Lied van de week : week 29 -2010

Numbers don't lie - The Mynabirds

Bejubeld en op handen gedragen worden door meerdere vrouwen : het lijkt de droom van iedere man, maar in de clip bij dit nummer van The Mynabirds worden we toch wel even met onze neus in de realiteit gewreven... Grappig clipje dat me via een tip was opgevallen, met daarbijhorend ook nog een mooi popnummer. Soms hoeft het niet meer te zijn, zeker niet als je volop Gentse Feesten aan het vieren bent !

Je vindt dit nummer op het album What we lose in the fire we gain in the flood, dat je hier kan kopen. Het nummer zelf bieden ze alvast gratis aan op hun eigen website :

Numbers don't lie (mp3)

Lyrics :

It was always what you said
It would be, and nothing more
Through the smoke screens and the pipe dreams
And the blood on the floor

You say it's black, well it's bound to be black.
You made up your mind, and you see with that.

Baby, if you wanna be right
I will let you be right,
I will let you be right.
You know that the numbers don't lie,
Oh no, the numbers don't lie.
Two wrongs will not make it right.

You said : "One and one and one and one is three."
But I know my lines and my graphs and my math
Honey, that ain't me.

If you want it, you can have it,
All the lines on the cellar floor.
Don't mean nothing, just a bad dream
Even if you think it's more.

You say it's black, well it's bound to be black.
You made up your mind, and you see with that.

Baby, if you wanna be right
I will let you be right,
I will let you be right.
You know that the numbers don't lie,
Oh no, the numbers don't lie.
Two wrongs will not make it right.

Te oud

Af en toe geven bloggers elkaar "stokjes" door (zoals bij de aflossingswedstrijden) : bedoeling is dan dat je ook iets post over dat onderwerp en daarna zelf het stokje doorgeeft aan anderen. Zo gaf Madrina mij dit stokje...

Stiekem doen we allemaal dingen waarvoor we eigenlijk al te oud zijn. Meer zelfs, we schamen ons een beetje als andere mensen ze zouden weten. Maar omdat ze zo leuk zijn, kunnen we het toch niet laten...

Ik heb een werkelijk ongelooflijke voorliefde voor zure snoepen. Hoe meer zuur er op een snoepje zit, hoe liever ik dat heb. Ik eet daarna al het zuur dat nog in het pakje zit (als de snoepjes op zijn), ook op en eerlijk gezegd, is dat het lekkerste deel. Ik hou enorm veel van zure tongen (om de zoveel weken koop ik een doos), en ik ben -al van toen ik klein was- werkelijk verzot op smoelentrekkers, je weet wel, die rode bollen vol zuur. Ik eet ervan tot mijn tong helemaal open ligt (je zou denken dat ik intussen al beter wist).

Ik geef toe, het is niet meteen de meest spectaculaire bekentenis, en critici zullen waarschijnlijk zeggen dat je voor zure snoepen (zelfs voor het eten van het achtergebleven zuur én voor het blijven eten tot je tong open ligt) nooit té oud bent, maar dan is hier dat tikkeltje waarvan ik wél vind dat dat erover is.

Het gaat namelijk over zo'n snoepje waarvan ik echt wel vind dat het voor kinderen is, en niet echt iets wat ik in het openbaar zou opeten... Ken je die met zuur gevulde "hosties" ? Ze zijn gemaakt van wat ik niet beter kan omschrijven dan een soort dunne hostie (vroeger kon je bij de kruidenier zo van die hele blaadjes "hostie" kopen), bol en gevuld met zuur. Ik eet er eerst voorzichtig het topje af, hou het dan boven mijn mond en laat alle zuur in mijn mond vallen. Héérlijk !

Maar je zal me dat natuurlijk nooit zien doen... ! Daar ben ik té oud voor ;)

Ik geef het stokje met plezier door aan Lieve, Bavada en Disfunctionele Huisvrouw (maar wie zich geroepen voelt, mag er natuurlijk ook altijd mee aan de slag...) Ik ben al heel benieuwd...

Gezien : All tomorrow's parties

Slechts één dag heb ik totnogtoe de Gentse Feesten overgeslaan (en ik denk dat het bij die ene dag zal blijven...), en dat was woensdag. Maar ik heb die avond rustig thuis genoten van een muziek-dvd uit de bib : All tomorrow's parties, de documentaire over het wel heel speciale festival met dezelfde naam.

Ooit startte Stuart Murdoch, zanger van Belle And Sebastian, in een soort vakantiekolonie (genre Duin & Zee bij ons) een eigen festivalletje, waarbij hij gewoon artiesten die hij graag hoorde uitnodigde om te komen spelen en samen plezier te hebben op dat vakantiekamp. Intussen zijn er al talloze edities geweest, waarbij telkens één artiest als curator mag optreden en dus de line-up samenstelt. Als ik het goed begrepen heb in de dvd (nederlandstalige ondertitels ontbreken trouwens...), vindt dit festival telkens plaats in zo'n vakantiekolonie.

Deze documentaire bevat grandioze muziek, met heel veel concertfragmenten (uiteraard) maar ook fragmenten als er op terrasjes, op kamers, op het strand,... gejamd wordt, muziek gespeeld wordt,... De sfeer lijkt zeer ontspannen en je krijgt de indruk dat dit festival toch vooral draait om de muzikanten zelf die samen ongein uithalen en musiceren, op een ontspannen, niet-concurrerende manier. Die sfeerbeelden zijn best leuk, maar het is natuurlijk de muziek die het hem doet.

En je krijgt muziek te horen van (hou je vast voor de lange lijst) : Battles, Belle And Sebastian, The Dirty Three, Grinderman, Slint, The Octopus Project, Gossip, Animal Collective, Saul Williams, Micah P. Hinson, Two Gallants, Lightning Bolt, Daniel Johnston, Mogwai, Roscoe Mitchell, A Hawk And A Hacksaw, Seasick Steve, David Cross, Iggy And The Stooges, The Boredoms, John Cooper Clarke, Fuck Buttons, Portishead, Jah Shaka Soundsystem, GZA, Sonic Youth, Les Savy Fav, Akron/Family, Patti Smith, Shellac, The Mars Volta, The Yeah Yeah Yeahs en Grizzly Bear.

Fatih

De Gentse hiphopper Fatih (van Rauw & Onbesproken) slaagt erin op zijn debuutalbum Contradictio in terminis een inkijk te geven in zijn afkomst (Gents en Turks), op beats en muziek die tussen het betere werk rechtblijven. Met een sappige tongval (en soms zelfs regelrecht dialect) verhaalt hij over het leven in buurten als het Rabot, Nieuw-Gent, de Brugse Poort en Ledeberg, maar evenzeer over hoe het is om als Turkse Gentenaar dag in dag uit te ondervinden hoe een plaats vinden allesbehalve evident is wanneer iedereen vooral die afkomst ziet en amper verder kijkt.


Voor wie in Gent woont, zitten de nummers natuurlijk vol bekende verwijzingen. In die zin is het nummer 9000 een representatief nummer, dat precies het leven in Gent (9000 is de postcode) bezingt. Toch is de boodschap universeler dan de stad waar zich alles afspeelt, en dat onderstreept muziek die put uit rijke tradities uit Europa, de VS en Turkije.
Ook nummers als Drie generaties en Honger zijn er pal op, zowel muzikaal als tekstueel. Eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op dit album. Grappig is trouwens ook hoe Walter De Buck als een soort oom ook even zijn mening geeft over tegenstrijdigheid, in Skit 1. In Skit 2 zet Orhan zich af tegen goedbedoelende linksdenkenden wiens integratie (wat van 2 kanten moet komen...) zich in een overdrijving beperkt tot "kebab eten en met hun gat schudden op zogenaamde wereldmuziek".
Voor wie in Gent woont en open staat voor een stevige brok hiphop, is dit een absolute aanrader, en voor alle anderen maak ik me sterk dat zij ook wel hun gading kunnen vinden in wat in de eerste plaats goeie muziek is...



Hier kan je vinden waar je het album kan kopen. Alle lyrics van de nummers zijn hier te vinden.
Op maandag 26 juli (de laatste dag van de Gentse Feesten) treedt Fatih op in Los Perros Calientes (Goudstraat 2 in Gent), rond 23 uur. Op tijd komen is de boodschap, want het is een kleine locatie en er wordt behoorlijk wat volk verwacht...
En bovendien mogen we jullie alvast laten proeven van één van mijn favoriete nummers, waarvoor binnenkort ook een clip uitgebracht wordt (hou dus ook deze blog in de gaten) :

9000 - Fatih (mp3)

Gentse Feesten : We Seem To Have Misplaced Our Igloo + 65daysofstatic

Op de eerste avond van Boomtown maakte ik kennis met 2 bands waarvan ik de muziek eigenlijk nog niet kende, maar wiens naam ik de laatste tijd al vaker zag opduiken. Nieuwsgierig trok ik dan ook naar de Kouter, en op het Alles kan podium mochten de Kortrijkzanen van We Seem To Have Misplaced Our Igloo mij overtuigen met krachtige powerpop en rock met genoeg electronicatoetsen om associaties op te roepen met hun stadsgenoten Goose. Al tijdens de soundcheck straalden ze jeugdig enthousiasme, gekoppeld aan een vrij ontspannen houding, uit en ze leken vooral veel plezier te beleven samen.

Dat spelplezier straalde er ook tijdens het concert vanaf, en de nummers werden door het publiek telkens warm onthaald. Met een bassist die mij wel heel erg veel deed denken aan Jack Black als Barry in High fidelity, die in één nummer even de plaats mocht innemen van de frontman, werden de nummers krachtig voortgestuwd, terwijl de gitaren en synthesizers zich daaromheen kronkelden. Het zou mij niets verbazen als we deze band nog vaker terughoren...

Op het hoofdpodium speelde alweer een bassist een hoofdrol. De imposante verschijning van de bassist van 65daysofstatic, het ene moment heftig worstelend met zijn basgitaar en het volgende moment stokstijf staand als op het moment net voor je een benji-jump waagt, trok veel aandacht naar zich, maar ook de andere groepsleden gingen er tegenaan met een energie die al aardig in de buurt kwam van hoe ik enkele jaren geleden And You Will Know Us By The Trail Of Dead zag tekeergaan op Pukkelpop (nog steeds het meest energieke en agressieve concert dat ik ooit zag...) Méér dan uur wisten ze ons te boeien, het publiek (dat meermaals tekenen van herkenning gaf met uitbundig gejuich) mee te sleuren op een roetsjbaan van math rock (ja, zo heet hun variant van post-rock blijkbaar...), en dat alles zonder één woord te zingen.

En zo bracht 65daysofstatic muziek die Tortoise, Mogwai and Godspeed You! Black Emperor voorzag van de metal-energie en vleugjes Chemical Brothers. In het slotnummer klonken ze minutenlang zelfs helemaal als het beste van die laatstgenoemden, met in de slotminuten ook nog eens gemartelde gitaren waarvan de angstkreten opgenomen en nog eens door mangel gehaald werden. Jammer dat er geen bisnummers meer kwamen, want dit vroeg gewoon om méér...

Gentse Feesten : Zing mee met Drs. P

Bij Sint-Jacobs bracht Jan De Smet (De Nieuwe Snaar) een tribute aan de Nederlandse dichter en cabaretier drs. P (die zelf al 92 jaar is en al lang niet meer optreedt). Hij bracht daartoe Fay Lovsky mee en Arne van Dongen. En zo verblijdden ze ons met innemende strofen, jubelende refreinen en magische songgehelen (u merkt het, ik ben nog helemaal in de sfeer...) waarin de liefde, de literatuur, de lente, maar ook meer aardse dingen als bananen en veerponten bezongen worden.

Omdat mijn zoontje intussen helemaal moe geworden was, hebben we het concert niet volledig kunnen meepikken, maar gelukkig krijgen we een herkansing op Boterhammen in het Park (met daarna ook nog Kapitein Winokio).
En om u te laten meegenieten, nog enkele filmpjes van de enige echte drs. P :

De veerpont

Dodenrit (troika)

Gentse Feesten : Walter De Buck + DJ Balcony Jumpers + Roland & Wigbert

Op de openingsavond van de Gentse Feesten kan je eigenlijk niet om hét Gentse monument, de man die ooit (41 jaar geleden?) de Gentse Feesten opnieuw lanceerde : Walter De Buck. En dus kies ik er net als velen voor om elk jaar opnieuw te gaan luisteren hoe hij Bij Sint-Jacobs als eerste act aantreedt. Vorig jaar, toen hij 75 jaar werd, viel mij al op hoe de ouderdom stilaan begint te wegen, en ik was dan ook verrast dat hij dit jaar zijn optreden begon met enkele nieuwe nummers. Misschien moeten we nog gewoon worden aan die nieuwe liedjes, maar ze leken mij nu niet meteen tot het beste uit zijn oeuvre te gaan behoren... Gelukkig zette hij na een tijdje een rijtje klassiekers in. Eerst werden we getrakteerd op sociale liederen van Karel Waeri (Koevoet is beter dan boelie, Pater klokkenluider en De 4 weefgetouwen) en dan volgden nog 3 klassiekers uit zijn eigen repertoire : In mijn stroatse zijn 't allemoal kommére, 'k Zou zo gére wille leven en natuurlijk ook het "Gents nationaal volkslied" 't Vliegerke. Ook nu weer haperde Walter in één van die bekendere nummers eens (tekst kwijt), maar het was vooral toen hij na zijn optreden meezong met de dagelijkse Gentse Zangstonde, dat zijn leeftijd toesloeg : tweemaal zette hij een strofe in die we al net gezongen hadden...

Maar dat doet natuurlijk niets af aan de nostalgische, traditionele trip die zijn optreden, als opener van de Gentse Feesten, toch telkens weer is.

De Gentse Zangstonde werd bovendien aangekondigd door niemand minder dan Jezus zelve..., die ook nog eens zijn traditioneel mopke (zie bijgedachten als je het eens wil lezen...) mocht komen vertellen.

Op het Emile Braunplein heeft Radio Modern het Duvel Droomschip dit jaar zowat overgenomen, en dat betekent heel veel muziek uit de jaren '30 en '40, bigband, swing,... Er zijn ook optredens (maar die heb ik gisteren gemist wegens o.m. Walter De Buck) en voor en na draaien DJ's. Op de openingsavond daar mochten The Balcony Jumpers het publiek tot dansen uitnodigen, en met muziek die helemaal gedrenkt is in de vooroorlogse periode, maar die verrassend bekend in de oren klonk (al is dat natuurlijk ook omdat sommige hedendaagse artiesten deze muziek ontdekt hebben en -vaak van een beat voorzien- heruitbrengen...). Hoedanook, al werd er nog niet zoveel gedanst, de sfeer zat er goed in en 't is een verademing om ook dit soort ondergewaardeerde muziek te mogen proeven op de Gentse Feesten.

In het Baudelopark stonden op het (dit jaar overigens anders opgestelde) podium slechts 2 mannen met hun gitaren, maar als het Roland en Wigbert betreft, blijkt dat natuurlijk ruimschoots voldoende. Virtuoze gitaarpartijen maakten van de bluesnummers (o.m. Jimi Hendrix' Red house) een waar genot. Roland, in trainingsjack van wereldkampioen Spanje, soleerde magistraal, en Wigbert liet horen dat hij alles heeft om de nieuwe Roland te worden (maar zoiets vraagt natuurlijk veel jaren tijd...)

Gentse Feesten : openingsstoet

Met mijn zoon (en zélfs op zijn eigen vraag, mag ik er als trotse vader aan toevoegen...) heb ik de Gentse Feesten ingezet met de traditionele openingsstoet. Als kind misten we die ook geen enkel jaar, en ik zet met plezier die traditie voort...

Opvallend veel plezante, allesbehalve traditionele fanfares trouwens in de stoet, en dat had natuurlijk alles te maken met het optreden vanavond van De Propere Fanfare met Oevertuur Fanfaar, een bonte mengeling van grappige, ludieke fanfares en marionetten.

Enkele sfeerfoto's :

Lied van de week : week 28 - 2010

Born free - M.I.A.

Ik hoorde al veel goeds over het nieuwe album van M.I.A., /VV\Y/\, dat pas verscheen, en deze singel eruit is alvast (opnieuw) een opwindende brok compromisloze muziek, geboren uit verschillende genres. En opnieuw is er gekozen voor een video die helemaal in your face is, en wel zeer expliciet gewelddadige beelden bevat...

Je kan het album hier kopen.

Lyrics :

Whooo!
Yeah man made powers
Stood like a tower higher and higher hello
And the higher you go you feel lower, oh
I was close to the end staying undercover
Staying undercover
With a nose to the ground I found my sound

Got myself an interview tomorrow
I got myself a jacket for a dolla
.............
And the car doesn't work so I'm stuck here
Yeah I don't wanna live for tomorrow
I push my life today
I throw this in your face when I see ya
I got something to say
I throw this shit in your face when I see ya
Cause I got something to say

I was born free (born free)
I was born free (born free)
(bo-bo-born free ....)

You could try to find ways to be happier
You might end up somewhere in Ethiopia
You can think big with your idea
You ain't never gonna find utopia
Take a bite out of life make it snappier yeah
Ordinary gon super trippyer
So I check shit cause I'm lippyer
And split a cheque like Slovakia

Yeah I don't wanna live for tomorrow
I push my life todayI throw this in your face when I see you
I got something to say
I throw this shit in your face when I see you
Cause I got something to say

I was born free (born free)
I was born free (born free)
I was born free (born free)
(bo-bo-born free ....)

OooohI don't wanna talk about money, 'cause I got it
And I don't wanna talk about hoochies, 'cause I been it
And I don't wanna be that fake?, but you can do it
And imitators, yeah, speak it
Oh Lord? whoever you are, yeah come out wherever you are
Oh Lord? whoever you are, yeah come out wherever you are
And tell em!

Born free (born free)
I was born free (born free)
I was born free (born free)
(bo-bo-born free ....)

Gentse Feesten 2010

Hét hoogtepunt voor een echte Gentenaar én cultuurliefhebber zijn toch elk jaar weer de Gentse Feesten. Net als de voorbije jaren maak ik alvast een voorselectie van wat er zoal te beleven valt en wat mij de moeite waard lijkt, maar dat is maar een fractie uit het volledige aanbod dat je hier kan terugvinden.

Dingen om zeker naar uit te kijken :

• Het begon allemaal Bij Sint-Jacobs, en ook daar kan je dit jaar weer genieten van o.m. Walter De Buck (17/7), De Propere Fanfare (17/7), Doctorandus P (18/7), Willem Vermandere (18/7), Harvey Quinnt (20/7), Stijn (20/7), Howie & Linn (20/7), My Little Cheap Dictaphone (21/7), AedO (23/7), The Wolf Banes (24/7), The Scene (25/7), Freddy De Vadder & De Bende Van Miènde (26/7) en traditionele afsluiter Raymond van het Groenewoud (26/7). Dagelijks is er om 21u een Gentse zangstonde. In het Baudelopark zijn er dansinitaties en optredens van o.a. Nona Mez (18/7), The Bear That Wasn't (19/7), Toman (23/7), Esta Loco (24/7) en Marble Sounds (26/7)
• Op het Boomtownfestival spelen op de Kouter en in de Handelsbeurs o.m. 65daysofstatic (20/7), We Seem To Have Misplaced Our Igloo (20/7), Vivian Girls (21/7), Joe Gideon and the Shark (22/7), Archie Bronson Outfit (22/7), Isbells (22/7), John Parish (23/7), Amatorski (23/7), Shearwater (dé Gentse Feesten-tip voor mij ; 24/7), The Go Find (24/7) en DAAU (24/7)
• In de Vooruit is er als vanouds 10 days off, met o.a. Dr Lektroluv (16/7), Efdemin (18/7), Lefto (19/7), Andy C & MC GQ (19/7), Slagsmalsklubben (20/7), Hot Chip DJ's (20/7), Felix Da Housecat (20/7), The Glimmers (20/7), Benga (22/7), Tiefschwarz (23/7), Fagget Fairys (24/7), Shameboy (24/7), J-Wow featuring Kalaf / Buraka Som Sistema soundsystem (26/7)
• Er is natuurlijk het straattheaterfestival MiraMiro (vooral vanaf 22/7 t.e.m. 25/7) en het Puppetbuskersfestival, met voorstellingen voor jong en oud
• Op Polé Polé aan de Gras- en Korenlei worden we vermaakt door o.m. Flip Kowlier (19/7), Baloji (20/7), Discobar Galaxie (22/7), The Whodads (23/7), Terrakota (24/7), Postman (25/7) en Buscemi (26/7)
• vzw Cirq presenteert gekte in allerlei vormen en maten op Bataclan in de Willem de Beersteeg, nabij de Krommewal
• Omdat 10 days off slechts een deel van de Vooruit gebruikt, wordt daar ook Hotel Jarretelle georganiseerd, een burlesque festival
• Verder is het ook nog uitkijken naar The Balcony Jumpers (E. Braunplein ; 17/7), Gili (Korenmarkt ; 18/7), Daan (Sint-Baafsplein ; 19/7), Das Pop (Sint-Baafsplein ; 21/7), Top of the Pops met DJ's Nik Kershaw, Mr. T & Thijs El Boucho (Vlasmarkt ; 22/7) en De Mens (Korenmarkt ; 25/7)
• Optredens in De Charlatan (Peter Pan Speedrock - 17/7 ; Madensuyu - 18/7 ; Nid & Sancy - 19/7 ; Roadburg - 25/7 ; Team William - 25/7 ; Creature With The Atom Brain - 26/7) en de Kinky Star (We Seem To Have Misplaced Our Igloo - 17/7 ; Kapitan Korsakov - 18/7 ; Boston Tea Party - 23/7 ; Thee Andrews Surfers - 25/7) zijn ook niet te versmaden...

En verder zijn er nog een heleboel toneel- en cabaretvoorstellingen, rondleidingen, wandelingen, poppentheater, musea, markten,...

Budam

Het is met de muziekscene op de Faroer Eilanden als met hun nationale voetbalploeg : je weet ergens wel dat het bestaat, maar wie denkt er echt ooit eens aan ?

Inschatten wat je mag verwachten, is dan ook zeer moeilijk als je een album (Stories of devils, angles, lovers and murderers) voorgeschoteld krijgt van één van de weinige inwoners van deze eilanden, ergens tussen Schotland en Ijsland in. Gezien de muzikale verwennerij die we de laatste jaren (sinds Sigur Ros) mochten ontvangen uit Ijsland, hadden we ons al ingesteld op de perfecte soundtrack bij slapende vulkanen en uitgestrekte ijsvlaktes, en hop, daar valt Budam binnen als Tom Waits ten tijde van The black rider : stomende cabareteske muziek met instrumenten die je in visserscafés op afgelegen plaatsen verwacht. Het zou ons niet verbazen mochten kruiken bier hevig meegewiegd worden, natuurlijk onhoorbaar op een zilveren schijfje.
In de eerste drie nummers wordt er vrolijk van hetzelfde vat getapt. Budam heeft niet de typische grom waarmee Tom Waits zo imposant kan uitpakken, en wellicht is dat het tikkeltje extra dat we dan nog missen. Maar dat gemis wordt langzaamaan goedgemaakt. Naarmate we verder opschuiven in de tracklist, schuifelt hij meer en meer weg van het geluid dat het openingstrio kenmerkte. Er blijven oorspronkelijk nog heel wat echo's van Tom Waits, maar dat zijn dan stilaan associaties naar de Waits voor hij aan het grommen sloeg.
Vanaf het vierde nummer dachten wij spontaan ook nog wel eens aan Nick Cave en later zelfs aan The Walkabouts, maar Budam had ons dan al overtuigd dat hij een eigen smoelwerk (én geluid) heeft.
We verlaten de ruige zeemansbar niet meer (in onze fantasie verbroederen de schapenboeren en de ruwe walvisjagers terwijl ze de stoerdoenerij langzaam inruilen voor hartverscheurende verhalen over de miserie die hen treft in de vorm van kanker en begrafenissen van dierbare vrienden). Budam neemt de tijd om zijn verhalen op te bouwen, ook muzikaal, en de jazz-, blues- en americana-invloeden nestelen zich in de nummers. Hoogtepunten zijn “Balthazar and the angel”, “The yoni” en het magistrale kankerepos (het klinkt morbide, maar anders kan ik het niet noemen) “Da da dey da dey”. Alle nummers zijn trouwens met elkaar verbonden en moeten samen een verhaal vertellen.
Een bijzondere vermelding gaat ten slotte naar “Do that thing”. Gehijg van een vrouw en een man vormen niet alleen de voorbode van de geile dialoog die zich tussen hen ontvouwt, maar werkt ook als uitstekende outro. De expliciete tekst laat zich uitstekend bedienen van muziek die zich op een niet voor de hand liggende manier naar een climax laat voeren en dit nummer is zowat het meest sexueel opwindende, geile nummer dat we in jaren gehoord hebben. Het bevat voorspel, pompende opwinding, het hoogtepunt én de sigaret nadien...
Als dit album representatief is voor de muziekscene van die onbekende eilanders, wordt het de hoogste tijd om ter plaatse eens de muziekbars te gaan afschuimen...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Gelezen (35)

Me talk pretty one day - David Sedaris

David Sedaris wordt geroemd om zijn humor, die typisch New Yorks heet te zijn. Hij schrijft voornamelijk (enkel?) autobiografische verhalen, en nadat de man in enkele TV-programma's werd aangeraden, waagde ik me aan een boek van hem. De tip indachtig dat je hem het best leest in het Engels om ten volle de grappen en woordspelingen te begrijpen, ging ik dus meteen voor het origineel.

De kortverhalen in dit boek zijn zondermeer autobiografisch, al zal de auteur niet om overdrijvingen en verdichtingen verlegen hebben gezeten. De humor deed mij de hele tijd nogal sterk denken aan Seinfeld, zo'n reeks waar je voor of tegen bent, net omwille van de heel specifieke humor.

Ha-ha-geestig is het zelden, maar grappig vaak wel. Ik zou niet meteen durven beweren dat ik nu verslingerd ben geraakt aan Sedaris en onmiddellijk al zijn andere boeken wil gaan lezen, maar ik sluit toch ook niet uit dat er nog zullen volgen. Een aanraderTJE, zou ik durven stellen...

Guitar man - Will Hodgkinson

Een vriend raadde me dit boek aan (en leende het me bovendien), en daar had hij volkomen gelijk in. Will Hodgkinson, een muziekjournalist, besluit (in ware midlife-crisisstijl) een gitaar te kopen, erop te leren spelen en na 6 maanden een concert te geven (kwestie van een concreet doel voor ogen te stellen). Hij wil niet alleen maar gitaar leren spelen (dat had wellicht maar een saai boek opgeleverd), maar hij wil ook doordringen tot de essentie van de gitaar en haar plaats in de populaire muziek (folk, blues, rock,...).

Het boek komt een beetje traag op gang, maar eens Hodgkinson beschrijft hoe hij door de VS trekt op zoek naar de roots van de muziek die hij wil leren spelen, krijgt het verhaal vaart, wordt het bovendien interessant en leren we meer en meer de humor van de auteur kennen. Op zijn beste momenten komt hij aardig in de buurt van Nick Hornby, al is dat geen niveau dat constant gehaald wordt...

Boeken waarin muziek een (hoofd)rol spelen, interesseren me. Hornby's High fidelity blijft voor mij de absolute klassieker op dit vlak, maar dit boek mag zeker niet ontbreken in het rijtje prachtige "rockboeken". Hodgkinson beschrijft zijn ervaringen, zowel de leuke (Byrds-oprichter en -gitarist Roger McGuinn, T-Model Ford, The Black Keys) als de tegenvallende (Nashville, Les Paul) en zelfs het einde zeilt mooi om meligheid heen.

Will Hodgkinson schreef hierna nog een boek waarin hij leert songs schrijven en opnieuw mensen opzoekt om hem daarbij te helpen, en dat ga ik vast en zeker ook lezen...

Filmpjes : vakantie in Bellingwolde

Wie nog enkele filmpjes wil bekijken van onze vakantie, kan hieronder doorklikken :

Demonstratie kanonschieten in Bourtange

Spelen in de tuin (variatie op "Eén, twee, drie, piano")

Zeehondencrèche Pieterburen

Spelen in het Lauwersmeer : 1 - 2 - 3 - 4

Vakantie in Bellingwolde

De voorbije week gingen we met ons drietjes (de 2 kinderen en ikzelf dus...) op reis naar het noorden van Nederland. In de provincie Groningen, dicht bij de Duitse grens, huurden we een "achterhuisje" in het dorpje Bellingwolde.



Toeristisch kan je deze noordelijke Nederlandse provincie nauwelijks noemen, maar het is er echt wel prachtig, vooral voor wie rust zoekt, wil fietsen en wandelen, van natuur houdt en eens een ongewone bestemming wil uitproberen. Uiteindelijk is het amper 400 km van Gent, en het is er toch helemaal anders. Begin juli is het er bovendien voor de meeste leerlingen nog net geen vakantie, het is er iets frisser dan hier (concreet betekende dit voor ons nu temperaturen tussen 25 en 30 graden) en de dagen zijn er iets langer dan hier...

We zochten een evenwicht tussen rustig wandelen en fietsen in de buurt van ons vakantiehuisje, en enkele uitstapjes in de (wijde) omgeving. Eens te meer bleek een week te kort om alles te doen wat we van plan waren, maar desalniettemin genoten we er volop van.


We bezochten het vestingstadje Bourtange, waar op zondag in het toeristisch seizoen om 15u telkens een demonstratie start van exercitie-oefeningen uit de 18e eeuw én kanonschieten (de ware attractie van de dag natuurlijk...).



Uiteraard wandelden we door de prachtige studentenstad Groningen, waar we genoten van de marktjes en markten, waar we jammer genoeg het voor herstelwerkzaamheden gesloten Groninger Museum (een staaltje moderne architectuur om u tegen te zeggen, met volop verwijzingen naar interieurdesigner Alessi) niet konden bezoeken en waar het leuk verpozen was in het park.



We bezochten de zeehondencrèche in Pieterburen, waar gewonde, zieke en van hun moeder gescheiden zeehondjes opgevangen en verzorgd worden tot ze weer uitgezet kunnen worden in de Waddenzee, reden verder door naar de kust (geen strand, maar wadden, met grazende schapen -en één dood schaap aan de dijk- en zicht op Schiermonnikoog), reden even Friesland binnen aan de andere kant van het Lauwersmeer. Omdat het al te laat was om nog veel te hebben aan een overtocht naar Schiermonnikoog, zochten we dan maar een speelstrandje langs de oevers van het Lauwersmeer. We wandelden een 5,5 km bewegwijzerde natuurwandeling in Ter Wupping en fietsten wat in de buurt. Vlakbij aan het veen ontdekten we een vuvuzelaboom (hij gonsde van de bijen...) en we zagen hertjes, lama's en ezels. Insecten, slakken, vogels en planten werden aan een grondige natuurinspectie (met verrekijker, vergrootglas, insectenpotje,...) onderworpen en natuurlijk speelden we binnen en (vooral) buiten. We kochten wat typisch Nederlandse producten voor thuis (het aanbod aan hagelslag is er groter, en waar in België vind je nog (koude) groenepepersaus van Calvé ?). In Groningen waren we helemaal gecharmeerd van Toy Toy, een retro winkeltje vol speelgoed en kitcherige hebbedingetjes, (een soort Zsa Zsa Rouge in het groot) en we steunden de zeehondencrèche in hun aardig souvenirwinkeltje. En we smulden ijsjes !


Uitgewuifd tot we achter de bocht verdwenen, keerden we terug naar Gent, helemaal opgeladen en uitgerust, helemaal tevreden en boordevol vakantie-ervaringen en -herinneringen...

Lied van de week : week 27 - 2010

Holiday - Vampire Weekend

Het valt niet meer te ontkennen nu ik alweer een nummer van Vampire Weekend tot lied van de week kroon : ik ben helemaal weg van hun album Contra. Ook deze single is weer een schot in de roos, met vrolijke, zomerse, Afrikaanse klanken en die typische stem van de zanger die op een heel poppy manier zingt (positief bedoeld). Ik hoorde hen in het verleden al vergeleken worden met Talking Heads, en wat ze alvast met die fantastische band gemeen hebben is dat ze erin slagen mooie, pure pop te maken terwijl ze zich niet verlagen tot zomaar wat voor de hand liggende elementen samenvoegen tot een geheide hit...

Je kan het album nog steeds hier kopen.

Lyrics :

Holiday, o, a holiday !
And the best one of the year
Dozing off underneath my sheets
While I cover both my ears

But if I wait for a holiday
Could it stop my fear?
To go away on a summer's day
Never seemed so clear

Holiday, still so far away
Our republic on the beach
I can't forget just how bad it gets
When I'm counting on my teeth

But if I wait for a holiday
Could it stop my fear?
To go away on a summer's day
Never seemed so clear

A vegetarian since the invasion,
She'd never seen the word bombs
She'd never seen the word bombs
Blown up to 96 pt futura
She's never seen an AK
In yellow-y dayglo display
A T-shirt so lovely, it turned all the history books
Grey

I've got wheels, I've got cutter spray
And a healthy sense of worth
Half of me is the gasoline
But the other half's the surf

So if I wait for a holiday
Could it stop my fear?
To go away on a summer's day
Never seemed so clear

Lied van de week : week 26 - 2010

Mo ba nin - Flip Kowlier

Eigenlijk vind ik het hele album Otoradio, waarop Flip Kowlier zich tot reggae bekent, een mooi, relaxed plaatje, dat zonder echt veel uitschieters en zonder echt tegenvallende nummers een leuke, frisse toets geeft aan de zomer, aan het oeuvre van Kowlier én aan radiovriendelijke reggae. De single, Mo ba nin, illustreert perfect wat ik bedoel : sappig Westvlaams op een bedje van bezwerende reggaetonen.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics :

Ze vroeg ok ze te ljillik vonne
Mo ba nink
Ist iets an eur accent misschien
Mo ba nint
Kank u ip andre gedachten bring
Mo ba njiih
Iets dai wilt of zels nog andre dieng
Mo ba nin

Het is algemjin geweten kan do wok ni veel aan doen
Wik dat is zal oltit zin ti lik de moate van min skoen
Oi nie vraeg ton kui nie weten en pertank kennis is macht
Van et erte noa de plaete met de auto deur de nacht

Ze zei dat was voer eur te teasen
Mo ba nint
Ie hoat toch niemand anders kiezen
Mo ba nin
Ze vroeg ist ton min spraekgebrek
Mo ba nint
Riekik miskien ut minnen bek?
Mo ba njiih

Ik é te veel last - ki te winnig last
Nen echte smirlap - ik ben ne supergast
't Is te veel bas - 't is te winnig bas
Tis 't ongezond - ti met ananas

Ti hin melodie - 't i te melodieus
Tis een prente - zie is echt affreus
't Is de veel dit - 't is te winnig da
Ik it hjil het - kgoa noa Canada

't Is nen ongeschreven wet dai veel mjir pakt dan dai fret
Ik i olles dak ik wille moa nix dai echt nuodig it
De conditie is een rampe en ik stoa wok stekevet
Ik i olles dak ik wille moa nix dai echt nuodig it

Ze vraagt ok mie te goed voele
Mo ba nink
Ot is dakkik nog iets nuodig i
Mo ba nink
Vind je mi misschien een bitje dom
Mo ba nink
Kannet later nog in orde kom
Mo ba nint

Kentering

Het is niet iets van vandaag, niet van gisteren,... Het is al een hele tijd aan de gang. Zoiets gaat nu eenmaal niet van de ene op de andere dag.
Maar het is intussen wel onmiskenbaar geworden. Ik ben veranderd. De situatie is veranderd. Na de scheiding en na de breuk met V. zat ik diep, heel diep. Het ging ook (bijna) allemaal mis op dat moment. Ik slaagde er niet in om een goede modus vivendi te vinden op de dagen dat mijn kinderen hier waren en moest lang (en hard) zoeken hoe ik de dingen alléén kon doen i.p.v. samen met hun moeder. Zelf hadden ze het ook lastig, en sommige dagen leken meer op een gevecht, op armworstelen, maar dan "voor écht"... Ik voelde me zelf ook helemaal niet goed, was helemaal ondersteboven van de gebeurtenissen in mijn leven en het ene terrein waar het wel nog goed leek te lopen, daar had ik enorm veel schrik dat het ineens zou instorten.
En nu, een jaar later, voel ik me goed. Mijn kinderen en ik vonden elkaar, en we kregen ons leventje samen georganiseerd, en zowel zij als ik genieten van het samenzijn. En wanneer we deze vakantie samen een week weggaan, dan is het in het volste vertrouwen dat dat leuk zal zijn, en dat ik het alleen kan beredderen, zo'n weekje samen. En dan heb ik er ook alle vertrouwen in dat ze vrede hebben met dat dit hun leven is : soms bij mama, soms bij papa. En dat waar hun leven zich op dat moment afspeelt, het goed kan zijn (ook als dat papa is).
En ik ben weliswaar nog steeds single, maar dat maakt me niet meer onrustig. Ik heb er vertrouwen in dat ik wel iemand zal tegenkomen (of misschien ben ik haar al tegengekomen, en is er stilletjes iets aan het ontkiemen, wie weet...), en het hoeft niet meer zo nodig liever-gisteren-dan-vandaag. Ik heb heel wat leuke mensen leren kennen, mannen en vrouwen, en ik merk dat ikzelf ook anders in het leven en in de wereld sta : rustiger én meer vastberaden.
Verdriet dat ik had, is niet weggeduwd maar heeft een plaats gekregen en ik kan me, ook al herinner ik me zonder problemen hoezeer ik geraakt werd door de plotse omwenteling vorig jaar, gelukkig voelen en "in vrede met" het leven zoals het is.
De kentering is stilletjes gekomen, niet meer aanwijsbaar. De mensen die me dierbaar zijn, hebben soms een nieuwe plaats moeten zoeken (of ik heb een nieuwe plaats tegenover hen moeten zoeken), maar ze zijn er nog steeds, en ze zijn elk op hun manier belangrijk voor me. En heel wat nieuwe, toffe mensen kregen ook een plaats in mijn leven en ik voel dat het goed is...
Vandaag kan ik zeggen : ik voel me best wel gelukkig, en morgen zal ik dat wellicht nog steeds zijn...

Lied van de week : week 25 - 2010

Swoon - The Chemical Brothers

De opwinding die ze veroorzaakten met hun eerste singles zullen ze waarschijnlijk nooit meer evenaren, maar dat neemt niet weg dat The Chemical Brothers nog steeds erg goeie dance maken. Op hun nieuwste album, Further, bewijzen ze opnieuw dat ze nog steeds één van de beste acts in het genre zijn, en de eerste single uit dat album mag er dus opnieuw zijn ! Swoon begint zeer zomers, en wordt na een dikke minuut een vintage Chemical Brothers track, met de beats over de melodie en backing vocals gestrooid als walnoten in een goeie salade...

Je kan het album hier kopen.

Lyrics :

Just remember to fall in love,
there’s nothing else,
there’s nothing else

(repeat)

Stuart Moxham

Horeca-uitbaters van Vlaanderen, hier volgt een gouden tip: Personal best van Stuart Moxham is het perfecte plaatje om heel uiteenlopende klanten tevreden te houden. Je jaagt met de zomerse popdeuntjes geen enkele klant weg en ook de échte muziekliefhebber hoort dat meteen dat je tenminste smaak hebt.

Stuart Moxham, gitarist van Young Marble Giants (herbeluister nog eens hun mooie Colossal youth), koos zijn persoonlijke favorieten uit de periode 1981 – 2009, als voorproefje voor zijn dit jaar te verschijnen nieuwe soloalbum. Het zijn nummers die al verschenen op eerdere platen of die hij her en der opnam. Typisch Engelse popliedjes worden afgewisseld met enkele instrumentals. Soms klinkt Moxham als Billy Bragg wanneer die het preken achterwege laat (zoals in de kalme nummers op diens Don't try this at home) of als de rustige, ouder geworden Kevin Ayers (ten tijde van Still life with guitar). Op andere momenten roepen de gitaren, piano, bellen en trompetten Spaanse terrasjes of Parijse pleintjes op en alles klinkt voortdurend ingetogen vrolijk.

Daar zit meteen ook het probleem van dit album. Elk liedje op zich is best mooi en zou zonder moeite een plaatsje veroverd hebben op het vroegere Radio 1, maar te vaak wordt gebalanceerd aan de verkeerde kant van “té braaf”.Geen enkel lied slaagt erin om naar voren te springen en op te vallen tussen de andere nummers. Dat het drietal “Instru(mental) #1”, “Settled hash” en “Last train to Barry” dat enigszins doet komt enkel doordat Moxham ineens de drummachine en de synthesizer lijkt ontdekt te hebben (al zijn de drie nummers verspreid in de tijd opgenomen) en er opeens een meer elektronische wind doorheen waait.

Best een sympathieke kerel dus, die Stuart Moxham, en zijn liedjes zijn altijd goed. Zijn rapport staat dan ook vol 7's en 8'en. Daarmee situeert hij zich nét boven het klasgemiddelde. Dat je voortdurende geneigd bent te refereren naar andere albums en dat geen enkel nummer opvalt op een album met 20 nummers, verraadt wel een leerling die nooit opvalt, altijd netjes zijn huiswerk maakt en zijn lessen leert en die je op de klasreünie bijna vergeet uit te nodigen... Enkel de horeca kan hier écht tevreden mee zijn: beter dan muzak, en toch niemand voor het hoofd stoten.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.be

Lied van de week : week 24 - 2010

We no speak Americano - Yolanda Be Cool & Dcup

Mijn Facebook-vrienden die me lieten kennismaken met bop, swing en rock en de lindy hop zullen me nu misschien afknallen, maar dit nummer met een hoog jaren '30-gehalte lijkt me uiterst geschikt voor hun feestjes... Yolanda Be Cool & Dcup combineren een oud nummer met hedendaagse dance, en al zal ik het zeker geen hoogstaande muziek noemen : het heeft iets onweerstaanbaars !

Je kan dit nummer hier kopen.

Lyrics :

Comme te po`
Comme te po`

Comme te po` capì chi te vò bene
Si tu le parle ‘mmiezzo Americano?
Quando se fa lammor sotto `a luna
Come te vene `capa e di: “ I love you !?

“fa fa l’americano !
fa fa l’americano !
fa fa l’americano !
fa l’americano !
fa fa l’americano !
fa fa l’americano !

…whisky soda e rock ’n roll (x3)...

Lied van de week : week 23 - 2010

Death by diamonds and pearls - Band Of Skulls

Het WK voetbal is begonnen en dat betekent dat ik minder muziek luister, maar deze week toch nog dit mooi lied van de week : de nieuwe single van Band Of Skulls, waarin ze wel heel erg klinken als The White Stripes...

Je vindt het nummer op het album Baby darling doll face honey, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

She grew up in a nice neighborhood
But it didn't do her no good
Cause she's just a sum of her influence
Hell, and I can't tell you the difference
By the cracked windscreen on her car
Something is telling you don't know how lucky you are
You're just like the rest of those girls

They're all death by diamonds and
Death by diamonds and
Death by diamonds and
Death by diamonds and pearls
Death by diamonds and pearls

You got your figure all nice
But the heart stays colder than ice
You got 25 grand on the bubble
And you're the one telling me that you don't think you're in trouble
I might be a fan of your insolence
But that don't make you the innocent
You're just like the rest of those girls

They're all death by diamonds and
Death by diamonds and
Death by diamonds and
Death by diamonds and pearls