Posts tonen met het label overleden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overleden. Alle posts tonen

02 januari 2012

In memoriam

Op 21 december overleed Kapitein Iglo. De sympathieke scheepskapitein die menig hongerig kind aan boord van zijn schip fishsticks voorschotelde en hen zo redde van een gewisse dood, overleed -ondanks de tonnen visolie die hij moet binnengespeeld hebben- aan een zenuwziekte. Zijn overlijden werd pas nu bekendgemaakt. De Duitse autoriteiten vreesden immers dat zijn overlijden de eindejaarsfeesten danig in de war zou sturen, omdat overal op en rond de Noordzee wanhopige fans zich rouwend te pletter zouden storten.


Dat gebeurde overigens
alsnog in Noorwegen, op het strand van Nordreisa...

10 februari 2011

Zalig

Verbijsterd merk ik een wel heel vreemd fenomeen op. Zo verbijsterd ben ik, dat ik erover blog, hoewel ik doorgaans mijlenver van politiek wegblijf op deze blog. Maar, politiek, dat is het leven, daar kan je niet omheen, en soms kan ook deze blog er niet om heen.

Laat mij duidelijk stellen dat kanker een vreselijke ziekte is, waaraan het vaak zeer pijnlijk lijden en sterven is, en dat niemand, maar dan ook niemand verdient op zo'n wijze het leven te verliezen. Wanneer een vrouw van nog geen 40 jaar eraan sterft, en bovendien 2 kinderen achterlaat, die hun moeder nog hard nodig hebben, dan is dat altijd een jammerlijk gebeuren, niet in het minst voor de directe omgeving. Dagelijks sterven heel wat mensen (ik zou cijfers kunnen zoeken, maar dat doet er niet eens toe...) aan kanker, en dat is altijd betreurenswaardig.
En we staan er zelden bij stil, want uiteindelijk is het K-woord toch wel een taboe, iets waar we allemaal schrik voor hebben, omdat kanker zo willekeurig lijkt toe te slaan. Soms hebben we er een verklaring voor, b.v. als een zware roker longkanker krijgt, of een alcoholicus leverkanker, of iemand die zich onbeschermd teveel aan de zon laafde, huidkanker,... Maar we weten allemaal dat er ook mensen zijn die relatief gezond (proberen) leven, en die toch onverwacht getroffen worden door kanker. Kanker is meedogenloos in de keuze van zijn slachtoffers.
Naar aanleiding van het overlijden van Marie-Rose Morel wordt erover gesproken, en dat is op zich een goeie zaak, want taboes moeten soms bespreekbaar gesteld worden. Ik merk het in gesprekken, in mails, op blogs, op Facebook en Twitter,... Iedereen vindt het erg, en dat is het ook. Erg voor de naaste omgeving, voor haar kinderen niet in het minst, en sowieso, zoals hierboven al aangegeven, sterven aan kanker is voor iedereen die het overkomt (en hun omgeving) erg.
Wat me echter verbijstert, is hoezeer een proces van bijna-zaligverklaring er op gang is gekomen rond de persoon van MRM. Ineens leeft iedereen mee met haar en haar familie (voor wie het inderdaad erg is, niet minder erg dan voor al die andere kankerdoden en hun omgeving), vindt men haar moedig in haar (verloren) strijd tegen kanker. Er heerst heel veel medeleven en er doen zelfs al oproepen tot steunbetuiging aan MRM de ronde (op Facebook onder andere). Er wordt vol lof over haar gesproken.

Is men dan vergeten waar ze voor stond, tot het eind van haar leven ? Is men dan vergeten dat ze deel uitmaakte, lange tijd zelfs een uithangbord was voor die partij in Vlaanderen die wie er anders uitziet, anders denkt, anders is,... wil uitsluiten, op alle mogelijke manieren ? Is men dan vergeten dat zij weinig mededogen kende in haar politieke standpunten ten aanzien van hen die slachtoffer zijn van niet minder erge tragedies (geboren worden in armoede, in een deel van de wereld waar je amper kansen hebt, of geboren worden uit ouders die van daar naar onze rijke regio zijn gevlucht omdat ze hun kinderen en zichzelf ook de beste kansen wilden geven, b.v.) ? Is men dan vergeten dat ze haar strijd met kanker deels ook bewust in de media heeft gebracht omdat ze daar politieke doeleinden mee diende (o.m. in de strijd binnen haar partij) ?
Ik begrijp helemaal niet hoe het mogelijk is dat een vrouw die stond voor zulke politieke denkbeelden en deel uitmaakte van een partij die wegens racisme werd veroordeeld (en waarbinnen ook zij zich niet uitsprak tegen racisme), vandaag om redenen die haar troffen (kanker) een lofzwaai dient toegemeten te worden ?

Ja, het is erg als iemand aan kanker sterft, zo jong nog en met kinderen die achterblijven. En ik ken heel veel mensen die "liever" waren voor anderen en wie dit ook treft/trof. Zij zijn degenen die in het zonnetje horen, niet een boegbeeld van een haatverspreidende en mensen-uitsluitende partij (een partij waar haar tegenstanders cynisch genoeg zijn om een graantje mee te willen pikken van haar "zaligverklaring").

06 juni 2010

Jan Wauters : muzikale ode

Deze week overleed Jan Wauters, één van de grootste sportjournalisten en commentatoren die we ooit hadden. Deze mix is opgedragen aan hem...




1. Fantastico - Kretek vs DJ Low : met een sample van Jan Wauters die commentaar levert bij België - Ierland, de barragewedstrijd die uiteindelijk tot kwalificatie voor de Rode Duivels zou leiden voor het WK 1998 in Frankrijk (dankzij de 2 - 1 van Luc Nilis)

2. J.O.S. days - The Nits : akoestische versie van het nummer over voetbaldromen (voor een 2 Meter Sessie)

3. God's footballer - Billy Bragg

4. Don't get fooled by the football players' summery outfit - Le Man Avec Les Lunettes (uit Fast Forward, een Indiecater compilatie ter gelegenheid van het WK 2010)

5. Vamos a ganar el mundial - The Yellow Melodies : eveneens uit Fast Forward

6. You'll never walk alone - Gorki

7. Give him a ball... (Peel session) - Sultans Of Ping

8. La vida tombola - Manu Chao : een ode aan Diego Maradona

9. Ponta de Lanca Africano (Umbabarauma) - Jorge Ben : het origineel van dit nummer van Soulfly, waarin een voetballer aangemoedigd wordt

10. Half time - Mogwai : uit de soundtrack bij Zidane : a 21st century portrait

26 december 2009

Vic Chesnutt

Last night I read it all over the internet : Vic Chesnutt died ! He was one of those really talented artists that have a solid fan base but never seem to succeed in getting much success, in spite of their sparkling, moving and heart-warming songs. It must have been around 1991, when he released "West of Rome" and Michael Stipe of R.E.M. started spreading the word that this really great artist from Athens, Georgia should not be neglected, that I got acquainted with his work. I even saw him performing at the Spiegeltent on Sint-Jacobs Square during the Gentse Feesten, the town festival of my hometown. This wheel-chaired man with his guitar made quite an impression, but as these things often go, although I followed his further releases (like "Is the actor happy?" -1995- and "About to choke" -1996-), I sort of lost track of him amidst all the great music one can discover...
This year's "At the cut" made me re-acquainted with the man, and now he died...


Vic Chesnutt, een artiest die ik ooit -toen hij nog een nobele onbekende was, wiens naam in de weken daarvoor al eens opdook in interviews met Michael Stipe van R.E.M., niet toevallig ook uit Athens, Georgia- live aan het werk zag in de Spiegeltent bij Sint-Jacobs tijdens de Gentse Feesten, is overleden. Het internet gonst ervan...
Het moet 1991 geweest zijn, toen hij net West of Rome uit had, dat ik hem zag. Ik volgde zijn latere releases nog wel (kocht Is the actor happy? in '95 en About to choke in '96), maar temidden het immense aanbod aan goeie muziek verloor ik hem wat uit het oog. Tenminste, dat was zo tot hij dit jaar het prachtige At the cut uitbracht. En nu is hij dus dood, amper 45 jaar oud.
Daarnet tijdens de afwas luisterde ik nog eens naar About to choke, en ik werd getroffen door hoezeer ik intussen vergeten was wat voor een veelzijdige artiest hij was, en wat voor een werkelijk prachtige nummers hij maakte...

Als eerbetoon deze nummers / To honour him :

- Strange language (mp3) : uit Is the actor happy?

- Sad Peter Pan (mp3) - Smashing Pumpkins & Red Red Meat : uit Sweet relief II - Gravity of the situation : een benefietplaat (de tweede al in de reeks, de eerste was voor Victoria Williams) waarop in 1996 diverse artiesten (waaronder ook nog R.E.M., Garbage, Sparklehorse, Kristin Hersh,... maar ook Vic zelf in duet met Victoria Williams) zijn songs coverden

- Guilty by association (mp3) - Joe Henry & Madonna : also from "Sweet relief II - Gravity of the situation", a benefit record featuring lots of artists (such as R.E.M., Garbage, Sparklehorse, Kristin Hersh,... but also Vic himsel duetting with Victoria Williams) covered his songs

09 juni 2009

Koko Taylor

Last week, Koko Taylor died, a "grand dame" of the blues. I have to admit that I'm not that familiar with blues music, but this time the name ringed a bell. I remembered a duet with BB King on his album "Blues summit" , released in 1993. It's one of the best songs on the album in my opinion...
Ik moet toegeven dat ik niet zo heel erg thuis ben in de bluesmuziek, hoewel ik het genre zeker kan smaken. Het overlijden vorige week van Koko Taylor deed echter een belletje rinkelen. In 1993 kocht ik de CD Blues summit van BB King, waarop hij duetten aangaat met andere bluesgroten, zoals Robert Cray, John Lee Hooker, Lowell Fulson en dus ook Koko Taylor. Het nummer dat ze samen brengen op dit album vind ik persoonlijk één van de beste : een aanstekelijk ritme én een overtuigende, zo zwart als mogelijk klinkende prachtige vrouwenstem die zich om de zang van BB King slingert in wat een uitgroeit tot een overtuigende liefdesverklaring.


Je kan het album hier kopen / You can buy the album here

20 maart 2008

Hugo Claus



Reeds vele jaren werd hij genoemd als kanshebber voor de Nobelprijs literatuur, die hij nooit ontving. Zijn oeuvre is bijzonder uitgebreid en veelzijdig : proza, poëzie, theater en nog zo veel dingen meer (als schilder hoort hij thuis in de Cobra-beweging).
In het middelbaar las ik ooit Een zachte vernieling. Eind jaren tachtig was dat, en hij gold toen al als de beste schrijver die er in ons land was. Ik herinner me amper nog iets van dat boek, enkel de teleurstelling... Op dat moment immers verschilde het enorm van wat ik al gelezen had en ik was aan het boek begonnen met grote verwachtingen, die niet ingelost werden. Toegegeven, wellicht verwachtte ik toen gewoon andere dingen dan nu, en mogelijks zou ik het boek nu wel graag lezen.
Zowat anderhalf jaar geleden las ik Het jaar van de kreeft, en daar heb ik toen wél enorm van genoten. De beschrijving van het aantrekken en afstoten vond ik bijzonder raak.
Zijn alom bejubeld meesterwerk Het verdriet van België staat dan wel al lang in mijn boekenkast, maar ik ben er nog niet toe gekomen om het te lezen. Misschien is nu een goed moment...