30 januari 2011

Lied van de week : week 4 - 2011

San Pedro - Mogwai



Het Schotse Mogwai brengt op 14 februari een nieuw album uit, Hardcore will never die, but you will. Een onheilspellende titel misschien voor velen, maar wat we al te horen krijgen uit het album doet watertanden. En dat geldt dus ook voor dit nummer, dat de band op het internet verspreidt als nieuwste teaser voor het album. Post-rock van de bovenste plank, noemen wij zoiets...

Je kan het nieuwe album
hier alvast bestellen.

En we gooien het nummer er deze week zomaar bovenop :
San Pedro (mp3)

29 januari 2011

Vooruit kaffeeconcert : Marble Sounds


Woensdagavond mocht Marble Sounds in het kaffee van de Vooruit in Gent een concert geven voor een behoorlijk talrijk publiek. Met hun nieuwe single Sky high in de Afrekening en met lovende kritieken voor hun debuutalbum Nice is good, waren de verwachtingen behoorlijk hooggespannen, maar die werden vrijwel moeiteloos ingelost.
Geen minpuntje te bekennen in het relatief korte optreden, en een constant niveau van songs: we konden heel blij terugkeren naar huis, met o.m. een prachtversie van My friend (met een opgenomen vrouwenstem) nog heerlijk naspelend in ons hoofd.
Het publiek vroeg het vijftal nog eens het podium op, en daar serveerden ze ons een mooie cover van Sparklehorse (Saturday).

26 januari 2011

Brieven schrijven

Ik heb dit weekend een nieuwe vulpen gekocht. Vulpennen, daar schrijf ik namelijk ontzettend graag mee. Al merk ik dat het typen op de computer mijn schrijfvaardigheden (motorisch dan) niet echt positief beïnvloed heeft, ik weet dat ik met een vulpen nét iets meer mijn best doe en het er ook allemaal vanzelf mooier en vloeiender uitziet, dan met een balpen.
Want zo'n vulpen, met zwarte inkt bij mij, dat is toch niet alleen een symbool van sierlijkheid, dat IS gewoon een bijzonder sierlijk schrijfinstrument, door niets te verslaan...




En weet je wat ik nog het liefst schrijf met mijn vulpen ? (Ja, natuurlijk weet u dat, want u heeft eerst de titel van deze blogpost gelezen...) Brieven, jawel, ouderwetse brieven op echt briefpapier met een vulpen, in sierlijk zwarte inkt, groot geschreven, met zwierige letters, meerdere vellen lang, in een dikke enveloppe, die ik persoonlijk toeplak.
Je zou het nostalgie kunnen noemen, een hang naar dingen die vervlogen lijken, maar ik denk eigenlijk zelf meer dat het een esthetische ervaring is, die maakt dat ik zo graag brieven schrijf. Want ik vind dat nu eens écht mooi, zo'n brief zoals ik hierboven beschreef. En ik vind het een genot, een fysiek en geestelijk genot, om zo'n brief te schrijven. En ik zal u nog eens iets verklappen...

Ik vind dat ook gewoon geweldig, om brieven te krijgen. Persoonlijke brieven (rekeningen, daar houd ik iets minder van...), kaartjes, dikke, dunne brieven, getypte en geschreven brieven,... : laat maar komen in mijn brievenbus ! Het is één van de redenen waarom ik het project van Balthazar zo leuk vond, en er zo gretig op inging. En het is één van de redenen waarom ik tussen het vele mailverkeer af en toe eens tijd maak om aan tafel te gaan zitten, een blad papier (meestal meerdere) te nemen, mijn vulpen "ter hand te nemen", en me aan het schrijven te zetten.
Het voelt ook persoonlijker aan, en als iets waar je nog méér moeite voor gedaan hebt, zo'n mooie geschreven brief. En al moet ik tegenwoordig soms echt mijn best doen om hem leesbaar te maken en te houden, zo'n brief voelt als een kostbaar geschenk, kostbaar om te geven (en kostbaar om te krijgen).

25 januari 2011

Gelezen (36)

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog iets postte over boeken die ik las, en ik wil hier graag opnieuw de draad oppakken met maar liefst drie boeken die ik de afgelopen maanden las.



Beginnen doe ik met het boek dat gepromoot wordt als een oproep tot vegetarisme, maar zelf pretendeert genuanceerder te zijn dan dat. Jonathan Safran Foer, de auteur van Extreem luid en ongelooflijk dichtbij (volgens mij nog steeds het beste boek van het voorbije decennium), stelt zich bij de geboorte van zijn eerste kind de vraag welke eetgewoontes hij hem wil aanleren. Heel bewust vraagt hij zich af of het ethisch verantwoord en gezond is om vlees te eten in deze huidige tijden, waarin de vleesproductie grotendeels geïndustrialiseerd is en waarin alternatieven al bij al makkelijk bereikbaar zijn voor elke Westerse consument. En hoewel hij de situatie schetst in Noord-Amerika, vrees ik dat we in deze geglobaliseerde wereld ons weinig illusies moeten maken over hoe het er hier aan toegaat. Foer tracht in Dieren eten een genuanceerd beeld te schetsen, toont alternatieven (biologische landbouw) en maakt zijn eigen keuzes zonder die op te dringen. Wat hij vooral wil bereiken, is de lezer bewuste keuzes te laten maken, want het zijn net de bewúste keuzes die een verschil kunnen maken. Een boek om over na te blijven denken, is dit dus...



Eveneens een bewuste keuze maakt David Byrne, ex-zanger van Talking Heads, wanneer hij overal op tournee zijn (plooi)fiets meeneemt en op die manier de steden waar hij optreedt, verkent. In Bicycle diaries schetst hij eigenlijk hoe zijn fietstochten en zijn reizen voor optredens en exposities, een gedachtenstroom in hem teweegbrengen, waarin lang niet alleen fietsen en een fietsvriendelijk beleid onder de loep genomen worden. Interessante gedachten van een interessant man, door hemzelf opgetekend en gebundeld, maken dit boek makkelijk herleesbaar, en de schetsen die hij maakt van de steden die hij ruime aandacht schenkt, doen je wegdromen. Vergeet je fiets zeker niet... !



Fictie krijgen we wel voorgeschoteld bij Haruki Murakami, de bejubelde Japanse schrijver, die in Na de aardbeving verhalen bundelt die allemaal zijn ontstaan of vorm hebben gekregen na de grote aardbeving die de Japanse stad Kobe trof in 1995. Die aardbeving loopt als een rode draad doorheen de verhalen, nooit als hoofdpersonage, maar wel steeds als een achtergrond of een trigger voor herkenbare verhalen die zich overal hadden kunnen afspelen, maar volgens de auteur heel goed de state of mind weergeven waarin Japan gebracht werd door deze aardbeving en de gasaanvallen in de metro van Tokyo. Murakami -dat hoeft amper betoog- heeft een vlotte pen en weet trefzeker zijn personages neer te zetten en hij fileert met grote zorg hun psychologie, wat deze verhalen een universaliteit geeft die hem nu al enkele jaren laat uitgroeien tot een kandidaat-Nobelprijswinnaar.

23 januari 2011

Lied van de week : week 3 - 2011

Teevee - The Van Jets




Eén van de fijnste Belgische groepjes van de laatste jaren is The Van Jets. Ook met hun nieuwe single weten ze te bekoren, en dat op een heel eenvoudige manier. Een jankende gitaar gedrapeerd over een poprocknummertje met een hoog meezinggehalte, meer is er duidelijk niet nodig.

Je vindt dit nummer op hun album Cat fit fury, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

Forever I call the moment
For ranning anker
If you went away for a weekend trip
Never came back home again
I'm so afraid
Look what you've done
Wanna kiss you in the rain
So I couldn't sleep
Without a dream
Wanna kiss you.. in the rain
Crocodiles and nurses
You brush your teeth in the middle of the night
You're the bowler king now
On top in your paradise
I'm so afraid
Look what you've done
Wanna kiss you in the rain
So I couldn't sleep
Without a dream
Wanna kiss you.. in the rain

Forever I call the moment
White sheets, there was nothing left to say
Back suits, but you wanna shift
A passenger on the river Styx
Don't be afraid
Of things to come
Wanna kiss you in the rain
Don't be afraid
Of things to come
Wanna kiss you in the rain
Gone is your mind
Left us behind
Gonna kiss you in the rain
Out of a drip
On the river Styx
Gonna kiss you.. in the rain
La la la la la la

16 januari 2011

Lied van de week : week 2 - 2011

Gutters - Arquettes


Lekker rockend, en met dat tikje meer, is dit de single van Arquettes, die me steeds meer weten te bekoren. Niet dat dit nu grote kunst is, maar het is wel een voortreffelijk liedje dat blijft hangen en waarmee het vast en zeker leuk opstaan is. (note to myself : eens proberen !)

Jammer genoeg vond ik nergens lyrics voor dit nummer.

15 januari 2011

Concert : Godspeed You! Black Emperor

De acht (!) muzikanten van Godspeed You! Black Emperor maken heel erg mooie muziek: dat wist ik al van hun albums, en dat bewezen ze vanavond ook nog eens in het Koninklijk Circus in Brussel. Twee en een half uur lang (of toch bijna) etaleerden ze waarom ze met hun instrumentale post-rock tot de absolute top gerekend worden.

Voorprogramma Total Life mogen we meteen weer vergeten. We kwamen weliswaar te laat voor het begin van diens set, maar veel lijken we toch niet gemist te hebben. Soundscapes die ik thuis wel eens wil horen als ik in de juiste stemming verkeer, maar die weinig om het lijf hebben: dat is wat we hoorden.

GY!BE (zo wordt de groep afgekort) begon nochtans ook niet denderend. Op het podium viel weinig te beleven in de eerste nummers, de visuals waren niet bepaald om over naar huis te schrijven en van interactie met het publiek was er geen sprake. Ja, de muziek, die was natuurlijk wel goed, maar dat kan je thuis (in comfortabeler omstandigheden) ook horen natuurlijk.
Gelukkig speelden ze een heel lange set, van bijna twee en een half uur dus, en vooral het laatste uur was geweldig. We kregen dan betere visuals te zien, de muziek was nóg beter en intussen was het publiek voldoende opgewarmd. Meer interactie dan enkele bandleden die eens lachen naar het publiek, zat er nog steeds niet in, maar het was toch zeer de moeite, en zo werd het alsnog een concert waarvan ik blij ben dat ik erbij was...

11 januari 2011

Gospel Music

In tegenstelling tot wat de naam van de groep laat vermoeden, valt er weinig gospel te vinden op het 5 liedjes tellend EP'tje Duettes. Allerlei andere rootsy genres passeren wel even de revue, en worden heerlijk gemixed in de blender, en wat eruit komt zijn heerlijke duetten die toch vooral als popmuziek te omschrijven vallen.

De guestlist van die duetten oogt bovendien fraai. Gospel Music wist SoKo te strikken, en leden van The Magnetic Fields, Vivian Girls en Camera Obscura.
Maar een fraaie guestlist is niet altijd een garantie voor een goeie plaat, dus stelt de vraag zich of het resultaat aan de verwachtingen voldoet. Geruststellend geknik (maar dat ziet u natuurlijk niet) is hier op zijn plaats, want alle nummers zijn goed tot uitstekend, happen vlot weg en klinken alsof ze een afgewerkte versie van Pavement-nummers zijn. Denk het rommelige van die groep weg, en je krijgt een idee van wat je te wachten staat.
Vooral een nummer als “Automobile”, met Tracyanne Campbell van Camera Obscura als gastvocaliste, kan zo de radio op en gaat een lente, zomer en herfst mee. Ook “Are your parents still together” met Cassie Ramone van Vivian Girls is even radiovriendelijk, en vormt daarmee een grappige en passende afsluiter van een fijne EP.
U merkt het: weinig opmerkingen te formuleren. Een wereldplaat (in potentie) is dit niet, maar die pretentie lijkt Gospel Music allerminst te hebben. Plezier en humor (we verdenken hen ervan dat hun groepsnaam meer zegt over hun gevoel voor humor dan over hun muzikale helden) vormen duidelijk de basis waarop ze, met dank aan de gasten, hun bedje gespreid hebben. Ga rustig achterover liggen, en geniet van 12 minuten zorgeloos luisterplezier.

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

09 januari 2011

Lied van de week : week 1 - 2011

Wild thing - Noah And The Whale


Noah And The Whale kennen we nog van het mooie, leuke 5 years time. Nu hebben ze op hun website een nieuwe single in de aanbieding, en die is echt wel mooi. Zo vrolijk en speels als hun bekendste nummer is die niet, maar het is wel een popnummer om van te blijven genieten...

Get Adobe Flash player

Het nummer zal ook te vinden zijn op het nieuwe album, Last night on earth, dat je hier al kan bestellen, maar dat pas uitgebracht wordt op 7 maart.

Lyrics :

Time can make more rubble out of dreams than anything

In a quiet neighborhood where she's living without wings
There's eyes behind the curtains and there's ears below the floor
Cracks inside the ceiling and there's shadows at the door

The boredom stirs a rage inside her soul
A rage that reaches out and takes control
Baby she's a wild thing (x4)

Nine days out alone
Sleep in the dirt
She walks back into town
With blood stains on her shirt
Everyone has questions
But no one wants to know
How far the anger in someone
Can really make them go

Her tangled hair and mud stains on her knees
Bruised ribs and rips on the side of her jeans
Baby she's a wild thing (x4)

Well I used to be a citizen in this town
'Til my teeth turned gray and my hair fell out
All the civil decent people, they don't want to know
But a girl looking for trouble said she'd give me a go

While everybody's sleeping in this town this night
From the crooked clock tower to the borderline
And night star static in the winter breeze
She's lying in the moonlight with her hands between my knees

She says it's all right
Well, it's all right by me(x2)

Baby she's a wild thing (x4)

De kikkerprins

Ik kreeg van een vriendin dit als geschenk :


Ik weet niet of ze het zo bedoeld had, maar de symbolische waarde van die kikker/prins ontging me niet. Want al is het niet zo dat ze me ooit met één kus van een kikker in een prins veranderde (dat gebeurt enkel in sprookjes), ze heeft wel een grote invloed gehad in mijn leven tot dusver. Sinds ik haar ontmoette, en doorheen alle moeilijkheden die we tegenkwamen én (ook heel veel) vreugde die we samen beleefden, ben ik al heel wat veranderd. Daar heeft zij een aandeel in, daar ben ik van overtuigd.
Net zoals ze zegt dat ik belangrijk ben voor haar omdat ze zichzelf kan zijn als ze bij me is, is zij zeer belangrijk voor mij. Ze heeft me, op allerlei manieren, maar vooral door eerlijk te zijn tegen me zelfs als ik dat niet graag hoorde, uitgedaagd om dingen te veranderen, om open te bloeien, om de wereld meer tegemoet te treden.
En als ik vandaag de dag meer vrienden rondom me weet, meer contacten onderhoudt, sneller en makkelijker contact leg met anderen, als ik me complexlozer en vrijer beweeg in de wereld, als ik toesta ook te voelen en niet alleen te denken, dan is dat ook dankzij haar.

En zo "kuste" ze me tot een gelukkige prins...

Liederen van de week (2010)

Dit waren de liederen van de week in 2010 :


  1. Cousins - Vampire Weekend
  2. You look familiar - Team William
  3. Heads will roll (A-Trak remix) - Yeah Yeah Yeahs
  4. Hard believer - First Aid Kit
  5. July flame - Laura Veirs
  6. Lewis takes action - Owen Pallett
  7. Fireflies - Owl City
  8. Go do - Jónsi
  9. Trouble in mind - Erland & The Carnival
  10. Angry young man - Get Well Soon
  11. Hide it away - Retribution Gospel Choir
  12. Let's go surfing - The Drums
  13. Kaufman's ballad - Megafaun
  14. My propeller - Arctic Monkeys
  15. Stylo - Gorillaz
  16. Come home - Amatorski
  17. Before - Scuba
  18. Headphones - The Bear That Wasn't
  19. Come and get it - Eli "Paperboy" Reed
  20. The mermaid parade - Phosphorescent
  21. What's it in for? - Avi Buffalo
  22. Bloodbuzz Ohio - The National
  23. Death by diamonds and pearls - Band Of Skulls
  24. We no speak Americano - Yolanda B Cool & Dcup
  25. Swoon - The Chemical Brothers
  26. Mo ba nin - Flip Kowlier
  27. Holiday - Vampire Weekend
  28. Born free - M.I.A.
  29. Numbers don't lie - The Mynabirds
  30. Dragon's song - Blitzen Trapper
  31. Tighten up - The Black Keys
  32. Let's not fall apart - Broken Glass Heroes
  33. Roll away your stone - Mumford & Sons
  34. Don't go to Klaksvik - Leif Vollebekk
  35. We used to wait - Arcade Fire
  36. Cooler couleur - Yelle with Crookers
  37. Something good can work - Two Door Cinema Club
  38. I need air - Magnetic Man
  39. Heathen child - Grinderman
  40. 9000 - Fatih
  41. Self machine - I Blåme Coco
  42. Zorbing - Stornoway
  43. Hands - The Ting Tings
  44. Solitude is bliss - Tame Impala
  45. Words - Goose
  46. That day - Villagers
  47. Ready to start - Arcade Fire
  48. Anyone's ghost - The National
  49. The cliff - Emily Jane White
  50. Dauphine - Gabriel Rios
  51. Hello - Martin Solveig
  52. Cooler als ekke - Jack Parow

Drie groepen slaagden erin met 2 nummers mij te bekoren (Vampire Weekend, Arcade Fire en The National, niet toevallig groepen die elk een schitterend album uitbrachten). Enkele keren werd mijn keuze mee beïnvloed door mijn kinderen (Owl City, Yelle with Crookers, Martin Solveig). Vaak ook zag ik de groep die voor het lied van de week zorgde, live in die periode, wat zeker ook meespeelde...

Het lied dat het meest bijblijft van 2010, wegens oneindig veel gedraaid doorheen het hele jaar en enkele keren live gezien, is toch "Headphones" van The Bear That Wasn't



En voor mijn dochter was dit ongetwijfeld hét lied van 2010 : "Fireflies" van Owl City



01 januari 2011

Top tien concerten 2010

Het was moeilijk kiezen om een top 10 samen te stellen uit de concerten die ik het afgelopen jaar allemaal zag, maar hier dus toch nog een poging. Je vindt van elk verslag (ook degene die niet in deze top 10 staan, op mijn blog een verslag...). Enkele concerten zag ik dit jaar ook omdat ik als reviewer voor Indiestyle op de guestlist mocht...

10. Die Antwoord (Pukkelpop ; 21/8)

Muzikaal heb ik zeker betere concerten gezien, maar hoe de Zuid-Afrikanen van Die Antwoord erin slaagden om de hele tent op zijn kop te zetten met in wezen vrij eenvoudige rhymes en beats, verdient bewondering. Met niet meer dan één radiohit, dan nog voortgestuwd door het WK voetbal dat dit jaar in hun land plaatsvond, wisten ze heel wat publiek te lokken en ze gaven dat publiek méér dan ze vroegen...

9. Malcolm Holcombe (Toogenblik - Haren ; 19/2)

Met dank aan Roen, die me op de concerten in Toogenblik wees... In dit café in Haren zag ik een gedreven man-met-gitaar, en het doet me veel plezier dat hij in het voorjaar alweer daar zal neerstrijken...

8. Blood Red Shoes (De Zwerver - Leffinge ; 7/11)

Op Pukkelpop had ik van hun optreden al erg genoten, maar in zaal waren ze (ondanks de verkoudheid van de zangeres) nog beter...

7. Tame Impala (Pukkelpop ; 19/8)

Dé revelatie van Pukkelpop volgens velen en ook volgens mij, waren deze Australiërs die heel erg retro maar vooral heel erg goed klonken, en zo Pukkelpop al meteen heel goed inzetten...

6. Murder (Gents huisconcert ; 1/10)

Het beste huisconcert dat ik dit jaar zag in Gent, bracht na een goed voorprogramma (The Catatonics) ook nog deze 2 Denen, die moeiteloos overtuigden, een kop thee in de hand van de zanger en een gitaar in de handen van zijn kompaan. Ontzettend mooi concert !

5. Shearwater (Boomtown Gent ; 24/7)

Net als in 2009 in de Vooruit, kon Shearwater ook dit jaar weer moeiteloos bekoren. In de Handelsbeurs speelden ze een geweldige set, en ik maakte achteraf nog een praatje met zanger Jonathan Meiburg.

4. Woven Hand (4AD Diksmuide ; 15/5)

Ik stond vlak voor David Eugene Edwards, en de intensiteit waarmee de man muziek maakt, is van een onvoorstelbare orde. Hij hield me het hele concert in zijn ban, en dan is muziek ook nog eens hemels mooi...

3. Jónsi (Pukkelpop ; 21/8)




Het meest verbluffende concert van Pukkelpop was voor mij toch dat van de Ijslander Jónsi, die zijn prachtige muziek uit zijn solo-debuut ook nog eens ondersteunde met de mooiste visuals die ik al ooit zag. Het was overweldigend, en dat naar het einde van 3 (vermoeiende) dagen op een festival waar ik toch al heel wat goeie concerten had gezien.

2. The Black Keys (AB Brussel ; 15/11)




Toen ik dit concert samen met een vriend zag, was ik ervan overtuigd : dit is hét concert van het jaar ! Ongemeen straf, alles wat je van een rockconcert mag verwachten, met genoeg afwisseling en sterke songs, virtuoos gitaarspel en een intense band met het publiek. Wie kan beter dan dit ?

1. Einstürzende Neubauten (AB Brussel ; 18 en 19/11)




Wel, enkele dagen later zou blijken dat het nóg straffer kon. Einstürzende Neubauten mag dan al 2 dagen gehad hebben waarop ze me konden overtuigen, het was al tijdens hun eerste set op dag 1 van hun verjaardagsfeestje (een set waarin ze enkel nummers speelden die ze nooit eerder of slechts heel zelden en dan nog heel lang geleden, live hadden gebracht) duidelijk dat dit immens straf was, en dat ze zulk een mooie muziek ook live kunnen brengen met de meest verbazingwekkende instrumenten die men zich maar kan voorstellen. En al mocht ik dankzij hen zelf ook op het podium van de AB staan, en al brachten ze in de reguliere set (van 2,5 uur) op dag 2 vooral de bevestiging met ook hun bekendere nummers, het is nét dat onmiddellijk overtuigen vanaf het eerste nummer dat hen de onbetwiste koningen van het podium van 2010 maakt...

31 december 2010

Lied van de week : week 52 - 2010

Cooler as ekke - Jack Parow



Dit nummer ken ik natuurlijk al van tijdens de zomer, maar het was met veel plezier dat ik Jack Parow, een Zuid-Afrikaanse rapper terughoorde de voorbije dagen, en ik besloot eindelijk zijn debuut te kopen (wat een aardig album is).

Je kan zijn titelloos debuut hier kopen.

Lyrics :

Jy dink jy’s cooler as ekke, want jy rook Yves Saint Laurent sigarette
Jy dink jy’s cooler as ekke, want jy’t ‘n tattoo van ‘n slang op jou tette.
Jy dink jy’s cooler as ek, want jy’t ‘n plakkaat van Led Zeppelin bo jou bed
Jy dink jy’s cooler as ek, want jy’s elke jaar by die J&B Met.

Jy’s ou nuus, ek kom met rou beats
Jy lê en wag, ek gan soek iets
Jy’s ice tea, ek’s witblits
Jy’s lite bier, ek’s spirits
Jy’s die ou met die new fresh look
Ek’s die ou met die Pep Stores broek
Ek watch jou, jy koekeloer oukes
jy forward nog Vernon Koekemoer jokes
Ek’s fantasties, jy’s spasties
Ek vat an poppies, jy raak an klein kids
Jy’s Tim Voster, ek’s Chris Edwards
Jy’s innie bosse, ek rol innie vet shit
Jy’s boring soos liedjies ommie kampvuur
my styl slick sneak suutjies soos ‘n vampier
jou styl kak sag soos ‘n pink marshmallow
meisies skree vir net “one night in parow”

Jy dink jy’s cooler as ekke, want jy hang saam met models en ek hang saam met slette
Jy dink jy’s cooler as ekke, want ek’s ‘n rapper en jy sing in falsette
Jy dink jy’s cooler as ek, want ek ry op met die bus en jy vlieg op met ‘n jet
Jy dink jy’s cooler as ek, want jy ry in ‘n Peugeot twee nul ses

Jy rol met ‘n selfoon in jou pen
Ek rol nog met ‘n 3310
My styl gooi sexy korrek
Jy dra nog fokken Mr Price Red
As ek instap skrikkie hele fokken bar
Jy kry nog fokken geld by jou ma
Ek los die hele jol papnat
As jy instap begin die hele jollie pad vat
ek’s Amerika, jys Irak
ek bomb jou lat die kak slap spat
Ek’s ‘n Bic pen, jy’s ‘n Mont Blanc
Jy loop rond met fokken skuim op jou mond-rand
Ek’s original jy’s gecopy
Ek’s ‘n flash drive jy’s ‘n floppy
Jy maak of jy alles het ma jy’s fake
Jack Parow bra ek lewe soos n straatmeit

Jy dink jy’s cooler as ekke, want jy drink by Ku De Ta en ek drink by De Dekke
Jy dink jy’s cooler as ekke, want jy’s die gentleman, bra eksie prette
Jy dink jy’s cooler as ek, want ek hou vakansie in Hartenbos en jy hou vakansie in Quebec.
Jy dink jy’s cooler as ek, omdat jy die nuwe issue van One Small Seed het

Jack Parow bra ek’s n poes woes
Jy eet caviar en couscous
Ek drink Klipdrif, jy drink Peroni
Jy’t vriende in Swede, ek het vriende in Benoni
Ek koop al my klere by die local Pep Stores save more
Jy koop al jou fokken klere by a store
Jy dra net fokken Polo shirts
Shame, jy luister na die Dirty Skirts
My naam’s Parow, dik heavy uitgeskollie
Jy lyk soos Jeremy de Tollie
Jack Parow, die life van die party
Jy dra net fokken Issey Miyake
Jy’s too cool for school, eks mos kief
Ek’s grasshopper, jys Lacoste sportief
Jy lat die koek flop, ek lat die huis rys
Jou meisie het ‘n foto van my piel op haar Space Case

26 december 2010

Lied van de week : week 51 - 2010

Hello - Martin Solveig




Tijdens Music for life werd dit nummer ontelbare keren aangevraagd en gedraaid, en ik moet zeggen : het blijft hangen. Bovendien heeft Martin Solveig er ook nog een leuke clip bij, co-starring Bob Sinclar...

Je kan het nummer
hier kopen.

Lyrics :

I could stick around a little longer with you, hello.
It doesn't really mean that I'm into you, hello.
You're alright but I'm your darling to enjoy the party.
Don't get too excited 'cause that's all you get from me, hey.

Yeah I think you're cute but I really think that you should know.
I just came to say hello, hello, hello, hello.

I'm not the kinda girl who'd mess it up with you, hello.
I'm gonna let you try to commence with you, hello.
It's alright I'm getting dizzy just enjoy the party.
It's OK with me if you don't have that much to say, hey.

Kinda like this thing but there's something you should know.
I just came to say hello, hello, hey, hey.

I could stick around a little longer with you, hello.
It doesn't really mean that I'm into you, hello.
I'm your darling to enjoy the party.

I'm getting dizzy, just enjoy the party.

I just came to say hello, hello, hello, hello.

I'm not the kinda girl who'd mess it up with you, hello.
I'm gonna let you try to commence with you, hello.
It's alright, I'm getting dizzy, just enjoy the party.
It's OK with me if you don't have that much to say, hey.

Kinda like this thing but there's something you should know.
I just came to say hello, hey.

25 december 2010

Met Kerstmis

In het kader van een wedstrijd voor Radio Nostalgie maakte Buysta een nederlandstalige versie van Last Christmas van Wham!
Jammer genoeg haalde hij niet de finale...

Fijne kerstdagen gewenst : Met kerstmis (mp3)

19 december 2010

Lied van de week : week 50 - 2010

Dauphine - Gabriel Rios



Zeker in het refrein zet Gabriel Rios me op het verkeerde been, en denk ik de nieuwe single van Coldplay te horen...

Je vindt dit nummer op het nieuwe album, The dangerous return, dat je hier kan kopen.

Lyrics :

seventeen
a nymph if there was ever one
you were noticed
and rushed upon the scene
rough times
some hell to get away from
and whirlwind
to do the very thing

once again
a trick of the light found
and burned at the beat
those we're in
will trickle down their songs
and burn at the beat

ever the locust
you tore across the avenues
and hotels
with death under your feet
the sullen
girls that look like women
the gregarious gamines
leaving pictures on all magazines

once again
a trick of the light found
and burned at the beat
those we're in
will trickle down their songs
and burn at the beat

all eyes upon you
and no one could see it
the exoskeleton is all they see
so leaving it...
we revel in the poses yeah

we do the best we can
the snakes will sing to horses
and the horses back to men
and you will know and I will know
to leave the state we're in
again

once again
a trick of the light found
and burned at the beat
those we're in
will trickle down their songs
and burn at the beat

the exoskeleton is all they need
so leaving it
behind
who knows what
you'll find
this time...

18 december 2010

Wispelturig

Is het wispelturig, als je verscheurd wordt tussen rationele en emotionele keuzes ?
Ben je niet standvastig, als je probeert een weg te vinden door te schipperen tussen wat je hart en je verstand je zeggen, en als die het niet noodzakelijk met elkaar eens zijn ?
Of, zoals een vriendin het vermoedelijk zou stellen : ben je labiel als je het niet weet ? En als je niet kan kiezen ?

12 december 2010

Lied van de week : week 49 - 2010

The cliff - Emily Jane White


Nadat ik het album mocht recenseren voor Indiestyle en ook nog eens haar concert mocht reviewen, is het geen wonder dat haar nieuwste nummer mijn lied van de week geworden is. Alles wat ik goed vind aan Emily Jane White, heb ik vorig jaar en dit jaar al uitvoerig beschreven, dus geniet maar gewoon...

Het nummer staat uiteraard op het nieuwe album, Ode to sentience, dat verdeeld wordt door Munich Records.

Lyrics heb ik jammer genoeg nergens gevonden...

Emily Jane White : Ode to sentience


Het is vreemd : zelfs na enkele beluisteringen leek het nieuwste album van Emily Jan White tegen te vallen, maar als je het album meteen na haar twee vorige in chronologische volgorde afspeelt, vallen de puzzelstukjes in mekaar, en hoor je de evolutie die ze doormaakte, en hoe natuurlijk die klinkt.
Betekent dit nu dat je die eerdere albums moet gehoord hebben om te kunnen genieten van deze plaat? Natuurlijk niet! Emily Jane White heeft een pracht van een stem, met daarin een langoureuze zucht, een van verlangen zwangere toets, die haar zo herkenbaar maakt tussen al die andere vrouwelijke singer/songwriters. En er zijn de strijkers, altijd aanwezig (prominent of op de achtergrond), en altijd het lied dragend. Er is de piano, die de melodielijnen uittekent, en op dit album is er een rijkere orchestratie, rijkere arrangementen, en zelfs een breder palet aan stijlen.
Zo klinkt “The cliff” wel heel erg laidback country, en tot we Emily's eigen stem horen, denken we daarbij aan schoon volk als Emmylou Harris, Caroline Herring en Gillian Welch. “Requiem waltz” begint als een wals die vrolijk een feest opent, tot alweer haar stem een andere wending geeft aan het nummer. De muziek mag verder dezelfde weg op blijven gaan, de weg is wonderbaarlijk veranderd door al wat in die vocalen doorklinkt. Op een nummer als “The law” (gratis te downloaden op haar website, echt een aanrader) klinkt ze dan weer heel erg zoals we haar al langer kennen, en dat is een compliment.
Er is iets sprankelends aan de manier waarop ze haar verdriet bezingt, of haar woede, of eender welke emotie. Je hoort en voelt doorheen alle nummers een stérke vrouw, die problemen niet uit de weg gaat, problemen op haar weg vindt maar tegelijk ook over de omgevallen boomstammen heen klautert, door de snelstromende beken waadt, door de donkere nacht het pad weet te vinden in een gloed zoals die haar op de hoesfoto ook omgeeft.
“Ode to sentience” is een betoverende én betoverde plaat, waarop de grootste troef ligt in de stem van Emily Jane White, waarmee ze wat ze aanraakt (muzikaal), verandert in iets nieuws, met méér lagen, met méér diepgang, met méér gevoel. Het is ook een groeiplaat, en nu we erover nadenken, waren haar vorige albums dat ook al. Ze kropen onder de kleren, en binnen enkele maanden zullen we u kunnen vertellen of ook deze derde worp daarin slaagt. Al is de kans groot dat u Emily Jane White tegen dan ook al overal met u meedraagt, onverhoeds opduikend tussen andere liedjes, wanneer je dat het minst verwacht...

Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be.

Botanique concert : Emily Jane White (voorprogramma : Faustine Hollander)


Openen met een cover van Bob Dylan, helemaal alleen op gitaar als jong meisje, dat moet je durven. De Belgische Faustine Hollander mocht zo afgelopen woensdag in de Rotonde van de Botanique openen voor Emily Jane White, en ze had haar set heel slim opgebouwd. Na enkele nummers kwam een gitarist haar versterken, enkele songs later gevolgd door een drummer. De liedjes varieerden van Dylan tot een nummer dat al heel erg aan de hoofdact deed denken (“Dragonfly”), en nog iets steviger popwerk. De band genoot zichtbaar van het succes, en eigenlijk waren er enkel de lange momenten waarin gitaren gestemd moesten worden (en de vaart zo niet al te best in de set kwam) minpuntjes.


Ongeveer een jaar na haar vorige doortocht kwam Emily Jane White, geflankeerd door celliste Jen Grady, haar jeugdvriendin die haar vaak vergezelt, en een gitarist, opnieuw in de Botanique, met een nieuw album onder de arm. Op “Ode to sentience” zet ze haar muzikale groei verder, en dat hoorde je in de set vooral omdat de nieuwe nummers vrij naadloos overgingen in het geheel. Die nieuwere nummers zaten vooral in het begin van de set (en ook daarna nog een beetje gespreid), want Emily Jane White had het beste uit haar vorige plaat vooral in het slot van de reguliere set verstopt : “The ravens”, “Liza”, “Stairs” en helemaal op het einde titelnummer “Victorian America”. Dat hoeft niet te verbazen, want die nummers blijven nog steeds haar beste materiaal, zo bleek alweer...
De magie van de Botanique leek goed te werken : Emily Jane White vond de zaal prachtig (“it feels like playing in a womb”) en gaf even later toe dat ze zelden zich echt op haar gemak voelt op een podium, maar vanavond was ze ontspannen. Ze ging met plezier in op opmerkingen uit het publiek, bedankte het publiek, deed moeite om af en toe Frans te spreken en stak haar bewondering voor het publiek, dat in stilte luisterde, niet onder stoelen of banken.
Net als bij het voorprogramma werden vaak instrumenten gestemd, maar je zag dat deze artieste al meer ervaring heeft in het omgaan met die onfortuinelijke pauzemomenten.
Emily Jane White wisselde zelf vaak tussen keyboards en gitaar, maar welke instrumenten ook bespeeld werden, doorheen de liedjes werd een patroon herkenbaar. Samen met haar unieke manier van zingen vormt dat een herkenbaar element, dat -als je er niet weg van bent- kan gaan vervelen of waar je -als je zoals ik, daar net erg van houdt- uren kan naar blijven luisteren.
Emily Jane White kwam nog terug voor 3 bisnummers, eerst helemaal alleen, daarna met de andere muzikanten, en ze mocht afscheid nemen met een gemeend applaus voor een concert dat perfect past in een zaal als deze.




Je vindt deze recensie ook hier op Indiestyle.be

05 december 2010

8tracks : Jobs mix

All these songs have actual jobs in their title...
Allemaal liedjes met jobs in de aanbieding !



1. The complete banker - The Divine Comedy
2. The director never called 'Cut' - Sparks
3. Taxman - The Beatles
4. Ballad of a salesman who sold himself - Kevin Ayers
5. If I were a carpenter (live) - Small Faces
6. The porter - Vetiver
7. The milkman of human kindness - Billy Bragg
8. Dead American writers - Tired Pony
9. Call the doctor - Spo Dee O Dee
10. The scientist - Coldplay
11. Screenwriter's blues - Soul Coughing
12. My shepard - The New Pornographers
13. Conductor - We Were Promised Jetpacks
14. Patricia the stripper - The Wombats
15. Cops on your tail - The Raveonettes
16. Secret agent - Tony Allen
17. Mr Farmer - The Seeds
18. Four fingered fisherman - Sun Kil Moon
19. Female mechanic now on duty - Sonic Youth
20. He's simple, he's dumb, he's the pilot - Grandaddy

02 december 2010

Nabeschouwing AA Gent - Levski Sofia (Europa League)


Na afloop van de door AA Gent gewonnen Europa League-wedstrijd tegen het Bulgaarse Levski Sofia (in Antwerpen beter bekend als Vitosha Sofia), hadden wij een gesprek met Wils, één van de smaakmakers van de avond.
Hij blikte tevreden terug op de wedstrijd: "Ik denk toch dat de overwinning verdiend was, gezien Gent de meeste kansen kon creëren en ook de beste tactiek gekozen had. Zo had doelman Jorgacevic geopteerd voor camouflage op het besneeuwde veld. In zijn witte uitrusting bezorgde hij de Bulgaarse enkeling die erin slaagde door onze verdediging te breken, de schrik van zijn leven door uit het niks op te duiken, wat de kwaliteit van de afwerking door hun spitsen niet bepaald ten goede kwam."
Wils was niet alleen tevreden over het verdedigend vermogen van AA Gent, maar vond hen aanvallend ook sterk: "Onze verdediging zat uiteraard zo goed op slot als een bevroren fietsslot (
nvdr: Wils zou dat later die avond overigens effectief ondervinden), maar ook aanvallend kwamen we er goed uit. Vooral via El Ghanassy en Arbitman, die zich liet inspireren door het Gentse volkslied, zorgden we voor gevaar. Jammer was wel dat we te vaak probeerden een corner te versieren, hoewel Nederlands onderzoek heeft aangetoond dat die slechts zeer weinig doelgevaar, laat staan doelpunten, opleveren."
Over de scheidsrechter en zijn assistenten was Wils minder te spreken: "Er waren al duidelijke problemen omdat die ene grensrechter telkens de electronica van zijn vlaggetje haperde, zwaaide, wat door de scheidsrechter verkeerdelijk aanzien werd voor buitenspel, en er is natuurlijk de niet-gefloten penalty op Arbitman in de eerste helft. Maar bovendien bleek de scheidsrechter vooringenomen: zo kende hij Gent méér vrijschoppen toe dan Sofia, hoewel Luxemburgs onderzoek aangetoond heeft dat vrije trappen zelden tot doelgevaar, laat staan doelpunten, leiden."

Terecht was Wils tevreden over zijn eigen prestatie: "Ik kende vanavond toch wel een topavond. Ik kwam vaak snedig uit de hoek, al zal de inname van 2 Westmalle Dubbels daar ongetwijfeld ook voor iets tussen zitten. Bovendien vind ik toch dat ik in deze weersomstandigheden fysieke paraatheid vertoond heb door de kilometers door de sneeuw deels met de fiets, deels te voet af te leggen. Ik leverde vaak voorzetten die enkel nog in doel moesten gekopt worden, en de mentale voorbereiding zat ook goed. Ik had me bovendien goed voorbereid op de wedstrijd door niet enkel op Sport.be maar ook op Sporza alle gegevens te bekijken. Bovendien heeft Keniaans onderzoek aangetoond dat een stampede van panikerende Buffalo's niet enkel in staat is Zebra's en Kanaries te overweldigen, maar ook Ajuinen tot tranens toe weet te bewegen, dus ik had er alle vertrouwen in dat ook de Sofianen voor de bijl zouden gaan."

Dat Jorgacevic secuur stond te keepen, is ook Wils niet ontgaan: "Voor mij blijft onze doelman toch het prototype van een degelijk sluitstuk op de defensie. Wist u trouwens dat Sri Lankees onderzoek heeft aangetoond..."

We kregen niet meer het hele interview met Wils mee, maar we veronderstellen dat Wils zal geantwoord hebben dat het belang van onderzoek relatief is, ook in de voetbalsport.


Het betreft hier uiteraard niet AA Gent-speler Stef Wils, maar wel degelijk een (familie)naamgenoot die samen met mij lekker warm, met chips, nootjes, trappist en pintjes de wedstrijd volgde op Sporza.

30 november 2010

Lied van de week : week 48 - 2010

Anyone's ghost - The National



live voor Studio Brussel "Club 69"


Ook The National leverde al eens eerder dit jaar een "lied van de week", en ook met de nieuwe single is het raak. Dat komt natuurlijk ook doordat hun album, High violet, één van de platen van het jaar zou kunnen worden, en vol goeie nummers staat. En dit liedje is niet meer weg te branden uit mijn hoofd...

Je kan het album High violet hier kopen.

Lyrics :


Say you stay at home
Alone with the flu
Find out from friends
That wasn't true
Go out at night with your headphones on, again
And walk through the Manhattan valleys of, the dead


Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
But I don't want anybody else
I don't want anybody else

You said I came close


As anyone has come
To live underwater
For more than a month
You said it was not inside my heart, it was
You said it should tear a kid apart, it does

Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
But I don't want anybody else
I don't want anybody else
I don't want anybody else
I don't want anybody else


I had a hole in the middle where the lightning went through it
Told my friends not to worry
I had a hole in the middle someone's sideshow wouldn't do it
I told my friends not to worry

Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost
Didn't want to be your ghost
Didn't want to be anyone's ghost

29 november 2010

Extreem mannelijk denken

Onlangs ging ik naar een lezing (van Autisme Centraal) met als vraag : "Autisme : een extreme vorm van mannelijk denken?"
Nu zie ik (in gedachten) al heel wat vrouwelijke lezers instemmend knikken, maar laten we niet op het antwoord vooruitlopen... Deze theorie als verklaringsmodel voor autisme is enorm gepopulariseerd geraakt, niet in het minst omdat het zo aannemelijk lijkt. Immers, zien we bij mannen in hun denken niet gelijkaardige trekjes als we zien bij autisten ? Het is bovendien een (relatief) eenvoudig model dat meteen begrijpbaar lijkt, en het sloganeske aspect zal de populariteit ervan ook wel verklaren.
Nu blijkt uit hersenonderzoek dat er tussen vrouwelijke en mannelijke hersenen in zijn algemeenheid wel verschillen merkbaar zijn. Zo blijken vrouwen méér gebieden te activeren in hun hersenen bij taal en spraak, en zijn er meer dan bij mannen gelijktijdige activitaties van zones in de hersenen waarvan wordt aangenomen dat ze met emoties te maken hebben. Het zou, in een vereenvoudigd model, een biologische verklaring kunnen bieden waarom vrouwen makkelijker over emoties praten, maar het is natuurlijk allemaal complexer.
Twee denkstijlen (empathising -meer gevoelsmatig en inlevend denken- en systemising -rationeler en meer ordenend denken-) worden in dit model tegenover elkaar geplaatst en elke denkstijl wordt verbonden met een geslacht. Nogmaals, het empatising vrouwelijk brein kan ook bij mannen voorkomen, zoals het systemising mannelijk brein ook bij vrouwen voorkomt. Het gaat hierbij eerder om algemene, globale tendenzen, zonder uitspraken te doen over individuen. En omdat autisten eerder denken in een zeer strakke systemising stijl, en weinig empathising denken, is algauw de (overhaaste) conclusie voor de hand liggend dat autistisch denken een extreme vorm is van mannelijk denken.
Maar veralgemening bovenop vereenvoudiging bovenop tendens levert niet meteen een solide basis voor een theoretisch wetenschappelijk model, en wetenschappers zijn het er stilaan over eens dat de openingsvraag van de lezer met een duidelijk "neen" mag beantwoord worden. Dit model bevat zeker en vast interessante elementen, maar volstaat niet als verklaringsmodel voor autisme, hoe aantrekkelijk het idee ook moge lijken.
Meer zelfs, de spreker vergeleek het een beetje met volgende uitspraak : "Is een auto een extreme vorm van een fiets ?" Beide hebben wielen (maar de auto extremer, namelijk 4 ipv 2) en beide zijn middelen om zich te verplaatsen. Maar het zal voor iedereen duidelijk zijn dat het twee verschillende dingen zijn.
Onderzoek aan de hand van het AutismeQuotiënt (AQ) toont aan dat er een klein verschil is tussen mannen en vrouwen voor autismegerelateerd gedrag, maar een immens verschil met mensen die echt autisme gediagnosticeerd gekregen hebben. Autisten zijn dus duidelijk niet "mannen in een extremere gradatie", maar er lijkt een kwalitatief verschil aantoonbaar.
Gelukkig maar ! :-)


Wie wil, kan zelf zijn AQ hier testen. Let wel : het is geen diagnostisch instrument en zal dus niet zeggen of je autisme hebt of niet !

28 november 2010

Het gewichtige lichaam


In het Museum Dr. Guislain, dat intussen een ware reputatie heeft opgebouwd van interessante en mooie tentoonstellingen, kan je nog tot 8 mei naar de tentoonstelling "Het gewichtige lichaam". Deze tentoonstelling onderzoekt onze relatie tot ons lichaam, met als ondertitel "Over dik, dun, perfect of gestoord". Vooral de geschiedenis van het hongeren vormt de rode draad van de tentoonstelling, vertrekkend vanuit religieuze motieven (vele heiligen vastten wel zeer volhardend), over sensatie (het leidde o.m. tot de in een verhaal van Franz Kafka ook beschreven "hongerkunstenaar") en politieke motieven in de omgang met het (meestal atletische) lichaam tot body-building en de huidige "modieuze" eetstoornissen (anorexia en boulemia). Het is een tentoonstelling die je doet nadenken over je eigen omgang met je lichaam, over de onbewuste en maatschappelijk beïnvloede denkbeelden die je gedrag m.b.t. je eigen gedrag sturen. Bij sommige items zou wat meer uitleg zeker gewenst zijn, om hun relatie tot de rest van de tentoonstelling te verduidelijken, maar het museum heeft alweer een pracht van een tentoonstelling gerealiseerd, die zeker de moeite waard is.