Posts tonen met het label nieuwe release. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nieuwe release. Alle posts tonen

16 november 2026

Ana Lua Caiano


Toegegeven, mijn kennis van de Portugese muziek reikt niet veel verder dan Madredeus, de band die velen van ons liet kennismaken met de fado, de traditionele melancholische muziekstijl uit het westelijk deel van het Iberisch schiereiland. Mijn recente kennismaking met Ana Lua Caiano, dankzij haar tweede album (Devagar que a vida é curta), was dan ook bijzonder aangenaam. 
Je zou de titel losweg kunnen vertalen als "onthaasten omdat het leven kort is" (verbeter mij, zij die Portugees spreken en begrijpen). Net als op haar debuut Vou ficar neste quadrado koppelt ze elektronische, 21e-eeuwse melodieën en ritmes aan traditionele Portugese folk door met loops, veldopnamen, synthesizers, percussie en zang laag voor laag op te bouwen tot een swingende, heel sterk door ritmes aangestuurde en moderne folkvariant op de proppen te komen. Zo doet de titelsong me bij momenten denken aan de percussie van Buraka Som Sistima. De plaat weet een hoog tempo aan te houden door een afwisseling van uitgewerkte songs van rond de drie minuten en kortere, alsook enkele ultrakorte stukjes bij aanvang, in het midden en als afsluiter. Dit is boombal-materiaal dat ook uiterst geschikt is voor muziek- en danscafés. 
Als u toch enkele hoogtepunten uitgelicht wil zien, dan kan ik zeker Meu amor, fui en Hojé e segundo aanbevelen. Die eerste song is een opzwepend staaltje hoe je folk hip maakt (zoals Laïs dat ook bij ons ooit deed) en de tweede krijgt je niet minder enthousiast de dansvloer op dankzij de stevige beat. Hier kreeg Ana Lua de medewerking van Bandua (Edgar Valente en Tempura The Purple Boy).
Dit album duurt nog geen half uur en bewijst daarmee eens te meer de waarheid van het gezegde "mooie liedjes duren niet lang".

Je kan de volledige plaat hieronder alvast beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:  

06 november 2026

Angèle


De Brusselse Angèle is natuurlijk al langer een succesvolle artieste, maar ik werd voorheen nooit echt gegrepen door haar muziek. Ik herkende wel de kwaliteit van de songs, maar net als ooit bij The XX volstond dat niet om ook met mijn hart overtuigd te raken. Daar is nu met haar derde studioplaat alsnog verandering in gekomen.
Wat er precies veranderd is waardoor Instinct wél aanslaat, zou ik niet meteen kunnen zeggen. Ik hou alvast van de variatie van de plaat, van de samenwerkingen (Justice op What you want, Caroline Polachek en SebastiAn op Love triangle en Soulwax op Trop) en de mix tussen herkenbaarheid en voor mij muziek buiten mijn comfortzone.
Na het door een piano aangedreven aperitiefje Instinct (intro) serveert de Ukkelse ons meteen het zeer aanstekelijke Dis-le. Bovenal is deze song een soort manifest waarin ze aangeeft hoe ze volwassen werd na een relatiebreuk, herbronning en een nieuwe liefde. Haar instinct volgen was daarin heel belangrijk. Dit album is overigens min of meer opgebouwd rond de chronologie van de drie bovenstaande gebeurtenissen in haar leven. 
We horen vage flarden van Thank you (Dido) voorbijkomen in Au revoir, terwijl Love triangle neigt naar een heel vrije cover van Get busy (Sean Paul). Ook zeer te spreken zijn we over rustpunten On verra en Je sais. De Angèle die we kennen van eerdere singles horen we duidelijk terug in Un seule vie maar de samenwerking deden haar duidelijk goed en leveren de reeds hogervermelde geweldige songs op. Ook het op elektronika drijvende Je compte vormt een mooie tussenweg tussen de "oude" en de "nieuwe" Angèle. F4ck 4ever draagt de invloed van Soulwax verder. Love triangle is misschien wel de verrassendste song op de plaat (al is Trop voor mij het beste, samen met Dis-le), niet in het minst door de inbreng van Caroline Polachek (die eerder ook al samenwerkte met Charli XCX, Christine And The Queens en Grimes) en de Franse electro-dj SebastiAn.
Met dit album mag Angèle me dus eindelijk ook tot haar fans rekenen, al zal ze daar zelf wellicht niet van wakker liggen. Maar dit is haar eerste album dat af en toe wel eens door mijn huis zal klinken. 

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan bestellen via haar website: 

30 oktober 2026

Ryan Adams


Na 3 albums met Whiskeytown, besloot Ryan Adams (op geen enkele manier te verwarren met Bryan) solo te gaan. Sindsdien (2000) maakte hij zoveel muziek tussen folk, alt.country en rock, dat een deel ervan nooit eerder uitgebracht werd. Dat gebeurde zelfs al heel vroeg in zijn carrière, na Heartbreaker. Er circuleerde vanaf 2001 al een versie van deze plaat als bootleg, die bijzonder populair was bij zijn fans. Die bevatte eigenlijk 21 songs, waarvan er slechts 17 op de release via streaming-platforms staan maar die wel allemaal op de vinyl- en CD-versie staan. Bovendien is van deze plaat geen sprake op de officiële website van Ryan Adams, maar dat kan te maken hebben met het feit dat hij de laatste tijd zelfs op zijn socials weinig actief was.
Hoedanook, de collectie van vroege songs (met een uitstekende opnamekwaliteit trouwens) die we hier voor onze neus geschoven krijgen, laat een staalkaart zien van hoe goed hij wel was in die periode. 
Opener Wild flowers weet meteen al de toon te zetten voor wat een prachtige rustige plaat wordt. De vaak akoestische nummers weten een snaar te raken, zoals we dat intussen gewend geworden zijn bij Ryan Adams. Famous eyes draagt een delta blues gitaar in zich en Touch, feel & love komt vaak ontzettend dicht in de buurt van Purple rain van Prince. 
Dit blijft een album met een vreemde geschiedenis maar laat dat je zeker niet verhinderen ernaar op zoek te gaan.

Beluister hieronder de plaat:

28 oktober 2026

Meshell Ndegeocello


Er zijn een handvol albums waarvan ik me nog heel goed herinner dat de review ervan in Humo de rechtstreekse weg was naar het ontdekken van muziek die ik altijd zou blijven meedragen. Eén ervan is Plantation lullabies van (toen nog zo geschreven) Me'Shell NdegéOcello uit 1993. Tegenwoordig is de spelling dan wel eenvoudiger geworden, haar muziek is nog steeds een verrassende, verfrissende en vernieuwende mix van funk, soul, hiphop, jazz en rock. 
Op Synonym staan 15 covers, steeds gezongen in een duet (of trio) met andere, heel uiteenlopende artiesten. Zo horen we Cat Power op een versie van Don't you want me (The Human League) die verbluffend veraf staat van het arrangement en de instrumentatie van het origineel en tegelijk op een vreemde manier trouw blijft aan dat origineel, en ANOHNI op een traag, zeer jazzy I got you babe (Sonny & Cher). Hier wordt heel veel afstand genomen van de sixties hit en lijken enkel de fundamenten nog gebruikt. Bill Callahan (Smog) mag dan weer met mandolinespeler Chris Tile zijn onmiskenbare stempel drukken op Dylan's With God on our side, het buitenbeentje op deze plaat. Ook de keuze is divers, zoals je al uit de hierboven vernoemde songs kan afleiden. Verder passeren o.a. ook nog Islands in the stream (Dolly Parton & Kenny Rogers), Don't stop the music (Rihanna) en It ain't me babe (ook al van Bob Dylan) naast songs van Brian Eno, Barbara Streisand & Barry Gibb en grungeband Temple Of The Dog.
Meshell trekt die songs binnen in haar eigen universum, soms tot ze bijna onherkenbaar worden, soms hun origineel palet respecterend. Hoewel het een coveralbum is, klinkt het hierdoor alsnog als een geheel. 
Doe uzelf een plezier en laat dit uurtje covers over u neerdalen, geniet van de herkenning die u soms zal ervaren en van de ontdekking die u zal doen van haar unieke mix van genres. En indien dit u evenveel bevalt als mij, probeer dan toch ook maar eens haar debuut Plantation lullabies.

Beluister hieronder het volledige album, dat je via haar site kan kopen: 

27 oktober 2026

Jeffrey Silverstein


Het mag dan een vrij kort album zijn met zijn 9 nummers die samen nog geen half uur duren, maar Doggone van Jeffrey Silverstein is de beperkte aandacht die het vraagt zeker waard. De muziek zweeft tussen lo-fi, het betere alt.countrywerk en laidback jazz, de stem van Silverstein laveert tussen Leonard Cohen, David Sylvian, Kurt Wagner van Lambchop en Kevin Ayers zoals we die laatste kennen van Still life with guitar. Drie instrumentals heeft Silverstein op deze plaat gezet: het dromerige Portland works, het opgewektere Patchouli en de sobere, haast verlegen afsluiter Onlyness.
Op de hoes zien we één van die typisch Amerikaanse bouwsels, een uitvergroting van een paar cowboylaarzen, tegen een helderblauwe lucht. Meteen wordt de sfeer opgeroepen die doorheen de hele plaat waart. Als luisteraar herken je de onmiskenbare quirkyness van de VS alsook de chille houding op een warme zomerdag. Dat past niet meteen bij het huidige weer, maar binnen kan het ook gezellig zijn. 
De twee instrumentals die nog gevolgd worden door gezongen liedjes, behoren tot de hoogtepunten van dit korte plaatje, alsook opener Coming back around en Drop of a dime.
Deze plaat is zo'n kleinood dat zich bijna per ongeluk in je platenkast nestelt en waar je telkens je erlangs gaat, denkt "daar moet ik nog eens naar luisteren". Ook daarin lijkt het op Still life with guitar van Kevin Ayers. 

Beluister het volledige album hieronder. Je kan het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

22 oktober 2026

Charlie Parr


Charlie Parr bracht net zijn twintigste album (waaronder één live-plaat) uit, Rooming house, en het is moeilijk niet verliefd te worden op zijn folkblues die hij met zachte hand je oor en hart inbrengt. Charlie Parr kwam op deze site al eerder aan bod met Dog.
Deze troubadour uit het Amerikaanse Midwesten (specifiek Minnesota) vertelt het verhaal van zijn tot fictie geknede streekgenoten, die in een harde wereld (die maar blijft verharden) trachten te overleven, bij gebrek aan een ernstig sociaal en maatschappelijk net. Dat had kunnen leiden tot een donkere, pessimistische plaat maar Parr geeft zijn personages humor, relativeringsvermogen en creatieve oplossingsvaardigheden mee. 
Muzikaal kiest hij voor een zeer sobere uitvoering, waarmee hij herinnert aan Nebraska van Bruce Springsteen of het drieluik Cotton/Pretty world/Mercy van Sam Baker. Het is tussen de kabbelende folk van Sam Baker en meer traditionele blues (duidelijk hoorbaar in Duluth 1964 en Bank robber) dat hij laveert. 
Deze plaat vormt een essentiële aanzet tot het begrijpen van de gemeenschappen in afgelogen en/of verwaarloosde stadjes en steden in het Midwesten, hier in Europa vaak gezien als MAGA-land. Charlie Parr kijkt naar het leven daar met een kritische blik en durft vraagtekens te zetten bij de politiek van afbraak en besparingen die gemeenschappen als deze treft. Dat doet hij zelfs letterlijk met een songtitel als (What's so funny about) Universal healthcare?. Daarin vertelt hij het trieste verhaal van een terminaal zieke die zich geen doktersbezoek kan veroorloven maar zich herinnert dat je in de gevangenis wel gezondheidszorg, een warm bed en eten krijgt. En dus besluit hij een misdaad te plegen om gearresteerd en opgesloten te worden. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn site: 

10 oktober 2026

Dustin O'Halloran


Soundtracks, zeker de instrumentale (en dat zijn de meeste), weten zelden op zichzelf staand evenveel te raken als wanneer je ze bij de film hoort. Af en toe zijn er uitzonderingen, zoals The piano van Michael Nyman, en liefhebbers van neoklassieke muziek zoals van Nyman, Ludovico Einaudi en Max Richter zullen ongetwijfeld blij zijn dat Dustin O'Halloran met Love of your life een toevoeging gedaan heeft aan dat lijstje uitzonderingen.
Dustin O'Halloran leerde ik vooral als pianist kennen, o.a. met Piano solo vol.2, mijn kennismaking met deze Amerikaanse componist. Hij kwam op deze blog al meermaals aan bod (zie hier). Zijn piano is nog steeds aanwezig op deze soundtrack (b.v. heel prominent in This path unknown) maar zijn muziek brengt heel wat meer instrumenten samen. Het resultaat is een prachtige plaat, die je ook zonder film kan beluisteren.
Die film, Love of your life, is een  pas uitgebrachte film (die helaas voornamelijk via Amazon Prime te zien zal zijn en slechts in een beperkt aantal cinemazalen) van regisseur Rachel Morrison. Het is pas haar tweede film, ze regisseerde wel eerder afleveringen van Quantico en The mandalorian. Hoofdpersonage verpleegster Maya (gespeeld door Margaret Qualley, die je al kon zien in Once upon a time in... Hollywood) ontmoet een man waarop ze zo verliefd wordt dat het haar hele leven zal veranderen.
Wie luistert naar de plaat, ontdekt een spanningsboog die ongetwijfeld de film volgt en daaruit kan je afleiden dat het vanaf Lisbon en Felix serieus mis begint te lopen. Er valt dreiging te horen in die nummers, die je de verdere plaat maar af en toe eens loslaat. Wanhoop horen we dan weer in All of it en (nog meer) in I can't do this. Dat je dat alles zo goed hoort, maakt deze plaat ook alleenstaand interessant. Dit is opnieuw een knap staaltje van O'Halloran.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen:

08 oktober 2026

Johnny Marr


Zelfs bij een deel van de fans van The Smiths hebben de nukken van Morrissey, breed uitgesmeerd in de pers, intussen aversie voor de frontman van de ter ziele gegane band opgewekt. 
Dergelijke negatieve reacties heb ik nog nooit gehoord of gelezen over de andere helft van het legendarische duo. En ook muzikaal blijkt Johnny Marr intussen zijn sporen meer dan ruim verdiend. Tot onze vreugde voegt hij aan zijn solo-oeuvre nu The age of everything toe, een nieuw album dat overtuigt met een pak goeie songs. Mijn persoonlijke favoriet is Ophelia, dat er na meerdere luisterbeurten echt uitspringt en een heerlijke single is waarin het uitstekende gitaarspel gekoppeld is aan meeslepende zang. Ook heel wat andere songs kunnen bogen op een dergelijke combinatie: It's time klinkt opgewekt, In and out of love heeft dat melancholische dat The Smiths zo herkenbaar maakte en All in a life kent een bijna perfecte opbouw.
Met dit album bewijst Johnny Marr dat hij zeker niet moet onderdoen voor zijn voormalige compagnon.

Luister hieronder naar het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

28 september 2026

Tom Morello


De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album. 
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken). 
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet. 
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

25 september 2026

Arab Strap


Malcolm Middleton kende ik al langer via zijn eigen solo-albums Into the woods en A brighter beat maar ik wist niet dat hij samen met Aidan Moffat Arab Strap vormt, een band waarvan de naam de voorbije decennia meermaals voorbijkwam zonder dat ik hun muziek ooit beluisterde. Met hun nieuwe plaat, Half-told tales, is het er dan toch van gekomen en nu besef ik pas wat ik al die tijd gemist heb.
Op deze plaat grossiert het duo immers in contrasten: vrolijke melodieën gaan samen met donkere teksten (Be a man), kritiek op Spotify wordt vergezeld van zelfkritiek (You, you, you) en lawaaiige rock van een funky saxofoon (I get noise). De humor is soms gitzwart en het Schots accent klinkt zwaar door. Er wordt voortdurend gewisseld tussen stevige indierock, elektronica, post-punk en een op het eerste zicht eenvoudige powerballad (Ampersand). Dat beide muzikanten tientallen jaren ervaring kunnen voorleggen, hoor je. Soms klinken ze gewoon als boze oudere mannen, die tegelijk mee willen zijn met hun tijd als de moderniteit een schop onder de kont willen verkopen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun site: 

18 september 2026

Pokey LaFarge


In 2014 zag ik Pokey LaFarge live op het Roots&Roses-festival in Lessines en ik was meteen verkocht. Af en toe haal ik wel eens muziek van de man boven om naar te luisteren, zeker als ik heimwee voel naar ouderwetse muziek van rond de tweede wereldoorlog:blues, jazz, swing, vroege rock,... 
Intussen zijn we twintig jaar na zijn in eigen beheer uitgebracht debuut en twaalf jaar na dat optreden en ik kan alvast verklappen dat zijn nieuwe plaat, Rent money, nog meer enthousiasme bij me oproept. De intussen ervaren muzikant en zijn band weten een mooi evenwicht te bewaren op dit album, waardoor je helemaal ondergedompeld wordt in hun muzikale wereld. Er staat werkelijk geen énkel minder nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, opener The thing dat je ongeforceerd meeneemt in zijn universum en het rustige, aan Amy Winehouse schatplichtige Told you no.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via zijn site of hier via zijn Bandcamp-pagina kan kopen: 

16 september 2026

Julia Holter


Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino: 

15 september 2026

Bloc Party


Toen Bloc Party in 2005 debuut Silent alarm uitbracht, heerste er groot enthousiasme, ook hier, over het stuiterende jonge geweld dat de band liet horen. Ook de single Flux en het album A weekend in the city wisten dat vuur brandende te houden, maar sindsdien is die sprankelende jeugdheid toch wat verdwenen uit het oeuvre van de band.
Op Anatomy of a brief romance slaagt de groep er slechts half in om dat vuur weer wat op te poken. Zo weet opener 22.01.22 ons maar matig te bekoren: goeie song, maar ook niet meer dan dat. Daarna volgen Coming on strong en (in iets mindere mate) Love bombs die ons weer doen houden van die hyperkinetische mix van elektronica en gitaren. Helaas blijken de meeste nummers op deze schijf niet echt boven een "best wel goed" niveau uit te komen en gezien de verwachtingen toch nog steeds iets hoger liggen, valt dat dus een beetje tegen. We horen veel goede ideeën waarvan jammer genoeg niet het hele potentieel benut wordt. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun site:  

12 september 2026

Swamp Dogg

Het is niet abnormaal dat pubers fantaseren over hun eigen dood en wat die zou teweegbrengen, het is een deel van de eigen identiteitsvorming. De 84-jarige Jerry "Swamp Dogg" Williams is die levensperiode al ver voorbij en zoekt het op zijn nieuwe plaat nog een beetje verder. Op Swamp Dogg contemplates the afterlife denkt hij niet alleen over de dood na maar ook over het al dan niet hiernamaals.
Al in de jaren vijftig was deze man actief als muzikant maar zelf leerde ik hem pas in 2020, net voor corona uitbrak, kennen. Ik was toen helemaal weg van Sorry you couldn't make it, zoals je hier kan lezen.
Op zijn nieuwste plaat brengt hij opnieuw soulmuziek die je ziel verscheurt maar die je hart en je benen ook laat dansen. Opener Searching for heaven trekt de plaat langzaam op gang. Knock knock (memories) zit vol heerlijke blazers en neigt naar funk zonder dat typische soulgeluid te verliezen. Dat hoor je nog het best in de zang. Funk hoor je eveneens terug in de bas en de saxofoon in A million tears ago. Twee hoogtepunten op deze plaat volgen elkaar op met Unhappy song en Don't burry me. Voor mij kunnen zelfs zij niet tippen aan de samenwerking met Gary U.S. Bonds op Waka waka waka.
Zes jaar na Sorry you couldn't make it kruist Swamp Dogg opnieuw mijn pad en ditmaal doet hij dat met een nóg betere plaat. 

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen via zijn website: 

09 september 2026

Afghan Whigs


Al had de band voorheen al enkele platen uitgebracht, het was pas in 1993 met Gentlemen dat (The) Afghan Whigs een groter publiek bereikten. Frontman en zanger Greg Dulli werd dé posterboy van de jaren negentig bij vrouwen die pas of niet meer zo pas afgestudeerd waren en mocht zelfs (toen Studio Brussel-) presentatrice Chantal Pattyn tot zijn schare aanbidsters rekenen. Zelfs nu hij de zestig gepasseerd is, ziet hij er nog goed genoeg uit om het hart van menige dame van middelbare leeftijd het hart op hol te doen slaan. Althans, dat begrijp ik toch uit reacties van die vrouwen, want zelf behoor ik niet tot die demografische doelgroep.
Mij gaat het natuurlijk om de muziek (en hen misschien ook) en ook de daaropvolgende albums bleef die goed. In 2001 hield de band ermee op, er kwam een korte reünie in 2006 en vanaf 2011 hadden oorspronkelijke leden Dulli en bassist John Curley er weer zoveel zin in dat ze nog steeds voortdoen, onder dezelfde naam met voor de rest andere muzikanten. In 2014 resulteerde dat in Do do the beast, dat ik ook kon smaken (zoals je hier kan lezen) en nog twee platen die aan mij voorbijgegaan zijn.
Soft control, het tiende studio-album dat ze nu uitbrengen, weet mijn aandacht weer ten volle te trekken. Vanaf opener Jungle roux hoorde ik weer de soulvolle (post-)grunge waarmee ze doorbraken en hun nieuw elan van Do do the beast opnieuw wisten op te pakken. Er is de gitaarmuur waartegen die meteen herkenbare stem van Greg Dulli mooi contrasteert én afwisselend samenvalt. Het smachten in zijn stem, dat altijd al klonk alsof het voor jou persoonlijk bedoeld is, legt net dat extra laagje over elke song en dat is op Soft control niet anders. Je hoort het ook in de rustiger nummers als The deepest part of the darkest shadow en Duvateen. Natuurlijk is het o zo herkenbaar present in de opener, in House of I (dat niet misstaan zou hebben op Gentlemen) en in 77. 
Afghan Whigs zijn erin geslaagd de lijn door te trekken die doorheen hun oeuvre loopt zonder afgezaagd of verouderd te klinken. Net als in 2014 bewijzen ze hun relevantie en staat de plaat weer bol van de goeie songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:  

08 september 2026

Yadayn


Wie deze blog al een hele tijd leest (misschien wel al sinds of van voor 2014), herinnert zich misschien nog Yadayn, de naam waaronder Gowaart Van De Bossche als twaalf jaar lang platen uitbrengt. Een overzicht van de aan bod gekomen plaat vind je hier. Vandaag concentreer ik me op zijn nieuwste, Huis, opgenomen in diverse huizen in Londen, Parijs en Brussel. 
De gitarist die zich voor zijn muziek vaak laat inspireren door zijn reizen en de plekken waar hij verbleef, doet dat expliciet ook hier weer en zijn minimalistische aanpak brengt opnieuw rust en verstilling. Kortere songs zoals opener Oogzeil worden afgewisseld met langere, waaronder het centrale nummer van deze plaat: Tolhuis. Meer dan twintig minuten lang ontvouwt dit nummer, dat zijn oorsprong al vond voor Yadayn voorganger Elders maakte in 2020, zich tot een kronkelend soundscape met wisselende gedaantes. Het strekt zich uit over genres als ambient en post-rock, loopt een marathon met af en toe stukken wandelen en overweldigt nu eens om dan de hartslag weer helemaal tot rust te brengen. Onmiskenbaar is dit het hoogtepunt, precies zoals Yadayn het ook bedoelde. Dat maakt er de andere nummers niet minder om: Dut  is de rustige avondwandeling die na de marathon van Tolhuis de luisteraar een aangename cool-down verschaft, Heuvel I en Heuvel II vormen een tweeluik waarin je elk detail van het luisterspel vanop de eerste rij hoort alsof het de ademzuchten zijn voor en na een gesproken woord en waar Vooreerst acht minuten lang een gelijkaardige dynamiek kent als Tolhuis weet Voortwee zo sacraal te klinken dat je denkt dat het in een kapel in plaats van een huiskamer opgenomen is.
In onze wereld waarin airplay en interviews in diverse media het bereik van platen sterk bepalen, zal deze gitarist wellicht nooit hits scoren of een breed publiek bereiken, maar zij die de moeite doen hem te ontdekken worden meer dan beloond!

Je kan Tolhuis alvast hieronder beluisteren (en de video bekijken) en hier het hele album kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

07 september 2026

The Womack Sisters


Ze zijn de kleindochters van Sam Cooke, drie van de vier dochters van (Cecil en Linda) Womack & Womack en de nichtjes van Bobby Womack (van Street life, voor velen vooral bekend van de soundtrack van de Tarantino-film Jackie Brown). Zussen BG, Zeimani en Kucha zetten als The Womack Sisters de familietraditie van prachtige soul brengen, voort met hun titelloze debuutalbum. En man, wat doen ze dat goed!
Letterlijk àlle 11 songs op deze plaat weten de luisteraar te grijpen om nooit meer los te laten. Het hele album is één lange trip in soulland die geen moment verveelt en die je keer op keer wil herbeleven. Single Chauffeur zet als opener meteen de toon met een ritme, een blazerssectie en vooral die stemmen die zo typisch zijn voor het genre dat je als luisteraar pardoes helemaal in dat tijdloze muzikale spectrum van Cook en de eerdere Womacks terechtkomt. Tegelijk weet ook het op een heerlijk orgeltje gebouwde If I let you je mee te slepen, net als het op de percussie drijvende Laughter and tears of de vloertegelschuiver I just don't want you (to say goodbye). De drie zussen bespelen elk aspect van de soul en hiermee klinkt hun debuut tijdloos én indringend. 
Af en toe passeren hier soulplaten (en dat zullen ze blijven doen) maar zelden halen ze de uitmuntende kwaliteit van deze. Dit is echt zo'n plaat om te koesteren en elk jaar in de komende decennia minstens éénmaal (en nog beter: meermaals) boven te halen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun webshop: 

04 september 2026

Weezer


Eén van die bands die een trouwe schare fans heeft en goede muziek blijft maken zonder (nog) een hit te scoren, is Weezer. Liefst zes vorige albums waren titelloos en worden meestal vernoemd naar de kleur van de hoes en daar voegen ze met Weezer (The gold album) nu een zevende aan toe, tussen alle platen die wél een op zich staande titel kregen.
Wat we iets meer dan een half uur te horen krijgen, zijn tien nummers zoals we die van de band kennen. Goeie rocksongs zonder veel pretentie worden nog steeds met veel hoorbaar enthousiasme tot een geheel gesmeed door het viertal. Rivers Cuomo zingt nog steeds alsof zijn leven(svreugde) ervan afhangt en ergens vermoed ik dat muziek echt wel dé bron van plezier is voor hem. In al die tijd is hun sound amper veranderd en de songs op het meest succesvolle (The blue album) (waarop je Buddy Holly en Undone - The sweater song terugvindt) en deze plaat verschillen in wezen niet echt.
Songs die hier toch net nog iets meer geestdrift opwekken, zijn Don't make it weird, Hoops, Up in the clouds en The LA Song. Geen van de tien nummers echter valt uit de toon, allemaal krijgen ze het "vintage Weezer"-label.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun webshop:
 

03 september 2026

Dinosaur Jr


De sound van Dinosaur Jr is zo herkenbaar dat zelfs als ze de Beatles coveren (Here comes the sun) je meteen weet welke band je hoort. Al meer dan veertig jaar intussen weten de muzikanten rond J Mascis die door onstuimige gitaren gedreven muzikale stempel uit te dragen zoals niemand anders dat kan. Ze hebben ontzettend veel andere groepen geïnspireerd en J Mascis is voor velen een op een hoge sokkel verheven held. 
Het gitaarspel van J Mascis wordt op elke plaat beter, maar verder hoor je vooral het vertrouwde geluid en hoewel natuurlijk goed, is er weinig verrassends aan. Nieuwe fans zullen ze wellicht niet maken bij luisteraars die de band al kennen, mogelijks wel voor wie dit de eerste kennismaking is.  

Luister hieronder naar het volledige album dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina: 

01 september 2026

Paul Heaton

 

Groepen als The Housemartins en The Beautiful South spraken me enorm aan en dat lag vooral aan de humor verpakt in zachte woorden en zinnen die niettemin een erg scherp randje durfden vertonen. Bovendien werd die verpakt in haast schattige popsongs waardoor het medicijn als limonade binnengleed. Wat beide bands nog gemeen hebben, is frontman Paul Heaton, die sinds 2001 solo-platen maakt die hier bijna ongemerkt aan ons voorbijgegaan zijn. Laat ons hopen dat eenzelfde lot Jenius bespaard blijft.
De vijftien songs vormen een mooie staalkaart van waar Heaton ook na veertig jaar nog steeds goed in is. Soms poppy (Do not ask me), soms rockend (opener Can't get next to you), soms zelfs folky (Favourite kind of idiot), altijd weet hij zijn bijtende en schartende teksten te verpakken in muziek die goed in het gehoor ligt en zich in je brein nestelt voor meerdere dagen. Of hij nu over de liefde zingt (She ain't pretty, Good for the bees) of over de politieke staat van het Verenigd Koninkrijk (het prachtige Send in the clowns), er bestaat geen twijfel over dat hij het geheime recept kent om de luisteraar nieuwsgierig te maken. Songs als Don't lean on me klinken zo tijdloos dat ze in elk van de vier decennia waarin hij platen uitbrengt, zouden hebben kunnen voorkomen. Paul Heaton schijnt ook live nog steeds zeer de moeite waard te zijn en hier bewijst hij dat hij nog steeds een rijke verzameling liedjes heeft om uit te kiezen. 

Luister hieronder naar het volledige album, dat je ook kan kopen via zijn webshop: