Posts tonen met het label 2015. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2015. Alle posts tonen
24 oktober 2016
Leonard Cohen
Twee jaar geleden bracht Leonard Cohen het prachtige album Popular problems uit waarop hij bewees dat zijn leeftijd geen belemmering is voor mooie platen. Toch blijft mijn favoriet album van deze bard I'm your man, al heeft hij natuurlijk al héél veel mooie liedjes geschreven en gezongen. Nu is er dus You want it darker.
Opnieuw is 's mans diepe stem het belangrijkste instrument op deze plaat, die bovendien prachtzinnen mag declameren/zingen. Dat blijft al op openings- en titelnummer You want it darker. Een andere favoriet van mij op dit album is zeker Leaving the table. In die song laat hij middels een duidelijke metafoor weten dat hij niet meer meedoet. Ook hier weer is het zijn stem die je het nummer intrekt, je niet loslaat, je bezweert en je gezalfd achterlaat, ondanks de woorden. Traveling light is nog zo'n parel waar het hele album eigenlijk vol van staat.
De strijkers mogen dan een lied als It seemed the better way boven zichzelf laten uitstijgen, wanneer ze de hoofdrol krijgen in Reprise/Treaty klinkt dat, hoewel niet ongeschikt in de rol van afsluiter, toch een beetje overbodig voor mij. Treaty zelf ademt dezelfde kwaliteiten uit die ik hierboven reeds opsomde voor zowat het hele album.
Je kan de volledige plaat hieronder beluisteren:
21 september 2016
Gespot voor u: Dmitry Evgrafov
Het is al te makkelijk Dmitry Evgrafov zomaar in hetzelde vakje te stoppen als Nils Frahm of Lubomyr Melnyk. De piano mag hen dan wel verbinden, wat deze Rus ermee aanvangt, verschilt toch wel nog serieus van de eerder genoemde artiesten.
Vorig jaar al bracht hij dit album uit maar ik ontdekte het pas nu. Toch wou ik het u niet onthouden, want het slaat de brug tussen post-klassiek en moderne ambient. Zo is er Reel, aanvankelijk een grappig en leuk deuntje op het klavier dat nog tijdens zijn korte duur een injectie electronica krijgt. Of neem Fracture dat opent als de filmscore bij een film van Lars Von Trier maar uiteindelijk meer en meer thuishoort in het oeuvre van Amatorski. Garage klinkt als vreemde dubstep en in het aan Michael Nyman schatplichtige Cries and whispers klinkt een dreiging door die nieuwsgierigheid opwekt. Het is dan ook hemelse zonde dat die onbevredigd blijft wanneer de song plots afgebroken wordt.
Deze Russische componist heeft een verdomd mooi plaatje gemaakt, zonder zwakke momenten, en dat verdient toch wel meer zonneschijn dan hij totnogtoe lijkt gekregen te hebben.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren:
Labels:
2015,
gespot voor u,
mening,
muziek,
nieuwe release,
spotify
22 april 2016
We Stood Like Kings
De Brusselse band We Stood Like Kings heeft een soundtrack gemaakt bij A sixth part of the world, een film zonder geluid (uit 1926) van de Russische cineast Dziga Vertov. Daarmee waren ze vorig jaar overigens niet aan hun proefstuk toe. Debuut Berlin 1927 was al een postrock-soundtrack voor een andere stomme film, Berlin: die Sinfonie der Großstadt.
De piano speelt een prominente rol, wat niet zo verwonderlijk is voor wie beseft dat stomme films in die tijd wel vaker live begeleid werden door pianisten in de cinema. Toch klinkt deze soundtrack zeer eigentijds en dat heeft natuurlijk te maken met de andere instrumenten en het idioom van de post-rock. Duidelijk is dat de Brusselaars dat helemaal in de vingers hebben en al klinken ze niet zo stomend en dreigend (en groots) als Mogwai, we horen toch genoeg dat ons doet denken aan Explosions In The Sky, ook niet meteen de minsten in het genre...
Hoogtepunt voor mij is toch Are you a master too?. Die song verkent bijna zeven minuten lang alle uithoeken van het kunnen van de band zonder de consistentie uit het oog te verliezen. Maar de andere nummers hoeven er al bij al niet veel voor onder te doen. En of de piano nu op de voorgrond treedt of overstemd wordt door de gitaren, de band weet altijd een mooie balans te bewaren waardoor je als luisteraar de film niet hoeft te zien om te genieten van deze plaat. Al ben ik nu wel erg benieuwd naar hoe dit alles live mét projectie van de film overkomt... Naar het schijnt treden ze in oktober opnieuw op in Brugge, tot dan zijn ze enkel in het buitenland te bewonderen, zo leert ons hun concertkalender.
Je kan het album, dat je hier kan kopen, hieronder volledig beluisteren:
06 april 2016
Kill Your Trout
De gekte op East coast contemplations in D-minor van Kill Your Trout is aanstekelijk. Het lijkt wel alsof Ween een plaatselijke afdeling in Heist-op-den-Berg heeft opgericht. De vier bandleden gaan in die mate loos op dit album, dat eigenlijk al in december verscheen, dat ik molenwiekend luchtgitaar spelend door de living dans.
Er is een flinke dosis punk(rock) en hardcore geïnjecteerd in de geschifte muziek en daardoor voel je de energie als een tsunami over je heen rollen. Soms, zoals in Gekapt, wordt gedold met de tegenstellingen tussen noise en stilte en in Estelle blijft een broeierige ondertoon nauwelijks merkbaar aanwezig. De band gaat voor humor op een erg Zappa-esque manier. Ik kan amper wachten om hen live aan het werk te zien, en dat kan alvast morgen donderdag in de Kinky Star in Gent.
Je kan deze plaat kopen bij Consouling en het album valt ook hieronder volledig te beluisteren:
16 februari 2016
Gespot voor u: Quartet Diminished
Op beehy.pe vind je goeie indie-muziek van over de hele wereld en het is dan ook een uitstekende plek om ontdekkingen te doen. Zo vond ik tussen de beste albums van 2015 dit pareltje uit Iran. Quartet Diminished laveert tussen Nordmann en Flat Earth Society met hun mix van klassieke muziek, jazz, psychedelische seventies rock en nog een paar andere genres. Voeg daar een klein, slechts hier en daar herkenbaar scheutje Oosterse muziek aan toe en je krijgt het betoverende moois dat ze ons op album Station one presenteren.
Beluister hieronder het volledige album:
06 februari 2016
Broeder Dieleman
De Zeeuw Broeder Dieleman bracht vorig jaar een derde album uit. Uut de bron is een zo mogelijk nog ingetogener, teruggetrokkener plaat dan zijn voorgangers. De muziek wordt afgewisseld met geluidsfragmenten waardoor het gevoel ontstaat dat je naar een documentaire luistert.
Zo horen we in Ruischendegat de zee, vogels, een verre kerkklok en een motorfiets. Het vredig tafereel gaat over in een gesprek in het Zeeuws dialect. Terwijl het gesprek wegsterft, start Hoofdplaat als ware dit het Zeeuwse equivalent van Sigur Ròs. Er wordt ruim de tijd genomen om de muziek zich te laten ontvouwen en de outro is zo rustgevend dat ik al helemaal weggezonken ben in de polderklei. Spaarzame banjo leidt Meilied in. Hoewel het dialect het midden houdt tussen Westvlaams en Nederlandse dialecten die ik alleen maar ken uit sketches over boeren en jeugdfeuilletons die zich afspeelden op het platteland in vervlogen tijden, valt het me erg moeilijk te begrijpen wat Broeder Dieleman nu precies zingt.
Gelukkig hoef je, net als bij de voornoemde IJslanders, de taal niet te begrijpen om gevangen te worden door de muziek. Ik voel de nostalgie en de lof op het plattelandsleven zo ook wel in Lovenpolder, boerengat. Ook hier is het nummer doorspekt met flarden gesprekken. Het Lied van de wilg wordt gezongen door koebellen en passerend verkeer: een allegorie voor de boerenbuiten waar moderniteit niet aan voorbijgaat maar het verleden gekoesterd wordt met de hardnekkigheid van taaie, ouwe mannenhanden.
Aan de priester-kunstenaar Omer Gielliet is het gelijknamig lied opgedragen. Omdat de lyrics hier meer begrijpbaar zijn, adviseer ik iedereen goed te luisteren naar deze ode. Vorig jaar werd de bezongene 90 jaar en naar aanleiding daarvan kan je in Het Warenhuis/Museum Land van Axel in Axel (NL) tot 2 april naar een tentoonstelling van zijn werken. Afgaande op wat ik in een kort item met Broeder Dieleman op NPO2 zag in Landinwaarts, is dat zeer de moeite waard.
Nehallenia lijkt een religieus lied. Het is niet zozeer de religieuze ervaring van een ontmoeting met God maar een haast animistisch treffen met het landschap van de kreken rond Axel. Een soortgelijk lied is Water, waarin gesproken gedeeltes afwisselen met a capella en uiteindelijk ook muzikaal ondersteunde zang. Naadloos vervloeit het in Onder Zaamslag. Het toegevoegde ritmische element bepaalt in sterke mate dit nummer, waarin Tonnie Dieleman er het zwijgen toe doet omdat de muziekinstrumenten al klare taal spreken.
Beluister hieronder het volledige album:
05 februari 2016
The Fifth Alliance
Griezelig, zo klinkt The Fifth Alliance op Death poems. Het lijkt een persoon in nood die in de verte de lyrics schreeuwt over de post-metal die de vijfkoppige band uit Breda presenteert. Zelden hoorde ik een plaat zo noodzakelijk klinken voor de zangeres als deze. Silvia Berger zingt niet omdat ze dat graag doet, maar omdat ze moet, omdat het er allemaal uit moet, omdat ze anders ontploft.
Op het eerste zich lijken de vier songs wat onderling inwisselbaar, maar je kan het ook beschouwen als interne consistentie waarin de nummers samen een sfeer neerzetten. En dat doen ze zeker en vast. Vrolijk word ik er niet van, maar het is wel prachtige muziek die je helemaal in een maalstroom meesleurt. Enkel Dissension verschilt nogal van de rest. De song is langer en bevat meer variatie, maar vreemd genoeg vind ik het niet het beste dat op deze plaat terug te vinden is.
Je kan het album hier kopen bij Consouling. Beluister de volledige plaat hieronder:
14 januari 2016
My Baby
Eerlijk gezegd, ik had nog nooit over My Baby gehoord tot ik deze plaat in handen kreeg. Nochtans is Shamanaid al hun tweede album en toerden ze al met Seasick Steve en Henny Vrienten. Ze speelden ook al op Lowlands, Sziget en Glastonbury. Deze half-Nederlandse, half-Nieuw-Zeelandse band is een trio dat fingerpickin' gitaren, voodoo, funk, gospel, roots en blues met elkaar mengt.
Wat een interessante mix dat oplevert, hoor je meteen in opener Seeing red, waarin ze me wat doen denken aan Little Axe. Meet me at the wishing well drijft op een geweldige bluesriff en Uprising is zo'n bezwerende mengeling van een soort werelddance met bluesrock à la Black Keys dat ik er wild van word.
Het is net die wil om alle genregrenzen te doorbreken die deze plaat en deze groep bijzonder maakt. Niet alle songs zijn even goed (persoonlijk hou ik niet zo van het te middelmatig Mary Morgan of het rustige Hidden from time) maar in zijn geheel swingt deze plaat als de beesten en dat belooft voor wat de band op een podium vermag. Afsluiter Panggajo bijvoorbeeld dipt zo diep in Indische muziektraditie met de tenen dat ik er live een heel sfeervol universum bij fantaseer.
Beluister hieronder het volledige album:
11 januari 2016
David Bowie
Het is een ongelooflijk toeval dat ik in mijn planning net vandaag de nieuwe plaat van David Bowie ging bespreken hier en dat deze ochtend bekend raakte dat hij overleden is. Mijn beluistering en beoordeling van het album beïnvloedt dat niet (denk ik toch), mijn inleiding wordt er natuurlijk door veranderd.
In feite ben ik allesbehalve een kenner van het werk van David Bowie noch een fan. Ja, ik ken zijn bekendste liedjes, ik heb een verzamelalbum én Earthling (bijzonder lang geleden dat ik dààr naar luisterde, zeg), zijn flirt met drum 'n bass. Ik was zelf helemaal wild van dat nieuwe muziekgenre en ik vond zijn diverse remixen van zijn eigen song Little wonder wel cool. Maar ik luisterde maar zelden echt bewust naar wat hij gemaakt heeft, er is immers zo veel goeie muziek en er was altijd wel iets wat ik liever wou beluisteren op dat moment. Ook vandaag ga ik niet krampachtig op zoek om verloren tijd in te halen...
Maar de voorbije dagen luisterde ik dus wel naar Blackstar, dat al meteen hier en daar benoemd wordt als een kanshebber om dé plaat van 2016 te worden (en toegegeven, die kansen zijn nu ook nog eens verhoogd, want zo werkt dat nu eenmaal). Het meest opvallende tijdens die beluisteringen was voor de voortdurende aanwezigheid van een ongelooflijke onrust, rusteloosheid die vooral door de drums gestalte wordt gegeven.
Al vanaf de titelsong, tevens opener, bewijst Bowie dat hij ondanks zijn leeftijd (hij werd net geen 70) relevante muziek blijft maken. Wie ruimte maakt in zijn hoofd voor de bezwerende song, komt in een mooie universum terecht. 'Tis a pity she was a whore lijkt opgebouwd uit 2 songs: één goed, zij het wat conventioneel rocknummer en een jazzsong die eromheen kronkelt. De saxofoon stuwt de song naar een terrein waar hij eerst wat onwennig lijkt. Na de drukte komt het tragere tempo van Lazarus niet ongelegen. Als ik het goed begrepen heb, past dit lied in een theaterproject dat David Bowie met Ivo Van Hove in New York op poten zette. Ook hier zorgen de jazztoetsen voor de rusteloosheid.
Zoals al gezegd is dat trouwens het terugkerend thema op deze plaat: jazzinvloeden vooral vertolkt door de saxofoon die een onderhoudse spanning levend houden en eigenlijk geen echt rustpunt laten op de plaat. Helaas sneeuwt het naar mijn gevoel soms net iets te veel de nochtans goeie songs wat onder, zoals Sue (or in a season of crime). Enkel Girl loves me ontsnapt daaraan en dat maakt het voor mij uiteindelijk ook mijn favoriete song op deze plaat.
Beluister hieronder het volledige album:
04 januari 2016
Gratis download: Erased Tapes collection VII
Goed nieuws om het jaar te starten: Erased Tapes heeft opnieuw een gratis te downloaden compilatie klaarstaan met het beste uit 2015 dat bij hen verscheen én een nieuwe song van Douglas Dare alsook een nieuwe remix door Rival Consoles van Four van Ólafur Arnalds en Nils Frahm. Verder vind je er dus ook hoogtepunten van Lubomyr Melnyk, A Winged Victory For The Sullen en Dawn Of Midi.
Je hoeft enkel te registeren en dan kan je hier de hele compilatie downloaden.
Beluister hieronder alvast de remix van Rival Consoles:
30 december 2015
De 20 beste optredens van 2015
Dit jaar zag ik minder concerten dan de vorige jaren en heel wat hoogtepunten komen dan ook nog eens van op Pukkelpop, maar niettemin presenteer ik hieronder de twintig beste optredens die ik dit jaar zag.
Een link naar het concertverslag vind je onder de datum.
20. The Sha-La-Lees - Pukkelpop - 20/8
19. Gazelle Twin - Pukkelpop - 21/8
18. Jurassic 5 - Pukkelpop - 20/8
17. Future Islands - Pukkelpop - 20/8
16. Isbells - Leffingeleuren - 20/9
15. The Posies - Nijdrop - 7/5
14. Josh T Pearson - huisconcert - 26/11
13. Birds That Change Colour - 4AD - 9/1
12. Go March - Pukkelpop - 21/8
11. Jacco Gardner - Botanique - 10/5
10. Alamo Race Track - Botanique - 10/5
9. The Germans - Pukkelpop - 21/8
8. Douglas Firs - Pukkelpop - 22/8
7. Girls In Hawaii - Feest in het Park - 14/8
6. De Mens - Nijdrop - 22/4
5. Amenra - Pukkelpop - 21/8
4. Strand Of Oaks - Pukkelpop - 20/8
3. Father John Misty - Pukkelpop - 21/8
2. Son Lux - Pukkelpop - 22/8
1. Pond - Nijdrop - 4/3
Een link naar het concertverslag vind je onder de datum.
20. The Sha-La-Lees - Pukkelpop - 20/8
19. Gazelle Twin - Pukkelpop - 21/8
18. Jurassic 5 - Pukkelpop - 20/8
17. Future Islands - Pukkelpop - 20/8
16. Isbells - Leffingeleuren - 20/9
15. The Posies - Nijdrop - 7/5
14. Josh T Pearson - huisconcert - 26/11
13. Birds That Change Colour - 4AD - 9/1
12. Go March - Pukkelpop - 21/8
11. Jacco Gardner - Botanique - 10/5
10. Alamo Race Track - Botanique - 10/5
9. The Germans - Pukkelpop - 21/8
8. Douglas Firs - Pukkelpop - 22/8
7. Girls In Hawaii - Feest in het Park - 14/8
6. De Mens - Nijdrop - 22/4
5. Amenra - Pukkelpop - 21/8
4. Strand Of Oaks - Pukkelpop - 20/8
3. Father John Misty - Pukkelpop - 21/8
2. Son Lux - Pukkelpop - 22/8
1. Pond - Nijdrop - 4/3
29 december 2015
Lied van de week: week 53 - 2015
Davoren - Uncle Wellington's Wives
Helemaal op het einde van het jaar verrast Uncle Wellington's Wives ons met een nieuwe clip bij een nummer dat niet op de EP When it takes a lot of time te vinden is. De band wordt bijgestaan door Daphne Vandemeulebroucke op harp, Dirk Moelants of viola da gamba en Anthony Pil op klavecimbel. Het levert een doorleefd en muzikaal erg verrijkt nummer op.
Je kan de EP nog steeds hier kopen.
Beste albums van 2015: van 20 naar 11
20. Dwaaltuin - Waar Is Ken?
Deze plaat ontdekte ik eigenlijk pas goed op het einde van het jaar, toen ze al maandenlang uit was. Het bleek een verrassing van formaat: dromerige pop die frisser klinkt dan een met Lenor gewassen zomertrui.
19. Alarm! - Nordmann
Wie had verwacht dat je met een mengeling van jazz en post-rock hoge toppen kon scheren op Humo's Rock Rally? Dit viertal slaagde daarin en hun dit jaar uitgebrachte debuut bewijst waarom: ritmes rollen over elkaar als rugbyspelers over de bal en de gitaar stuitert, omarmt en meandert. De tenorsax die vaak de hoofdrol opeist, bepaalt heel sterk de songs.
18. Colony - IIVII
De soundscapes op Colony luisteren lekker weg. Met zijn nieuwste project toont Josh Graham, mede-oprichter van Red Sparowes, dat sci-fi en ambient best aangenaam kunnen zijn.
17. Sundogs - Great Mountain Fire
Meerdere luisterbeurten waren nodig om de volle rijkdom van de psychedelica van de Brusselaars naar waarde te schatten en Million years of jetlag groeit dan uit tot de beste song op de plaat.
16. Hypnophobia - Jacco Gardner
Psychedelica kregen we ook uit Nederland voorgeschoteld met deze opvolger voor het geweldige debuut van Jacco Gardner. Dit keer werd ik minder van mijn sokken geblazen, maar Find yourself, Another you en Brightly zijn topsongs.
15. from Sleep - Max Richter
Acht uur lang duurt Sleep, het slaaplied van Max Richter dat een gezonde nachtrust moet opwekken, en op dit album staat daaruit een selectie die toont dat modern klassiek best te pruimen valt voor wie zich vooral laaft aan allerlei indie-genres.
14. The sparkle in our flaws - Chantal Acda
De opvolger van debuut Let your hands be my guide ligt in dezelfde muzikale lijn, maar het grootste verschil is toch dat Chantal Acda zelfzekerder klinkt.
13. Alabursy - Daniel Norgren
Dankzij reeds gepubliceerde eindejaarslijstje luisterde ik alsnog naar deze prachtplaat van de Zweed die alles gewoon zelf opnam thuis met zijn 4-sporenrecorder. Eenvoud zonder tierlantijntjes en zonder pretentie: het maakt het des te makkelijk om de kwaliteiten van de liedjes te horen.
12. I love you, honeybear - Father John Misty
Met echo’s van zijn voormalige band Fleet Foxes maar vooral dankzij gelijkenissen met Neil Diamond leverde Josh Tillman, beter bekend als Father John Misty, een huzarenstukje af. De liedjes klinken haast zeemzoet maar tekstueel blijft het hele album een dubbelzinnige houding hanteren waardoor het onduidelijk is of de geliefde nu wel doodgeknuffeld dan wel doodgeknuppeld zal worden. De grens tussen kunst en kitsch wordt veelvuldig opgezocht en slechts heel nipt kan de charismatische zanger vermijden dat ze overschreden wordt. We steken onze bewondering niet onder stoelen of banken: orchestrale barok bovenop beatlesmelodieën, je moet het maar durven.
11. Bones - Son Lux
Son Lux knutselt net als op Lanterns fantastische songs in elkaar en in augustus zou de band op Pukkelpop bewijzen dat dat ook een memorabel concert oplevert.
Deze plaat ontdekte ik eigenlijk pas goed op het einde van het jaar, toen ze al maandenlang uit was. Het bleek een verrassing van formaat: dromerige pop die frisser klinkt dan een met Lenor gewassen zomertrui.
19. Alarm! - Nordmann
Wie had verwacht dat je met een mengeling van jazz en post-rock hoge toppen kon scheren op Humo's Rock Rally? Dit viertal slaagde daarin en hun dit jaar uitgebrachte debuut bewijst waarom: ritmes rollen over elkaar als rugbyspelers over de bal en de gitaar stuitert, omarmt en meandert. De tenorsax die vaak de hoofdrol opeist, bepaalt heel sterk de songs.
18. Colony - IIVII
De soundscapes op Colony luisteren lekker weg. Met zijn nieuwste project toont Josh Graham, mede-oprichter van Red Sparowes, dat sci-fi en ambient best aangenaam kunnen zijn.
17. Sundogs - Great Mountain Fire
Meerdere luisterbeurten waren nodig om de volle rijkdom van de psychedelica van de Brusselaars naar waarde te schatten en Million years of jetlag groeit dan uit tot de beste song op de plaat.
16. Hypnophobia - Jacco Gardner
Psychedelica kregen we ook uit Nederland voorgeschoteld met deze opvolger voor het geweldige debuut van Jacco Gardner. Dit keer werd ik minder van mijn sokken geblazen, maar Find yourself, Another you en Brightly zijn topsongs.
15. from Sleep - Max Richter
Acht uur lang duurt Sleep, het slaaplied van Max Richter dat een gezonde nachtrust moet opwekken, en op dit album staat daaruit een selectie die toont dat modern klassiek best te pruimen valt voor wie zich vooral laaft aan allerlei indie-genres.
14. The sparkle in our flaws - Chantal Acda
De opvolger van debuut Let your hands be my guide ligt in dezelfde muzikale lijn, maar het grootste verschil is toch dat Chantal Acda zelfzekerder klinkt.
13. Alabursy - Daniel Norgren
Dankzij reeds gepubliceerde eindejaarslijstje luisterde ik alsnog naar deze prachtplaat van de Zweed die alles gewoon zelf opnam thuis met zijn 4-sporenrecorder. Eenvoud zonder tierlantijntjes en zonder pretentie: het maakt het des te makkelijk om de kwaliteiten van de liedjes te horen.
12. I love you, honeybear - Father John Misty
Met echo’s van zijn voormalige band Fleet Foxes maar vooral dankzij gelijkenissen met Neil Diamond leverde Josh Tillman, beter bekend als Father John Misty, een huzarenstukje af. De liedjes klinken haast zeemzoet maar tekstueel blijft het hele album een dubbelzinnige houding hanteren waardoor het onduidelijk is of de geliefde nu wel doodgeknuffeld dan wel doodgeknuppeld zal worden. De grens tussen kunst en kitsch wordt veelvuldig opgezocht en slechts heel nipt kan de charismatische zanger vermijden dat ze overschreden wordt. We steken onze bewondering niet onder stoelen of banken: orchestrale barok bovenop beatlesmelodieën, je moet het maar durven.
11. Bones - Son Lux
Son Lux knutselt net als op Lanterns fantastische songs in elkaar en in augustus zou de band op Pukkelpop bewijzen dat dat ook een memorabel concert oplevert.
28 december 2015
Beste albums van 2015: van 30 naar 21
2015 was een vreemd jaar voor mij. Mijn hartoperatie in september was ongetwijfeld de ingrijpendste gebeurtenis voor mij persoonlijk en had ook een invloed op mijn muziekbeleving. Niet alleen zag ik in het najaar amper nog concerten (en had ik voordien omwille van hartklachten al enkele concerten moeten laten schieten), maar tot mijn eigen verbazing bleek ik de eerste weken van mijn herstel thuis te moe om muziek op te zetten en te beluisteren.
Ik probeerde ook om dit jaar tenminste alle albums die een kans maakten om in mijn eindejaarslijstje te belanden omdat ik ze graag hoorde, ook effectief te reviewen op mijn blog (als ik dat al niet voor Indiestyle had gedaan). Daar ben ik gelukkig in geslaagd. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen over mijn voornemen van vorig jaar om toen alle albums van Bob Dylan te bespreken. Ik hoopte in januari nog slechts één extra jaar nodig te hebben, maar het ziet er naar uit dat "mijn Bob Dylanjaar" eerder een vijfjarenproject wordt...
En dan nu de top 30 van de beste albums van het jaar volgens mij, in het volle bewustzijn dat ik heel wat goeie platen niet of amper heb beluisterd en dat wellicht de enige reden is dat ze hier niet voorkomen. Je vindt onder de titel van de plaat telkens de link naar mijn review.
30. The magic whip - Blur
De verwachtingen waren hooggespannen maar werden niet helemaal ingelost. Natuurlijk was The magic whip een goeie plaat met nummers als Go out, Lonesome street, New world towers, Pyongyang en Ong ong, maar het bevat ook te matige songs of onvoldoende uitgewerkt ideeën (zoals Thought I was a spaceman en I broadcast).
29. ...play the Peter Houben songbook - Hamster Axis Of The One-Click Panther and Mauro Pawlowski
Kruisbestuivingen alom en een heerlijke jazzsaus gegoten over de meest uiteenlopende songs waar Peter Houben ooit een hand in hand, dat is wat je van dit album mag verwachten.
28. The waterfall - My Morning Jacket
Meesterwerk Z is nog steeds stukken beter en het lijkt soms wat alsof de band haar plafond heeft bereikt, maar niettemin is het genieten van folk (Like a river en Get the point), psychedelica (Tropics (Erase traces) ) en zeemzoete americana (Only memories remain).
27. Billy - Isbells
Maturiteit en beheersing waren de sleutelwoorden in mijn recensie. Opvallend daarnaast waren ook de warme blazersklanken. Wie een synthese wil horen van waar dit album voor staat, luistert best eerst naar Falling for you.
26. Paon - Paon
Kwaliteitsvolle pop van bezuiden de taalgrens, daar stel ik mijn gehoor met graagte aan bloot. Dit debuut wist me te bekoren door de speelsheid én de intelligente songs. Verrassend genoeg was de enige tegenvaller de nieuwe versie die erop terug te vinden is van Shine over me: de toevoeging van het orgeltje is geen onverdeeld succes.
Met dank aan Jeroen Bosch kozen ze overigens voor de mooiste albumcover van het jaar.
25. To live vicariously - Kiss The Anus Of A Black Cat
De eighties synthesizers zijn terug en nog wel waar we ze het minst hadden verwacht: bij Kiss The Anus Of A Black Cat. Stef Irritant vond zichzelf opnieuw uit en laat de dronefolk achter zich. Enkel zijn stem maakt dit nog herkenbaar.
24. Pittsburgh - William Fitzsimmons
Amper vijfentwintig minuten duurt deze plaat van Fitzsimmons maar het is alweer een pareltje en een ideale introductie voor wie de man nog niet kent. Luister vooral naar Matter, dat met een less is more-zang, spaarzame instrumentatie en het drumritme dat op de achtergrond wel de nodige houvast biedt, onder de huid kruipt.
23. Rasa - CHVE
Colin H. Van Eeckhout van Amenra bracht eind dit jaar een heel mooi solo-debuut uit dat bestaat uit één song die zoveel kwetsbaarheid uitstraalt dat je de tatoeages op zijn tijdens optredens ontblote bovenlijf zou vergeten.
22. Dumb flesh - Blanck Mass
Dance en electronica voeren de boventoon, zij het op een verknipte wijze, op deze plaat dat met hoogtepunt Lung een tegelijk speelse én donkere song oplevert.
21.The long answer is no - Douglas Firs
Ik zag Douglas Firs dit jaar enkele malen live en de band is gegroeid. Dat viel ook al op te maken uit het tweede album. Wereldschokkend is het niet meteen en vernieuwers zijn het ook niet, maar je weet dat deze band uit hun bandbreedte wel het beste halen én dat ze nog groeimarge hebben.
Ik probeerde ook om dit jaar tenminste alle albums die een kans maakten om in mijn eindejaarslijstje te belanden omdat ik ze graag hoorde, ook effectief te reviewen op mijn blog (als ik dat al niet voor Indiestyle had gedaan). Daar ben ik gelukkig in geslaagd. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen over mijn voornemen van vorig jaar om toen alle albums van Bob Dylan te bespreken. Ik hoopte in januari nog slechts één extra jaar nodig te hebben, maar het ziet er naar uit dat "mijn Bob Dylanjaar" eerder een vijfjarenproject wordt...
En dan nu de top 30 van de beste albums van het jaar volgens mij, in het volle bewustzijn dat ik heel wat goeie platen niet of amper heb beluisterd en dat wellicht de enige reden is dat ze hier niet voorkomen. Je vindt onder de titel van de plaat telkens de link naar mijn review.
30. The magic whip - Blur
De verwachtingen waren hooggespannen maar werden niet helemaal ingelost. Natuurlijk was The magic whip een goeie plaat met nummers als Go out, Lonesome street, New world towers, Pyongyang en Ong ong, maar het bevat ook te matige songs of onvoldoende uitgewerkt ideeën (zoals Thought I was a spaceman en I broadcast).
29. ...play the Peter Houben songbook - Hamster Axis Of The One-Click Panther and Mauro Pawlowski
Kruisbestuivingen alom en een heerlijke jazzsaus gegoten over de meest uiteenlopende songs waar Peter Houben ooit een hand in hand, dat is wat je van dit album mag verwachten.
28. The waterfall - My Morning Jacket
Meesterwerk Z is nog steeds stukken beter en het lijkt soms wat alsof de band haar plafond heeft bereikt, maar niettemin is het genieten van folk (Like a river en Get the point), psychedelica (Tropics (Erase traces) ) en zeemzoete americana (Only memories remain).
27. Billy - Isbells
Maturiteit en beheersing waren de sleutelwoorden in mijn recensie. Opvallend daarnaast waren ook de warme blazersklanken. Wie een synthese wil horen van waar dit album voor staat, luistert best eerst naar Falling for you.
26. Paon - Paon
Kwaliteitsvolle pop van bezuiden de taalgrens, daar stel ik mijn gehoor met graagte aan bloot. Dit debuut wist me te bekoren door de speelsheid én de intelligente songs. Verrassend genoeg was de enige tegenvaller de nieuwe versie die erop terug te vinden is van Shine over me: de toevoeging van het orgeltje is geen onverdeeld succes.
Met dank aan Jeroen Bosch kozen ze overigens voor de mooiste albumcover van het jaar.
25. To live vicariously - Kiss The Anus Of A Black Cat
De eighties synthesizers zijn terug en nog wel waar we ze het minst hadden verwacht: bij Kiss The Anus Of A Black Cat. Stef Irritant vond zichzelf opnieuw uit en laat de dronefolk achter zich. Enkel zijn stem maakt dit nog herkenbaar.
24. Pittsburgh - William Fitzsimmons
Amper vijfentwintig minuten duurt deze plaat van Fitzsimmons maar het is alweer een pareltje en een ideale introductie voor wie de man nog niet kent. Luister vooral naar Matter, dat met een less is more-zang, spaarzame instrumentatie en het drumritme dat op de achtergrond wel de nodige houvast biedt, onder de huid kruipt.
23. Rasa - CHVE
Colin H. Van Eeckhout van Amenra bracht eind dit jaar een heel mooi solo-debuut uit dat bestaat uit één song die zoveel kwetsbaarheid uitstraalt dat je de tatoeages op zijn tijdens optredens ontblote bovenlijf zou vergeten.
22. Dumb flesh - Blanck Mass
Dance en electronica voeren de boventoon, zij het op een verknipte wijze, op deze plaat dat met hoogtepunt Lung een tegelijk speelse én donkere song oplevert.
21.The long answer is no - Douglas Firs
Ik zag Douglas Firs dit jaar enkele malen live en de band is gegroeid. Dat viel ook al op te maken uit het tweede album. Wereldschokkend is het niet meteen en vernieuwers zijn het ook niet, maar je weet dat deze band uit hun bandbreedte wel het beste halen én dat ze nog groeimarge hebben.
24 december 2015
Sunn O)))
Na hun samenwerking met Scott Walker vorig jaar (die een intrigerend album opleverde), was het wachten tot het eind van dit jaar voor Sunn O))) een regulier album uitbracht. Kannon telt slechts drie songs en duurt iets meer dan een half uur. Maar over de kwaliteit valt niet te klagen.
De drones zijn doordringend maar vooral in Kannon, pt. 3 zorgt de toevoeging van soms haast onhoorbare stemmen voor een bijkomende dimensie. Zoals zo vaak, is een plaat van Sunn O))) vooral een belevenis waarin je helemaal ondergedompeld wordt. Maak dus je hoofd leeg en laat het vullen met de bezweringen op dit album.
Je kan het volledig album hieronder beluisteren:
22 december 2015
Daniel Norgren
Het voordeel van reeds vroeg gepubliceerde eindejaarslijstjes is dat je de kans krijgt albums die aan je voorbijgegaan zijn, alsnog op te merken en te beluisteren. Eén van de albums die ik zo besloot een luisterbeurt te gunnen, is Alabursy van Daniel Norgren.
Dat is het zevende album van deze Zweed, die later die jaar ook nog The green stone uitbracht (dat ik nog niet beluisterde). Hij nam alles zelf thuis op, op een 4-sporenrecorder. Dat verklaart waarom de songs zo eenvoudig klinken, zonder veel tierlantijntjes. De bijzondere stem van Norgren klinkt net als die van The Tallest Man On Earth verrassend voor de muziek die hij maakt. Die houdt immers het midden tussen folk en alt.country. Ook echo's van Bon Iver zijn niet veraf. Wat deze plaat zo bijzonder maakt, is het totaal pretentieloze van de songs. Er wordt gezongen alsof de zanger gewoon in de douche voor zichzelf wat deuntjes zingt. Toch is dat geen vrolijke gebeurtenis. Het aan Ierse folkliedjes schatplichtige The light of dawn resoneert het droevigste van Shane MacGowan en Like there was a door is het smartelijke kerstliedje dat amper vertroosting biedt in de koude, langste nachten.
Daarvoor kregen we al het werkelijk prachtige Everything you know melts away like snow. De accordeon houdt de tranen krampachtig achter de oogleden en Daniel Norgren blijkt een man van weinig woorden wiens stiltes veelzeggender zijn. Ook het weidse Why may I not go out and climb the trees? reken ik tot de hoogtepunten van deze plaat.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren:
21 december 2015
Kiss The Anus Of A Black Cat
In 2011 was Hewers of wood and drawers of water van Kiss The Anus Of A Black Cat nog één van de beste albums van het jaar volgens mij, maar met To live vicariously heeft frontman Stef Irritant allang de dronefolk van weleer achter zich gelaten. Het lijkt wel een teletijdmachine die ons terugbrengt naar Belgische rock in de jaren 80. Zo zou Drone for Conan niet misstaan in een afspeellijst met Lavvi Ebbel, vroege Arbeid Adelt en Red Zebra.
De synthesizers en retro electronica vliegen ons om de oren. De herkenbare stem van Stef is het enige wat ons herinnert aan zijn vroeger werk en nu valt ook op hoezeer die stem is thuisgekomen in deze muziek. Walls and ways to hide klinkt alsof oor- en scheenbeenverwarmers weer in zijn en wordt bij voorkeur afgespeeld op een walkman. Al is een platenspeler een goed alternatief, natuurlijk...
Het repetitieve van Reminiscence heeft niets meer van doen met drones en blijft een eind weg van ambient en toch snappen we hoe Kiss The Anus Of A Black Cat bij 9000 Records (waaraan de mensen achter Consouling meewerken) terechtgekomen is. Uit deze song en bij uitbreiding de hele plaat ademt de hang naar het experiment, naar het opzoeken van grenzen, naar het exploreren van de ruimte die je binnen een zelfgekozen kader hebt. In dit geval wordt onderzocht hoe je eighties electronica relevant kan maken voor de 21e eeuw.
Op de vinylversie komt dan het moment waarop je de plaat omdraait. Lying, de opener van de B-zijde, solliciteert naar een plaats in de rijke catalogus van het prestigieuze label 4AD. New wave daalt neer over de titelsong en nog veel meer over Be the death of me. Evening of light is zelfs op deze plaat een buitenbeentje. De zang wordt overstemd door een opdringerig herhaald muzikaal motief dat weet te intrigeren en te irriteren tegelijk. Toepasselijk wordt met Epiphany geëindigd: de nieuwe plaat van KTAOABC is een échte openbaring!
Je kan dit album hier kopen bij Consouling. Hieronder kan je het volledige album beluisteren:
20 december 2015
Arscene concert: Marble Sounds
In Hansbeke mocht Arscene Marble Sounds ontvangen voor een try-outconcert ter voorbereiding van de nieuwe tournee die hoort bij het in januari te verschijnen album Tautou. Met mijn neus bijna op de instrumenten voor me mocht ik genieten van een goeie mix tussen nieuwe en oudere nummers.
Eén van de eerste lessen die deze try-out frontman Pieter Van Dessel leerden, was dat het belangrijk is de titels op de setlist goed te lezen. Nu werd per abuis gestart met Present continuous, dat eigenlijk bedoeld was als opener na de pauze. Want de band koos ervoor om een set in twee delen te spelen, op vraag van de organisator overigens. Hoogtepunten voor de pauze waren Set the rules, Sky high (Renée Sys zong heel wat nummers mee trouwens), nieuwe single The ins and outs (enkele weken geleden nog lied van de week) en My friend.
Na de pauze klonk de set een stuk potenter en werden de parels aan elkaar geregen: Photographs, The first try, If you stay, Leave a light on en Dance Clarence dance stalen de show. Daartussen werd ook nog een heerlijke cover van Ship in the sand van Sophia gespeeld. Na een luid en langdurig applaus kwam de band nog even terug om een akoestische versie te spelen van A new breeze.
De nieuwe songs live in premiére horen, heeft altijd het voordeel dat je kan afwegen hoe ze zich inpassen in het oeuvre. Opvallend is hoe Marble Sounds zijn eigen geluid gevonden heeft en dit verder uitpuurt, waardoor de mengeling van oud en nieuw een organisch geheel vormt. Het komt goed met die nieuwe plaat...
Innerwoud
Exact zoals ik me het had voorgesteld bij een artiest die zichzelf Innerwoud noemt, klinkt de muziek op Mirre. Dat roept natuurlijk de vraag op naar wat mijn voorstelling dan wel is? Wel, ik verbeeld me een ondoordringbaar woud met hoge bomen, een dicht bladerdak en het hoeft niet eens avond te zijn om er donker te zijn en beklemmend. Hertaal dat naar een manier van in de wereld staan en verzin daar een soundtrack bij: de kans is groot dat u in de buurt van Mirre strandt.
De muzikant achter Innerwoud bedient zich van electronica en een contrabas en net die diepe bassen bepalen in zulke mate de sfeer van dit vier songs tellend album, dat je je als door modder vastgezogen voelt. Opener Dar start als een mengeling tussen klassieke muziek en een Arabische hint (denk aan de instrumentale stukken op Passion: Music for The Last Temptation of Christ van Peter Gabriel) en zou niet misstaan om auditief de donkerste passages in Game of thrones in te kleuren. Halverwege het nummer komt dreiging opzetten, die niet meer helemaal verdwijnt. Zeggen dat Nachtkus daarna geruststelling biedt, is overdreven doch deze song slaagt er wel zich als neerdalend stof een plek te bemachtigen in mijn hart waar hij lang kan en mag blijven liggen.
Even is er in de titelsong een lichtere toets aanwezig met hogere noten in zang die veraf (en onverstaanbaar) klinkt. Er lijken voetstappen door te klinken tussen de contrabasklanken en wie hoopte dat verlossing alsnog zich zou aandienen, voelt die hoop aanzwellen. Maar bijna een kwartier lang mag Sterveling die opnieuw wegnemen. De donkerste song sleept zich lange tijd voort als een gewonde, stervende strijder die tegen beter weten in probeert hulp te bereiken. De invallende duisternis die alle hoop ontneemt, komt hier vanaf iets meer dan 10 minuten in de vorm van electronicaruis die de contrabas verslindt.
Een kortere versie van Sterveling kan je op de Bandcamppagina van Innerwoud gratis downloaden. Je kan hieronder het volledige album, dat hier te kopen is bij Consouling, beluisteren:
18 december 2015
Lied van de week: week 51 - 2015
Sister of pearl - Baio
Je kan het album hier kopen.
Lyrics:
Think I might forget it, gonna write it down-down-down
If you'll just regret it, don't bring your ass around-round-round
It is what it is until it was what it was
So just keep on swinging if only because-cause-cause
I can tell by the look, you don't mean what you say
Like a sentimental crook, it's tough to get away
If it even would matter, I would play every part
But I'm too overeager and I just false start
Oh, sister of pearl, I wouldn't change you for the world
Oh, sister of pearl, I wouldn't change you for the world
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Think I might forget it, gonna write it down-down-down
If it's copacetic, bring it back around-round-round
I'm tired of fighting another man's pointless war
So please keep up with it just like you have done before.
I can tell by the look, you mean what you say
Like a sentimental crook, it's tough to get away
If it even would matter, I would play every part
But I'm too overeager and I just false start
Oh sister of pearl, I wouldn't change you for the world
Oh sister of pearl, I wouldn't change you for the world
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Ooh-ooh-ooh
Abonneren op:
Posts (Atom)




































