Albums van het jaar 2012: van 20 tot 11

Het vervolg:

20. Portico Quartet - Portico Quartet

Bijzonder verrassend was dit plaatje, dat ik recenseerde en waar ik na meerdere beluisteringen steeds meer van ging houden, hoewel het op papier niet my cup of tea lijkt (jazz, namelijk...).

19. Adventures in your own backyard - Patrick Watson

Uiteindelijk lukte het me niet om samen met enkele collega-cursisten naar het optreden van Patrick Watson in Brussel te gaan, hoewel ik op basis van zijn toen net verschenen album wel heel graag had willen gaan. Ook zoveel maanden later nog blijft het een heerlijke plaat.

18. Heat - Ansatz Der Maschine

Ik kende Ansatz Der Maschine al van hun debuutalbum, The postman is a girl, dat ik louter op basis van bandnaam, albumtitel en hoes uitleende uit de Gentse bib. Begin dit jaar kreeg ik de kans frontman Mathijs Bertel te interviewen (mijn eerste interview -buiten die voor de "10 platen"-reeks op deze blog zelf- van een muzikant) en de man bleek een aangename, rustige kerel te zijn. De plaat is hun beste totnogtoe en hun try-out concert waar ik naartoe mocht, behoort ook tot de beste die ik dit jaar zag (#7 in mijn concertlijst van dit jaar). Wat ik verder nog over dit album schreef, kan je hier lezen.

17. Advaitic songs - Om

In een week tijd kwam ik dit album zowat overal tegen. Er verscheen ergens iets over in een blogstukje (geen idee meer waar), de hoes was één van de kandidaten in een online wedstrijd om de hoes van het jaar aan te duiden en in de bib bleken ze dit album ook al in huis gehaald te hebben. Thuis werd ik toch wel omvergeblazen door de mengeling van drones, doom en wereldmuziek. Zonder aarzelen noem ik dit album dé ontdekking van het jaar (omdat het compleet nieuw voor me was).

16. Mad about mountains - Mad About Mountains

Ook Mad About Mountains zag ik live (#11 in mijn concertlijst) en het album besprak ik hier. De bevreemdende Myrthe Luyten zou in september trouwens nog met een vriendin een huisconcert spelen in mijn living, maar dat deze band met dit debuut zo hoog eindigt, heeft alles te maken met de americana-sfeer die niet verraadt dat dit om Vlamingen gaat die in een blokhut in de Ardennen gingen opnemen.

15. Dr Dee - Damon Albarn

In mijn jonge jaren deden Blur en Oasis de legendarische "strijd" tussen de Beatles en de Stones nog eens over. Hoe graag ik ook naar Oasis luister, toch vond ik altijd dat Blur de meest creatieve en diverse band was, een band ook die het experiment niet schuwde. Frontman Damon Albarn was daar, zo bleek ook in de jaren nadien steeds duidelijker, de drijvende kracht achter, en hij maakte zelf heel uiteenlopende muziek, niet zelden met succes (denk maar aan Gorillaz). Ook dit werkstuk (waar ik hier al wat uitgebreider over schreef) is zeer de moeite waard, en het doet me eigenlijk wat verdriet te merken dat dit album vrij onopgemerkt bleef dit jaar. Deze plaats is een passend eerbetoon aan een echt goeie plaat!

14. Put your back N 2 it - Perfume Genius

Het duurt niet lang, het is heel eenvoudig en het weet je meteen te raken. Ook de bijhorende clip is tegelijk simpel én aandoenlijk. Hood werd terecht een lied van de week in januari, en het hele album blijft ijzersterk én fragiel tegelijk. Het debuutalbum van Perfume Genius was een beetje aan mij voorbijgegaan, maar de plaat die hij dit jaar afleverde, heeft me helemaal voor deze jongeman gewonnen.

13. Shimmer & glow - Douglas Firs

Ik zag Douglas Firs in het voorprogramma van Thomas Dybhdal, sprak hem aan, mocht hem interviewen, recenseerde zijn debuutplaat en zag zijn release concert in de Gentse Minard. Douglas Firs is een gedreven, talentvolle, ambitieuze jongeman die wel eens zou kunnen uit de schaduw treden van The Bony King Of Nowhere (bij wie hij nu in de band speelt). Daarmee bedoel ik nog niet meteen dat hij zijn "leermeester" al gauw zal weten te overtreffen, maar hij lijkt mij meer dan Bram Vanparys erop gebrand om ook zijn eigen promotie goed in de hand (en in de gaten) te houden, en hij heeft natuurlijk ook al een erg mooi album gemaakt.

12. Ways to forget - Clock Opera

Clock Opera had al behoorlijk wat materiaal op de wereld losgelaten via het internet vooraleer hun debuutalbum eraan kwam. Het recensie-exemplaar raakte verloren in de post (een euvel dat zich wel eens vaker durft voordoen bij bpost, tot mijn en andermans ergernis). Dat is erg jammer, want ik hou er wel van om ook de fysieke drager van een goeie plaat in mijn platen- en cd-kast te hebben. Hoe Clock Opera erin slaagt invloeden uit voorbije decennia aan een hedendaags geluid te koppelen, kan u hier nog eens nalezen.

11. Psychedelic pill - Neil Young & Crazy Horse

Ik geef het toe: ik heb nog niet genoeg naar deze plaat geluisterd om hem helemaal naar waarde te schatten. Vast staat wel dat Neil Young met zijn favoriete begeleidingsband erin slaagt om een dubbelaar af te leveren zoals slechts enkelen dat kunnen. Bij elke beluistering groeit de plaat nog, dus wie weet... Dit album had misschien wel hoger kunnen eindigen in dit eindejaarslijstje...

Wie wel de top 10 haalde, leest u morgen...

Albums van het jaar 2012: van 30 tot 21

2012 is muzikaal niet het beste jaar, al blijft het me verbazen hoeveel goeie muziek ik ook dit jaar weer kon ontdekken. En er waren natuurlijk enkele vaste waarden die goeie tot zeer goeie platen uitbrachten. 
Voor mij was dit jaar een erg actief muzikaal jaar. Ik reviewde meer dan ooit tevoren albums en concerten, veel meer, én ik interviewde voor het eerst ook artiesten voor Indiestyle (Mathijs van Ansatz Der Maschine, Eric Smout van Democrazy -toegegeven, dat is geen artiest, maar een concertorganisator-, Helder, Gertjan aka Douglas Firs en Vincent van Everyman). Ik organiseerde in het huis waar ik sinds vorig jaar woon, enkele huisconcerten (J. Keens Balloon Flight, Flirty Faces, Sue Me Charlie en Unlock Dialogue) en ik heb de smaak te pakken... Mijn gitaar gordde ik veel te weinig om, mijn zoon kreeg een basic (érg basic) drumstel voor zijn verjaardag. 
Veel goeie platen beluisterde ik veel te weinig (en dat verklaart voor onder meer Jack White, Bat For Lashes, Cat Power, Sigur Ros, Alt-J, Bruce Springsteen, Beach House, Two Gallants, The Tallest Man On Earth, Ry Cooder en Godspeed You! Black Emperor -die in vele eindejaarslijstjes terug komen- wellicht mee waarom ze niet in mijn top 30 voorkomen). Ik zette de lijn om naar meer roots-getinte muziek te luisteren verder, al passeerden er ook weer enkele "hardere" albums (Amenra's Mass V en Unsane's Wreck b.v.) waar ik met plezier naar heb geluisterd. Ook écht rustige muziek (A Winged Victory For The Sullen zag ik live, Nils Frahm leerde ik kennen via Nachtbraker en ik ben erg blij met de digitale aanschaf van ...and darkness came) maakte me blij dit jaar. En zo was het toch vooral genieten, ook al omdat ik intussen steeds beter leer weg te blijven van muziek die me niet boeit...
Maar without further ado is hier het eerste deel van mijn top 30 van albums uit 2012:

30. Standing at the sky's edge - Richard Hawley

Het was erg jammer dat ik niet naar het concert mocht dat Richard Hawley gaf in Brussel, want nadat Nachtbraker (alweer hij...) me dit leerde kennen, bleef ik genieten van dit uitstekend album.

29. The bony king of nowhere - The Bony King Of Nowhere

Mijn review lees je hier. The Bony King Of Nowhere wordt niet met elke plaat beter (ik hou er meer van als hij zoals bij de vorige plaat met een hele band muziek maakt), maar slechter is het toch ook niet...

28. www.itstartshear.com - Peter Broderick

Peter Broderick waagde zich aan een project. Dat is bij muzikanten vaak een hachelijke en risicovolle onderneming, en al bij al breng Broderick het er lang niet slecht vanaf (zoals je ook al hier kon lezen)

27. I predict a graceful expulsion - Cold Specks

Het concert van Cold Specks in de Botanique was prachtig (#10 in mijn concertlijst van 2012) en deze jonge Engelse vrouw heeft een stem waar vele zangeressen (terecht) jaloers op zouden zijn. Het album bleek de beluistering nà het concert aan te kunnen, en staat nog steeds mooi overeind.

26. The diver - Led Er Est

Het platenlabel Sacred Bones Records was een ontdekking voor mij dit jaar. Ze kiezen voor een herkenbare vormgeving op de albums die ze uitbrengen, en ik genoot met name vooral van The horror van Pop. 1280, Open your heart van The Men en dit album van Led Er Est. Ze toerden ook in Europa, maar ik slaagde er niet in één van hun concerten te zien. Ik hoop alvast dat het in 2013 wél eens lukt...

25. Songs about ninjas - Everyman

Vincent is het soort bescheiden muzikant dat te weinig ambitie heeft om het succes te krijgen dat hij verdient, naar mijn bescheiden mening. Zijn debuutalbum gaf ik zonder aarzelen 4/5 op Indiestyle (de recensie lees je ook hier) en ik kijk nu al uit naar het concert dat hij volgend jaar bij mij thuis komt geven...

24. The birds fly low - Creature With The Atom Brain

Hoewel ik al vertrouwd was met Creature With The Atom Brain, wist hun album mij toch aangenaam te verrassen (zie hier).

23. The something rain - Tindersticks

Tindersticks kan natuurlijk maar zelden iets fout doen in mijn ogen, maar dat alleen volstaat niet om bij de beste albums gerangschikt te worden. Vooral in de eerste helft van het jaar luisterde ik vaak naar dit alweer mooie album (waarover ik ook al dit schreef)

22. Reservoirs - ME

Zonder twijfel is dit het mooist voorgegeven album dat ik dit jaar besprak, en gelukkig was ook de muziek erg aangenaam en goed. Minco Eggersman, de man achter ME, nam het album op in een vuurtoren (wat me altijd een beetje doet denken aan de roman Lighthousekeeping van Jeanette Winterson).

21. Django Django - Django Django

Nog niet zo heel lang geleden werd ik betoverd door Vampire Weekend, en dit jaar passeerde een band die hetzelfde doet, maar nog tien keer beter: Django Django. Ze stonden borg voor één van de fijnste singles van dit jaar, en hun hele album is het beluisteren meer dan waard.

Lied van de week : week 52 - 2012

Two fingers - Jake Bugg

 

Jake Bugg is de nieuwste sensatie uit het Verenigd Koninkrijk, en met dit lekker ouderwets klinkend nummer is het niet moeilijk voor te stellen waarom dat zo is. Hij brengt een soort synthese van meer dan 50 jaar Britse popmuziek.

Je vindt dit nummer ook op zijn titelloos debuutalbum, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

I drink to remember, I smoke to forget
Some things to be proud of, some stuff to regret
Run down some dark alleys in my own head
Something is changing, changing, changing
 
I go back to Clifton to see my old friends
The best people I could ever have met
Skin up a fat one, hide from the Feds
Something is changing, changing, changing
 
So I kiss goodbye to every little ounce of pain
Light a cigarette and wish the world away
I got out, I got out, I'm alive and I'm here to stay
So I hold two fingers up to yesterday
Light a cigarette and smoke it all away
I got out, I got out, I'm alive and I'm here to stay
 
Down in the kitchen, drinking white lightning
He's with my momma, yelling and fighting
It's not the first time praying for silence
Something is changing, changing, changing
 
So I kiss goodbye to every little ounce of pain
Light a cigarette and wish the world away
I got out, I got out, I'm alive and I'm here to stay
So I hold two fingers up to yesterday
Light a cigarette and smoke it all away
I got out, I got out, I'm alive and I'm here to stay
 
There's a story for every corner of this place
Running so hard you got out but your knees got grazed
I'm an old dog but I learned some new tricks yeah
 
So I kiss goodbye to every little ounce of pain
Light a cigarette and wish the world away
I got out I got out I'm alive and I'm here to stay
So I hold two fingers up to yesterday
Light a cigarette and smoke it all away
I got out I got out I'm alive and I'm here to stay
 
Hey, hey it's fine
Hey, hey it's fine
Hey, hey it's fine
I left it behind

Concerten van het jaar: 2012

Dit jaar zag ik meer dan 50 concerten, en ik zag sommige bands zelfs 2 keer dit jaar (Ansatz Der Maschine, Douglas Firs, I Am Oak, Great Mountain Fire -2 dagen na elkaar zelfs-, Flying Horseman en Unlock Dialogue).

Dit waren voor mij de topconcerten, en we tellen af:

15. Zita Swoon - 3/8 - Les Nuits Secrètes: prachtig optreden met de muzikanten uit Burkina Faso waar de groep rond Stef Kamiel Carlens mee samenwerkte

14. Lambchop - 9/3- Botanique: zo blij dat ik hen eindelijk eens zag!

13. A Place To Bury Strangers - 5/5 - De Kreun: een band die ik eigenlijk niet echt kende, maar die me heel goed meeviel...

12. Tiny Legs Tim - 28/11 - café de loge: in een eenvoudige setting (een krap café bijvoorbeeld) zomaar een verjaardagsfeestje/concert meemaken met prachtige bluesliedjes, is een heel leuke ervaring

11. Mad About Mountains - 14/7 - spiegeltent Baudelopark: jammer dat het publiek maar bleef roezemoezen, want deze band is echt wel straf!

10. Cold Specks - 30/9 - Botanique: wát een stem zeg...

9. Spain - 6/12 - Handelsbeurs: niet geheel foutloos concert van één van mijn favoriete bands

8. Unsane - 3/7 - Vooruit: keihard, en ze losten de verwachtingen die ik had naar aanleiding van hun nieuw album in

7. Ansatz Der Maschine - 15/1 - De Kreun (try-out): na mijn interview met Mathijs Bertel mocht ik hierbij zijn en ik zag een fijn optreden. Ik vraag me nog steeds af wat dat wel niet moet geweest zijn met een volle zaal...

6. The Walkabouts - 21/1 - Handelsbeurs: ook al zo één van mijn favoriete bands die ik al heel lang ken, en die niet teleurstelden

5. Great Mountain Fire - 4/8 - Les Nuits Secrètes: de dag nadien stonden ze ook nog eens op het podium, maar dit optreden in een klein kerkje was subliem

4. Ben Caplan - 21/4 - huisconcert KD5: helemaal onverwacht naar Middelburg gereden om de man aan het werk te zien en het werd een waar feest, het wachten méér dan waard!

3. Daniel Johnston + Tommigun - 12/4 - Vooruit:
Dit optreden was een bizarre, intense ervaring. Johnston kan niet zingen en amper een instrument bespelen, en toch weet hij ongelooflijk prachtige melodietjes te schrijven. Het woord genie is misschien wel echt op zijn plaats. 


 
2. Bonnie 'Prince' Billy - 24/1 - Vooruit:
Technisch gezien was het zeker niet foutloos, maar Will Oldham en zijn band weten van hun beperkingen en fouten in één handomdraai een kwaliteit te maken, en omdat een concert meer is dan enkel de muziek, maar ook de beleving, slaagde hij erin een echt topconcert te spelen.


 
1. Dirty Three - 6/6 - AB:
En dat laatste geldt dus nog meer voor Dirty Three, de band rond Bad Seed en violist Warren Ellis. Zó zouden concerten altijd moeten zijn: intens, muzikaal hoogstaand, interactie met het publiek, humor en alsof ze voorbijvliegen en nooit zouden mogen eindigen...

De Kreun concert: Mark Lanegan (voorprogramma: Flying Horseman solo)

Het was ongetwijfeld het laatste concert voor mij in 2012, en het leek wel alsof ik er bij móest zijn. De derde poging bleek immers de goeie: een accreditatie via Indiestyle kwam er niet en toen ik een kaart kon overkopen had ik eigenlijk al een andere afspraak intussen. Maar toen ik zomaar twee gratis tickets in de schoot geworpen kreeg, overtuigde Elke me alsnog om deze kans niet te laten schieten en zo ging ik samen met Kris naar Kortrijk, allemaal very last minute.

Flying Horseman had ik al eerder gezien, in Nijdrop, toen met zijn band. Zondagavond mocht hij helemaal in zijn eentje openen. Hij deed dat behoorlijk indrukwekkend. Hoe hij in zijn uppie erin slaagt om ook zo luid en verschroeiend te klinken, is wellicht een goed bewaard geheim. Hoedanook, alweer overtuigde Bert Dockx. Hij speelde overigens ook enkele nieuwe nummers (waaronder Landlord, dat het beste laat verhopen voor zijn eerstvolgende release) en eindige met een bijzondere cover van Shadowplay (Joy Division).
Met Blues funeral heeft Mark Lanegan zonder twijfel dé plaat van het jaar gemaakt (nu verklap ik al mijn eindejaarslijstje een beetje natuurlijk...) en dus wou ik de man graag zien. Weliswaar zou hij optreden met enkel een gitarist aan zijn zijde, en dus in de bezetting waarin ik hem in 2010 op Pukkelpop zag. Zijn zware stem en de gitaar van zijn enige metgezel op het podium zijn weliswaar in staat om goeie nummers te brengen, maar ik miste toch de scherpte en de diepte die vooral op zijn meest recente album aanwezig zijn. Het duurde overigens een hele tijd vooraleer hij nummers uit die plaat zou brengen. Het werd meteen vier op een rij met The gravedigger's song, Phantasmagoria blues, Gray goes black en St Louis elegy. Ook bij die songs, die ik intussen door en door ken, ging een deel van het dreigende karakter verloren. Je hoorde wel nog steeds hoe goed ze zijn, al klinken ze op plaat stukken overtuigender. Af en toe kwam de scherpte wel naar boven, zoals in afsluiter On Jesus' program (origineel van O.V. Wright, en ook terug te vinden op Lanegan's album I'll take care of you) of in het 3e bisnummer, Halo of ashes (een nummer dat Lanegan ooit nog met Screaming Trees opnam). Mark Lanegan was overigens mooi begonnen met het kerstnummer Cherry tree carol. Dat nummer opent de EP Dark Mark does Christmas 2012, dat enkel verkocht wordt bij zijn optredens (en waar ik nu dus spijt van heb dat ik toch niet eens ben gaan kijken aan de cd-stand na afloop van het concert).

Ik ben wel blij dat ik Mark Lanegan zo op de valreep nog live zag, en het was zeker niet slecht. In een relatief korte set (1 uur gewone set en 4 bisnummers die in een kwartier gespeeld werden) toonde Lanegan (in déze bezetting) ook zijn beperking. Net als toen op Pukkelpop, had ik ook nu het gevoel dat het ook niet langer had mogen duren vooraleer de balans richting saai zou overgeheld hebben. De variatie, de scherpte, de diepgang, de dreiging,... waar ik zo van geniet op Blues funeral, kwam live slechts af en toe piepen. Jammer is dat...




Don't forget me



Low



The gravedigger's song



Halo of ashes

Ongeletterd concert Unlock Dialogue: nog meer foto's

Prachtige foto's nog van dit concert van Unlock Dialogue, door Bert Pieters:

 

Ongeletterd concert: Unlock Dialogue

Afgelopen zaterdag speelde Unlock Dialogue het vijfde huiskamerconcert in mijn living. Met maar liefst zes muzikanten bracht de band een set waarin afwisseling tussen rustige nummers en meer uptempo songs voor een goede balans zorgde, en waarin de arrangementen in deze setting heel goed tot hun recht kwamen.

Eerder had ik Unlock Dialogue al eens bezig gezien, in een grote zaal én in een nog grotere bezetting, en eigenlijk viel me op dat de intimiteit van een huiskamer hun muziek meer recht aandoet. De instrumenten (drums, bas, piano, cornet, viool, altviool en gitaar) en de zang vormen in deze combinatie een uitgebalanceerd geheel dat tegelijk erg vol en warm klinkt in een kleinere ruimte (zoals mijn huiskamer) en dat goed wisselt tussen rust en kracht, zonder dat er luid gespeeld moet worden. Dat het publiek dan ook om een bisnummer vroeg (dat het met Sunday ook kreeg), hoeft niet te verwonderen. Intussen ben ik zelf al behoorlijk vertrouwd geraakt met erg catchy nummers als Let's sit down by the water, About space, time and killing sleep, Rumour has it en Take tick time die ook op deze avond erg aangenaam in het gehoor lagen, en ik merkte dat ook het publiek vooral voor deze songs een wat langer applaus in petto had.

Moeiteloos wist de groep rond Jelle Vandewiele de toeschouwers voor zich te winnen. De zenuwen mochten dan wel gieren, daar viel eigenlijk tijdens de songs weinig van te merken. Naarmate het concert vorderde, zag je ook meer ontspannen interactie tussen de bandleden onderling en met het publiek. 
Unlock Dialogue bevestigde voor mij dat dit concept van huiskamerconcerten een erg mooi podium levert aan muzikanten die geen schrik hebben om de intimiteit van hun muziek te delen met een publiek dat vrijwel letterlijk op hun neus zit en dan hoeven het echt niet alleen singer-songwriters te zijn met enkel stem en gitaar voor wie dit werkt.

Setlist:

1. About space, time and killing sleep
2. The naked tree
3. Let's sit down by the water
4. Call her a friend
5. Rumour has it
6. Draw me some lines
7. Question mark
8. Reasons for seasons
9. The village
10. Sweet friends
11. Starting from today
12. Take tick time
13. Love and how to lose your way
14. Magicboy

Bis: Sunday

Hieronder zie je nog enkele opnames van het concert:

 

Rumour has it

 

Question mark

 

Sweet friends

 

Take tick time

Conrad Schnitzler

Conrad Schnitzler een unieke plaats toebedelen in het hedendaags muzieklandschap is als een eenhoorn een toch wel apart soort paard noemen. Op zijn best lijkt hij op iets als Einstürzende Neubauten light, in Tanze Im Regen bijvoorbeeld. Doorgaans klinkt hij echter amper als iemand anders die we kennen. 

Het kostte wat opzoekwerk op het internet om te achterhalen wie deze Duitser is, en hij blijkt één van de vroege leden van Tangerine Dream te zijn. En dus bevinden we ons meteen in het heerlijke, voor velen onbekende gebied der krautrock. Schnitzler zou later vooral bekend (hoewel dat misschien een té groot woord is voor de faam die hij in beperkte kringen zou verwerven) worden als een experimentele musicus, die allerlei muziek op eigen geschreven cd-r’s uitbracht. Con 3, één van de twee albums die nu heruitgebracht zijn, dateert eigenlijk al van 1981. De huidige versie bevat 6 extra nummers, waaronder het erg aan drum ‘n bass verwante Con 3.1.
Zijn muzikale achtergrond en zijn eigenzinnigheid laten het beste verhopen, en we komen jammer genoeg behoorlijk bedrogen uit. Het valt niet te ontkennen dat Conrad Schnitzler erin geslaagd is om enkele zeer interessante en vooral unieke ideeën uit te werken, en als je beseft wanneer dit alles eigenlijk gemaakt werd (Schnitzler stierf overigens in 2011), is enige bewondering op zijn plaats. Toch gaat het algauw vervelen of, erger nog, irriteren. Con 3 is het album waarop nog gezongen wordt, en toch haakten we na vijf nummers af. Wer Sind Wir Denn is repetitiviteit to the extreme, en ver voorbij onze verdraagzaamheid. En op het instrumentale album Consequenz is het euvel hetzelfde: het begint allemaal leuk en fijn en tof en apart, tot de gimmick uitgewerkt is en je vooral herhaling hoort met veel te weinig variatie.
Beide platen helemaal beluisteren is een opgave, die ertoe leidt dat je wel eens op iets moois stoot, zoals Con 3.3 of Nachte Im Kreuzberg. Helaas is zoiets enkel weggelegd voor de doorzetters, de volharders, de onversaagde muzikale avonturiers. Op Consequenz moet je overigens ook nog eens hoofdpijn vermijden met al die science-fictionachtige bleeps en geluidjes.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Moon Ate The Dark

Moon Ate The Dark is het project van de Welshe pianiste Anna Rose Carter en de Canadese producer Christopher Bailey, dat ik via Nachtbraker leerde kennen. Voor diegenen die Nachtbraker kennen, zal het vast geen verrassing zijn dat dit album in de lijn ligt van de muziek die ook op ...and darkness came te vinden is, in de lijn van Nils Frahm en geestesgenoten... 
Het CD-formaat van het titelloze debuut, in slechts 450 exemplaren uitgebracht, schijnt al helemaal uitverkocht te zijn. In downloadversie kan je het album onder meer hier wel nog kopen.

En hieronder kan je het hele album alvast beluisteren:

Wiltman

Wiltman is een muzikaal alter ego van Wim Kesteloot, een jonge Gentenaar die ook als Agent Wander bekend staat (zijn samenwerking met muzikanten van Viper Rosa). Op het 7 songs tellende Lo-files 01 brengt hij instrumentale muziek waarin de geesten van JJ Cale en Ry Cooder rondwaren.
De gitaar van Wiltman staat uiteraard centraal en daarmee schept hij de sfeer die je associeert bij een film als Paris, Texas en westerns. De gesamplede stemmen (radio, TV,... ?) in Hush maken het nummer wat gejaagder, een beetje opgehitst. Het is een onrust die je al snel echt fysiek gaat voelen wanneer je het nummer op een luid volume beluistert. Er is iets onaangenaams aan, niet aan de muziek, maar aan de sfeer, en soms hoort muziek nét dat effect te hebben. Het hoeven niet altijd aangename gevoelens te zijn die opgewekt of versterkt worden... De weidse pracht van een afgelegen streek wordt nog het sterkst neergezet in het afsluitende Know-where, waarin voor het eerst de muziek aangevuld wordt met geprevel van een oude man (althans, zo lijkt het) en intrigerende, exotische gezangen van een vrouw, die algauw weer verdwijnt, waarna ook de muziek uitsterft, als een verdwijnende stip aan de horizon.
Daarmee eindigt de EP in een andere sfeer dan die waarin hij begon, met Cats of Rome, dat levenskracht en vitaliteit uitstraalt wanneer de gitaarklanken geschraagd worden door de frenetieke drums en net hoorbare Hammondtoetsen. Ook W82Grow klinkt in zekere zin opgewekt. Big mouth bird is de rust zelve en ook Autumn klinkt erg beheerst. Herfst is inderdaad het meest passende seizoen bij deze song. Opvallend in alle nummers is trouwens hoe loepzuiver de gitaar klinkt, en hoe de productie die gitaar echt naar voren heeft gehaald en alle andere geluiden een plaats heeft gegeven tegen het decor. We zien het voor ons als een band waarbij de gitaar de frontman is en alle andere instrumenten (en vocalen) ergens achteraan tegen het doek mogen staan spelen, in een zeer dienende rol.
SixMiles is een erg bijzonder nummer, dat een vleugje DJ Krush meekreeg: electronica of abstracte hiphop op de achtergrond. De gitaar krijgt wat meer ruimte om alle hoeken van de kamer te verkennen, ruwer te klinken en voor het eerst eist ze ook niet langer de absolute hoofdrol op. Na meerdere beluisteringen ben ik nog het meest van dit nummer gaan houden. Alleen jammer dat het zo abrupt eindigt...

Er horen ook enkele leuke clips bij de nummers:

Hush

SixMiles

Big Mouth Bird

  Beluister hieronder zijn nummers en koop deze EP voor slechts 5 euro bij Vinylla in Gent.

...and darkness came

Liefst 87 songs telt de benefietplaat ...and darkness came voor de (Amerikaanse) slachtoffers van de orkaan Sandy. Ik zet Amerikaanse tussen haakjes, omdat de orkaan natuurlijk ook in het Caraïbische gebied heel wat slachtoffers maakte, maar dat haalde amper het nieuws. De Amerikaanse slachtoffers van de storm deden dat wel, en betekenden in zekere zin zelfs mogelijks de definitieve druppel die de balans voor de presidentsverkiezingen deed overhellen in het voordeel van Obama.
Soit, ik concentreer me hier graag op de muziek van dit album. En die mag er best wezen, zoals je zelf kan horen in de embedded player die mee gepost wordt. Er staat moois op van onder meer Machinefabriek, Peter Broderick, Nils Frahm, Ólafur Arnalds, Jóhann Jóhannsson, Dakota Suite, Dustin O'Halloran, Max Richter, Hauschka, Clint Mansell (die de soundtrack maakte bij Requiem for a dream), Valgeir Sigurðsson en vele andere artiesten die ik (nog) niet kende...
Voor amper 10 dollar (7,98 euro) of meer, naar keuze, kan je dit pareltje digitaal binnenhalen. Er is werkelijk geen excuus om dat niet te doen...

Lied van de week : week 50 - 2012

If I needed you - The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band

Dat The broken circle breakdown de film is die me de laatste jaren het meest gegrepen heeft, kon je hier al lezen. Ik merkte dit weekend dat dit nummer nu als single op de radio gedraaid wordt. Ik word er helemaal stil van. Dit raakt opnieuw aan alle pijn en verdriet in me, en het is bijna als met Pissin in the river van Patti Smith, dat ik er telkens tranen van in mijn ogen krijg. Ik ken geen lied in geen context (op dat van Patti Smith in de film All over me na dan) dat zo diep kerft, dat zo mijn rouwen beroert om wat verloren ging (mijn kind, bijna 11 jaar geleden gestorven, maar ook al mijn dromen, wensen,... die onvervuld bleven, en alles wat ik onderweg in dit leven -dat ik deze week 41 jaar leef al- verloor). 
Soms wil ik wenen, zoals ik nooit weende. Soms wil dat de tranen komen, dat ik verdrink erin, dat de muur van de stuwdam waarachter mijn verdriet schuilgaat breekt en ik overspoeld word, beschermd in de armen van iemand die me lief heeft en bij wie ik me 100 % veilig voel...

Je kan de soundtrack van The broken circle breakdown hier kopen.

Hier is ook nog het origineel, van Townes Van Zandt:

 
Lyrics:

If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain
In the night forlorn the morning's born
And the morning shines with the lights of love
You will miss sunrise if you close your eyes
That would break my heart in two

If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain

The lady's with me now since I showed her how
To lay her lily hand in mine
And who would not agree she's a sight to see
And a treasure for the poor to find

If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain

Lied van de week : week 49 - 2012

I always knew - The Vaccines

The Vaccines brachten dit jaar hun tweede album uit. Hun debuut haalde de lijst met topalbums in 2011, een lot dat voor deze tweede niet weggelegd is dit jaar (ook al omdat ik er niet zo vaak naar geluisterd heb), maar deze single is wel heel fijn. Dat vindt zelfs mijn lief...

Je kan het album Come of age hier kopen.

Lyrics:

Down, down in my bones
Somewhere I'd never have known
Right at the back of my head
It hit me like a beam of light
Hit me like a hook of the right
And I could have fell to the floor
'Cause you talk to me and it comes off the wall
You talk to me and it goes over my head
So let's go to bed before you say something real
Let's go to bed before you say how you feel
'Cause it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you
I try my best to unwind
Nothing on my mind but you
Oblivious to all that I owe
I'm hanging on to what I don't know
So let's go to bed before you say something real
Let's go to bed before you say how you feel
'Cause it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you
It's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you
Well it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you
I knew, oh I always knew
Yes I always knew
Oh, it's you

Democrazy concert: Spain (voorprogramma: Float Fall)

Voorbij de statige ingang van de Handelsbeurs viel er donderdagavond niets meer te merken van de koude buiten en de voorspelde sneeuw die toen nog in de lucht hing. Veel had daarbij ook te maken met de knusse, troostende warmte van Spain, het vijftal uit Los Angeles dat zijn dit jaar verschenen album The soul of Spain had meegebracht.

De eerste opwarming mocht het duo Float Fall verzorgen. Hun muziek is van een andere strekking dan wat Spain ons later zou voorschotelen. De Leuvenaars doen heel hard hun best om op The xx te lijken met de stem van Ruben Lefever, de minimale muzikale aanpak, de diepe bassen en de opbouw van de nummers. Wel uniek in hun sound is de door Rozanne Descheemaker bespeelde hoorn, en het mooist werd die toets duidelijk in hun cover van Everybody's got to learn sometime van The Korgis.
En toen begon Spain net als het gelijknamige land enkele eeuwen geleden aan een opmars om Gent te veroveren. Geopend werd er met Every time I try uit hun tweede album, dat ook op de soundtrack van de Wim Wenders-film The end of violence belandde. Meteen werd duidelijk welke middelen de band zou inzetten: een traag tempo dat muzikale onthaasting aanbiedt, prachtig samenspel, soberheid en de warme stem van zanger Josh Haden. De groep kan intussen putten uit 4 albums, en daaruit varieerden ze in hun set. Na een sterk openingstrio volgden iets te lange pauzes tussen de rustige nummers en hoewel ze niet meteen de ambitie hadden veel vaart in hun optreden te steken, ervoeren we het toch als een (licht) minpuntje.
Een energiek gespeeld She haunts my dreams bracht de set echter weer helemaal in beweging en vanaf dat moment viel er niets dan goeds te zeggen over het concert. Nobody has to know was het volgende hoogtepunt. Helemaal groots vonden we het wanneer World of blue, dat bijna een kwartier duurt op plaat, lang uitgesponnen en bijzonder intens gebracht werd. De nummers uit het nieuwe album vielen allerminst uit de toon, al halen ze net niet het niveau van het beste wat de band vroeger presteerde.
De groep kwam nog tweemaal terug voor toegiften, en het onvermijdelijke nieuwe hoogtepunt werd Untitled #1. Wanneer we buitenkwamen met de knusse warmte nog in ons hart en onze oren, was er nog geen vlokje sneeuw gevallen. Spain heeft niet alleen de zaal verwarmd, denken we dan even.

Setlist:
 
1. Every Time I Try
2. Only One
3. I’m Still Free
4. Ray Of Light
5. Before It All Went Wrong
6. Without A Sound
7. Dreaming Of Love
8. Ten nights
9. She Haunts My Dreams
10. I Lied
11. Nobody Has To Know
12. Sevenfold
13. World Of Blue
————————————————
14. Spiritual
15. Untitled #1
————————————————
16. Because Your Love

Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle
Dit concert werd georganiseerd door Democrazy

Huisconcert: Curtis Eller's American Circus

In een huiskamer kijken en luisteren naar Curtis Eller is een ware belevenis. De verhoogde intensiteit bij zo'n concert maakt dat de capriolen van de man, zijn humor en zijn verlangen om te praten en te musiceren, nog indrukwekkender overkomen. Alleen zang en banjo gooit hij in de strijd, wou ik bijna zeggen, maar daar hoort dus ook nog zijn elastisch lichaam bij, waarmee hij schudt, dans, zwiert,...
Curtis Eller lijkt in het verkeerde era geboren. Zijn nummers spelen zich meestal af tussen het einde van de 19e eeuw en de periode van Richard Nixon, Kennedy en Elvis Presley. Presley is trouwens een vaak terugkerend personage in zijn nummers, net als Joe Louis (wereldkampioen boksen in de jaren '30 en '40) en Jack Ruby (de moordenaar van Lee Harvey Oswald). De banjomuziek roept tijden op van de Grote Depressie en de broek met bretels en de snor van Eller horen daar perfect bij.

De performer draait pirouettes, zwaait met zijn benen, laat één been over zijn banjo hangen en staat amper stil (tenzij op een stoel). Hij gaat achteraan de huiskamer spelen om de mensen die daar zitten ook het gevoel te gunnen dat ze op de eerste rij zitten, hij plaatst een kadertje bij een saxofoon die op het bureau ligt (en gaat zo hard tekeer dat het omvalt) en krijgt voortdurend de lachers op de hand. Hij speelt met het publiek en improviseert, en hoewel de banjo niet zo toonvast blijkt, hij af en toe foutjes speelt of stukjes tekst vergeet, maakt dat van dit optreden een superfijn concert!

Save me Joe Luis

Gezien: Inception

Eindelijk zag ik (op dvd) de film Inception. De film drijft op het idee dat je ideeën kan stelen uit iemands hoofd door in zijn dromen binnen te dringen en daar een kijkje te nemen in zijn onderbewustzijn. Dat doen dan zogezegde "extractors". Dom (Leonardo DiCaprio) is zo'n extractor, die een opdracht krijgt die, wanneer hij erin slaagt, zijn laatste zal zijn omdat hij dan terug naar huis kan. In plaats van een idee te stelen, moet hij er een planten in iemands hoofd ("inception"). Hij stelt een team samen om de klus te klaren.
Wat we te zien krijgen, is een film vol indrukwekkende visuele effecten, waarin zelfs de Penrose-trap (de onmogelijke trap zoals we die kennen uit tekeningen van M.C. Escher) deel uitmaakt van het decor. Het verhaal, waarin dromen in dromen het allemaal een stuk complexer maken, zit erg ingenieus in elkaar, én de film heeft een meer dan behoorlijke vaart, toch wel essentieel voor een actiefilm/thriller.
Inception is een film die je toch wel moet gezien hebben en hoort voor mij thuis in het rijtje waarin ook The matrix al had plaatsgenomen: films met een verbluffend idee dat helemaal in zijn extreme vorm wordt uitgewerkt, op een visueel hoogstaande manier.