Zebrawoods concert: Low Land Home + Few Bits

Zebrawoods is een fijn, kleinschalig festival in de Gentse Zebrastraat, in de laatste dagen van het jaar. Op tweede kerstdag programmeerden ze er twee bands waar ik erg benieuwd naar was. Low Land Home is de nieuwe band van Jo Geboers, voormalig bassist bij Bearskin (in die hoedanigheid zelfs ooit nog in mijn woonkamer te gast) en Astronaute. Van Few Bits reviewde ik het debuut en dit jaar verscheen de opvolger Big sparks.

Low Land Home verraste met een set waar behoorlijk pit in zat. In de up-temposongs toont het viertal waartoe ze in staat zijn. De rustige nummers komen voorlopig nog niet genoeg uit de verf om te beklijven. Maar mijn lief en ik genoten vooral van I know en Underspoken, de titelsong van de pas opgenomen EP (waarvan helaas nog niet duidelijk is wanneer we die mogen verwachten). Na twee jaar waarin de song konden groeien in het hoofd van de frontman, brengen de bandleden reliëf aan en ze stuwen de mooie basstem van Jo Geboers naar grotere hoogten.

Setlist:

1. I know
2. It might
3. There
4. Chemistry
5. OOMM
6. This life
7. Underspoken
8. All this time

Ook het concert van Few Bits bracht meer dan ik verhoopt had. Waar ik de band bij hun debuut nog soms te braaf vond en soms zelfs ietwat zeurderig, is dit zestal al flink gegroeid. In hun begindagen hoorde ik er vooral Lush in, live deden ze me nu vooral denken aan de Nederlanders van Bettie Serveert. De songs worden gedragen door de grungy gitaren, ze klinken gevuld zonder gaatjes waar noten kunnen uit lekken en het geheel klinkt ook echt als één geheel. Zelfs wanneer zangeres Karolien Van Ransbeeck alleen zingt en speelt op gitaar, staat het nummer als een huis. Als afsluiter van het regulier concert gingen ze overigens voor een weliswaar niet geheel geslaagde, maar wel zeer avontuurlijke last-minute cover van Last Christmas van George Michael.

Setlist:

1. Unreal
2. Sweet warrior
3. Chasing rainbows
4. It will set you free
5. Big sparks
6. Starry eyed
7. Anyone else
8. The wolves
9. Shell
10. One night friend
11. Summer sun
12. Do your best
13. Last Christmas
    ---------------------
14. bisnummer mij onbekend

The Virgin Army

Ook via Twitterberichten doe ik al eens een ontdekking. Zo was er dit jaar een tweet van Broeder Dieleman over het album van The Virgin Army die me nieuwsgierig maakte. The Virgin Army is eigenlijk Teije Venema, die ook als kunstenaar, docent en voorganger in de Pinkstergemeente al enige faam genoot. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat zijn muziek en zijn teksten gedrenkt zijn in een bouillon van religie, maar vrees niet hier gepreek te gaan horen. Allerlei thema's zoals de dood en seks worden niet geschuwd en daarbij hanteert hij geen pastoorstoontje.
De titels van de negen songs op de plaat kunnen dan ook behoorlijk choquerend overkomen voor wie een "christelijke" plaat verwacht. All that's left of love is lust, You gotta burn, burn, burn!!! en I used to believe that I was the Messiah (now it's late and you're drunk and I'm wearing your dress) zijn echter vooral goed in het oor liggende rocknummers. Who is this king? (he calls on all the sinners to repent) had van een Wovenhandalbum kunnen komen (die banjo!) en Everybody will be singing in the choir (wolfs, birds, mad motherfuckers, women and children) is grootstedelijke countryrock als we er al zo'n etiket durven op te plakken. Ook hier horen we David Eugene Edwards maar dan met gevoel voor humor.
Deze plaat verrast, slaat en zalft (zo'n religieuze metafoor kon ik echt niet laten liggen) en verdient een ruimer publiek. Haast u dus allen naar 's mans Bandcamp. U moest al weg zijn... 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en je kan het ook bestellen aan de prijs die je er zelf wil voor geven via de Bandcamp van de band:

Lied van de week: week 52 - 2016

Way we won't - Grandaddy

Het is toch heerlijk te horen dat Grandaddy nog steeds prachtige songs maakt die herkenbaar aan de band toe te schrijven zijn. 

De song staat op het in maart te verschijnen album Last place dat je hier alvast kan bestellen.

Lyrics:

[Verse 1]
Less than an hour past control tower
On a big box store roof
Cinnamon smell and holiday sales
Why would we ever move?

[Pre-Chorus]
Damned if we do
(Dumb if we don't)
End up again back home
Watch it and see
It's playing here free
(That is the way)

[Chorus]
That is the way we won't
We won't
That is the way we won't
We won't

[Verse 2]
More than a year landed out here
On a big box store roof
Tropical smells and back to school sales
Why would we ever move?
[Pre-Chorus]
Damned if we do
(Dumb if we don't)
End up again back home
Watch it and see
It plays in HD
That is the way

[Chorus]
That is the way we won't
We won't
That is the way we won't
We won't
That is the way we won't
The way we won't
The way we won't
That is the way we won't
We won't

The Blues Are Still Blue kerstmix 2016

Het is jammer dat de laatste jaren amper nog blogposts verschijnen op The blues are still blue, een mooie Nederlandse muziekblog, maar gelukkig vergasten de mannen achter de blog ons wel nog elk jaar op een kerstmix, een verzameling kwaliteitsvolle en mooie songs die kerst vieren. 
Wie zijn kerstliedjes graag een pak minder klef heeft, weet dus vanaf nu waarheen. Hier kan je ze immers downloaden.

Dit zijn de songs:

01 My Bubba - Champagne Drops
02 Lisa Hannigan - Snow
03 Coeur de Pirate - Last Christmas
04 The Hidden Cameras - Log Driver's Waltz
05 Best Coast - Christmas And Everyday
06 The Pooches - New Years
07 Reindeer Tribe - Mistletoe Christmas
08 Clean Pete en Marien Dorleijn - Gaan We Kerstmis Samen Vieren 
09 Howe Gelb - Severe Season
10 Billie Marten - White Christmas
11 The Avonden - IJsbloemen
12 Candy Cigarettes - A Whale's Christmas In Childress, TX
13 Charlotte Carpenter - Cheer
14 Lydia Liza and Josiah Lemanski - Baby It's Cold Outside
15 Marika Hackman- Winter Wonderland
16 Robert Rex Waller Jr - Walking Through Your Town In The Snow
17 Joe Purdy - New Year's Eve
18 Trampled by Turtles - Christmas In Prison
19 The Dyer Spawn - Wild Christmas
20 She And Him - All I Want For Christmas Is You
21 The Grapes and Friends - Christmas Crush
22 Nim Chimpsky - Avocado For Christmas
23 TaxiWars - Death Ride Through Wet Snow

Dedekind Cut

Dedekind Cut is het alter ego van Lee Bannon, hetgeen dan weer het alter ego is van Fred Warmsley. Bent u nog mee? Al bijna 10 jaar laat hij zijn muziek los op de wereld en deze plaat, $uccessor, laat zien dat hij niet meteen voor één gat te vangen is.
De Californiër noemt als belangrijkste invloeden niet alleen RZA en Goldie maar ook Brian Eno en Aphex Twin en dat hoor je duidelijk aan negen songs op deze plaat. Bevreemde soundscapes (zoals Conversations with angels) worden afgewisseld met een soort abstracte drum 'n bass (b.v. Instinct). Een song hoeft niet één rechtlijnig muzikaal verhaal te zijn maar kan uiteenvallen in verschillende melodielijnen die door andere artiesten in losse nummers zouden gegoten worden, zo blijkt uit Fear in reverse. In de titelsong (dit keer als 5ucc3550r gespeld) zit ruis als instrument. Het mag intussen duidelijk zijn, dit album bevat misschien wel het vreemdste dat ik dit jaar hoorde.

Beluister het volledige album hieronder:

Music For Life: enkele bedenkingen

Op het moment dat ik dit schrijf, is nog niet bekend welk bedrag Music For Life (oftewel De Warmste Week) uiteindelijk opgehaald heeft. Misschien is het een record geworden. Dat is op zich natuurlijk fantastisch en het is fijn te zien dat zoveel mensen zoveel inzet tonen om anderen te helpen.
Toch moeten we enkele bedenkingen van het hart.
Misschien was het vorige jaren ook al, maar dit jaar valt het me in ieder geval meer op: heel veel mensen willen het geld schenken aan een goed doel waarmee ze zelf op één of andere wijze verbonden zijn, emotioneel of als medewerker. Ik hoorde al heel vaak als reden waarom een bepaald doel gekozen werd: "om dat ik zelf (ziekte) had/heb" of "omdat die of die (die dicht bij me staat) zelf (ziekte) had". En ook al meerder malen gehoord: "omdat ik daar zelf als vrijwilliger werk". Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken, feit is wel dat het me dit jaar heel sterk opvalt.
Verder vraag ik me af hoeveel van de mensen die via de radio goede doelen steunen tijdens de rest van het jaar meehuilen met de wolven in het bos en werklozen/langdurig werklozen/vluchtelingen/... profiteurs vinden. Helaas valt te vrezen dat er een pak mensen zijn voor wie dit immers niet onverzoenbaar is, al lijkt het nog zo tegenstrijdig.
Waar ik meer moeite mee heb, is dat het hele concept intussen in grote mate ook een extra vorm van reclame is gaan betekenen. In de eerste plaats geldt dit natuurlijk voor Studio Brussel dat zich toen het met Music For Life begon, ineens kon gaan profileren bij mensen die anders nooit naar hen luisterden. Dat meteen erna de Tijdloze volgt, is in dat verband wellicht niet toevallig en kan enige klantenbinding opleveren. Maar ook heel veel commerciële partners én bedrijven die schenken zijn zich allang bewust geworden van de enorme mogelijkheden tot promotie die zo'n actie inhoudt. Het geldt trouwens voor alle gelijkaardige liefdadigheidsacties. Je zal mij niet horen beweren dat altruïsme niet vaak hand in hand gaat met egoïstische of egocentrische motieven. De vraag is alleen nog in welke mate er nog van altruïsme sprake is in sommige gevallen.
Die promo-mogelijkheden worden trouwens bij uitstek benut door politici, vooral van de regeringen. Het is natuurlijk niet zo moeilijk om met een vette cheque belastinggeld te staan zwaaien, vooral als dat toch vooral afstraalt op de persoon die daar in naam van ons allen (laten we dat niet vergeten) komt doneren. Bijzonder wrang dit jaar (en helaas een trend die al een tijdje geleden ingezet is, maar nu op kruissnelheid lijkt te komen) is dat diezelfde ministers daar komen doneren dit gedurende de overige tijd ons net komen vertellen dat er geen geld is om (vaak dezelfde) goede doelen structureel te helpen (middels subsidies b.v.). Wat moet een weldenkend mens van Vandeurzen denken die daar een cheque komt overhandigen maar tegelijk een beleid voert waardoor zorg minder en minder toegankelijk wordt? Of de federale regering die via Maggie De Block betaalbare, laagdrempelige zorg bemoeilijkt? Blijkbaar is liefdadigheid (met overheidsgeld) pakken makkelijker dan beleid! En goedkoper wellicht ook nog: het bedrag op de cheque ziet er groot uit maar is natuurlijk lager dan wat écht structurele hulp kost. Beide regeringen duwen steeds meer mensen in de armoede en maken het voor armen bijna onmogelijk om uit de armoede te geraken, maar geld komen geven éénmalig voor goede doelen rond armoede, levert blijkbaar meer effect op dan een beleid te voeren dat ingaat tegen "het is hun eigen schuld", "die profiteurs moeten niet komen klagen" en "als het hier zo slecht is, kunnen ze nog altijd terug/elders heen hé". De trend om een investerend beleid te vervangen door liefdadigheid (kijk maar eens naar het recente voorstel om giften aan scholen fiscaal aftrekbaar te maken), maakt me bijzonder kwaad en ziek.
Mogelijks vindt u mij nu een verzuurde burger. Zelf zie ik dat anders: ik vind het mooi wat er allemaal gebeurt, maar we mogen onze ogen tegelijk niet sluiten voor de kritische noten die te maken vallen. Want één warmste week kan niet op tegen een elk jaar kouder wordende samenleving, en dat ondanks de klimaatverandering...

Gratis download: mixtape Dedekind Cut en Yves Tumor

Dedekind Cut (die dit jaar al het interessante album $uccessor uitbracht) en Yves Tumor (van hem verscheen dit jaar het bevreemdende Serpent music) hebben samen een mixtape uitgebracht: Trump$America. Je kan die hier gratis downloaden.

Gelezen (96)

Het boek van de lach en de vergetelheid - Milan Kundera

In dit boek slaagt Milan Kundera erin om essentiële dingen te zeggen en hij verlaat daarvoor de gewone paden van de roman. Immers, af en toe doorbreekt hij de illusie van het fictieve verhaal door zichzelf in het boek naar voren te katapulteren, niet zozeer als een personage maar als de schrijver die nadenkt over zijn boek ("daarom stel ik me haar zo voor", schrijft hij nadat hij zijn personage iets laat beleven), als de schrijver die een eigen leven leidt dat raaklijnen vertoont met het verhaal (wanneer hij b.v. uitweidt over zijn stervende vader), als de schrijver die uitdrukkelijk filosofeert over de betekenis van zijn eigen roman. Normaal gezien hou ik er niet van als een schrijver zelf de illusie doorbreekt, maar net in dit boek stoort het niet. Immers, zoals hij zelf al aangeeft, is het boek opgebouwd als variaties in de muziek (b.v. bij Beethoven). Telkens opnieuw cirkelen de verhalen rond de uitdrukkelijke thema's van de ontwapenende, naaktmakende, soms zelfs castrerende lach en van de vergetelheid, het gemis aan historisch besef (en hoe regimes daar op uit zijn).
Dat laatste thema maakt het boek overigens uiterst actueel. Ook bij ons wordt actief tegengewerkt dat mensen zich de geschiedenis zouden herinneren. O ironie, dat de belangrijkste politicus bij ons die daar ook het meest aan meewerkt, van opleiding historicus is! Kundera waarschuwt in dit boek hoe die vergetelheid mogelijk maakt dat gezagsfiguren misbruik maken van hun macht en ingaan tegen de eigenlijke wensen van de bevolking. Het wordt misschien wel eens tijd voor een heruitgave met bijhorende hernieuwde aandacht voor dit zeer genietbaar boek. 

Gezellig is anders - Christophe Vekeman

Deze novelle van Christophe Vekeman begint sterk: de eerste twee (van vier) hoofdstukken zijn grappig, herkenbaar, goed geschreven en weten de lezer nieuwsgierig te maken. Jammer genoeg zakt de soufflé daarna in elkaar met twee schijnbaar vlug afgehaspelde hoofdstukken die de geschapen verwachtingen niet weten in te lossen. Wat jammer...

Lied van de week: week 51 - 2016

Hal9000 - Mister And Mississippi

Wat een stijlbreuk met eerdere platen is de nieuwe single van Mister And Mississippi. De folkpaden werden verlaten voor een heel nieuwe sound en dat doet vermoeden dat er een heel bijzonder album zit aan te komen volgend jaar.

Voor de snelle beslissers: Tommigun treedt op in Gent

Dit is voor de snelle beslissers: deze namiddag om u treedt Tommigun op in Gent Ze spelen een in-store concert in de Consouling Store, Baudelostraat 13/1 in Gent. Normaal gezien is de winkel dicht op zondag, maar vandaag dus niet.
Tommigun heeft sinds september een nieuw album uit, Wooden son. Voor wie wil weten wat ik van hun live-optreden vind: je kan mijn concertreview uit 2012 hier lezen, toen ze niet alleen het voorprogramma mochten spelen van Daniel Johnston, maar ook even zijn backing band waren.

De hoes (8)

Eén van die platen die ik echt enkel op basis van de hoes kocht, is Flemish altruism (Constituent parts 1993-1996) van A Minor Forest. Deze band uit San Francisco zou uiteindelijk slechts drie albums uitbrengen in de jaren negentig, waarvan dit het debuut was.
Het vinylexemplaar dat ik bezit, heeft een hoes die gemaakt is als een dia. Een transparant vel met daarop kronkelende lijnen alsof het een luchtfoto van een ruw bergachtig gebied betreft, zit in de kartonnen hoes geschoven. Het maakt, zo blijkt in mijn platenkast, de hoes behoorlijk kwetsbaar, want telkens ik de plaat tussenuit de omringende platen trek, dreig ik het karton rondom het diavenster verder te beschadigen.
De mathrock van de band klinkt vandaag misschien een tikkeltje gedateerd. Toch weet een song als Bill's mom likes to fuck mooie herinneringen los te weken aan mijn eerste kennismaking met Tortoise en Trans Am. Dat ik bijwijlen ook wel een beetje aan Pinback moet denken, hoeft niet te verwonderen: zanger-gitarist Erik Hoversten zou nog een tijdje bij die band spelen. A Minor Forest maakte deel uit van dezelfde scene als Slint en vertoefde vaak in de entourage rond Three Mile Pilot, een verwantschap die je ook kan horen in Perform the critical straw transfer. Controverse ging dit viertal allesbehalve uit de weg, met songtitels als Jacking off George Lucas, So Jesus was at the last supper... en Bill's mom likes to fuck.

Het album werd geremastered in 2014 en kan je in die versie hieronder beluisteren:

Muzikale mailbox (12)

De afgelopen maanden bereikten mij via mijn mailbox weer talloze leuke liedjes en albumaankondigingen. Hieronder een selectie daaruit:

Andrew Johnston



Andrew Johnston is en Canadees die alternatieve rock brengt en al sinds 2015 broedt op zijn eerste album The new game, dat vermoedelijk binnenkort uitkomt. Intussen verblijdt hij ons alvast met deze single.

Dirk Serries

Over Dirk Serries blogde ik hier al eens eerder en hij heeft sinds eind november alweer een nieuwe release: Microphonics XXVI​-​XXX : resolution heart. Daarop laveert hij als vanouds tussen post-rock, ambient en shoegaze.

Beluister hieronder het volledige album:



JonoJosh

Ook al uit Canada komt JonoJosh, een muzikant die getuige zijn single Birds goed geluisterd heeft naar soul en hiphop en daar een eigen variant van maakt. Hoewel de song over de zoektocht naar identiteit en een plaatsje in de wereld nogal soft klinkt op het eerste gehoor, bevat het aanzetten tot toekomstig moois.

Billy Moon

Tot slot is er nog een Canadees: Billy Moon. Op Roads klinkt die als een door psychedelica geïnspireerde indierocker.

Nieuwe single Modern Art

De Gentse band Modern Art spiegelt zich graag aan sixties iconen als The Hollies, The Zombies en The Beatles en dat hoor je ook in hun nieuwste single: Little Jack. Dat nummer is trouwens voorzien van een mooie animatieclip.

Je kan het nummer beluisteren op Spotify en bestellen op iTunes.

Crying

Door het uitpluizen van de eindejaarslijstjes stoot een mens al eens op een plaat die helemaal aan hem/haar is voorbijgegaan. Het overkwam me onder meer met Beyond the fleeting gales van Crying, één van de twintig platen waar Indiestyle ons hier op attent tracht te maken.
De spuuglelijke hoes nodigt dan ook niet meteen uit. Niettemin blijkt die een plaat te bevatten die tegelijk bombastisch als lieflijk weet te klinken. De songs zitten dan ook propvol indierock, elektronica en -god beware ons- hardrock van de klassieke leest. Ik besef ten volle dat die beschrijving ook al niet meteen erg veel goeds belooft. Toch weet het drietal uit die elementen muziek te boetseren die vooral heel onweerstaanbaar klinkt. En ook wel druk... 
Lijkt een nummer als Patriot voller te zitten dan een luier van een baby waar twee dagen niet naar omgekeken werd, daar staat dan toch een song als Revive tegenover dat eighties nostalgie koppelt aan slimme indierockmelodieën. 
Deze plaat is niet voor doetjes, je raakt al snel overspoeld door de overdaad aan instrumenten die op je af komen stormen als dolenthousiaste Doe Maar-tienerfans die net te horen kregen dat Hennie Vrienten hun buik gaat signeren. Toch bezit ze een charme die genoeg weet te betoveren om mij voor zich te winnen.

Beluister hieronder het volledige album:

Bon Iver

Je leest hier en daar dat Bon Iver de elektronica ontdekt heeft op zijn nieuwste plaat. Dat is natuurlijk niet helemaal juist, want Justin Vernon was er al langer mee vertrouwd, maar nooit eerder nam elektronica zulk een prominente plaats in op een plaat van hem. Op 22, a million schuwt hij nog minder dan voorheen het experiment en toch hoor je doorheen alle nummers zijn herkenbare, onuitwisbare stempel.
Dat is al meteen duidelijk op opener 22 (Over soon)*, dat de stem van Justin op die onnavolgbare wijze voorop plaatst, tegen een achtergrond van heel modern klinkende klanken. Ook 10 deathbreast speelt leentjebuur bij de muzikale spinsels van The Notwist en opnieuw zijn het de vocalen die de typische Bon Iver-toets verzorgen. Het lijkt er in 715 - Creeks op dat Justin aan zijn samenwerking met Kanye West een voorliefde voor Autotune heeft overgehouden. Net als bij de hiphopper is het op het randje van "overdreven" maar blijft hij nog net aan de juiste kant van de balans. 
Die grens wordt naar mijn gevoel toch wel overschreden in 33 *God*, hetgeen extra jammer is omdat dit echt wel een heel goeie song is. Verrassend zijn ook de kerstbelletjes die zacht hoorbaar lijken in 29 #Strafford APTS, een lied dat drijft op het soort melancholie dat uitstekend past bij de eindejaarsfeesten ten huize eenzame singles. 
Eigenlijk valt over geen enkel nummer op deze plaat echt iets slechts te zeggen. Met zijn al bij al beperkte duur (34 minuten, netjes verdeeld over 10 songs) gaat de plaat ook niet tegenstaan. De andere muzikale toesten op deze plaat in vergelijking tot de voorgangers, maakt dat het even wennen is maar meerdere luisterbeurten maken duidelijk dat Bon Iver alweer een prachtplaat op de wereld losgelaten heeft.

* de songtitels worden meestal op heel bijzondere wijze gespeld op de plaat, maar ik heb er voor de leesbaarheid voor gekozen om die in normale letters weer te geven in deze recensie

Je kan het volledige album hier beluisteren:

Lied van de week: week 50 - 2016

Elegy - Leif Vollebekk

Ooit zag ik een huiskamerconcert van Leif Vollebekk. Ik kende de man niet, maar hij verraste me aangenaam. En kijk, ik zag dat hij een nieuwe song uitbracht. Elegy is de voorbode van het album Twin solitude dat op 24 februari verschijnt.

Je kan dat album hier alvast bestellen.

Swans

Het einde van het jaar nadert en traditiegetrouw is dat een periode waarin ik, met het oog op de eindejaarslijstjes die ik zelf maak maar ook vol interesse naar de lijstjes van anderen, nog snel enkele albums een grondige beluistering gun (en er hier dan mogelijks over blog). Zo was er dit jaar ook het album van Swans, The glowing man, dat als afsluiter geldt van de trilogie waarin al eerder de fantastische platen The seer en To be kind verschenen. Het schijnt zelfs de laatste plaat te zijn in deze bezetting van de groep rond Michael Gira.
Net als op de vorige platen deelt de groep kopstoten uit maar zalft ze ook. De balsem ligt in het repetitieve, dat als een onthechtend mantra de luisteraar loskoppelt van deze wereld. Songs duren dan ook soms 20 tot 30 minuten en nemen de tijd. Toch merk ik dat Swans er, in tegenstelling tot op de voorgangers, dit keer niet in slaagt me écht in vervoering te brengen. De verrassing is weg, het pad is al enigzins gekend en de variaties zijn te subtiel om te beklijven zoals voorheen. Tot besluit mag ik dus stellen dat dit weliswaar een goeie plaat is, doch dat het hoge niveau van de rest van de trilogie niet meer gehaald wordt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

Tricky

De opener I'm not going was nochtans heel veelbelovend voor de nieuwste plaat van Tricky, maar die blijkt uiteindelijk toch iets te wisselvallig om in het rijtje van zijn beste platen te mogen staan tussen absoluut meesterwerk Maxinquaye en albums als Pre millenium tension en Blowback.
Zijn optreden op Leffingeleuren mag dan al op sommige vlakken teleurstellend geweest zijn, ik kan de wispelturige muzikant best wel pruimen en ben hem altijd wel een beetje blijven volgen, al slaagt hij er amper nog in veel media-belangstelling te wekken. Dat Tricky binnen de krijtlijnen van zijn muzikaal universum dat allang ruimer dan triphop gaat tot bijzonder mooie songs in staat is, blijft hij telkens bewijzen, al is het jammer dat zijn platen ook vulsel bevatten dat zijn kunde oneer aandoet. Het beste wat je dus kan doen, is zelf je mini-album samenstellen door enkele songs te selecteren, te weten: I'm not going, Hero, Beijing to Berlin, Boy en Necessary.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

Vijf boeken en albums om 'Cher ami' van Yuko te begrijpen

Je kan gerust stellen dat Cher ami een totaalproject is. Het bestaat immers uit vier delen: stripverhalen van Joost Wynant met telkens een andere tekenaar over drie dieren (Jacky de aap, Stubby de hond en Jenny de olifant) die vochten in WO I, een tekst met historische duiding, een album van Yuko en ook nog een voorstelling die het land doorkruist. De drie eerstgenoemde aspecten zijn mooi verzameld in boek + cd Cher ami. Ode aan de dieren in de Eerste Wereldoorlog en kan je thuis savoureren. Voor het vierde deel moet je echter het warme nest verlaten. Om deze bijzondere uitgave alle eer aan te doen, zochten wij boeken en albums die als referentiepunt kunnen dienen:

1. Maus – Art Spiegelman

In deze graphic novel worden alle menselijke figuren in het verhaal van de Holocaust voorgesteld als dieren: Joden als muizen, Duitsers als katten, Amerikanen als honden… Art Spiegelman zorgt door het voorstellen van mensen als dieren voor genoeg afstand tussen lezer en personages om het verhaal “verteerbaar” te maken. Hij schrikt je daardoor niet meteen af terwijl hij je confronteerd met de gruwel en onmenselijkheid van de jodenvervolging. In dit boek wordt net op omgekeerde wijze de gruwel van oorlog getoond: door dieren als mensen voor te stellen. De drie dieren worden soldaten in een woordeloos stripverhaal. Zelfs de meer primitieve en kinderachtige tekenstijl gehanteerd door Roman Klochkov voor het verhaal over de olifant ontkomt niet aan het fenomeen dat je als lezer door de chaos en de wegvallende grenzen tussen mens en dier voluit in het gezicht geslagen wordt door de gruwelijke realiteit van oorlog.

2. Animal farm – George Orwell

Ook in Animal farm van George Orwell zijn dieren als metafoor voor menselijk gedrag en menselijke interacties het hoofdpersonage. Orwell wou met wat je met gemak een sleutelroman kan noemen duidelijke politieke standpunten innemen en een maatschappelijk mechanisme (omtrent macht) blootleggen. Het mag dan niet expliciet de bedoeling zijn van de auteurs van Cher ami om een politiek standpunt in te nemen, ze ontkomen er niet aan. Een maatschappelijk fenomeen als oorlog krijgt door de bijzondere invalshoek en de historische duiding in het tweede deel een scherpe analyse toegemeten. Vooral wanneer de diverse functies van de dieren in de eerste wereldoorlog aan bod komen, worden achterliggende mechanismen om mensen te overtuigen tot het vechten in een oorlog, haarfijn blootgelegd.

3. Lament – Einstürzende Neubauten

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de start van WO I zetten de Duitse geluidskunstenaars van Einstürzende Neubauten hun tanden in allerlei bizarre feiten en invalshoeken met betrekking tot die grote wereldbrand. De keuze van Cher ami om te focussen op een weinig bekend aspect ligt in het verlengde daarvan. Pittig detail: in de song Der Beginn des Welkrieges 1914 (dargestellt unter Zuhilfenahme eines Tierstimmenimitators) vertellen de Duitsers het verhaal van de twééde wereldoorlog door middel van dieren en diergeluiden.

4. Long sleeves cause accidents – Yuko

Het album dat Yuko bij dit boek maakte, valt niet te begrijpen als je de evolutie die de band doormaakte onvoldoende kent. Daarom is teruggrijpen naar hun recenste reguliere album (uit 2014) meer dan nuttig. De postrock die door beide albums sluimert heeft zo veel raakvlakken dat je met recht en rede kan zeggen dat Cher ami in het verlengde ligt van zijn voorganger. Vergelijk Dive! uit 2014 met Cold mice uit deze plaat en je kan niet om de parallellen heen. Eenzelfde treurnis in de stem en in de instrumenten sleept beide liedjes voort. Ook wanneer de band rond Kristof Deneijs vrolijker klinkt zoals in Quiet house, is de vergelijking met pakweg Justine part 1 uit de voorganger niet veraf. Cher ami laat dan niet zozeer een nieuw Yuko horen, maar legt het sjabloon van de meest recente versie van het viertal over een bijzonder intrigerend verhaal om daarmee aan de slag te gaan.

5. Let your hands be my guide – Chantal Acda

Als we bij deze plaat toch aan iemand anders moeten denken, is het nog het meest aan het solodebuut van Chantal Acda. Niet zozeer, hoewel ook, de breekbaarheid van die plaat vinden we terug in Cher ami, het is vooral eenzelfde sfeer die doorheen beide platen sluimert. Omzichtigheid is misschien wel het woord dat het best omschrijft hoe op beide albums de thema’s benaderd worden. Ze worden niet meteen met beide handen aangepakt, wat Chantal Acda meer doet in opvolger The sparkle in our flaws. Ze worden verkend, er wordt omheen gelopen met aandachtig turende blik, er wordt met een stok vanop een veilige afstand gepord en ten slotte wordt met handschoenen aan het onderwerp vastgenomen.

Je kan dit blogstukje ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album dat bij Cher ami hoort:

Gelezen (95)

Stil de tijd: pleidooi voor een langzame toekomst - Joke J. Hermsen

Joke J. Hermsen tracht in dit boek door een filosofische benadering op zoek te gaan naar hoe we tijd anders kunnen beleven op een manier die meer kwaliteit aan ons leven geeft. Daarbij steunt ze heel erg op de ideeën van Henri Bergson die een verschil maakt tussen de tijd als lineair gegeven die eigenlijk een afspraak is en de innerlijk beleefde tijdservaring. Met uitstapjes naar allerlei auteurs, maar verrassend genoeg niet naar Jacques Lacan, die Freuds theorieën op zo'n manier herformuleerde en aanvulde dat dit goed zou passen in dit bestek, laat ze in een niet altijd even vlot leesbaar boek een heleboel nieuwe inzichten op de lezer los. Al zijn die inzichten misschien niet zo nieuw als je zou denken, maar eerder ergens aanwezig in de diepten van de ziel en hoeven ze alleen maar wakker gemaakt te worden...

Nummer 11 - Jonathan Coe

Heel leuk en goed geschreven boek dat bijzonder maatschappijkritisch is zonder belerend te zijn.  Jonathan Coe plaatst allerlei verhalen waarin als een detail steeds hetzelfde nummer (11) terugkeert tegen de context van het Verenigd Koninkrijk van het laatste decennium. Startpunt van het boek is de zelfmoord van de voor Tony Blair (in volle Irakcrisis) erg kritische David Kelly, de VN-wapeninspecteur die zijn bewering dat Saddam Hoessein over massavernietigingswapens beschikte, herriep. Hij werd daardoor meteen persona non grata. Voor Coe markeert dit het begin van het doorprikken van de bubbel van vertrouwen in het maatschappelijk en politiek bestel. De auteur is trouwens een duidelijke tegenstander van een neoliberale poltiek, iets waarin ik hem enkel gelijk kan geven. Het is enkel jammer van het wat magisch-realistisch einde, anders is dit een zeer geslaagd boek.

Postkantoor - Charles Bukowski

Het duurde even eer ik de smaak en het ritme te pakken had van deze rauwe roman. Toch is het best een goed boek (niet meteen dé klassieker die ik verwacht had, maar wel goed). Charles Bukowski beschrijft een leven dat laveert tussen zuipen, neuken en gokken enerzijds en onmenselijk hard moeten werken bij de Amerikaanse posterijen anderzijds.

De broederschap van de druif - John Fante

John Fante schreef een heel mooi boek over vaders en zonen, over families, over werken en drinken, over loyauteiten en liefde... In een meeslepend verhaal lezen we hoe een zoon van Italiaanse migranten zijn eigen leven probeert te leiden maar toch met zoveel touwen aan zijn familie gebonden is dat die op die op één of andere manier toch heel bepalend is voor hoe hij zijn leven inricht. 

Van mij valt niks te leren - Peter Buwalda

Bundel columns en één kort verhaal van Peter Buwalda, de schrijver van Bonita avenue. Qua vorm vaak mooi maar inhoudelijk nogal wisselvallig. Buwalda wil soms té grappig zijn en soms gaat de column ook niet echt ergens over of wil hij nét teveel ineens vertellen.

Matt Harlan en Rachel Jones

Matt Harlan bracht dit jaar een plaat uit met Rachel Jones, zijn vrouw. Voor wie zijn rootsplaten graag rustig, bedaard en van hoge kwaliteit heeft, is dit het moment om de oren te spitsen.
De opener en tevens titelsong zet de meteen de standaard. Beide stemmen vullen elkaar perfect aan en het gitaarspel van de Texaanse singer-songwriter is onberispelijk. Op deze plaat is de instrumentatie meestal akoestisch en dat maakt deze plaat tot een uitstekende gezel bij het haardvuur (als dat maar mag van het Gentse stadsbestuur!).
Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

The Prettiots

Het was in een nummer van NME eerder dit jaar dat ik al over deze plaat las en het was in de bib dat ik de cd vond en uitleende. Daar heb ik geen spijt van gehad, Funs cool van The Prettiots is de grappigste plaat die ik in tijden heb beluisterd.
De hoes laat een collegerockplaat vermoeden maar dat is slechts een deel van het verhaal. Want hoewel het vrouwelijk duo uit Brooklyn afkomstig is, klinken ze bijwijlen behoorlijk Brits (en doen ze me denken aan The Beautiful South). Dat is al meteen het geval in opener 18 wheeler. Of wat te denken van (altijd grappig!) de song over alle voormalige liefjes: Boys (that I dated in high school)? Zelden zo gelachen!
Net iets langer dan een half uur duurt deze plaat en dan hebben we poppy pareltjes als Dream boy, een dromerige ballad als Anyways en indierock met Suicide hotline achter de kiezen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

Lied van de week: week 49 - 2016

Love sick - Bettie Serveert featuring Peter te Bos
 

Bettie Serveert euhm... serveert al sinds Palomine prachtalbums en prachtsingles en blijft doorgaan alsof de grunge even springlevend is en een stevige Nederlandse poot behoeft. Op de nieuwe single van het pas verschenen Damaged good speelt Peter te Bos mee, die je kan kennen van Claw Boys Claw.

Je kan het nieuwe album Damaged good hier bestellen.

Lyrics:

So you'd rather go blind
Standing on the edge for the umpteenth time
Are you losing your mind?
Coiled up like a spring that will snap in time

You get off on every thrill
If you don't fall, your body will

You're a love sick babe
Right down to your shoes
A love sick babe
Like a positieve blues
Like a sweet cascade, but you're so afraid
To be in love, sick babe

So you're stuck in a dream
See yourself right down on your knees
Like a monkey machine
Saying that you're oh-so willing to please

Senses fly with toed off shoes
And hell has turned its back on you and

You're a love sick babe
Right down to your shoes
A love sick babe
Like a positive blues
Like a sweet cascade, but you're so afraid
To be in love, sick babe

So afraid, make no mistake
'Cause this is love, sick babe

Kanye West

Ik heb er heel lang niet durven aan beginnen en daar ben ik uiteindelijk wel blij om. De nieuwste (intussen al een half jaar of langer oud) van Kanye West, The life of Pablo, liet mij lange tijd vooral in verwarring achter. Het ene moment vond ik het een schitterende plaat (althans grotendeels), het andere moment een megalomaan project dat kapseist door zijn eigen gewicht. Pas de laatste weken lukte het me om de plaat echt goed en grondig te beluisteren en echt bij me naar binnen te laten komen.
Er is ongetwijfeld iets dat Kanye West voor mij in eerste instantie moeilijk te verteren maakt. Zo was Yeezus ook al meer dan een jaar uit toen ik dat album aandachtig beluisterde en er weg van was. Misschien zitten zijn platen wél te vol om niet overspoeld te worden. Je hebt even tijd nodig om te wennen aan de overvloed eer je die ten volle kan appreciëren.
Na een tijdje besef je als luisteraar immers dat elke noot, elk fragment, hoe kort of lang ook, zijn plaats heeft in het geheel en niets staat er zomaar toevallig of -erger nog- als opvulling. Daarom is deze plaat een lange trip van hoogtepunt naar hoogtepunt. Singles als Famous en No more parties in L.A. wedijveren met songs als (Father stretch my hands) Pt. 2, Highlights, FML, Wolves, 30 hours en Facts (Charlie Heat version) om de beste te mogen zijn. De inleidende nummers, zoals Father stretch my hands pt. 1 bij Pt. 2 en Low Lights bij Highlights hebben een heel belangrijke functie op de plaat. Zonder zou toch niet hetzelfde zijn... I love Kanye West - de titel alleen al gaf me een slecht voorgevoel - blijkt niet een lofzang ter ere van zichzelf te zijn maar zegt enkele raken dingen over faam en verwachtingen. En dan heb ik nog niets gezegd over de details in de plaat die verrassen. Waar geluidjes nog een gimmick waren bij Gravediggaz op Dangerous Mindz, is dat stadium al lang verlaten wanneer een gsm rinkelt op 30 hours. 
The life of Pablo is een plaat waarin je moet verdrinken, die je de kans moet geven je te verzwelgen, het is een parallelle wereld waarin je moet vertoeven met achterlaten van alles wat je in deze wereld bindt. De diversiteit is er minstens even groot als op deze planeet en wie bereid is voorbij het ego en de verhalen rond Kanye te kijken, maakt kennis met het (voorlopige? definitieve) magnum opus van een geniale muzikant, die hiphop niet alleen buiten zijn grenzen heeft laten groeien maar die een heel eigen definitie hanteert en introduceert.

Je kan het album hieronder volledig besluiteren:

Lied van de week: week 48 - 2016

On hold - The xx

Hoewel ik niet zo heel wild ben van The xx (ik hoor dat het goed is, maar het raakt me zelden echt), vind ik de nieuwe single On hold wel echt goed. Dat was niet zo vanaf de eerste beluistering, maar ik denk dat ik het nieuwe album, dat naar het schijnt meer zal lijken op het solo-album van Jamie xx dan op hun eerdere platen, wel eens zou kunnen smaken.

Je kan de nieuwe plaat, I see you, die uitkomt op  alvast hier bestellen.

Lyrics:

I don't blame you
We got carried away
I can't hold on
To an empty space

Now you've found a new star to orbit
It could be love
I think you're too soon to call us old
When and where did we go cold?
I thought I had you on hold

And every time I let you leave
I always saw you coming back to me
When and where did we go cold?
I thought I had you on hold

Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Dare me to, dare me to
Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body

I thought I had you on hold

Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Dare me to, dare me to
Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Dare me to, dare me to

My young heart
Chance to believe
We were destined
Young hearts
All need love
Call it a lesson

The stars and the charts and the cards make sense
Only when we want them to
When I lie awake staring in to space
I see a different view

Now you've found a new star to orbit
It could be love
I think you're too soon to call us old
When and where did we go cold?
I thought I had you on hold

And every time I let you leave
I always saw you coming back to me
When and where did we go cold?
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold

Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Where do you dare me to, dare me to
Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
You've got the body, you've got the body
Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Where do you dare me to, dare me to
Where does it stop, where does it stop
Where do you dare me to
You've got the body, you've got the body
Dare me to, dare me to

And every time I let you leave
I always saw you coming back to me
When and where did we all go cold?
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold
And every time I let you leave
I always saw you coming back to me
When and where did we all go cold?
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold
I thought I had you on hold