Gentse Feesten 2012: Helder + De Bossen

Donderdagavond zagen we op de Gentse Feesten Helder optreden aan Sint-Jacobs. Zijn derde album, The rhythm of change, besprak ik hier al en ik vermoedde toen al dat dit alles live nog wel eens beter zou kunnen klinken. Vier muzikanten vergezelden Helder, en zoals verwacht slaagden ze erin om de nummers krachtiger te laten klinken, andere accenten te leggen (zo kwam het reggae-element in Life has just begun er sterker uit) en het geheel een heel sterke vibe mee te geven. 

Natuurlijk was het meest recente album goed vertegenwoordigd in de set, maar ook oudere nummers als Daddy-Long-Legs en een magistraal mooi Waiting at the graveyard wisten te overtuigen. Verder onthouden we vooral prachtige uitvoeringen van The rhythm of change, My private joke, Reborn, Goodbye (het beste bewijs dat in het segment waarin Milow succes gescoord heeft, Helder niet moet onderdoen met in wezen betere muziek) en de erg vitale, (blues)rockende Head hunt, een terechte climax.

Setlist :

1. Goodbye
2. On the lake
3. My private joke
4. Underneath
5. Million dollars
6. Reborn
7. Life has just begun
8. The rhythm of change
9. On a Saturday night
10. Daddy-Long-Legs
11. The real thing
12. Talking in your sleep
13. Waiting at the graveyard
14. Head hunt

Even later lieten we ons in de Kinky Star verrassen door de band die ooit als eerste tekende bij het platenlabel van de Gentse club, De Bossen. Een deel van de set hadden we al gemist in een erg drukke Kinky Star (waar het onmogelijk bleek een goeie foto te nemen van de band). Gelukkig kregen we wel nog radiohitje Speed queen te horen, alsook nog andere fijne nieuwere en oudere nummers, waarin de band een kruising leek tussen The Ramones en Pixies.

Gentse Feesten 2012: MiramirO in de regen

Ondanks het slechte weer, ging ik met mijn zoon naar MiramirO, althans naar 2 permanente voorstellingen in de namiddag. 

L'imaginarium du capitein Gustav II is een houten draaimolen van het Belgische De Machinerie, voortgedreven door de eigen trapkracht van hun medewerkers. De figuren zijn allen zeecreaturen, waar de kinderen vaak iets aan kunnen bewegen, en die mooi gemaakt zijn. Een rondje duurt weliswaar niet lang, maar is toch leuk...

Het Spaans Joan Rovira Boix/Guixot de 8 knutselde, geïnspireerd door kunstwerken van Picasso, Gray, Giacometti en anderen, toestellen in elkaar die ook nog eens leuke spelletjes blijken te zijn (Sculptures). De medewerkers lopen rond om waar nodig uitleg te geven over wat de bedoeling is, en zo worden vermaak en esthetiek mooi met elkaar verweven.

Gentse Feesten 2012: dag 5

Deze namiddag ben ik met de zoon alleen naar de Gentse Feesten geweest. Hij is nog steeds dolenthousiast over de klasuitstap in de stad die ze maakten op het eind van het schooljaar, en had dus enkele dingen op zijn verlanglijstje staan.

Eerst gingen we naar het Belfort. Hij wou er graag nog eens Het spel van de slotenmaker spelen, een educatief spel dat intussen de geschiedenis van het Belfort bijbrengt, en waarbij je vragen moet oplossen om zo de schat te kunnen openen. Dat was erg leuk, en hij werd beloond met een schat van snoep. Alleen jammer dat hij geen cuberdons lust, dus heb ik zijn "neuzekes" geruild voor een lekstok van bij Temmerman, die we samen gingen kopen.

Daarna trokken we naar het Gravensteen, dat hij ook altijd graag bezoekt, want hij is enorm weg van ridders. De trappen op en af, zowel in het Belfort als in het Gravensteen, vormen voor hem geen probleem, maar ik begin het al een beetje te voelen...

Tot slot van de namiddag pikten we op de Korenmarkt nog twee voorstellingen mee van het Puppetbuskersfestival. Het Spaanse Birloque Producciones bracht er een erg amusante voorstelling met twee vreemde wezens (Flexus) waarvan niet helemaal duidelijk was (tenzij helemaal op het einde) of er nu iemand in zat, dan wel of ze vanop afstand bestuurd werden.

 

Het Franse Anonima Teatro had dan weer een erg grappige voorstelling, La route, met een weg, auto's en knuffelbeesten, die je hieronder kan bewonderen:

Gentse Feesten 2012: Pierke Pierlala + I Am Oak

's Namiddags van de vierde dag Gentse Feesten was er onze traditionele Pierke Pierlala-voorstelling in het Huis van Alijn. Eigenlijk doet het verhaal (De kleine tovenaar) er niet zoveel toe, want sommige grappen zijn gewoon standaard geworden intussen en komen in elke voorstelling terug, en het is de sfeer die telt. Het slechte weer van de voorbije weken maakt de kinderen in het publiek precies wel onrustiger dan bij eerdere voorstellingen, en we hebben geluk deze keer: al bij al mooi weer, droog en af en toe zonnig.

Het nieuwe album Nowhere or Tammensaari van I Am Oak vind ik één van de beste albums die ik dit jaar al hoorde (zie hier) en dus waren de verwachtingen hooggespannen voor het concert dat ze bij Sint-Jacobs gaven. Jammer genoeg stonden ze al om 20u geprogrammeerd, en ondanks het (eindelijk) goeie weer was daar weinig volk te bespeuren. Dan blijkt zo'n plein en zo'n groot podium wellicht niet de meest geschikte locatie voor de muziek van I Am Oak, en de band komt dan ook maar traag als een diesel op gang. Aanvankelijk is het vooral de bassist die de bindteksten voor zijn rekening neemt (maar hij blijkt nogal onwennig en gereserveerd), daarna mengt ook frontman Thijs Kuijken zich wat meer daarin. Die laatste heeft trouwens vaak tijd nodig om tussen de nummers door zijn gitaar te herstemmen, hetgeen het tempo wat uit het concert haalt. 

Toch horen we prachtige muziek, met zowel oudere nummers als enkele kleppers uit het nieuwe album. We herkennen o.m. Famine, Palpable, Drooom en Reins. Vooral wanneer de krachtiger nieuwe nummers gespeeld worden, krijgen ze het publiek toch mee, maar bovenal hoor je dan tot wat deze groep in staat is, en hoe fantastisch het songmateriaal wel is. Er wordt dan ook afgesloten met het wondermooi Everything in waves. In een andere setting kan dit uitgroeien tot een onvergetelijke belevenis. De muziek zit al goed, nu ook nog iets doen aan die bindteksten en aan het tempo vasthouden...

Gentse Feesten 2012: een boeketje indrukken

Op de derde dag van de Gentse Feesten zag ik een heleboel, al waren het vaak fragmenten...

Langs de gevel van het Belfort dansten twee figuren, op grote hoogte. Ik herinnerde me vaag iets uit het programmaboekje van MiraMiro, en inderdaad, toen ik het thuis nakeek, merkte ik dat het wellicht al een voorproefje was van de voorstelling Suspend's van het Franse duo In-Senso, die woensdag om 23u een show van 20 minuten laten zien aan het Belfort. Het zag er alvast erg spectaculair uit...

Op het Jeugdcircusfestival in het Baudelopark zag ik nog een heel deel van Tu viens! door (alweer) een Frans duo, Cie Toi d'abord. Het verhaaltje ging blijkbaar over twee jongens die elkaar leren kennen wanneer ze (voor het eerst) naar school gaan. De één lijkt een serieus type, de ander een soort Huckleberry Finn. Er wordt gejongleerd met de bank, de boekentas, een bank, appels en tennisballen. Af en toe ging het mis, maar de ontwapenende humor van het tweetal maakte veel goed, en ze probeerden gewoon opnieuw. Het was eigenlijk één van de aangenaamste voorstellingen die ik in de voorbije jaren al zag op het circusfestival, ook al was de uitvoering allerminst perfect.

Bij Sint-Jacobs trad Willem Vermandere op. Ook hij bleek zeer innemend, in een set met prachtige oude en nieuwe liedjes, en wat poëzie. In de tweede helft van het concert werd hij bijgestaan door de Gentse Turk (of Turkse Gentenaar) Mustafa Avsar, die een traditioneel maar electrisch versterkt Turks instrument bespeelde. Hij speelde ook een eigen nummer over hoe Gent van iedereen is, dat meegezongen werd door bijna het hele plein. Daarna kregen we nog Lat mie moar loapen en Bange blanke man, en ondanks de niet-aflatende regen was het concert een succes. Daarna deden we ook nog eventjes mee met het dagelijks kwartiertje Gentse zangstonde, waarin het hele plein Gentse traditionals meezingt...

Op een vrij vol Sint-Baafsplein hoorde ik Daan (hem zien was onmogelijk). Intussen weet ik al wat te verwachten en die verwachtingen werden ook ingelost, maar de drukte en het slechte weer lieten me het plein voortijdig verlaten.

Omdat Yuko al gedaan had met hun set in de spiegeltent, nam ik maar een kijkje in het steegje tussen het Baudelopark en Steendam (de Dodoensdreef, zo zag ik op het plannetje). Daar is een overdekt stuk, waar optredens en DJ-sets gegeven worden met muziek uit de eerste helft van de vorige eeuw, onder de noemer Swing Cité. Lindy hop-fans zijn er nog de hele Gentse Feesten thuis. En al kan ik zelf absoluut niet dansen, het was erg aanstekelijk en leuk om naar te kijken.

In de Kinky Star pikte ik uiteindelijk nog een halve set (vermoed ik) mee van Tonomats, een geweldige band die surf brengt waarop het moeilijk stilstaan is, en die in de bisronde Fifty Foot Combo (volgende week maandag overigens geprogrammeerd aan Sint-Jacobs!) eerde.

Angus Stone

Het zou nogal voor de hand liggend zijn om dit solo-album van Angus Stone te vergelijken met het werk dat hij al samen met zus Julia opnam, of te vergelijken met het pas uitgebrachte By the horns van diezelfde zus. In het eerste geval volstaat het te zeggen dat geen enkele artiest solo hetzelfde weet op te roepen als bij zijn reguliere groep, en voor het tweede geldt dat de wereld altijd in twee kampen verdeeld zal zijn als het gaat over wie van beiden nu het beste album heeft gemaakt.

Dus willen we Broken brights vooral beoordelen op zijn eigen merites, als een op zichzelf staande plaat. Die begint alvast goed met een rustig, folky River love, waarin de viool een mooie ondersteunende rol speelt. Titelnummer Broken brights klinkt nog ingetogener en heeft meerdere luisterbeurten nodig vooraleer we bij het nekvel gegrepen worden, al is het dan wel goed prijs. De rust waarmee het album ingezet wordt, blijft nog aanwezig in Bird on the buffalo, al gaat het tempo al licht omhoog en schuurt de gitaar al eens voorzichtig. Angus Stone komt met zijn zang in dit lied ietsje dichter in de buurt van Bob Dylan, al zal niemand de twee verwarren.

Er wordt een aanstekelijk wijsje gefloten in Wooden chair en het Wilde Westen waart door The blue door, dat zich meteen vanaf de eerste beluistering profileert als een hoogtepunt. De rust die totnogtoe aangehouden wordt, raakt hier allerminst verstoord, maar het is de diepgang van het nummer die het laat uitstijgen boven wat voorafging. Een zanderige avond, met cowboylaarzen die bestoft zijn na een dag hard labeur, een saloon waarin iedereen te loom is om te vechten en nog niet genoeg alcohol gedronken heeft om al in drukte uit te barsten: dààr stellen we ons die blauwe deur voor. De panfluit behoort ditmaal niet toe aan een groepje Andesbewoners die bedelen, maar blijkt erg functioneel. Klonk het vorige lied nog erg traditioneel, dan sluipt er wat electronica binnen in de arrangementen van Apprentice of the rocket man. Slechts een lichte toets is het, amper hoorbaar in hoe de gitaar en de andere instrumenten subtiel bewerkt worden, om te komen tot een sound die de zon helemaal laat ondergaan. Net als bij de titelsong blijkt dit een taai beestje, dat zijn geheimen pas na enige tijd prijsgeeft, en je dan helemaal voor zich wint.

Only a woman is puur singer-songwritermateriaal, 24 karaat en alweer een hoogtepunt. Hier zijn het, naast de gitaar die niet misstaan had op de nieuwste van Mark Lanegan, de pianotoetsen die een extra dimensie toevoegen, en een tussentijds besluit voor dit album mag alvast zijn dat de arrangementen en de keuze van instrumenten vaak feilloos blijken. The wolf and the brother is daarna het eerst licht tegenvallende liedje, dat we bezwaarlijk slecht kunnen noemen hoewel het ook niet echt weet te overtuigen. De middelmaat wordt hier niet echt overstegen en de mondharmonica versterkt de indruk dat het een matige Dylaneske song is gebleven. Gelukkig is er daarna het vrolijkere Monsters waarin een blazer de hoofdrol wegkaapt. It was blue begint als I wanna be your dog van The Stooges, zij het dreigender zwart, met een toets Joy Division op zijn best. Het is binnen het hele album wellicht het meest verrassende lied, en we kunnen ons voorstellen dat het de luisteraars ook in twee kampen zal verdelen. Wij zijn alvast helemaal gewonnen voor de bijzondere klank. Be what you be is best aardig, en niet veel meer dan dat. Ook het dromerige Clouds above boeit maar matig en het is dus gauw doorspoelen naar afsluiter End of the world, dat erg bijzonder start, psychedelisch klinkt en ergens zweeft tussen vroege Pink Floyd en Tame Impala.

Hier en daar had er een song weggelaten kunnen worden op Broken brights. Voor de rest kunnen we stellen dat Angus Stone een erg puike plaat gemaakt heeft, met goeie arrangementen en instrumentkeuzes en genoeg knappe nummers en veelzijdigheid om ons te overtuigen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Je kan hieronder het hele album beluisteren, alsook zijn eerder album Lady of the sunshine:

Broken brights:

Lady of the sunshine:

Nieuw nummer COEM

Een tijdje geleden raakte ik gecharmeerd door de muziek van COEM, een Limburgse groep waarvan 2 leden het voorprogramma speelden van Billy Bragg in de Handelsbeurs. En kijk, vandaag kan je al naar een eerste nummer luisteren van hun te verschijnen album Wave to us on the way to the top. Dat album wordt uitgebracht op 31 juli.
Geniet van Miles away via onderstaande link:

Miles Away

Gentse Feesten 2012: Sois Brel et tais-toi

Eigenlijk heb ik weinig met Jacques Brel (en met Frans chanson in het algemeen). Ik ga niet betwisten dat de man prachtige liedjes heeft geschreven en een rasartiest was. Het is gewoon zo dat ik er nog nooit echt naar geluisterd heb, omdat hij me maar matig kan boeien. 

Het was dus vooral doordat ik Gert Torck persoonlijk ken, dat ik afzakte naar het podium bij Sint-Jacobs, waar Timur und seine Mannschaft samen met Hannelore Muyllaert en Gert Torck een voorproefje gaf van de show die ze later dit jaar nog eens overdoen in de Vooruit: Sois Brel et tais-toi. Bedoeling is om met die show geld in te zamelen voor de restauratie van de zeilboot van Jacques Brel.

De liedjes werden bewerkt en gezongen in een mengeling van Oostvlaams en Frans (vooral Hannelore Muyllaert zong vaak de originele teksten in het Frans), en werden met veel zwier gebracht. Het werkte zo aanstekelijk, en de band en de zangers bewezen dat de songs op zich erg goed in elkaar steken, zodat ik alsnog overtuigd raakte van het oeuvre van Brel. Nu, met de rustige ballads die erg dicht aanleunen bij het Franse chanson zoals ik eigenlijk niet graag hoor, blijf ik wat moeite hebben, maar er waren genoeg liederen die me wel wisten te raken. En de bewerking van Le port d'Amsterdam tot De haven van Gent was subliem en een erg mooie, overtuigende afsluiter.

 

En zo brachten ze me een stapje dichter bij het ontdekken van Brel, van wie ik toch wel echt eens wat CD's moet uitlenen uit de bib...

Gentse Feesten 2012 (dag 2): Puppetbuskersfestival + Bal 1900

Op de tweede dag van de Gentse Feesten zag ik een eerste voorstelling van het Puppetbuskersfestival. Het werd meteen een dubbelvoorstelling, want Storybox Theatre (uit Groot-Brittanië) speelde 2 voorstellingen na elkaar.

In The king who wanted to touch the moon probeert een koning, die alles al heeft (mooie bossen en een prachtig kasteel) de maan aan te raken. De bouwblokken waarmee het bos en het kasteel gemaakt waren, worden gebruikt om hem steeds hoger te laten staan om de maan aan te kunnen raken. Uiteraard komt hij toch nog tekort, en valt en is alles kwijt. Uiteraard is het een verhaal met een moraal, en gelukkig wordt het met wat humor gebracht.

Dat geldt ook voor de tweede voorstelling, The sun and the wind, de klassieke fabel van Aesopus. De zon en de wind houden een wedstrijd wie het sterkst is. Wie de jas van de man uit krijgt, wint. Hoezeer de wind ook blaast, de jas blijft aan (hoed en pruik en nog enkele andere kledingstukken moeten er wel aan geloven, maar de dichtgeknoopte jas houdt stand). De zon lacht en schijnt hard, waarna de man zelf zijn jas uitdoet, een zonnebril neemt en in een strandstoel gaat liggen. 

Beide voorstellingen waren kort en grappig genoeg om te boeien.

Op de Kouter vond het traditionele (in alle betekenissen!) Bal 1900 plaats. Met muziek, kleren en attributen uit de periode rond de eeuwwisseling naar de 20e eeuw (intussen dus al méér dan 100 jaar geleden) wordt een lang vervlogen tijdperk opgeroepen. Erg mooi om naar te kijken, zoals mag blijken uit deze foto's:

Gentse Feesten 2012: Scrappy Tapes + Mad About Mountains

Bij Sint-Jacobs pikten een vriend en ik nog een groot deel van het concert mee van Scrappy Tapes, een jong Gents duo dat vorig jaar de Podiumprijs won bij Jonge Wolven. In wat we "klassieke Black Keys-bezetting" willen noemen speelden ze bluesrock waarbij ze inderdaad erg goed naar die band, én naar The White Stripes hadden geluisterd. Eénmaal leek het zelfs alsof Jack White zelf aan de microfoon stond!

In de Spiegeltent zagen we Mad About Mountains, de groep rond Piet De Pessemier (Monza, Krakow) waarvan we het album hier bespraken voor Indiestyle. Live treedt Mad About Mountains op als kwartet en de set bevatte naast (op één na) alle songs van het album ook drie nieuwe nummers én een prachtige cover van The way it will be van Gillian Welch. Opvallend is dat de beste nummers van de plaat ook nu weer boven de rest uitsteken (Don't be angry -prachtige samenzang met Myrthe Luyten-, In the end en concertafsluiter Best friend) én dat ook de krachtiger nummers tussen de nieuwe songs (The river home en If you see her) erg sterk zijn en in datzelfde rijtje thuishoren.

Jammer dat tot zelfs vooraan, vlak voor het podium, waar ik zat, er erg veel geroezemoes en gepraat was, waardoor vooral de rustige nummers onvoldoende uit de verf kwamen. Zeker toen Piet De Pessemier Me & my mountain en Little lady solo bracht (enkel in het laatste nummer viel na een tijdje drummer Stijn Persoons in), ging dat jammer genoeg verloren. Steviger liedjes overstemden (tenminste vooraan) het gepraat en Mad About Mountains kreeg met If you see her het publiek zelfs (relatief) stil. Met een respectvoller publiek zou het mooie evenwicht in de set nog beter tot zijn recht komen.

Setlist :

1. Pray

2. My brother & I

3. Hundred birds

4. Don't be angry

5. The river home

6. After you

7. Me & my mountain

8. Little lady

9. In the end

10. The way it will be (Gillian Welch cover)

11. Hold on #2

12. If you see her

13. Best friend

Gelezen (46)

How bluegrass music destroyed my life - John Fahey

Via Stefaan Decroos van I Do I Do maakte ik ooit kennis met de Amerikaanse gitarist John Fahey. Die man schreef ook een boek met verhalen, waarvan de meeste autobiografisch (geïnspireerd) zijn. Het is een bonte verzameling, van wisselende kwaliteit ook. Er zitten verhalen tussen die vrij rechtlijnig zijn en die een hoge anekdotische waarde hebben, en die zelfs weten te overstijgen, en er zitten ook enkele vreemde verhalen in waarbij het niet helemaal duidelijk is welk standpunt de auteur nu eigenlijk inneemt en wat zijn boodschap dan wel is. Globaal echter heb ik wel genoten van dit boek.

Occupy - Noam Chomsky

De verzameling teksten en toespraken van Noam Chomsky over de Occupy-beweging zijn interessant, al valt in zo'n verzameling op dat dezelfde argumenten en voorbeelden herhaald worden (wat in een politieke of ideologische context natuurlijk niet onlogisch is, maar wat in een boek(je) toch wel enigzins kan storen). Ik heb al altijd heel veel respect gehad voor Chomsky, een linguist die in zijn vakgebied tot de absolute top behoort, en die daarnaast ook een vooraanstaande stem is in links Amerika.

The motel life - Willy Vlautin

Willy Vlautin is de man achter de groep Richmond Fontaine, wiens meest recente album ik eerder al recenseerde voor Indiestyle. Hij schreef intussen al meerdere boeken, en in The motel life maken we kennis met de broers Frank en Jerry Lee. Jerry Lee rijdt in het midden van de nacht een fietser aan en pleegt vluchtmisdrijf, en dat zet een stroom gebeurtenissen in hun leven in gang. Tegelijk krijgen we een zicht op hun voorgeschiedenis en wel leuk is dat Frank in het verhaal regelmatig verhalen vertelt, die mooi ingepast raken in het boek op die manier. 

Het boek kostte mij door omstandigheden (vaak onderbroken geraakt in het tempo van het lezen van dit boek) behoorlijk wat moeite om te blijven volgen, en het uitlezen op kortere tijd zou ongetwijfeld een groot verschil uitgemaakt hebben. Toch een fijn boek!

Gentse Feesten 2012: openingsstoet

De openingsstoet van de Gentse Feesten is al van toen ik nog een kind was, mijn traditionele opener van de festiviteiten. Ook dit jaar, ondanks het wel zeer wisselvallig weer, heb ik me weer laten verleiden, en daar heb ik eigenlijk geen spijt van. Er zaten leuke acts in, en mijn indruk is dat de stoet beter was dan de vorige jaren. 

Opvallendste deelnemers waren de "Clubhuizen voor senioren", die met 2 zware Harleys en oudere dames in jaren '50 (Grease-)outfit een heel ander beeld gaven van deze ontmoetingsplaatsen voor bejaarden. Ook de slogans op de wagen logen er niet om: "Met ballen die knallen" (over biljartmogelijkheden in de clubhuizen) en soortgelijke teasers.

Verder viel op dat de nieuwe (nog niet helemaal afgewerkte) stadshal op het Braunplein voor heel wat inspiratie zorgde.

Lied van de week : week 28 - 2012

The brightest lights - King Charles featuring Mumford & Sons

Het is nog even wachten op echt nieuw werk van Mumford & Sons, en dan is het fijn te merken dat we, dankzij hun gastbijdrage bij King Charles, we toch in zekere zin al iets toegeworpen krijgen. Pas eind september komt het nieuwe album van Mumford & Sons uit, al kan je hieronder al luisteren naar een vooruitgeschoven nummer daaruit (Ghosts that we knew), al moet ik zeggen dat ik dat niet meteen een overtuigend lied vind :

Vergeet ook dat het leven on the road voornamelijk saai zou zijn, als je de clip bekijkt. Plezier dat King Charles heeft...!

Je vindt het nummer ook op het album Loveblood dat je hier kan kopen.

Lyrics :

The brightest lights
Cast the darkest shadows,
And that's where I'll be found,
For what's hiding by the morning
Will be chased by daylight's hounds.

Oh, the Dawn light sweeps all the shadows clean
Of what has gathered in the night,
Hang the villains and the crooks
High on butchers hooks
As they run from the sun in fright.

Oh the moonlight shadows are fleeting and scattered
Where memories and prophecies are slain,
Only the moment you're in can delight in sin,
So forget your regrets and pains.

The brightest lights
Cast the darkest shadows,
And that's where I'll be found,
For what's hiding by the morning
Will be chased by daylight's hounds.

Well the twilight shivers as darkness is risen,
Cold ash poured over the sun,
For the son to rise again he must go through hell
To see what the darkness has done.

The depraved are tamed, caught in pleasure's chains;
Willingly surrendering,
There's a song to your soul while you bow to gold,
The song the angels sing.

The brightest lights
Cast the darkest shadows,
And that's where I'll be found,
For what's hiding by the morning
Will be chased by daylight's hounds. [x3]
The brightest lights
Cast the darkest shadows,
And that's where I'll be found,
For what's hiding by the morning
Will be chased by daylight's hounds.

Gentse Feesten 2012

Vanaf zaterdag is het weer zover! Mijn favoriet stadsfestival in mijn stad start dan immers, en de Gentse Feesten bieden voor elk wat wils. Net als de vorige jaren hieronder een selectie :

- Al heel lang ga ik heel vaak kijken wat de podia Bij Sint-Jacobs en in het Baudelopark te bieden hebben, en dat is ook dit jaar niet mis. Op het groot podium kan je Walter De Buck, Scrappy Tapes, De Propere Fanfare (14/7), Kapitein Winokio, Sois Brel Et Tais-Toi, Raymond van het Groenewoud (15/7), I Am Oak, Kiss The Anus Of A Black Cat (17/7), Helder, Ansatz Der Maschine (19/7), Blaudzun, Addicted Kru Sound ofte AKS (21/7), Gorki, Fifty Foot Combo en Roland (23/7) zien. Op de andere podia zijn er o.m. Mad About Mountains (14/7), Birds That Change Colour (15/7), Yuko 16/7), The Me In You (18/7), Paper Fox (20/7), Esta Loco (21/7), Kadril (22/7) en Douglas Firs (23/7). Verder is er elke avond Boombal, zijn er overdag dansinitiaties en is er het circusfestival in het Baudelopark.

- Ook op Polé Polé kan je helemaal uit je dak gaan, met muziek uit zowat de hele wereld: The Skatalites (16/7), Wahwahsda (17/7), Internationals feat. Lize Accoe, Postmen (19/7), Discobar Galaxie (20/7), DJ 4T4 & friends (21/7), La Sonora Libre (22/7), Buscemi en Los De Abajo (23/7) uit Mexico, die ik enkele jaren geleden ook al eens zag.

- Ook Boomtown (op de Kouter en in de Handelsbeurs) heeft weer enkele mooie acts weten te strikken: o.m. Marco Z, School Is Cool, 't Hof Van Commerce (17/7), De Mens, Renée, Love Like Birds, Creature With The Atom Brain (18/7), Gepetto And The Whales, Isbells, Flying Horseman (19/7), Steak Number Eight, Sioen, Absynthe Minded, Gruppo Di Pawlowski (20/7), Willow, The Hickey Underworld, Kapitan Korsakov, Anton Walgrave en Gravenhurst (21/7).

- Op 10 Days Off kan u onder meer genieten van de dansbare tunes van Lindstrøm (14/7), Richie Hawtin (16/7), Nosedrip, When Saints Go Machine, Matthew Herbert (17/7), Etienne de Crécy (18/7) en Booka Shade (20/7).

- Er zijn ook veelbelovende concerten in de Charlatan, de Kinky Star en talloze andere locaties.

- Verder valt er altijd te genieten op MiraMiro (straattheater) en het Puppetbuskerfestival (poppentheater in alle mogelijke vormen), zijn tal van musea open, zijn er rondleidingen, wandelingen, (poppen)theater, avondmarkten, vuurwerk,...

Het volledige programma vind je hier.

Gratis download : nieuw nummer van Tame Impala

Het Australische Tame Impala, waarvan ik op Pukkelpop 2010 een geweldig concert zag en wiens debuutalbum ik hier recenseerde, brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit. Lonerism zal je pas in oktober in de winkels vinden, maar ze sturen dit nummer al vooruit, dat je gratis mag downloaden:

Apocalypse dreams - Tame Impala

Later in juli volgt dan de officiële eerste single, Elephant.

Democrazy concert: Unsane

Door onvoorziene omstandigheden misten we het meeste van het voorprogramma (New Bleeders helemaal gemist, van Big Business enkel de laatste 2 nummers gehoord), dus veel kunnen we daar niet over vertellen.
Unsane is een groep met reeds een lange geschiedenis en een trouwe aanhang. Bovendien bracht de band dit jaar nog eens een nieuw album uit, Wreck, waarover we hier al onze mening formuleerden. Die ijzersterke plaat voedde ook hoge verwachtingen, die gelukkig -dat kunnen we u al verklappen- ook wel ingelost werden tijdens dit door Democrazy georganiseerd concert.

Unsane opende het concert met twee loeiharde nummers, die compromisloos de muren van de Balzaal van de Vooruit en de oren van het publiek opbotsten. Van de teksten viel amper een woord te verstaan, en toch was duidelijk dat woede de hoofdtoon voerde. Er werd geramd op gitaar en basgitaar, gemept om de drums, gespuwd door de zanger en in de zaal al flink geheadbangd. In de rest van de set viel op hoe melodieus Unsane ook klinkt tussen alle oorverdovende kracht door. Daarbij werd niet alleen uit het recentste album geput.

Vooral de bassist praatte af en toe (kort) met het publiek, bedankte hen voortdurend. Interactie met het publiek was duidelijk ondergeschikt aan het uitspuwen van hun nummers over de intussen steeds wilder geworden toehoorders.

Persoonlijke favoriet Ha ha ha sloot de set af, als een waardige apotheose. Het nummer werd sneller gespeeld dan op plaat, en miste daardoor een beetje van de scherpte van het venijn dat erin schuilt (de associatie met Liar van Henry Rollins blijft onverwoestbaar). De instrumentale outtro zou meteen ook minstens even lang blijken te duren als het nummer zelf.
Een bisronde kwam er niet, want meteen na de uitsterven van de laatste noot, begonnen de bandleden zelf hun kabels los te koppelen en startte de DJ de muziek.

Lied van de week : week 27 - 2012

Make it bun dem - Skrillex featuring Damian Marley

Niet alles wat Skrillex maakt, weet mij evenzeer te bekoren, maar ik ben wel nog steeds helemaal weg van Bangarang (vroeger al "lied van de week") en ook de nieuwe single, Make it bun dem, met de gastvocalen van Damian Marley (zoon van) is er weer "boenk" op! (En dat mag u bij dubstep wel erg letterlijk nemen)

Je kan het nummer hier kopen.

Lyrics :

now greetings to the world,
vice ala one big gong zilla ‘longside skrillex,
and for long!

oh wait…

i won’t!

we mash up the place, turn up the bass,
and make them all have fun,
ah we-a blaze the fyah, make it bun dem!

we mash up the place, turn up the bass,
and make some soundboy run,
and we will end your week, just like a sunday!

we mash up the place, turn up the bass,
and make them all have fun,
skrillex-ah blaze the fire, make it bun dem!

we mash up the place, turn up the bass,
and make some soundboy run,
and we will end your week, just like a sunday!

rudeboy!
rudeboy!
rudeboy!
rudeboy!

if a nuh pose, but if i suppose
dem fool yah cuz dem wouldn’t stop hose,
Yuh killin' the floors we see zion mus'
They kickin’ the floor nah we let dah moles in,
never yet falter, never yet laugh, never yet alter, never yet sof'
keep up yuh guard and never yet drop
All dem a talk and all dem a chat
Skrillex and Gong
The Legend lives on
We give dem it hard, we give dem it strong
We give dem it rough, we give dem it long
We give dem it right and never yet wrong
Sweeter the victory, the hotter the battle
The bigger the cover the fatter the bottle
The place haffi rattle, a my tabernacle dis

Rudeboy bass, mash up da place!

rudeboy!
rudeboy!
rudeboy!
rudeboy!

we mash up the place, turn up the bass,
and make them all have fun,
ah we-a blaze the fyah, make it bun dem!

we mash up the place, turn up the bass,
and make some soundboy run,
and we will end your week, just like a sunday!

we mash up the place, turn up the bass,
and make them all have fun,
skrillex-ah blaze the fire, make it bun dem!

we mash up the place, turn up the bass,
and make some soundboy run,
and we will end your week, just like a sunday!

rudeboy!
rudeboy!
rudeboy!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

rudeboy!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

rudeboy!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

rudeboy!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run ‘wayy-uh!

pack up and run weh,
pack up and run weh,
pack up and run-

rudeboy bass, mash up da place…

Pulptuur 2012

In Kapellen, ten noordoosten van Antwerpen, vindt blijkbaar jaarlijks (en dit al voor de 17e keer) een leuk, gezellig en toch behoorlijk divers festival plaats: Pulptuur.

Vijf podia en een demonstratieplek voor workshops en demo's van allerlei soorten dans telt het gemeentenpark van Kapellen tijdens dit festival, en er werd afgetrapt met een bekende naam: de olijke bende genaamd Clement Peerens Explosition. Zij brachten precies wat je van hen mag verwachten, en dat verschilt uiteindelijk amper van wat ik vorig jaar van hen zag (en de jaren ervoor...).

Plaatselijk standup-comedian Steven Goegebeur mocht zijn grappen, die soms belegen, soms wat racistisch en af en toe ook spits waren, komen debiteren in een klein tentje nabij de watertoren. Hij ging veelvuldig in interactie met het publiek, en aangezien ik ook op de eerste rij zat, moest ik er ook enkele malen aan geloven.

Het beste optreden dat ik zag, was van Casablanca Carambol Company, een viertal uit Lier (dit keer met een interimaris op de -staande- bas) dat rockabilly en aanverwante genres uit de jaren '50 en vroege jaren '60 weer hip weet te laten klinken. Er waren covers van Tutti frutti en Blue suede shoes en ook enkele minder bekende (en vermoedelijk ook eigen) nummers, waarin soms de geest van Johnny Cash en Hank Williams rondwaarde. Het was een erg gesmaakt optreden, met een hoog tempo en genoeg enthousiasme om het kleine tentje helemaal mee te krijgen.

Van het optreden van Jane And The Wires pikten we nog net het einde mee. De liedjes waren goed, en in het slotnummer zat een stevige scheut Django Django. Alleen jammer dat de zangeres ons minder wist te bekoren (althans, haar stem... voor de rest zag ze er ravissant uit).

Voor we naar huis gingen (de EK-finale wachtte, en Kapellen is een heel eind rijden), zagen en hoorden we ook nog Christ'of, een Michael Jackson impersonator die volgens het promoblaadje een wedstrijd gewonnen had op TV maar die superslecht was: hij kon amper zingen en dat bleek vooral toen het bandje dat meespeelde de hogere noten moest halen waar hij niet bij kon. Tja, en dan met de attitude afkomen alsof je zo goed als de échte Michael Jackson bent, dat helpt natuurlijk ook niet. En MidLife bracht dan weer bekende rockcovers zonder daar meerwaarde aan toe te voegen, en telkens een pak minder overtuigend dan het origineel. Natuurlijk is dat een valkuil voor coverbands, maar deze band viel toch echt wel door de mand.

Niettemin is Pulptuur een aanrader, want het is een festival met een zeer divers aanbod (van The Me In You tot Nicole & Hugo), heel wat randanimatie en dat allemaal op een zakdoek/gemeentepark groot.