Het concept is eenvoudig : in plaats van de markt te laten spelen, die de grote spelers in het voordeel speelt, laat Oxfam (om de bekendste fair trade organisatie te noemen...) de prijs bepalen door de reële kosten van de boer, zodat die een eerlijke prijs krijgt voor zijn product. Bovendien zijn er aan de keuze voor een product en een leverancier een heleboel criteria verbonde inzake duurzaamheid, lokale ontwikkeling, lokale participatie, vrouwenrechten,...
In Nederland spant Douwe Egberts nu een proces aan tegen de
provincie Groningen,
zo meldt de krant. Het provinciebestuur besliste immers om nog enkel koffie met het
Max Havelaarkeurmerk te kopen. Dat is het fair trade keurmerk voor koffie. Onder meer de koffieproducent Max Havelaar heeft dit keurmerk, maar in principe kan iedere koffieproducent door tegemoetkoming aan de
criteria voor het keurmerk dit keurmerk verkrijgen. Volgens Douwe Egberts kiest de provincie echter voor een bepaald merk en sluit het daardoor de ontwikkeling van andere duurzame initiatieven uit...
Dat lijkt me echter bijzonder vreemd. Uiteindelijk kan immers Douwe Egberts ook het keurmerk verkrijgen en dus meedingen voor een contract voor leveringen van koffie aan de provincie Groningen (maar dan moet het natuurlijk wél een éérlijke koffieprijs betalen !) Bovendien lijkt het me al te gek dat een grote multinational als Douwe Egberts zich gehinderd zou voelen in de ontwikkeling van om het even welk duurzaam initiatief door ocharme het provinciebestuur van Groningen...
Trouwens, Douwe Egberts voelde zich blijkbaar ook gehinderd door de
fair trade koffiepads (voor Senseo-machines) : ik wacht echter nog steeds op de eerste fair trade koffie van DE... Duizenden koffieboeren en meerdere landen voelen zich gehinderd in de ontwikkeling van duurzame initiatieven door de DE-aankooppolitiek en -prijzen.
Het ruikt hier... naar Douwe Egberts gulzigheid !
