Huisconcert : Amatorski + The Bony King Of Nowhere

Laten we groepen die niet komen opdagen, niet meer aandacht geven dan ze verdienen en volstaan met de melding dat de Canadese groep die gisteren voorzien was voor een huisconcert, in extremis vervangen werd door The Bony King Of Nowhere, waarmee we bovenop een voorprogramma dat die status snel aan het ontgroeien is, ook nog eens een hoop extra's kregen die je nooit zou verwachten (ik leg zo meteen wel uit welke...).



Amatorski heeft amper een eerste EP uit maar wordt al meer dan behoorlijk gedraaid op Studio Brussel, met het mooie Come home, enkele weken geleden nog lied van de week op deze blog. Daarmee waren ze meteen gebombardeerd tot méér dan een gewoon voorprogramma. Het viertal kon gebruik maken van de zachte avond om hun set buiten te spelen (naar het schijnt een primeur voor de huisconcerten, die we misschien maar beter huis-, tuin- en keuken(?)concerten moeten noemen...). Terwijl enkele poezen in de boom achter hen de show probeerden te stelen, was het genieten met de haast verstilde fluisterliedjes die in de avondlucht langzaam opstegen als zorgvuldig gelijkmatig aangeblazen luchtballonnen. Zangeres Inne blijkt niet alleen zeer zacht te zingen, maar ze fluisterde ontzettend verlegen de bindteksten, waardoor ze soms amper te verstaan waren. De schroom en de verwondering om het plotse succes en om de bijval die de groep kreeg van dit publiek, maakten haar extra kwetsbaar en ze leek zich haast te verontschuldigen voor elk woord dat ze sprak. Dat hoefde niet, want het is altijd leuk om van de schrijver van een liedje te horen hoe het tot stand kwam. Vooraleer Come home ingezet werd, vertelde Inne dat ze via haar grootmoeder een stapeltje brieven tussen 2 geliefden in de oorlog had gekregen en zich daarop gebaseerd had voor dit nummer. En de onverwachte headliner Bram Vanparys (The Bony King Of Nowhere) zong net als op plaat mee...


Doordat hij pas enkele uren daarvoor gevraagd was, had The Bony King Of Nowhere geen tijd gehad om een playlist samen te stellen. Met enkel zijn gitaar en stem was het voor hem wat zoeken naar welke nummers zonder méér arrangement zouden werken, vooral omdat de set voornamelijk nieuwe songs bevatte. En zo kregen we dus de wereldprimeur van heel wat songmateriaal voorgeschoteld. Some guys (and girls) have all the luck... Bram, oprecht verbaasd over hoe dicht het publiek wel zit bij zo'n huisconcert (ik zit meestal niet eens zo dicht bij mijn bezoek als gisteren vanop de eerste rij, waar je met je knieën bijna de artiest raakt), slaagde erin om de intimiteit van zo'n concert ten volle te benutten en zoals één van de gasten opmerkte nadat The Bony King Of Nowhere voorzichtig had aangekondigd dat nummer "eens te proberen, maar 'k weet niet of het zal lukken" : "Dat ging nog redelijk goed hé..."
Tussen de nieuwe nummers die het beste beloven voor het tweede album kregen we onder meer mijn lievelingsnummer Maria, waar een verhaal bijhoorde van een gitaar die Bram spotgoedkoop kocht van een man die terminaal ziek bleek te zijn en zijn instrumenten verkocht. Bram was nét op zoek naar een gitaar voor specifiek dit nummer, dat gaat over berusting vinden in je nakende overlijden... Het was niet de gitaar waarop hij speelde, dat zou nét teveel toeval geweest zijn...
En zo kregen we onverwacht een double bill mét primeurs (deels buiten + nieuwe nummers van The Bony King Of Nowhere).

Come home - Amatorski featuring The Bony King Of Nowhere

De debuut EP van Amatorski kan je hier kopen en het debuutalbum Alas my love van The Bony King Of Nowhere is hier te koop.
Geniet intussen nog maar eens van dit nummer dat je krijgt op de website van Amatorski : Same stars we shared (mp3)

4AD concert : Woven Hand (voorprogramma : The Black Atlantic)

Op de eerste rij stond ik gisteren, en dan nog werkelijk vlak vóór David Eugene Edwards, frontman van Woven Hand. In de 4AD in Diksmuide speelden ze een weergaloos concert.


Ze waren werkelijk vereerd, de Groningse band The Black Atlantic, dat ze in het voorprogramma mochten spelen van Woven Hand. Vorig jaar brachten ze een nieuw album uit, Reverence for fallen trees, dat ze opnamen in het kader van In a cabin with, en dat je gratis kon (en kan) downloaden (zie ook mijn eerdere post daarover). Dat is best een fijn album, en het concert gisteren mag je gerust op dezelfde wijze omschrijven. De band heeft enkele leuke nummers, al halen ze niet voortdurend datzelfde niveau. Ze wonnen het publiek ook voor zich met hun enthousiamse en oprechte vreugde het voorprogramma te zijn, hun verhaaltjes tussendoor (over de overleden grootmoeder van de zanger of over hoe één van de bandleden ooit als eens met een andere groep optrad op een boot in Diksmuide) en ze sloten ook bijzonder leuk af met een unplugged nummer waarvoor de zanger met zijn ukelele plaatsnam boven tussen het publiek op het balkonnetje en alle lichten gedoofd werden. Hij leidde het nummer met het verhaal over de ontstaangeschiedenis ervan (op de trein naar Groningen en de conducteur liet hem het lied brengen door de intercom voor alle treinreizigers...). Fijn voorprogramma dus...


Maar het échte werk van de avond kwam natuurlijk van de band van David Eugene Edwards, die me ooit op Pukkelpop (in 1996) al aangenaam verraste (toen nog met 16 Horsepower, dat ik absoluut niet kende maar waaraan ik voor eens en voor altijd verkocht was). Intussen heeft hij met Woven Hand al enkele albums uit, waaronder nét ook The threshingfloor. Uit die plaat werd gisteren rijkelijk geplukt natuurlijk.


David Eugene Edwards zoog letterlijk alle aandacht van het publiek naar zich toe. Net zoals ik hem leerde kennen in 1996, speelde hij met volle overgave. Ogen rolden naar boven (als hij zijn ogen al eens opendeed tijdens een nummer), na enige tijd zat hij volledig in het zweet en zijn benen kregen af en toe af te rekenen met ware convulsies. 's Mans stem klinkt alsof elk nummer met een dringendheid en noodzaak moet gezongen worden en de 2 gitaren en de banjoline (een kruising van een banjo en een mandoline) werden kordaat leeggeknepen van alle noten die de krachtige nummers vereisten.
Dit was alvast het beste concert dat ik dit jaar al zag...

Setlist :

1. Sinking hands
2. The threshingfloor
3. A holy measure
4. Tin finger
5. Swedish purse
6. Dirty blue
7. Kingdom of ice
8. Raise her hands
9. His rest
10. Orchard gate
11. Winter shaker
12. Off the cuff

Encore :

1. Iron feather
2. Kicking bird

Raise her hands - Woven Hand (@4AD, Diksmuide)

Je kan het album The threshingfloor hier kopen (een echte aanrader !)

Les Nuits Botaniques : Tindersticks (support : Francoiz Breut)

De Franse artieste Francoiz Breut, in Vlaanderen vooralsnog onbekend, mocht gisteren in het Koninklijk Circus openen voor Tindersticks. Ze bracht een gitarist en een drummer mee en enkele cd-tjes met geluiden (van vogels o.a.) die ze tussen en de songs als sfeermakertjes gebruikte. Ze werkte blijkbaar al samen met Herman Düne en Joey Burns (van Calexico), en wij hoorden in haar set (met voornamelijk Franstalige nummers) ook echo's van Low en zelfs van Tindersticks. Toch kon ze niet echt overtuigen. Dat heeft misschien te maken met het feit dat ze op geen enkel moment enige herkenning kon teweegbrengen, maar wellicht nog het meest omdat het allemaal nogal vrijblijvend en braafjes klonk. Toch was het geen ongepast voorprogramma voor Tindersticks, want qua sfeer kwam ze enkele malen dicht in de buurt van de single “Plus de liaisons” (hun eigen vertaling naar het Frans van “No more affairs”) die Tindersticks in 1995 uitbracht.

Zoals een middenmotor uit de Belgische voetbalcompetitie zich verhoudt tot pakweg Chelsea, zo verhoudt het voorprogramma zich ook tot Tindersticks. Je hoorde vanaf openingstrio “Falling down a mountain”, “Keep you beautiful” en “Sometimes it hurts” dat deze band écht wel meer dan een klasse hoger speelt. Muziek die doorgaans gedragen werd door 3 tot 4 gitaren, af en toe één of meerdere orgels en met een rijk instrumentarium (zelfs de triangel bleef niet onbenut) werd gelardeerd met die typische stem van Stuart Staples, die zelfs in de (weinige) bindteksten klinkt tussen schroom en verslagenheid. Het was een avond waarop Tindersticks zou wisselen tussen meer melodieus en ritmisch werk en de tristesse die hen kenmerkt vanaf hun eerste platen. Zo werd single “Black smoke” (dat ik een vrij atypisch nummer blijf vinden voor deze band), hun misschien wel meest op een “gewoon” rocknummer gelijkende song, gevolgd door de piano-intro die zo mooi openbloeit tot “Factory girls”. Het publiek genoot en ook Staples zelf leek te genieten van het concert en de speciale band met deze zaal, waar Les Nuits Botaniques zich op beroemt (het was al het vijde optreden op dit festival), viel zowat van 's mans gezicht af te lezen. In twee bisrondes bespeelde Tindersticks in amper 4 songs opnieuw het hele spectrum dat ze beheersen.
De band kan dan ook putten uit een heleboel nummers uit hun albums (en zelfs uit de solo-albums van Stuart Staples, zoals het magistrale “Marseilles sunshine”). Of zoals de zanger zelf verzuchtte vooraleer op het einde van de tweede bisronde “Raindrops” in te zetten (toen allerlei verzoekjes uit de zaal geroepen werden) : “So many songs...”

Setlist :

1. Falling down a mountain
2. Keep you beautiful
3. Sometimes it hurts
4. Marbles
5. Bathtime
6. Marseilles sunshine
7. Hubbard hills
8. Peanuts
9. She rode me down
10. The other side of the world
11. Tyed
12. Black smoke
13. Factory girls
14. A night in
15. Harmony around my table

Encore :

1. ?
2. Can we start again
3. ?
4. Raindrops

Je vindt de kortere versie van deze recensie ook hier op Indiestyle.be

Lied van de week : week 19 - 2010

Come and get it - Eli "Paperboy" Reed

Zwarte sixties-soul : dat is wat je denkt te horen, maar het blijkt de nieuwe single te zijn van bleekscheet Eli "Paperboy" Reed. Wie dat vreemd vindt, kan natuurlijk altijd gewoon met de ogen toe luisteren, want dit nummer bevat alles wat Motown en al die andere écht goeie soulmuziek zo onweerstaanbaar maakt : krachtige blazers, een stem als een orkaan en ritme dat je zo meevoert op een trip van zo'n drie minuten...

Je vindt het nummer op het gelijknamige nieuwe album, dat je hier kan kopen.
Op zijn website biedt hij ook een nummer uit het album aan (mits inschrijven op de nieuwsbrief uiteraard...) :

Explosion (mp3)

Lyrics :

If you want the love of a man,
Come and get it (baby)
If you want the love of a man,
Come and get it

If you want the love of a real good man
Come and shout me
I make you understand
Don't you just look
Come and take it
Cause what i've got
You know you can't fake it

If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You got to get with it
If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You got to get with it

Listen
Remember girl, I've been around the block
My legs are shied, but I won't stop
It's your turn to make a choice
Don't just sit there girl
Stand up to raise your voice

If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You got to get with it
If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You want to get with it

All my love came tumbling down

Quit playing games
Beat around the bush
All that love really needs is
Just a little pitty push

If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You got to get with it
If you want the love of a man,
Come and get it
If you want the love of a man,
You want to get with it

The Rest

Strijkers die niet zouden misstaan op een soundtrack bij een gitzwarte film van Tim Burton openen het tweede album van de Canadese band The Rest, Everyone all at once. En dan zingt Adam Bentley eerst nog bedachtzaam, maar hoe hoger de noten, hoe meer drama in het nummer geïnjecteerd wordt. Echo's van Arcade Fire, Shearwater en Mercury Rev zijn nooit veraf, maar dat is natuurlijk geen reden tot klagen.
De songtitels verraden dat deze band een eigen universum ontwerpt. Opener Coughing blood/Fresh mountain air bevat lyrics die je niet eens moet proberen snappen (gelukkig worden ze meegeleverd voor uitgebreide exegese), en naarmate het album vordert, ontdek je dat de kracht van de nummers ligt in de combinatie van de openbloeiende melodieën en de van bezieling doordrongen stem van Bentley. Eerlijk gezegd, zelfs nonsens woorden of een surrealistisch gedicht zouden door die combinatie uitgroeien tot een prachtige song. Zelfs als een nummer (zoals Blossom babies part two) start als een vrolijk popdeuntje dat het midden houdt tussen The Kinks en Mumford & Sons, dwingt die stem het nummer na tweeënhalve minuut naar het spectrum dat ook in de vorige nummers ten volle bespeeld werd.
Van bij de eerste beluistering springt Modern time travel (Necessities) er uit als het absolute hoogtepunt. Als een vriend zoals iedereen er één kan gebruiken, geeft de zanger zijn wijze raad mee (Don't / Hesitate / To climb away) om even later na enkele hoo-ooh-hoo's helemaal uit te halen. De drums vallen in en voeren even het tempo op, en het patroon is ingezet en wordt met steeds meer passie, dwingend en af en toe bruusk stoppend, om te eindigen zoals het begonnen was, met het advies dat nu nog minder vrijblijvend klinkt.
En zo heeft The Rest nét geen drie kwartier nodig om de Duyster-samensteller van dienst of de Pukkelpop-organisator (nog een opener nodig in een donkere tent?) te overtuigen... Nu ja, laten we dat vooral hopen. En anders troosten we onszelf wel met dit schijfje, dat Shearwatergewijs zal blijven opduiken in onze stereo.

Canadian band The Rest have released their second album, "Everyone all at once". Violins open this album but when Adam Bentley starts singing, you are almost initially reminded of the likes of Arcade Fire, Shearwater and Mercury Rev. Blossoming melodies and the passionate voice of Bentley are what makes every song on this album fit in, even if some songs (like "Blossom babies part two") start off like sweet sixties pop, somewhere between The Kinks and Mumford & Sons. The best song on this record however is definitely "Modern time travel (Necessities)", which starts off with a warning ("Don't / Hesitate / To climb away") to have the singer (after a few hoo-ooh-hoo's) really get the most out of his voice, with drums that speed up a little and then go quiet again, a pattern that is repeated till the warning is repeated and you know you should take the advice seriously. This is definitely an album that will keep returning to our cd-player.

Je kan het album hier kopen / You can buy the album here

Je vindt deze recensie ook hier terug op de site van Indiestyle.be

Lied van de week : week 18 - 2010

Headphones - The Bear That Wasn't

Nils Verresen, stilaan enige bekendheid aan het verwerven als The Bear That Wasn't, weet met zang en gitaar, en enkele gastmuzikanten, prachtige nummers te brengen, en na Sour apple is ook de tweede single, Headphones, zo'n nummer waarvan ik me niet kan voorstellen dat iemand die níet mooi zou vinden... Ik heb er alle vertrouwen in dat ik dit deze nummer wel eens ergens (op de Gentse Feesten, op Pukkelpop,... ?) zal horen, meedromend tussen een tot zwijgen gebracht publiek.

Je vindt dit nummer op het debuutalbum And so it is morning dew, dat je hier kan kopen. Je kan het nummer beluisteren op de MySpace of via deze player op de website.

She & Him

Zooey Deschanel and M. Ward, or She & Him, have released a second album, which they have - as simple as could be - called "Volume two".

She & Him : Zooey Deschanel (actrice uit o.a. The assassination of Jesse James by the coward Robert Ford en (500) days of summer) en M. Ward (singer-songwriter die vooral bekend werd met Chinese translation) zingen samen nu ook een tweede album vol, en dat hebben ze toepasselijk Volume two genoemd. Het klinkt heel erg Brits, heel erg sixties, heel erg zoet (soms mierzoet, en toch... niet té) en het klinkt daardoor vooral ook tijdloos. Zooey heeft echt een prachtige stem en die komt in dit soort liedjes volledig tot haar recht. Je kan je zo voorstellen dat dit de soundtrack wordt voor menige zomerse feel-goodmovie en je ziet in gedachten de jonge meisjes in opwaaiende rokken en kleedjes voorbijfietsen met deze liedjes meegewaaid vanuit een openstaand venster waarachter een lenteschoonmaak in volle gang is op de tonen van de radio. Het hele album is van zo'n bedrieglijke eenvoud dat je wel moét vallen voor dit duo.

Geniet alvast van dit zonnig zomers nummer :

In the sun (mp3)

Actress Zooey Deschanel and singer-songwriter M. Ward bring misleadingly simple songs, full of summer feelings and good vibes on this second album. She has a really nice voice and his songs make that voice sparkle. It sounds so sixties, so British, so sweet (oh, ever so sweet...) and also so timeless. You can just imagine girls biking by, their laughter accompanying the music that is blown to you from an open window, behind which the radio is playing while spring cleaning is as thourough as it should be. Just lay down in the grass and enjoy. We've posted one song, available from their website, to get you started...

Je kan het album hier kopen /You can buy the album here

Dierenpark De Oliemeulen - Tilburg

Met de kinderen ben ik op uitstap geweest naar De Oliemeulen, een dierenpark in Tilburg (Nederland).

Het dierenpark is eigenlijk niet veel meer dan een grote oude hoeve met een grote tuin. In het hoofdgebouw zijn beneden en boven reptielen en amfibieën te bewonderen, alsook een collectie vogelspinnen. Naar het schijnt beschikt De Oliemeulen over 30 verschillende vogelspinnen, maar ze zijn niet allemaal uitgestald in het "educatief zaaltje". In dat zaaltje werd ook een korte demonstratie gehouden i.v.m. slangen en spinnen (daarover straks meer).

In het gebouw zijn allerlei slangen, leguanen, varanen, baardagamen, gekko's, krokodillen, kikkers (vooral pijlgifkikkers) te zien, en ook een duo piranha's en een soort vleermuis, die in een open kooi hangt en 's nachts (wanneer de lichten gedoofd zijn) vrij mag rondvliegen in het gebouw. Je wordt in het gebouw trouwens "verwelkomd" door een zeer lawaaiige papegaai.

Buiten strekt de tuin zich naar twee kanten uit en daar vind je allerlei zoogdieren (carcala -een soort lynx-, stekelvarkens, stokstaartjes, mangoesten, doodshoofdaapjes, kapucijnaapjes,...) en vogels (kroonkraanvogels, ooievaar, gieren,...). Er is op sommige dagen een show met de roofvogels, er is nog een aparte ingang voor een schuurtje waar alligators en dwergkaaimannen te bewonderen zijn en er is een kleine speeltuin.

Tijdens de demonstratie krijg je wat uitleg over slangen en mag iedereen een (kleine, jonge) rode rattenslang strelen of in zijn nek laten leggen (voelt eigenlijk aan als een soort plastic sjaal) en na de uitleg over de spinnen mag je een vogelspin op je handen houden.


Na enkele uurtjes heb je het er wel gezien, maar in combinatie met iets anders in de buurt is het best een gezellig uitje...

Lied van de week : week 17 - 2010

Before - Scuba

Triangulation is een fenomenaal goeie dubstepplaat, van hetzelfde kwaliteitsniveau als het beste van Burial en Kode9. Scuba springt creatief om met dubstep en voegt er allerlei elementen uit andere electronische muziekgenres aan toe, en waartoe dat leidt, kan je o.m. op deze prachtige single horen.

Je vindt dit nummer op het album Triangulation, dat je hier kan kopen.

Lied van de week : week 16 - 2010

Come home - Amatorski

Dit klinkt als een stokoude klassieker, maar het is eigenlijk nieuw werk van de Gentse groep Amatorski. Ze hebben een eerste EP uit, Same stars we shared, waaruit dit prachtig nummer komt... Ga zitten in die schommelstoel en droom weg...

Je kan de EP Same stars we shared hier kopen. Hier kan je gratis het titelnummer downloaden : Same stars we shared (mp3)

Lyrics :

Oh my love,
we pray each day...
may you come home,
and be okay.
For now,
we'll wait...
for you...
for you...
to come home

I'll send
a pack of cigarettes
and some chocolates
hope you get,
filled with love for you.

Oh my love,
I hope really soon...
to be at home
and get close to you
For now,
we'll wait...
for some news...
for some news...
to come home

My mind
is always on your side...
I see you all the time...
with love,
for you.

Amuzelede - Ledeleute

Buurtwerk Ledeberg-Moscou organiseerde gisteren Amuzelede, een buurtfeest met in de namiddag (onder de noemer Ledeleute) animatie voor kinderen en jongeren en verder optredens, o.a. van The Cover-Ups Of Alabama (met Patrick Riguelle en Johan Heldenbergh).

's Namiddag gingen we met ons drieën naar Ledeleute, op het Ledebergplein. Na eerst eens rondsnuffelen om te zien wat er allemaal te beleven viel, reden we een toertje mee met het pendeltreintje tussen het Ledebergplein en Tuinwijk Ter heide (bedoeling was om zo de mensen van de wijk Moscou óók naar de activiteiten in het centrum van Ledeberg te krijgen). Het werden 25 minuutjes genieten van een gezapig tempo (en heel wat bulten in de weg) in een toeristentreintje (geen echt treintje natuurlijk), dat ooit bij een Frans kasteel schijnt gehoord te hebben...

Op het Ledebergplein genoten Yenthe en Mirko van het muurklimmen, het springtouwen, het springkasteel, jongleren met borden (dankzij de mensen van de pretkamjonet), de speleobox, een Afrikaanse kleurige haarvlecht (enkel Yenthe uiteraard) en de demonstratie tai-chi. Voor het voetballen in een ronde kooi waren we jammer genoeg al te laat (sorry, Mirko) en bij de schminkstand duurde het aanschuiven té lang naar de zin van Yenthe zelf, die er nochtans op gebrand was. Verder kon je ook nog fietsen (met enkele gekke fietsen en een dozijn gewone fietsen), proeven van hapjes uit de verschillende hoeken van de wereld (die je namelijk ook in Ledeberg terugvindt) en een beweegparcours volgen voor kind en ouders...

Mirko op de klimmuur :

Yenthe op de klimmuur :

Park

Nét terug van een klein fietstochtje naar het park wat verderop, om daar in de zon op een bankje te lezen (in het boek dat ik moet recenseren voor dit tijdschrift) en een appeltje te eten. Het was genieten.
En ik was er niet alleen...

Gezien : In the company of men

Dit is een mannenfilm ; niet zoals een film met Chuck Norris of Bruce Lee, maar een film over mannen, in een echte mannenwereld, met een verhaal dat helemaal vanuit een mannenstandpunt bedacht en uitgewerkt is. En ik bedoel dit niet vriendelijk of complimenteus, want de mannen in In the company of men zijn van het soort dat vrouwen ongetwijfeld zullen omschrijven als haaien, macho's en male chauvinist pigs.

Chad en Howard moeten voor hun bedrijf zes weken naar een nieuw kantoor in een andere stad, waar ze een project moeten opstarten. Deze jeugdvrienden zijn allebei net gedumpt door hun vriendin en ze besluiten van de nood een deugd te maken én meteen eens voorgoed wraak te nemen op vrouwen, die eigenlijk leugenachtige krengen zijn die je toch alleen maar pijn doen... In de zes weken in de nieuwe stad zullen ze beiden hetzelfde muurbloempje versieren tot ze helemaal weg is van hen (muurbloempjes kunnen immers niet met zoveel aandacht om, dat is algemeen geweten), en dan zullen ze haar tegelijk dumpen zodat vrouwen óók eens voelen hoe het is om gekwetst te worden. En beide vrienden kunnen dan rustig op hun vliegtuig terug naar huis, wetende dat ze tenminste éénmaal in hun leven zelf controle genomen hebben over het leven. Dat is het plan, maar uiteraard komen er verwikkelingen, en die wil ik hier niet verklappen, maar laat we me wel stellen dat de mannen in deze film er allesbehalve mooi uitkomen.

Het hele bedrijfssfeertje (een echte company of men, waar een soort neanderthalermentaliteit heerst van "eet of word gegeten" en "survival of the fittest") is al bepaald vrouwonvriendelijk en de sexistische en vrouwonvriendelijke commentaren zijn niet van de lucht. Nee, mannen komen hier niet bepaald als de meest edele wezens naar voren.

Maar, vrouwelijke lezers, als het een troost mag zijn : sommigen onder hen krijgen uiteindelijk mooi lik op stuk. Het maakt de film ook voor vrouwen de moeite waard om helemaal uit te zitten... En dat verdient een op zich uitstekende film als deze wel.

Lied van de week : week 15 - 2010

Stylo - Gorillaz

Dit keer duurde het behoorlijk lang eer ik verslingerd raakte aan de nieuwe single van Gorillaz, maar nu is het dus écht wel prijs... De cartoonversie van Damon Albarn en de zijnen worden deze keer bijgestaan door Bobby Womack en Mos Def, en het opzwepende geluid van racewagens. Dat resulteert in een muzikale trip die voorbijrijdt met genoeg snelheid om je kilometers mee te voeren. In de clip mag Bruce Willis meespelen in een soort nieuwe versie van Death proof, de wilde-achtervolgingenfilm van Quentin Tarantino.

Je vindt het nummer op het nieuwe album Plastic beach, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

[Mos Def:]
Love electricity,
Shockwave central,
Power on the motherboard,
Yes.

Push up,
Overload,
Legendary,
Heavy glow,
Sunshine,
Thunder-roll,
Keep this on,
Yes the lantarn burns firm and easy,
And broadcast so raw and neatly,
Thunder-roll,
Sunshine,
Work it out now, now, now...

[2D:]
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the
Overload, overload, overload,
Coming on to the...

Oh Stylo, (juice)
Go for blossom in your soul.
When you know your heart is light,
Electric is the love.

When the mako flies, (Like a giant fish,)
Up from the bottom in your eyes, (As it leaps from the stream,)
Then I'll know the twilight skies, (Blood curdles, it's death row,)
Are not so broken hearted. (Hot from the end of the line.)

[Bobby Womack:]
If it's love, it's electric.
It'll be flowing on the streets,
Night after night,
Just to get through the week.
Sometimes it's hard.

Right now.

[2D:]
Sing yourself (juice) out of depression,
Rise above
All recession.
If I know your heart,
Electric is the love.

[Bobby Womack:]
There's only one way;
Let it play a little while longer.
It's got a way of passing through man and woman,
In another world,
In another world in the universe.
Ohhhhh...

[2D:]
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the...)

[Bobby Womack:]
Right now.
Here's what we got to do.

If it's love, it's electric.
It'll be flowing on the streets,
Night after night,
Just to get through the week.
Sometimes it's hard.

[2D:]
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the)
(Overload, overload, overload,)
(Coming on to the...)

[Mos Def:]
That's what I'm talking about.

Love electricity,
Shockwave central,
Power on the motherboard,
Yes

Push up,
Overload,
Legendary,
Heavy glow,
Sunshine,
Thunder-roll,
Keep this on,
Yes the lantarn burns so firm and easy,
And broadcast so raw and easy,
Thunder-roll,
Sunshine,
Work it out now, now, now...

Right now.

Drive-By Truckers

Drive-By Truckers have released another great album : "The big to-do".

De Amerikaanse band Drive-By Truckers heeft een nieuw album uit, The big to-do, en het is weer eens een prachtig album geworden met zowat de beste countryrock die er te vinden is. Ik weet het : bij country denken velen nog aan stroperige muziek, maar wie de juiste artiesten beluistert en vooral wie ook de hele back catalogue van deze band ontdekt, zal moeten toegeven dat dit écht muziek is om in de auto te draaien en kilometers (honderden kilometers) te gaan rijden... Geniet alvast van dit nummer, dat je ook gratis kan downloaden op hun website :

Birthday boy (mp3)

This American band shows what country rock is really about, and it's just the kind of music you need in your car stereo when driving a long, long way... It rocks like hell, and it has a clarity you can but enjoy. This song, "Birthday boy", can be downloaded on their website.

Je kan het album hier kopen / You can buy the album here

South Park en Facebook

Hier kan je de hele aflevering bekijken van South Park over Facebook, FarmVille, Chatroulette...

Geniet ervan !

You can watch the entire South Park episode about Facebook, FarmVille, Chatroulette,... here. Enjoy !

Lied van de week : week 14 - 2010

My propeller - Arctic Monkeys

Een nieuw nummer van Arctic Monkeys klinkt algauw heel vertrouwd in de oren : het specifieke stemgeluid van Alex Turner, de combinatie gitaar-drums die wel heel typisch begint te klinken,... Een probleem is dat zeker niet, want deze band maakt telkens prachtige nummers, en ook deze single weet snel het hart en de oren te veroveren.

Je vindt het nummer op het album Humbug dat je nog steeds hier kan kopen.

Lyrics :

If you can summon the strength tow me
I can't hold down the urgency
You've got to make your descent slowly
And oil up those sticky keys

Coax me out my low and have a spin of my propeller

It's a necessary evil
No cause for emergency
Borrowed the beak off a bald eagle
Momentary synergy

Coax me out my low
Sink in to tomorrow
Coax me out my low and have a spin of my propeller

My propeller won't spin and I can't get it started on my own
When are you arriving?
My propeller

Gelezen (34)

Ik ben de drummer van de band okay - Toby Litt

Als een roman je aanspreekt omdat hij gesitueerd is in een wereld waar je je voor interesseert, en je hebt na het lezen het gevoel dat je er zelfs van zou genoten hebben als het in een heel andere saaie wereld was gesitueerd, dan weet je dat je een boek vasthebt dat zijn setting overstijgt en je iets vertelt over "het leven" (om het maar meteen zwaar aangezet te zeggen).
Toby Litt vertelt het verhaal van een alternatieve rockband, okay, door de ogen van drummer Clap. Hij neemt als drummer een bijzondere positie in binnen de band, wat hem tegelijk een buitenstaander én een lid van het hele gebeuren maakt. En op die manier maakt hij ons deelachtig aan de vele aspecten van het leven als je beroemd bent, als je met muziek bezig bent, als je leven gecompliceerd wordt door de vervaging van grenzen tussen privé en openbaar. Want is de band aanvankelijk een obscuur garage-rockbandje, ze groeit uit tot een stadionvullende rockband (genre U2).
Maar Litt maakt er vooral een mooi verteld verhaal van, met liefdes in de hoofdrol : de liefde voor muziek, de liefde voor een vrouw, de liefde van vrienden voor elkaar, de liefde voor het leven...

Gezien : One hour photo

Het is een ingewikkelde wereld, waarin mensen elkaar vaak wantrouwen omdat ze te verschillend zijn, te boos,... en soms moet je iemand die té vriendelijk is, evenzeer wantrouwen.

Dat blijkt althans uit de verbazingwekkend sterke prent One hour photo waarin Robin Williams ingetogen genoeg speelt om zijn rol van vriendelijke, geïsoleerde, geobsedeerde fotograaf (nu ja, ontwikkelaar van foto's is wellicht juister) zoveel spanning en geloofwaardigheid mee te geven dat je op het puntje van je stoel gaat zitten.

Sy Parrish, de man achter de toonbank in de afdeling van de supermarkt waar je je foto's kan laten ontwikkelen (nog de échte fotorolletjes...), raakt zo geobsedeerd door een gezin waarvan hij al 9 jaar de foto's ontwikkelt, dat hij zichzelf meer en meer als een soort oom gaat zien en zijn plaats opeist in het gezin wanneer het gezinsgeluk verloren dreigt te gaan.

Het einde van de film is bijzonder verrassend omdat hier meestal nog een half uur zou volgen na de plotwending die we voorgeschoteld krijgen. Maar de regisseur laat het aan onze eigen fantasie over...

Lied van de week : week 13 - 2010

Kaufman's ballad - Megafaun

De voorbije week hoorde ik vaak op de radio een liedje dat me heel bekend voor kwam, maar dat ik maar niet thuis kon brengen. En toch, wist ik, kén ik dit en er kwamen vage herinneringen naar boven. Tot ik eindelijk gisteren wist welk nummer het was : Kaufman's ballad van Megafaun, de groep die ik onlangs nog live aan het werk zag in de Vooruit en waar ik toen ook al gegrepen werd door dit nummer. Een terecht lied van de week dus... !
Dit is ook echt zo'n nummer waarbij het zalig wegdromen is, meegevoerd worden door de wind en de muziek, met uitzicht over desolate verre landschappen met groene heuvels, bossen en heel veel water.
Op de video krijg je het als tweede nummer te horen...

Je vindt het nummer op het album Gather, form & fly, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Clouds cover stars
And hide their hopeful flickering
Trunk of our car
An angel who has lost his wings

And he will shine tonight

Lone barren tree
Of a prophet who interprets dreams
Laid at its feet
An angel soaked in gasoline

And he will shine tonight

Smoke starts to clear
Clouds refuse to disappear
Dark desert night
This fire is our only light

A fallen angel burning bright
Amongst the sands that took his life
Flames wear down, about to die
Pyre is putting up a fight
We had no choice we had to try

Ziekenhuis

Terwijl ik lag te wachten op de verdoving voor de operatie, miste ik iemand. Niet eens iemand specifiek, maar gewoon iemand die bij je is, die je hand vasthoudt, die nog even naar je glimlacht ("het komt goed" - ja, dat weet ik, daar twijfel ik geen moment aan), iemand die bij je is.
Maandag werd ik in het UZ aan beide benen geopereerd. Het was geen ingrijpende, zware operatie (doorgaans kan je nog dezelfde dag naar huis), maar ze was nodig geworden, na alle problemen van de voorbije weken en maanden. Omwille van mijn hartproblemen en de bijhorende medicatie die ik sinds 2 jaar neem, wilden ze me toch liever één nacht in observatie houden, en dus ben ik pas sinds dinsdagavond thuis.
Het klinkt triest als ik zeg dat ik daar alleen lag (er was familie, er was een andere patiënt in de tweepersoonskamer, maar ik miste "mijn partner" -omdat ik die niet heb- bij me), en eventjes voelde dat ook zo, maar anderzijds kon ik zien welke sterkte ik intussen heb gevonden in mezelf. En het maakte me tegelijk ook hoopvol, omdat ik wist dat ik er was om voor mezelf te zorgen, dat ik sterk genoeg was, dat ik mijn eigen hand vasthield (niet echt natuurlijk...), dat ik mezelf geruststelde, dat ik mezelf door de prikken en verbanden en andere al dan niet pijnlijke momenten loodste. Ik ben alvast niet langer afhankelijk van een ander daarvoor, al zou ik nog steeds fijn vinden als die er (ook) zou zijn...
Deze week thuis heeft me ook al veel kansen geboden om dingen te leren. Over mezelf. Over anderen.
De woorden van een vriendin die op bezoek kwam leerden me veel over loslaten, een ander gesprek hielp me de sterkte én de zwakte in mezelf te zien, vast te nemen en bij elkaar te brengen, het kaartje dat ik kreeg van collega's was hartverwarmender dat ik ooit had kunnen denken dat zo'n kaartje kon zijn. En ik voel het : stap voor stap verander ik. Ik laat los wat ik niet meer nodig heb, en verruim mijn mogelijkheden. En ik word een betere ik dan voorheen, één die zeker goed genoeg is. Dàt mocht eens gezegd worden (ook door mezelf).

Lied van de week : week 12 - 2010

Let's go surfing - The Drums

De eerste regel uit dit nummer van The Drums doet me telkens opnieuw denken aan Wake up boo van The Boo Radleys : Wake up ! Its a beautiful morning. Maar meteen daarna wordt duidelijk dat dit toch wel een ander, zij het even vrolijk lied wordt. Eigenlijk is dit een ideaal lentenummer, nu de zon 's morgens al verwachtingsvol verwelkomd mag worden bij het opstaan...

Je kan het nummer hier kopen.

Lyrics :

Wake up
It's a beautiful morning
Honey, while the sun is still shining
Wake up
Would you like to go with me?
Honey, take a run down to the beach

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Wake up
There's a new kid in the town
Honey, he's moving into the big house
Remember
When I was so very hopeless
Darling, he's gonna make it all better

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Down, down baby
Down by the rollercoaster
Sweet, sweet baby
I'll never let you go (X 4)

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Oh, mama
I wanna go surfing
Oh, mama
I don't care about nothing

Gelezen (33)

Things the grandchildren should know - Mark Oliver Everett

Mark Oliver Everett is E, de grote bezieler van Eels. Eels maakt fijne muziek en waar de groep (en dus in feite E) een patent op heeft, is het combineren van soms gitzwarte teksten en vrolijke muziek. Hoe het komt dat deze man daar zo goed in is, verneem je eigenlijk dankzij dit autobiografisch boek. Everett beschrijft daarin zijn jeugd en volwassenheid, en de hoop miserie die hij meemaakte. Zo waren er de zelfmoord van zijn zus en de dood van zijn vader, een man die haast onbereikbaar was voor zijn kinderen. Net als in zijn songteksten, hanteert Everett een vlotte pen, een gezonde dosis humor en veel zelfrelativering om op een verteerbare manier zijn al bij al grauw (en net daarom dan toch op een manier hoopvolle) levensverhaal te vertellen. Dit is het soort Engels waar je als lezer doorheen vliegt (voorlopig is het boek nog niet in het Nederlands beschikbaar). Dit is een aanrader, en zeker niet enkel voor Eelsfans en andere muziekliefhebbers.

Broere : de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik - Bart Moeyaert

In verhaaltjes van 3 à 4 bladzijden schetst Bart Moeyaert, een meester in het in prachtige, schijnbaar eenvoudige taal gieten van relaties, miniatuurtjes uit zijn leven als jongste van 7 broers. Dat is soms monkellachen, soms glimlachen, soms schateren, soms ontroerd raken, vaak herkennen, meteen begrijpen,... kortom : vintage Moeyaert.

De helaasheid der dingen - Dimitri Verhulst

Het boek is nog beter dan de film. Laten we daar maar meteen mee in huis vallen. Meestal slaag ik erin eerst het boek te lezen en dan pas de film te zien, maar soms heb je een boek niet gelezen, krijgt het een prachtige verfilming die als film gewoon zelf al staat als een huis en word je dan maar door de film geprikkeld om alsnog het boek te lezen. Dat overkwam me met dit succesnummer van Dimitri Verhulst, waarin hij zijn jeugd (gekenmerkt door wat in essentie een "typisch bijzondere jeugdzorgverhaal" is) van zich afschrijft, met heel veel liefde, loyaliteit en oprechte warmte. Want hoezeer het leven gekenmerkt is door miserie, de Verhulsten slaan er zich -als we tenminste het boek mogen geloven, en dat is natuurlijk altijd bijzonder twijfelachtig...- met veel humor en branie doorheen. Alcoholisme, chronische armoede, leven aan de rand (en soms ook óver de rand) van de maatschappij : alles krijgt een liefdevolle toets van een man die enerzijds gelukkig is uit die wereld te zijn geraakt, maar die er anderzijds échte liefde in herkent.

Wat het boek nog beter maakt dan de film, zijn vooral de zeer rake observaties die niet altijd verfilmbaar zijn. Anderzijds kan je niet anders dan toegeven dat regisseur Felix Van Groeningen een werkelijk prachtige boekverfilming heeft gemaakt, waarin de toon van het boek toch goed bewaard is gebleven...

Lied van de week : week 11 - 2010

Hide it away - Retribution Gospel Choir

Net als vorige week is het lied van de week verbonden met het optreden dat ik zag. Retribution Gospel Choir kampeert al een hele tijd op mijn mp3-speler met deze single, waarvoor ze ook nog eens een mooie, eenvoudige clip uitbrachten. En o ja, het begin van het nummer doet me héél erg denken aan iets anders, maar ik kan er nu al weken maar niet opkomen waarop het zo lijkt... Als jij een vermoeden hebt, post dan maar bij de commentaren...

Je vindt het nummer op het album 2, dat je hier kan kopen. Dit nummer bieden ze trouwens aan op hun website :

Hide it away (mp3)

Lyrics :

you think you have what you own
and that you had what you don't find
a cat on a boat
you can rat on your own time
you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child

you started to shake
you cannot even say your line
the graft didn't take
now it's holding you back some time
you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child
(you hide it away child)

you hide it away
you hide it away child
you hide it away
you hide it away child
(you hide it away child)