De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album.
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken).
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet.
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.
Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten