Posts tonen met het label concert. Alle posts tonen
Posts tonen met het label concert. Alle posts tonen

12 oktober 2026

De Ververij concert: Le Noise


Zaterdagavond stond Piet De Pessemier (Mad About Mountains, Krakow, Monza) samen met acht andere muzikanten op het podium in CC De Ververij in Ronse onder de naam LeNoise om Neil Young-covers te brengen voor een enthousiast publiek. Daarmee ging voor hem een lang gekoesterde droom in vervulling: niet in Ronse op te treden, maar om Neil Young eer te bewijzen door ook minder bekende songs van de Canadees in de spotlights te zetten. In deze band mocht hij zich overigens verheugen op de toevoeging van Jorunn Bauweraert en Nathalie Delcroix (beiden Laïs) en violist Jeroen Baert, waardoor uitvoeringen mogelijk werden die in de bezetting waarmee hij al een vorige tour rond Young had gemaakt, niet konden. 


We zagen een enthousiaste De Pessemier èn band tijdens zijn Ronsisch debuut, die een mooie combinatie brachten van rustige en stevigere nummers. Naast (behalve voor Neil Young-fans) minder gekende songs zaten er toch enkele bekenden tussen, zoals Old man, Harvest moon en als eerste bisnummer Heart of gold. Voor de pauze in het optreden bracht Piet De Pessemier solo The old laughing lady, het openingsnummer op de Unplugged-plaat die voor de Limburger zijn eerste kennismaking was met de Canadees. De Pessemier speelde toen zelf nog in een speedmetalband en dankt voor eeuwig het ECI-lidmaatschap van zijn ouders.


Na de pauze brachten Jorunn en Nathalie een eerbetoon aan Dolly Parton door The pain of loving you, een song die ze ooit op Trio bracht met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, te coveren. De volledige band bracht erna overtuigende versies van onder meer After the goldrush, Helpless, New mama en Only love can break your heart. We werden ook nog vergast op twee bisnummers, het al eerder vermelde Heart of gold en Long may you run.

Playlist:

Journey through the past
The old country waltz
I believe in you
Transformer man
Old man
Bite the bullet
Running dry
Lotta love
A man needs a maid
The old laughing lady (Piet De Pessemier solo)

The pain of loving you (Dolly Parton-cover)
After the goldrush
Get back to the country
Hold back the tears
Look out for my love
Helpless
New mama
Comes a time
Harvest moon
Only love can break your heart

Bisnummers:
Heart of gold
Long may you run

13 september 2026

The Valley Sessions

Gisterenavond werd de eerste editie gehouden van The Valley Sessions, een minifestival in CC De Ververij in Ronse, dat rootsmuziek en rock 'n roll terug een plaats wil geven in hun muziekprogrammatie.

Afgetrapt werd er door het Gentse A Murder In Mississippi, dat een mix bracht van americana, folk, bluegrass en blues. Frontman Leander Vandereecken wist met veel podiumprésence en een dosis humor zijn band door een gesmaakt optreden te loodsen. Met verrassende veel variatie laveerde het zestal door songs die een paar fanatieke dansers tot extrase brachten en verder ook het toen nog bescheiden publiek wist te animeren.


In 2023 liet Gulo Gang voor het eerst van zich horen met Ballad of a grim man. Hun geluid klonk een stuk steviger op het podium van De Ververij dan hun voorgangers, vol referenties aan King Gizzard & The Lizzard Wizard, The Viagra Boys en Cake. Maar door de prominente aanwezigheid van de saxofoon deden ze nog het meest aan Morphine denken, maar dan alsof dat drietal aan de steroïden had gezeten. De stevige rock van dit vijftal had de eerste songs nog wat tijd nodig om het publiek mee te krijgen, maar daarna was dat probleem kundig opgelost.


Afsluiter was Thomas Frank Hopper, een Waalse artiest die geboren is in Brugge, heeft al een pak meer ervaring met zijn band waarmee hij al sinds 2019 platen uitbrengt. Zijn moderne bluesrock exploreert de grenzen van het genre en klink doorgaans zeer stevig, al last hij in het optreden twee rustmomenten in. Het eerste rustmoment komt er wanneer hij solo op het podium een song brengt op zijn tot gitaar omgebouwde houten kistje. Het voorlaatste nummer van de set wordt akoestisch gebracht tussen het in een cirkel om hem heen verzamelde publiek. 
Hij gooide ook hoge ogen door zijn spel op de slide guitar die gebouwd was op een echt skateboard. De jongeman, die behoorlijk Nederlands en vooral Engels sprak in de bindteksten, straalde vanaf de eerste minuut zulk een aanstekelijk enthousiasme uit dat de hele zaal vrolijk meezong en op elk nummer begeesterd reageerde.

23 februari 2026

't Molenhuis concert: Vincent Coomans

 

Samen met mijn lief had ik Vincent Coomans met zijn band al live gezien in november toen hij zijn pas in januari uitgebrachte, nieuwe plaat voorstelde in de 4AD in Diksmuide. Ik blogde toen nog niet opnieuw en schreef dus geen verslag. Intussen schreef ik wat ik vind van die plaat, Dark dog, hier. En gisteren zag ik de groep rond de Kortrijkzaan dus opnieuw optreden, in de gezellige en drukke herberg 't Molenhuis in Vichte.


Op een krapper podium dan in Diksmuide en tegen het geroezemoes in van een deel van het publiek dat daar toevallig was, met andere bedoelingen dan naar een concert luisteren, wisten de zes muzikanten opnieuw te overtuigen. Soms brachten ze de songs uit die plaat met zijn allen samen, sommige liedjes bracht Vincent solo of met ondersteuning van slechts een deel van de band. Tussen de nummers door probeerde hij het geroezemoes van sommigen te overstemmen om te duiden hoe de plaat tot stand was gekomen, waarover ze ging (of bepaalde songs gingen) en wie er aan had bijgedragen, inclusief zijn eigen dochtertje, dat al spelend mee had gemusiceerd en gezongen op sommige liedjes zoals die op plaat verschenen. We kregen een heel pakkende versie te horen van titel- én sleutelsong Dark dog, die de herberg wél stil kreeg. Ondanks de moeilijke periode waarin de plaat ontstond, weet de band zeker live ook het plezier over te brengen dat onderdeel uitmaakt van die spanning (in het contrast met de verdrietige momenten en gevoelens waarover het ook gaat). Dat plezier was heel erg hoorbaar op nummers als It is tough en Only sun can kill what's sad. Zulke momenten zorgden voor ademruimte voor het publiek (én de band, veronderstel ik).


Er kwamen ook enkele oudere nummers aan bod, zoals concertopener Desire en het al uit 2020 stammende One way love. Ook bisnummer Slow down is terug te vinden op het vorige album en werd hier intiem akoestisch gebracht door de bandleden die rond een tafel tussen het publiek gingen zitten en ons allen uitnodigden om mee te zingen.

22 februari 2026

Damberd concert: Bazz Normann


Wie Het Damberd op de Gentse Korenmarkt (zoals ik) vooral nog kent als jazzcafé (en voorheen blijkbaar zelfs nog hippiecafé), zal gisteren vreemd opgekeken hebben toen hij er een optreden zag van de vierkoppige band Bazz Normann. Dit kwartet, klassiek bestaand uit drummer, bassist, gitarist en zangeres, bracht immers geen jazzklanken voort, maar eighties en nineties alternative rock.
De invloeden waren duidelijk hoorbaar: new-wave en punk, maar dus ook de alternative rock van bands als Magnapop, Lush en Sugar. De zangeres serveerde bij de sterk door de ritmesectie (en vooral de bas) gedreven nummers een stem die varieerde tussen het gespeeld onschuldige van Blondie en de krachtige vocalen van Skin (Skunk Anansie). Het viertal bracht voornamelijk eigen nummers maar speelde ook een cover van Sisters Of Mercy (Alice), die het origineel alle eer aandeed. 
Er werd dus geput uit de reeds verschenen EP en het full-album Days to remember. De zangeres kondigde aan dat de band binnenkort voor de derde maal de studio induikt en daarop brachten ze het nieuwe nummer The party man.


Tommorow immortal vormde een fijn bisnummer waarop de groep door een enthousiast publiek nogmaals het podium opgejouwd werd en ze dan The party man nog eens hernamen. 

14 februari 2026

Ververij concert: Douglas Firs


Gisterenavond speelde Douglas Firs in CC De Ververij in Ronse. Enkele maanden geleden tourde hij nog met een zeskoppige band, maar voor deze concertreeks in kleinere zaaltjes brengt hij enkel zijn geluidsman en zijn instrumenten mee. 
Gertjan van Hellemont, zoals hij bij de burgerlijke stand bekend staat, ken ik al langer. Ik interviewde hem in 2012 ter gelegenheid van de release van zijn debuut Shimmer & glow en hij passeerde al enkele malen op deze blog. Nu het weer haalbaar is om concerten bij te wonen, was ik dan ook verheugd hem te kunnen zien in mijn huidige woonplaats. 
Meer dan dertien jaar later op de dertiende van de maand mocht hij mij en mijn lief trakteren op nummers uit zijn intussen vijf albums. Hij bracht solo intiemere versies van o.a. Pretty legs and things to do en Pains in the asses, die doorgaans krachtiger klinken mét band maar toch overeind blijven in deze versie. Uiteraard passeerden ook sowieso al rustiger nummers als Montréal en I miss you, dat thematisch nog erg hoort het album Heart of a mother maar terug te vinden is op zijn vijfde plaat, Happy, pt. 2. Hij deed ook enkele verzoekjes, zoals Judy, echt een band-song die hij voor het eerst solo bracht, en Don't buy the house, dat ook wat inspanning vroeg om zonder de overige muzikanten te spelen. Toch bracht hij het er telkens goed vanaf.


Douglas Firs toonde zich overigens als entertainer een grappige en openhartige gastheer, waardoor je niet alleen via de liedjes zijn universum in gezogen werd. Het publiek vergaste hem dan ook op veel applaus en zong op verzoek soms zelfs verrassend enthousiast mee.

27 januari 2026

The Damned


Met Not like everybody else brengt The Damned een album uit vol covers als eerbetoon aan de in maart overleden gitarist Brian James. De Britse oerpunkers blijven soms dichtbij het origineel maar geven er altijd een eigen Damned-twist aan.
Het voordeel van coveralbums is natuurlijk dat je heel wat songs al kent en die vertrouwdheid maakt het geheel veelal toegankelijker voor nieuwe luisteraars dan een plaat met eigen nummers. Toch geef ik hier graag toe dat ik wel houd van een (goeie!) cover op zijn tijd en in mijn platen- en cd-kast meerdere coveralbums zitten heb. En dus heb ik hoge verwachtingen bij deze release.
En die verwachtingen worden behoorlijk ingelost. Summer in the city (Lovin' Spoonful) bewaart de feel van het origineel en plakt er achteraan een lange eigen gitaaroutro aan toe. Ook See Emily play (Pink Floyd) verliest niets van de oorspronkelijke speelsheid. Doorheen al die speelsheid worden eigen accenten verweven. I'm not like everybody else mag dan in de versie van The Kinks op en top Brits klinken,  The damned slaagt erin dat typisch velletje eraf te pellen en een stevige portie rock in te spuiten.
Echt leuk wordt zo'n coverplaat pas echt als je erdoor pareltjes ontdekt en dat is hier gelukkig ook het geval. Heart full of soul van The Yardbirds was me niet bekend maar de Britse punkers maken me er meteen warm voor. Opener There's a ghost in my house (origineel van R. Dean Taylor en naar het schijnt al geweldigd gecovered door The Fall) doet zijn werk als opener én als teaser voor beide eerdere versies uitstekend. En You must be a witch brengt garagerockers The Lollipop Shoppe een verdiend eerbetoon en een nieuwe luisterpubliek.
The Damned klinkt bijzonder fris en gretig en het spelplezier spat ervan af en dus is het benieuwd afwachten hoe deze songs live klinken op 5 april in Amsterdam (Melkweg) en 6 april in Leuven (Het Depot).

Je kan de plaat hieronder volledig beluisteren en hier kopen: