseert samen met Tiny Legs Tim regelmatig bluesjams in de Hotsy Totsy. Meestal speelt hij met band, maar deze avond trad hij solo op. 

Met een mix van eigen nummers en klassiekers (Voodoo chile, dat we allemaal kennen van Jimi Hendrix, en You gotta move van Mississippi Fred McDowell) wist hij zijn publiek te bekoren. Hij speelde zelfs enkele nieuwe nummers en voegde af en toe een stukje van een bekend nummer toe, als extra kruiden (een streepje AC/DC -Thunderstruck- en Great balls of fire van Jerry Lee Lewis). Het werd een geanimeerd en lang optreden, en zo een waardige afsluiter van een mooie tiendaagse.

Gentse Feesten 2013 - dag 9

Het was zondag de laatste dag van het Internationaal Puppetbuskersfestival én van Miramiro, dus pikten we daar nog snel wat voorstellingen mee. Op MiraMiro zagen we de erg leuke voorstelling Le Cirque Démocratique de la Belgique van Cie. Pol & Freddy, waarin een drietal jonge mannen jongleer- en andere circusacts koppelde aan een systeem van rechtstreekse democratie met het publiek. Er waren immers gele en rode kaartjes uitgedeeld, waarmee de toeschouwers konden stemmen, met telkens keuze uit 2 opties. Behalve dat het een aangename rode draad doorheen de voorstelling vormde, liet het eigenlijk ook zien dat democratie helemaal niet zo eenvoudig is als het lijkt en dat manipulatie makkelijk is, door de keuze van de vragen, door beïnvloeding, door hoe omgegaan wordt met de uitslag,... Het bleek een erg grappige, meeslepende en enthousiasmerende vertoning, zoals we die graag zien dus.

Nadat we de prijsuitreiking van het Internationaal Puppetbuskersfestival hadden meegemaakt, bleek het toeval net de winnende voorstelling als laatste -na de prijsuitreiking- geprogrammeerd te hebben.Les funestes épousailles de Don Cristobal van Cie Pelele is een prachtige voorstelling over Don Cristobal die droomt over een vrouw, op zoek gaat en trouwt met diverse vrouwen die toch niet blijken te zijn wat hij ervan had verwacht. Hij probeert zelfs de dood te slim af te zijn. Naast het podium zat één van de speelsters live alle muziek en geluidseffecten te doen. Ik heb natuurlijk niet alle andere genomineerden gezien, maar het leek me een verdiende winnaar.

Op het Luisterplein trad Nele Needs A Holiday op, de band rond Nele die u misschien kent van het afsluitend rubriekje in Iedereen beroemd. Nele brengt liedjes die heel erg dicht bij het leven staan, meer bepaald dat van haarzelf. Ze zingt over hoe het leven is voor een jonge vrouw die aantrekkelijk wil zijn, maar omringd is door knappere jongedames, die beroemd wil zijn, die de liefde wil ervaren met een grote L, maar van lief naar lief struikelt, of soms zelfs eenzaam zonder lief achterblijft. De teksten getuigen van zelfrelativering en (gespeelde) naïeviteit, soms zelfs door de woordkeuze in het Engels. Het is soms een haast kinderlijk eenvoudige en heldere taal die gebruikt wordt. Lange tijd had ik het gevoel te kijken en luisteren naar een soort vrouwelijke Clement Peerens. CPeX grossiert in "typische mannenmuziek" met achterstevoren gespeelde AC/DC-riffs en met macho teksten, en Nele Needs A Holiday kiest net voor poppier muziek die plukt uit een lange traditie, en haar teksten zijn wat ik me -als man- voorstel hoe gesprekken onder jonge meisjes gaan. De aanvankelijke charme lijkt een beetje de achillespees van deze band, maar toen groeiden ze in het optreden en kregen we ook echt heel goeie nummers te horen, waardoor Nele alsnog wist te overtuigen. Deze dame heeft meer in haar mars dan een eerste blik en luisterbeurt laten vermoeden.

Tot slot gingen we nog naar Jonas Winterland in de Spiegeltent. Dat bleek een ideale plaats om naar de liedjes van deze jongeman te luisteren. Zijn album, Mensen zijn gemaakt van dun papier, wist mij dit voorjaar al te overtuigen, en ook live is dit prima muziek. Enkel zichzelf begeleidend op de gitaar, zong hij zowel songs van die plaat als enkele nieuwe liedjes (sommige zelfs in première). Het publiek luisterde verrassend stil, waar hij erg blij om was en wat zijn liedjes ook verdienen. 

Setlist:

1. Ogen dicht
2. De figurant
3. Laura
4. Onder vreemde wolken
5. De zwaartekracht
6. Ik hou je warm
7. Altijd halverwege
8. Naar het licht
9. Mensen zijn gemaakt van dun papier

Bis:

1. Moeders van morgen
2. Wie ik ben of hoe ik heet

 

Gentse Feesten 2013 - dag 7

Na wat ronddrentelen in de binnenstad, ging ik met mijn zoon naar het Puppetbuskersfestival. Aan de poort van het Europees Figurentheatercentrum was er een voorstelling van Collectif ZO Prod (La famille Truvora), maar omdat dit een voorstelling is voor één persoon (die zo'n 5 minuten duurt) en er al een hoop volk stond, besloten we al naar binnen te gaan voor de volgende voorstelling. De Spanjaard Aitor Sanz Juanes (van La Rusca) bracht er een vurige, Iberische variant van het bekende Engelse Judy & Punch-poppentheater (Les aventures de Mr Punch). Jammer dat zijn Frans niet altijd even goed verstaanbaar was, want het werd een leuke, grappig voorstelling die ook mijn zoon enorm wist te waarderen.

In de vooravond, in een geweldige plensbui zag ik aan het Sint-Baafsplein Sevzero van jetje geven, met goeie covers van Addicted to love, Kryptonite en The passenger. 

1In de Spiegeltent, waar een vriendin en ik uiteindelijk besloten te schuilen voor de eerste serieuze regen in weken, pikten we nog een deel mee van de set van Crystal, die rock, rockabilly en swing brachten met een geweldige zangeres.

Gentse Feesten 2013 - dag 6

In de namiddag ging ik met mijn zoon naar het pas gestarte MiraMiro. Net als elk jaar stond er een interactieve installatie op de Sint-Baafssite waar kinderen (en volwassenen) allerlei spelletjes kunnen spelen op door Spanjaarden ineengeknutselde eenvoudige en soms ook wel wat complexere constructies. Niet altijd is even duidelijk wat precies de bedoeling is, maar de bereidwillige ontwerpers houden in de gaten waar het wat stroef loopt en komen dan tonen en met eenvoudig Engels een beetje uitleggen wat je moet doen.

We pikten, voor het eerst onvoorbereid wegens nog geen programmaboekje, ook een voorstelling mee. Ruim op voorhand hadden we een plekje vooraan weten te veroveren, maar jammer genoeg ging het om moderne dans, en laat dat nu nét iets zijn waar ik niks mee heb. 

Daarna gingen we richting het Sint-Baafsdorp waar uit oude meubelen autootjes waren gemaakt die je zelf moet voortduwen. De zoon wou er niet in, maar er wel naar kijken. En we namen meteen ook een kijkje in het minimuseum met ineengeknustelde jukeboxen die met een knopje te bedienen waren. Ze zagen er niet alleen intrigerend uit, er kwamen ook nog eens vaak verrassende melodietjes uit...

's Avonds toog ik naar Boomtown. Een korte tussenstop bij Sint-Jacobs leverde een flard Mister And Mississippi op, die echter te lauw klonken om echt te boeien (zelfs hun cover van Get lucky klonk alsof ze er zelf niet in geloofden dat de hele nacht opblijven iets zou opleveren).
Op de Kouter stond Dez Mona al het beste van zichzelf te geven. Stel u daar vooral een theatrale set bij voor, want voor minder doet deze band het blijkbaar niet. Je hoort dat er best wel goeie songs tussen zitten, maar waarom alles zo vet aangezet moet worden, is me een raadsel. Bij momenten leken ze zich Led Zeppelin te wanen, al eindigden ze dichter bij Guild Of Stags, een Nederlandse band die ik op Vestrock aan het werk had gezien.

In de tent volgde de aangename verrassing genaamd BRNS (spreek uit: Brains). Met twee drummers dreef hun sound vooral op de percussie, waardoor These New Puritans niet veraf leken. BRNS laat Brussel klinken als een verpauperde Britse industriestad, herinnert me daardoor ook aan Public Service Broadcasting en Clock Opera. Tegelijk hoor ik er flarden Great Mountain Fire in, nog een andere Brusselse band die me weet te bekoren. De plankenvloer in de tent geeft ruim mee, zodat we bijna de lucht invlogen (letterlijk!) op de opzwepende muziek van BRNS. Halfweg zat er met Deathbed al een hoogtepunt en vlak voor het eind speelden ze ook nog een zeer enthousiast ontvangen, fantastisch Mexico. Live klinken ze alvast een stuk spannender en strakker en energieker dan op plaat, dus ook dit is vanaf nu een blindelings te volgen concerttip.

Op het hoofdpodium begon meteen erna Efterklang aan hun set. De Denen maken rijk gearrangeerde droommuziek en de netjes in pak gehesen frontman zag er erg zondags uit. In een song als The ghost (met een geweldige videoclip trouwens) hoor je ook live dat heel veel details verwerkt zitten en dat de song goed opgebouwd is. Jammer genoeg slaagden ze er live te weinig in me bij de kraag te vatten en bleef vooral het gevoel over dat dit thuis met een koptelefoon en zonder ruis van omstaanders, wanneer je de details ten volle kan waarderen, nog het best tot zijn recht komt.

Onderweg naar huis zagen we nog heel even dat aan de Portus Ganda een leuke openluchtcinema die deel uitmaakt van MiraMiro. Er draaide net iets van Charlie Chaplin. Misschien moet ik één van de komende avond eens komen kijken nog...

Gentse Feesten 2013 - dag 5

Net als de avond ervoor met Douglas Firs, stond ook deze avond vooral in het teken van één optreden. De Canadees Ben Caplan, die ik vorig jaar een huisconcert zag geven in Middelburg, zakte immers af naar Gent, en zo een kans konden we niet laten liggen.

Na wat rondgekuierd te hebben door de stad en zelfs even het Sint-Veerleplein aangedaan te hebben, verzamelden we met een voor dit uur aanzienlijk aantal mensen voor het grote podium bij Sint-Jacobs. Aanvankelijk was er nog enige teleurstelling om te merken dat Caplan zijn Casual Smokers (zijn begeleidingsband) niet had meegebracht. Achteraf kan ik alleen maar vaststellen dat nét daarom ik dit concert nog indrukwekkender vind dan dat in Middelburg. Want deze man heeft een klok van een stem, opzwepende nummers (die zo ongeveer wel allemaal "ladadada" bevatten) die zich aanschurken tegen zeemansliederen en walsen en tonnen humor waarmee hij zelfs het meest weerbarstige publiek nog mee zou krijgen. Hij begeleidde zichzelf, wisselend tussen gitaar en piano, leek en klonk oprecht gelukkig hier te staan en kreeg gaandeweg het hele plein enthousiast. Eindigen deed hij dan ook met een magistraal ingeleid en samen uitbundig meegezongen Conduit.
Rest ons nog één tip: als u ooit ziet dat Ben Caplan bij u in de buurt optreedt, aarzel niet en ga erheen. U zal het zich niet beklagen.

(foto's: Elke Ramon)