Posts tonen met het label 2014. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2014. Alle posts tonen

23 mei 2015

Lied van de week: week 21 - 2015

Lonesome street - Blur


Uit het nieuwe album, The magic whip, dat ik hier onlangs reviewde, komt ook deze nieuwe en fijne single van Blur.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

What do you got?
Mass produced in somewhere hot
You'll have to go on the Underground
To get things done here
(And then you have to see)
If you need a yellow duck - service done
This is a place to come to, or, well, it was
I know a hot spot
Crossing on the guillotine


And if you have nobody left to rely on
I'll hold you in my arms and let you drift
It's got to be that time again
And June, June will be over soon again


So get yourself up, get past on your way
There's nothing to be ashamed of
Taking off again
The 514 to East Grinstead
(You've sent me off to see)
We're going up, up, up, up, up
Coursing on our greatest night
And talking types will let us down, again
Talk, talk on your arse all night
You wanna be there


Step inside the tarmac ride
To the land that crime forgot
Oh, just don't go there
Cracks inside the tarmac ride
To the land that crime forgot, oh no


And if you have nobody left to rely on
I'll hold you in my arms and let you drift
Going down to Lonesome Street
Going down to Lonesome Street
Lonesome Street
Going down to Lonesome Street
Lonesome Street
Going down to Lonesome Street
Lonesome Street

22 mei 2015

Every Stranger Looks Like You

De EP Life in the abyss van Every Stranger Looks Like You werd eigenlijk vorig jaar al uitgebracht, maar het was op Record Store Day dit jaar dat ik ze aanschafte op vinyl. De plaat begint met het korte Styx, dat net als het nog net iets kortere Abyss een gebald metalnummer is. Met The well krijgen we een volwaardige song waarin de gitaren de grootste troef vormen. Toch is Coma onze favoriet: melodischer en (relatief) rustiger. Lingerer drijft op contrasten en sluitstuk Atonement neemt meer dan zes minuten de tijd om zich te ontvouwen. Het strijdt met Coma om de favorietenrol, maar verliest die dus nipt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het via de Bandcamppagina kopen:


19 februari 2015

D'Angelo And The Vanguard


D'Angelo is de Prince van de 21e eeuw. De manier waarop de Amerikaan op Black Messiah, mijn eerste kennismaking met hem, funk, soul en al wat door Prince ooit hip werd gemixt, in de blender gooit, doet niet alleen denken aan zijn grote voorganger, maar het klinkt ook allemaal heel erg hedendaags.
Zijne Purperen Hoogheid mag dan vorig jaar op zijn nieuwe album zichzelf heruitgevonden lijken te hebben, dat ging zo ongemerkt intussen dat D'Angelo And The Vanguard met een pak meer aandacht gaan lopen. In opener Ain't that easy wordt meteen duidelijk waarom en dan gooit D'Angelo er ook nog wat gospel bovenop in het hypernerveuze 1000 deaths. Jazz krijgen we ruimschoots in Betray my heart of (in beperktere dosis) Really love. Zwoel is sowieso het overheersende woord voor deze plaat.
Tot mijn persoonlijke favorieten reken ik zeker The door, dat heerlijk lui wegwiegt, en afsluiter Another life, dat me aan Isaac Hayes doet denken.

Beluister hieronder het volledige album:

16 februari 2015

Matrimonio


Enkele Spaanse kennissen deelden een link naar de anderhalf jaar geleden uitgebrachte titelloze EP van Matrimonio, een duo uit Barcelona. Wat deze man en vrouw brengen, is folk van een heel puresoort, met lieflijk gezang en een rustige gitaar. Intussen brachten ze in november ook hun debuutplaat uit.
Je kan ze allebei hieronder beluisteren en via hun Bandcamppagina kopen.


23 januari 2015

Distance, Light & Sky



Distance, Light & Sky is, zo bezweert de platenfirma ons, geen zijproject maar een echte groep. Chris Eckman, bekendst van zijn aandeel in The Walkabouts, Chantal Acda, bekend van haar solo-werk en haar bijdrage in Isbells, en Eric Thielemans, ondanks alles voor velen onbekend, vormen samen dit trio dat onlangs een eerste album (Casting nets) op de wereld losliet; al is het eerder een behoedzaam besluipen dan een stormenderhand innemen.
Meteen in opener Son klinkt de stempel van Chantal Acda sterk door: haar stem is intussen uit de duizenden herkenbaar en de sfeer van deze song sluit verrassend nauw aan bij die van haar debuutplaat Let your hands be my guide. Wanneer Chris Eckman de vocale hoofdrol overneemt in Still on the loose verschuiven we langzaam en niet onverhoeds naar Walkabouts-wateren waarbij Carla Torgerson in stilte vervangen lijkt door de Nederlands-Belgische. Twee songs ver horen we wat we op basis van de bandsamenstelling mochten verwachten: een optelsom van het afzonderlijke werk. Wat ons benieuwt, is of verderop de belofte waargemaakt wordt dat hier iets nieuws en anders ontstaan is.
En dan is er gelukkig Cold summer wood dat niet zomaar aan één van de drie muzikanten toe te schrijven valt. Eindelijk mogen we ons verheugen op meerwaarde. De trend wordt verdergezet in This place en daarmee lijkt de trein vertrokken. You were done bezit met de drums een stevige basis waaroverheen de andere instrumenten en de zang een zacht lakentje leggen. Jazeker, Distance, light & sky komt aardig in de buurt van het werk van Eckmans vroegere groep. En Souls begint als een pareltje uit Let your hands be my guide. Toch zijn we intussen al overtuigd dat het geheel meer is geworden dan de som der afzonderlijke delen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:


13 januari 2015

Gezien: Only lovers left alive


Het zal ongeveer een half jaar geleden zijn dat ik de trailer voor Only lovers left alive zag in de cinema. Ik was geïntrigeerd en helaas kwam van de halfslachtige belofte om de film eens te gaan bekijken uiteindelijk niets in huis, maar nu de bib de dvd in zijn collectie heeft, kon ik alsnog genieten van de recentste prent van Jim Jarmusch.
Deze regisseur, van onder meer Ghost dog: the way of the Samurai, Night on earth en Broken flowers, garandeert je telkens weer een unieke invalshoek en dat is in deze vampierenfilm niet anders. De hoofdpersonages zijn inderdaad vampieren, maar het trage tempo van de film ontrafelt hun geheim slechts beetje bij beetje. De ervaring is als kijker is er één van nachtelijk wachten, vervelen en een langzame roes, al is de film zelf op geen enkel moment vervelend. En dan heb ik het nog niet gehad over de prachtige muziek. Er is niet alleen de soundtrack die Jozef van Wissem maakte, een artiest die ik pas eind vorig jaar ontdekte toen ik zijn nieuwste plaat reviewde voor Indiestyle, maar er zijn ook prachtige nummers van Charlie Feathers en Yasmine Hamdan.

Bekijk hieronder de trailer:

12 januari 2015

Northumbria


Het is heerlijk toeven in de wereld van Northumbria. Nu ja, wat het voormalige koninkrijk in het noorden van Engeland en het zuidoosten van Schotland betreft, zou ik het eigenlijk niet kunnen zeggen, want daar ben ik nog nooit geweest. In de wereld die de Canadese gelijknamige band schept op Bring down the sky daarentegen verbleef ik al meermaals.
Vanaf de soundscape die gespreid wordt in Transcendence word ik in de plaat gezogen. Vijf songs lang, net geen drie kwartier, overweldigen de drones. The ocean calls us home zindert lang na de bijna acht minuten nog door onder mijn hersenpan. De rust van Ostara is welkom en laat toe de batterijen opnieuw op te laden vooraleer The silver forest dreigt uit te barsten als een hevig zomers onweer. De dreiging waait over en net als vaak bij dit soort muziek is de dreiging de kern van de zaak, niet het uitbarsten. Dat geldt ook voor afsluiter en titelsong Bring down the sky al is de spanning die de gitaren nu oproepen amper houdbaar. Het maakt de meer dan elf minuten ook wat vermoeiend, alsof je de hele tijd de boog moet opspannen om tenslotte de pijl toch opnieuw op te bergen.

Je kan het album hier kopen. Beluister het hieronder alvast:


05 januari 2015

Scott Walker en Sunn O)))


Scott Walker geldt als één van de merkwaardigste nog actieve artiesten uit de jaren 60. Met The Walker Brothers scoorde hij hits, waarvan The sun ain't gonna shine anymore bij ons de bekendste is. Al vrij vroeg ging hij zijn eigen weg en maakte soms heel ontoegankelijke en altijd bijzondere albums. Vorig jaar werkte hij samen met de groep van Stephen O'Malley, Sunn O))) (die trouwens op mijn verlanglijstje staan om ooit eens live te zien). Deze meesters van de drone stonden dus al op papier garant om van deze combinatie iets heel apart te maken en dat valt ook niet tegen op Soused.
Vijf songs telt dit album weliswaar, maar er wordt niet onder de 8'45" afgeklokt en zo krijg je alvast 48 minuten waarin de drones van Sunn O))) gecombineerd worden met zang die nu eens richting opera schuifelt, dan weer wat poppy klinkt. Wat overheerst, is een gevoel tussen beklemming en fascinatie.
Neem nu Lullaby, de afsluiter van de plaat: lage tonen worden dan eens afgewisseld en aangevuld met hoge tonen, alle muziek sleept voort en geknisper brengt variatie en daarover heen zingt Scott Walker met een stem zoals je in de huidige rock en pop maar zelden hoort. En zo wordt het een griezelig slaapliedje, dat eerder nachtmerries lijkt te gaan oproepen dan te sussen.


Beluister hieronder het volledige album:

31 december 2014

Top albums van 2014: 10 - 1

En dan nu de ontknoping, maar wie goed opgelet heeft, kon die hier al lezen op Indiestyle.

10. Do to the beast - The Afghan Whigs



Greg Dulli en zijn kompanen hebben dit jaar nieuw materiaal uitgebracht en ik vond, zoals je hier kan lezen, dat het een haast perfecte synthese geworden is van hun vroegere kwaliteiten en de muzikale invloeden die ze sindsdien hebben opgeslorpt.

9. Music for undays - Various Artists



Ongeveer een jaar geleden interviewde ik in zijn huis, niet zo ver van waar mijn lief woont, Tim Beuckels, die aan het hoofd staat van Unday Records. Aanleiding was de compilatie die in februari zou verschijnen van het label. Daarop staan geen afleggertjes, maar juist haast allemaal songs die in opdracht voor de verzamelaar geschreven werden, door bands die al getekend waren door het label of waarvoor interesse bestond. Naast het feit dat vrijwel alles de hoge kwaliteit haalt die Unday Records nastreeft, duikt er een grote consistentie op tussen nochtans uiteenlopende artiesten. Hier kan je mijn recensie van deze compilatie nog eens herlezen.

8. Long sleeves cause accidents - Yuko



Eén van de bands die op die compilatie stonden en daarna nog een eigen album uitbrachten, is Yuko. Hun derde plaat wist uitstekend te overtuigen en is voor mij dé beste Belgische plaat van dit jaar. Wat ik ervan vind, kan je hier uitgebreider lezen.

7. Lament - Einstürzende Neubauten



Al sinds ik hen leerde kennen, ben ik in hoge mate geïntrigeerd geraakt door de Duitse band Einstürzende Neubauten. De plaat waarmee ik hen leerde kennen, is voor mij als muziekluisteraar één van de invloedrijkste geweest (zoals je hier kan lezen) en ze gaven het beste concert (eigenlijk 2 avonden na elkaar concerten) dat ik ooit zag in mijn leven (totnogtoe). Ook dit jaar zag ik hen opnieuw een superconcert geven toen ze Lament voorstelden, in opdracht geschreven naar aanleiding van de herdenkingen van 100 jaar W.O. I. Het levert een geweldig goed album op, één van hun beste van de laatste jaren. Wat en hoe vertelde ik onlangs al uitgebreider.


6. Heal - Strand Of Oaks



Zelden zag ik een dankbaarder artiest dan Timothy Showalter, de man achter Strand Of Oaks, tijdens zijn concert in Trix in Antwerpen eerder dit jaar. Hij was ook niet vergeten hoe Studio Brussel het eerste radiostation was dat een nummer van hem draaide ooit. Dit jaar bracht hij Heal uit, een plaat waarop hij er met hulp van J. Mascis (van Dinosaur Jr) in slaagde boven het niveau van zijn vorige, beloftevolle platen uit te stijgen, nét voor hij dreigde te verworden tot een eeuwige belofte. Mijn recensie van het album lees je hier.


5. Fuck off get free we pour light on everything - Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra



Ik las de voorbije jaren meerdere boeken die me meer inzicht verschaften bij wat er misgaat in onze huidige wereld en de soundtrack bij alle kwaadheid (en zelfs echt woede) die dat opwekt, werd dit jaar uitstekend geleverd door Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra zoals je hier kan herlezen. Een krachtige post-rock orkaan met intelligente teksten die onverbloemd de woede etaleren ten aanzien van graaiende bankiers en van een hebberige cultuur, overspoelt je, ondanks of misschien nét omwille van de schaarse rustpunten.


4. Royal blood - Royal Blood



Er was natuurlijk al de verschroeiende single Figure it out, maar er staat nog veel meer lekkers op deze plaat van Royal Blood, die gitaren weer laten schuren zoals The White Stripes en The Black Keys dat voorheen zo goed konden: Out of the black, Little monster, Careless en misschien wel het beste nummer van de hele plaat, Ten tonne skeleton.

3. To be kind - Swans



In 2012 zorgden Swans al voor de op één na beste plaat van het jaar en ook dit jaar scheelde het niet veel. Net als The seer is To be kind één lange sneer, één lange woede-uithaal, één lange aanklacht. Toch krijg je geen langgerekte schreeuw, maar weten de heren van deze band perfect te doseren en op te bouwen, waardoor je werkelijk van je sokken geblazen wordt. Ik kocht de vinylversie, omdat het grotere oppervlak van de hoes die nog krachtiger maakt en om te horen hoe songs die een half uur duren, daarop klinken. Want dan wordt het nummer gewoon over twee zijden verspreid, en onderbreek je dus halverwege om de plaat om te draaien. Dat is een heel bijzondere ervaring eigenlijk...

2. Lese majesty - Shabazz Palaces



Naar het schijnt gebeuren de spannendste dingen in muziekland tegenwoordig in de hiphop. Niet bij die artiesten die zweren bij de "bitches en ho's" en die opscheppen over hun piemel en hun bankrekening, maar bij de avontuurlijke crews die muzikale vernieuwing opzoeken. Nadat Kanye West vorig jaar met Yeezus zo hoog scoorde (maar dat album heb ik nog niet zo vaak beluisterd, eerlijk gezegd), leerde ik dit jaar als beste voorbeeld Shabazz Palaces kennen. Ooit had ik hun vorig album al wel eens enkele malen beluisterd, maar de intensievere luisterbeurten die ik Lese majesty gunde, openbaarden dat hiphop op zijn best een smeltkroes is van het beste uit alle mogelijke muziekgenres.

1. Syro - Aphex Twin



Hier kon je al uitgebreid lezen wat ik van het nieuwste album van Aphex Twin vond en eigenlijk heb ik daar amper iets aan toe te voegen. Tot mijn eigen verbazing moest ik zowaar vaststellen dat van alle platen die ik dit jaar beluisterde, het dit wel zeer atypische schijfje is dat het meest indruk maakte. En tot mijn plezier merk ik dat zelfs vrienden waarvan ik niet eens vermoedde dat ze dit een luisterbeurt waardig zouden keuren, versteld staan van zoveel onverwachte pracht.

Beluister hieronder uit elk album (met uitzondering van Lament, dat niet op Spotify te beluisteren valt) één song:

30 december 2014

Top albums van 2014: prelude tot de top 10

Omwille van verscheidene redenen heb ik dit jaar geen uitgebreid klassement gemaakt van de beste albums van dit jaar, al krijg je morgen wel de top 10 te lezen.
Hieronder dus een alfabestische lijst van de platen waar ik erg van genoten heb en die weliswaar de top 10 niet haalden, maar die toch een extra vermelding waard zijn. Verder heb ik dit jaar veel (maar niet zoveel als gepland) naar Bob Dylans werk geluisterd en op rommelmarkten fijne ontdekkingen gedaan.
Maar we steken van wal met de betere albums en EP's van 2014:


  • Live in Dresden - CHANTAL ACDA: vorig jaar een prachtig debuut, dit jaar een prachtig live-album met die songs: het solo-verhaal van Chantal Acda begint wel erg mooi te worden
  • The history of music: a mosaic - A CLEAN KITCHEN IS A HAPPY KITCHEN: gitaren die losbarsten in geweld waarvoor je niét moet schuilen
  • Furu - ARSENAL: in Japan opgenomen en alweer ééntje om te koesteren, de nieuwe van Arsenal
  • Electric balloon - AVA LUNA: geen moment verveling bij deze band die Frank Zappa in herinnering brengt
  • Morning phase - BECK: twaalf jaar na het prachtige Sea change wist Beck weer te raken met het erg gevoelige en mooie Morning phase
  • On recording birds - BIRDS THAT CHANGE COLOUR: retro pastorale folk, je houdt het niet voor mogelijk dat het nog bestaat, en dan val je helemaal omver als je ook nog eens hoort hoe goed dit is
  • Gloria - BROEDER DIELEMAN: beter dan zijn debuut en nog steeds doordrenkt van religieuze thema's en gezongen in het Zeeuws dialect. Broeder Dieleman is stilaan met voorsprong onze favoriete noorderbuur
  • Dageraad - CHARNIA: een droomdebuut voor deze Lokeraars die doom, sludge en ambient vermengen
  • Blank project - NENEH CHERRY: van deze dame wist ik niet eens dat ze nog steeds platen maakte, maar wat een prachtplaat leverde ze dit jaar af. Beetje jammer dat het in het midden wat inzakte, hier zat misschien nog meer in...
  • Lion city - DIRTMUSIC: het vervolg op het vorig jaar verschenen Troubles kwam aardig in de buurt van de prestatie die deze Westerse en Afrikaanse muzikanten toen al leverden
  • Loma vista - FAMILY OF THE YEAR: met één goeie zomerse single en een pretentieloze plaat werden ze de Broken Glass Heroes van 2014
  • Follia! - FOLLIA!: Vlaamse folk die de klei ontstijgt en internationale invloeden uit country, folk en pop vermengt tot een consistent geheel
  • Micah P. Hinson and The Nothing - MICAH P. HINSON: alleen al het verhaal achter het ontstaan van dit album is de moeite waard en als je weet dat deze man nog nooit een slechte plaat maakte, dan mocht je wat mij betreft deze blindelings aanschaffen
  • Sincerely average - HITSVILLE DRUNKS: laat je niet misleiden door de titel van deze plaat. Mauro was dit jaar in vele gedaanten aanwezig en met deze groep leverde hij alvast een heerlijke rockplaat af waarbij we af en toe aan Evil Superstars moesten denken
  • Air+ - INWOLVES: fijne EP van de groep rond drummer Karen Willems (ook bekend van Yuko, Zita Swoon,...)
  • From Scotland with love - KING CREOSOTE: fijne popplaat van een onderschatte en weinig bekende artiest
  • Live in Ghent 1991 - KITCHEN OF INSANITY: deze band leerde ik pas dit jaar kennen, onder meer dankzij het nu pas uitgebrachte concert in de Vooruit in Gent in 1991
  • Playback with a switch (a cassette anthology 1978-1982) - KLOOT PER W: interessante heruitgave op vinyl van cassettes die Kloot Per W eind jaren 70 en begin jaren 80 maakte
  • Harlaz - MAD ABOUT MOUNTAINS: hoorbare groei met deze tweede plaat voor de Limburgers
  • Morgan Delt - MORGAN DELT: vreemde, psychedelische plaat die je verward achterlaat en even later alsnog op "repeat" laat drukken
  • This is my hand - MY BRIGHTEST DIAMOND: een groeiplaat was dit, de vierde van My Brightest Diamond
  • July - MARISSA NADLER: Secred Bones is stilaan een kwaliteitslabel aan het worden, afgaande op de vrijwel steeds fantastische releases op dit label. Nadler maakt het soort folk waar ik met plezier voor concertzalen opzoek
  • Nordmann - NORDMANN: een veelbelovende EP van de tweede uit de Rock Rally, die veel goeds doet verhopen voor het debuutalbum begin volgend jaar
  • Bring down the sky - NORTHUMBRIA: laat je overweldigen en geniet. Ik had nog geen tijd om deze te reviewen hier, maar begin 2015 volgt die nog
  • Close to the glass - THE NOTWIST: niet zo goed als Neon golden maar desalniettemin een erg goeie plaat
  • Too bright - PERFUME GENIUS: dit album verdiende meer aandacht dan ik eraan gegeven heb, maar het staat wel vast dat Perfume Genius een erg getalenteerde artiest is. Ik wil hem graag eens live aan het werk zien, hopelijk lukt dat in 2015
  • Held in splendor - QUILT: leren kennen dankzij hun optreden op Leffingeleuren en in het oog te houden
  • Run the jewels 2 - RUN THE JEWELS: te laat in het jaar ontdekt om nog de top 10 te halen, maar avontuurlijke en keigoede hiphop, die het niet moet hebben van "ho's, bitches, bro's and dicks" 
  • In today already walks tomorrow - SLEEPMAKESWAVES: meer dan een half uur zalige post-rock uit Australië. Dit debuut werd pas dit jaar bij ons uitgebracht
  • Tremors - SOHN: prachtplaat waar ik dit jaar veel te weinig naar geluisterd heb en dat is wellicht één reden waarom ze de top 10 niet haalde
  • High hopes - BRUCE SPRINGSTEEN: alweer een heel goede plaat van deze ouwe rukker/rocker
  • No one is lost - STARS: op hun best in up-temponummers mag het wel eens gaan lukken voor deze band
  • Spring 2014 - TEHO TEARDO and BLIXA BARGELD: deze ep volgde op de vorig jaar uitgebracht samenwerking Still smiling en kocht ik bij hun optreden in Brugge
  • Hot dreams - TIMBER TIMBRE: ik zag ze hier en daar opduiken in de eindejaarslijstjes en dat is terecht, want ook deze plaat is weer heel goed geworden. Referenties bij dit vijfde werkstuk zijn uiteenlopende namen als Danny Elfman, Los Lobos, Tindersticks en Arcade Fire
  • Nikki Nack - tUnE-yArDs: een uniek geluid en een dijk van een album resulteren in drie kwartier telkens nieuwe details ontdekken
  • Nobody wants to be here and nobody wants to leave - THE TWILIGHT SAD: hoewel ik vrees dat deze groep een eeuwige belofte wordt, heb ik toch genoten van hun nieuwste worp
  • It is time for you to return - JOZEF VAN WISSEM: misschien wel de grootste ontdekking die ik deed dit jaar. Een heel ver verleden gaat een huwelijk aan met de eenentwintigste eeuw dankzij de minimalistische muziek en de prominente aanwezigheid van de luit
  • Into the woodz - VODZ: Limburgers die Triggerfinger naar de kroon steken en bij mij alvast beter scoren
  • Songs from a window - MATT WATTS: als ik zou moeten zeggen wie er nét naast de top 10 greep, wint Matt Watts, wiens vorige album ik ook al zo goed vond, die prijs. De elfde beste plaat van het jaar is dit dus voor mij
  • Lazaretto - JACK WHITE: andermaal goed, maar niet goed genoeg om in de échte top te eindigen, deze van Jack White
  • Annabel dream reader - THE WYTCHES: de plaat laat nog niet het hele potentieel horen dat ik wel op het podium waarnam bij hun passage op Leffingeleuren, maar desalniettemin zéér straf
  • Tomorrow's modern boxes - THOM YORKE: op het einde van dit jaar bracht Thom Yorke plots een nieuw album digitaal uit en zoals steeds mag je je verwachten aan interessante muziek, die echter wat meer tijd nodig heeft om onder mijn vel te kruipen

29 december 2014

Top 21 concerten van 2014

Dit jaar zag ik minder concerten dan vorig jaar, maar de kwaliteit lag wel bijzonder hoog. Uiteindelijk streepte ik 21 concerten aan als "bijzonder goed" en dat betekent dat enkele goeie concerten die anders ook mijn jaarlijstje hadden kunnen halen, nu uit de boot vielen: Marble Sounds in Nijdrop (26/2), Peggy Sue in de Botanique (2/4), Yuko in de Minardschouwburg (16/4), Inwolves in het Concertgebouw Brugge (18/4), Rusty Roots, The Dream Syndicate en Pokey LaFarge op Roots And Roses Festival (1/5), Teho Teardo en Blixa Bargeld in de Schouwburg in Brugge (11/5), Nordmann in de Consouling Store in Gent (22/7), Holy Wave, Blood Red Shoes en Quilt op Leffingeleuren (19-21/9) en Marockin' Brass Band en Het Zesde Metaal op De Onderwaterzetting (18/10).

Hieronder volgt mijn top 21:

21. Chantal Acda in N9 in Eeklo (25/1)


De innemende Chantal Acda, wiens debuut onder eigen naam ik vorig jaar reviewde en die ik toen ook mocht interviewen (via de telefoon uiteindelijk), speelde in Eeklo een heel erg mooie set, onder meer geruggesteund door Gaetan Vandewoude van Isbells. Na afloop kregen mijn lief en ik de kans ook nog even met haar te praten. Het concert herbeleven kan bij wijze van spreken nog elke dag dankzij de release later dit jaar van het op diezelfde tournee opgenomen Live in Dresden.

20. Tricky op Leffingeleuren in Leffinge (20/9)


Soms blijken artiesten onberekenbaar en laten ze iets op het podium zien wat de één ongeïnteresseerd doet wegwandelen en de ander net geïntrigeerd voor het podium houdt om maar niets te missen. Tricky, voor wie ik hoge verwachtingen koesterde, lapte me net dat. Zelf vond ik het een heel goed concert (al miste ik heel wat songs die ik graag eens live had gehoord), al merkte ik in de commentaren op sociale media en de reviews op diverse sites dat lang niet iedereen het met me eens was. 
 
19. Rue Royale in een huiskamer in Ukkel (9/2)


Het sympathieke in Engeland wonende duo zag ik al eerder in huiskamers aan het werk, maar deze kans in het voorjaar om hen in Ukkel te zien optreden, lieten mijn lief en ik niet aan ons voorbijgaan.En daar kregen we ook geen spijt van. 

18. Admiral Freebee op Leffingeleuren in Leffinge (21/2)


De admiraal heb ik vroeger nog wel al gezien en ik vind zijn platen (en zeker zijn singles) doorgaans wel goed, maar ik zou vermoedelijk nooit meer naar een concert gegaan zijn van de Antwerpenaar. Op een festival zie je nu eenmaal wel vaker artiesten wiens gewone optredens je overslaat en met goeie muziek en veel humor wist hij me te overtuigen. Misschien moet ik toch maar eens het oog houden wanneer hij eens in de buurt speelt...? 

17. Chad VanGaalen op DOK in Gent (4/9)


Chad VanGaalen is een artiest die ook het visuele aspect (clips, hoezen,...) belangrijk vindt en ik was benieuwd of ik daar iets van zou merken bij zijn doortocht in Gent. Hij liet de muziek voor zich spreken en dat bleek méér dan voldoende. 

16. Trentemöller op Leffingeleuren in Leffinge (19/9)


Het voordeel aan festivals is dat je soms artiesten aan het werk ziet waarvan je de naam wel kent en waarvan je ooit wel eens een nummer graag hoorde en vaak beluisterde, maar die je voor de rest weer uit het oog verloren was. Trentemöller was dan ook eigenlijk wel een verrassing: een heel heel goeie performance en muziek die live een pak krachtiger klinkt en tot dansen aanzet. 

15. Damien Jurado in de Handelsbeurs in Gent (19/2)


Ooit zag ik Damien Jurado al eens in een huiskamer optreden maar dit optreden in een prachtzaal als de Handelsbeurs was toch nog een pak indrukwekkender.  

14. Swans in de AB in Brussel (25/9)
 


Zo indrukwekkend (en luid) als in 2013 waren Swans dit jaar niet in de AB, maar misschien ben ik niet helemaal fair omdat ik nu natuurlijk met andere verwachtingen naar het concert trok. Want anders had ik dit optreden misschien wel een hogere plaats gegeven. In feite was het echt wel een bijzonder goed concert, hoor. 

13. Horses in Nijdrop in Opwijk (13/2)


Ik ging eigenlijk vooral voor voorprogramma And They Spoke In Anthems (ook niet slecht), maar ik vond uiteindelijk Horses een pak beter en was dus aangenaam verrast. Hun Why you're here (and I'm not) werd één van mijn favoriete singles van het jaar. 

12. Shearwater op DOK in Gent (4/5)


Als een band zelf heel veel plezier heeft op het podium, slaat dit doorgaans over op het publiek. En zo geschiedde dus ook bij Shearwater dat de geluidstechnicus een opname van de avond ervoor liet afspelen, waardoor de bandleden enkele keren de slappe lach kregen. De omstaanders genoten uiteindelijk evenzeer mee... 

11. Asgeir in Gent (3/4)


Vier seizoen in één optreden vervat én een heel heel straffe cover van Heart shaped box van Nirvana: zo kan ik dit concert samenvatten van de IJslander.

10. Bearskin in mijn eigen huiskamer tijdens hun Ongeletterd Concert (15/2)


Het was zonder twijfel het beste Ongeletterd Concert, dat van Bearskin. De band speelde een hele mooie set met ook enkele nieuwe nummers. Ze moesten op zoek naar hoe ze onder meer hun traditionele afsluiter konden spelen in een huiskamer waar je niet alle registers kan opentrekken, zonder echter het effect van die finale te verliezen. Dat ze daar met verve in slaagden, zegt veel over hun kwaliteiten. 

9. Tom McRae op Leffingeleuren in Leffinge (21/9)


Ik kende hem eigenlijk enkel van naam en zo helemaal alleen met een gitaar op het hoofdpodium van een festival, dat moet je toch maar waarmaken. Wel, hij mààkte het waar! En hoe! Tom McRae wil ik wel nog vaker aan het werk zien, hoor. 

8. Sam Amidon in de Magdalenazaal in Brugge (10/4)



Vijf bisnummers die eigenlijk niet eens volstaan om de honger van het publiek te stillen, kregen we na het concert van Sam Amidon, die zich een virtuoos muzikant en een begenadigd verhalenverteller toonde.

7. Jagwar Ma tijdens Les Nuits Botaniques in Brussel (17/5)


Wat een feestje bouwde Jagwar Ma in de tent in de kruidtuin in Brussel. Als ik had gedacht dat ik hier stilaan te oud voor werd, heeft deze band mijn ongelijk bewezen. Op deze manier wil ik nog jaren uit de bol gaan, hoor. 

6. Midlake in Le Grand Mix in Tourcoing (4/6)


De verwachtingen lagen hoog en die werden ook ingelost, daar in de overigens mooie zaal in het Noordfranse Tourcoing.  

5. Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra in de 4AD in Diksmuide (22/2)


Badend in enkel blauw licht bewezen de Canadezen dat hun muziek op zich sterk genoeg staat om een memorabel concert neer te zetten. De mokerslag die hun album al is (één van de beste van dit jaar), werd live nog eens kracht bij gezet.  

4. Sam Baker in Porgy en Bess in Terneuzen (29/10)


Enkele jaren geleden leerde ik Sam Baker kennen via Roen, maar ik had de man nog nooit zien concerteren. Met behulp van Carrie Elkin en Chip Dolan zorgde hij in Terneuzen voor één van de mooiste en beklijvendste (en ook wel grappigste) optredens van dit jaar. 

3. The Wytches op Leffingeleuren in Leffinge (20/9)


Weet je aan wie ik nog het meest moest denken toen The Wytches optraden in Leffinge? Nirvana! Niet alleen is de muziek schatplichtig aan mijn grote helden, maar ook de energie en de attitude op het podium deden me aan de grungesterren denken. Nirvana heb ik nooit live gezien, The Wytches nu dus wel (toen nog amper iemand hen kende). Al vrees ik dat ze misschien niet zo groot gaan worden, al zouden ze dat op termijn misschien wel verdienen. Ik kijk alvast uit naar wat ze in de toekomst nog zullen brengen. 

2. Einstürzende Neubauten in De Loods van De Lijn in Diksmuide (8/11)


De Duitsers waren in 2010 al verantwoordelijk voor de beste concerten die ik ooit zag en dit jaar kwamen ze opnieuw in de buurt van de toppositie, met alweer een hele belevenis, die première van Lament. Dit keer waren alle nummers nieuw voor me, maar toch wisten ze mij en de rest van het publiek zonder probleem mee te trekken in de wereld die ze opbouwden rond de herdenking van 100 jaar W.O. I.
 
1. Strand Of Oaks in Trix in Antwerpen (28/9)


Nadat ik de plaat had gereviewd (en die heel goed vond), wou ik deze man toch wel eens live zien. Ik heb me die impuls niet beklaagd, want op het podium was het nog beter dan in de cd-speler. En zelf was Timothy Showalter zo dankbaar dat hij zich de ziel uit zijn lijf speelde om het publiek, dat hem eindelijk in de armen sloot, te behagen. Iederéén beleefde plezier aan dit concert: de mannen op het podium, de mensen in de zaal, de medewerkers achter de bar,...

Onder de link vind je telkens het oorspronkelijke concertverslag.

28 december 2014

Lied van de week: week 52 - 2014

Youwouldn'tlikemewheni'mangry - Thom Yorke


Voor het laatste lied van de week kiezen we een nieuw nummer van Thom Yorke, die ons onlangs verraste met een nieuw album op zijn Bandcamp (Tomorrow's modern boxes). Als extraatje geeft hij nu Youwouldn'tlikemewheni'mangry weg aan een prijs die je zelf bepaalt.

Koop hier het album en download hier deze song.

24 december 2014

Einstürzende Neubauten


Waar herdenkingen vaak aanleiding geven tot het zoeken van de grootste gemene deler om een breed publiek niet voor het hoofd te stoten, greep Einstürzende Neubauten de opdracht om muziek te maken voor de herdenking van de Eerste Wereldoorlog aan als een unieke kans om aspecten te belichten die onbekend of vergeten zijn. En passant maakten ze ook nog eens één van de beste albums die ze in tijden op de wereld loslieten. Een win-win is dat en zoiets ter gelegenheid van de festiviteiten rond iets waar enkel verliezers waren.
Wist je dat de Duitse keizer Wilhelm en de Russische tsaar Nicolas eigenlijk neven waren? In de aanloop naar de oorlog correspondeerden ze via telegrammen, die de basis vormen van The Willy-Nicky telegrams. Had je al gehoord van een Amerikaans regiment dat onder Frans bevel kwam omdat het allemaal zwarten uit Harlem waren, de Amerikanen segregatie voorstonden en geen zwarte officier wilden maken? De Harlem Hell Fighters brachten behalve hun vege lijf en wapens ook jazz mee naar Europa en zouden een ware jazzrage veroorzaken na de oorlog in Frankrijk, toen ze er optraden. On patrol in No Man’s Land is gebaseerd op een compositie die ze in de loopgraven maakten. Vermoedde je dat de Duitsers in hun krijgsgevangenenkampen audio-opnames zouden maken zoals later ook Alan Lomax zou doen, om een auditieve verzameling te maken van Europese dialecten en volksliedjes. Ze lieten krijgsgevangenen in hun streektaal het verhaal vertellen van de verloren zoon, een parabel die Jezus zijn volgelingen vertelde. Die opnames op wassen cilinders werden door de bandleden door kleine kubusjes afgespeeld, als eitjes, die geïntegreerd worden in Lament 3. Pater Peccavi. Die weetjes maken de beluistering nog interessanter en tonen dat de research die Blixa Bargeld verrichtte (of liet verrichten) in het kader van deze opdracht, allerlei facetten blootlegde en gebruikte waardoor het niveau van de gebruikelijke herdenkingen overstegen wordt.
Ook muzikaal ging het vijftal aan de slag met de verzamelde informatie. Er zijn natuurlijk al de reeds vernoemde etnologische opnames, maar zo is Der 1. Weltkrieg (Percussion version) opgebouwd door het bespelen van plastic buizen die elk één deelnemend land voorstellen en elk proportioneel even lang bespeeld worden als het land deelnam aan de oorlogsverrichtingen. Tussendoor worden plaatsen en gebeurtenissen uit de periode 1914-1918 gedebiteerd. Kriegsmaschinerie evoceert de industriële geluiden van de krijgsmachinerie zoals de vroege Neubauten dat ook zouden gedaan hebben. Blixa Bargeld verzon een Vlaamse dichter die dan onder meer In de loopgraaf zou geschreven hebben dat aandoet als iets van Paul van Ostaijen en waaronder passende muziek gespeeld wordt. Als een diva covert hij later Sag mir wo die Blumen sind, ons vooral bekend van Marlene Dietrich.
Eigenlijk heeft elk nummer wel zijn eigen verhaal. Dat de vijf heren naast die interessante achtergrondinformatie ons vooral veertien heerlijke songs aanbieden, maakt dit één van de topalbums van 2014 en met ruime voorsprong het mooiste geschenk dat we ter gelegenheid van 100 jaar W.O. I konden aangereikt krijgen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Een verslag van de première/cd-voorstelling vind je hier.

18 december 2014

Lied van de week: week 51 - 2014

Birth in reverse - St. Vincent
 

Nadat ze vorig jaar al een mooie samenwerking liet optekenen met David Byrne, bracht St. Vincent dit jaar een erg mooi solo-album uit. Daaruit komt dit leuk singletje.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

Oh, what an ordinary day
Take out the garbage, masturbate
I'm still holding for the laugh
The dogs will bark so let them bark
The birds will cry I'll let them cry
Here's my report from the edge 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Was a birth in reverse in America 

 
This tune will haunt me through the war
Laugh all you want but I want more
Cause what I'm swearing, I've never sworn before 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Like a birth in reverse in America 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Was a birth in reverse in America

15 december 2014

Vodz


De Limburgers van Vodz klinken mij pakken intrigerender in de oren dan pakweg Triggerfinger. Daarmee schop ik vast tegen een heilig huisje, maar met laatstgenoemde band wil het maar niet lukken voor mij. Geef mij dan maar de stevige rock van het viertal uit Borgloon.
Op hun debuut Into the woodz gooien ze tussen de acht eigen songs ook nog eens twee covers van traditionals naar ons hoofd. Het begint allemaal lieflijk met vogeltjes die fluiten in het bos, maar je hoort al iets onheilspellend dreigen en dan barsten de instrumenten los in een behoorlijk melodieus rocknummer. Hand of God maakt ons warm voor wat nog moet komen met iets tussen The Sore Losers, The Van Jets en Queens Of The Stone Age. Blackness rockt even lekker door waarna de titelsong Into the woodz wat gas terugneemt om in het refrein onvervalste metalriffs op ons los te laten. Aanvankelijk overtuigde het niet echt, maar enkele beluisteringen later merk ik toch inwendig behoorlijk mee te zitten zingen. De melodieuze aanpak van de band is goed hoorbaar in Remember en in Demons krijgt dit aspect zelfs voorrang op het hardere gitaarwerk. Als de Limburgers nog een radiovriendelijke single zoeken, raad ik hen dit alvast aan. How do you do it? kent een ereplaats toe aan de ritmesectie zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het origineel van de cover Sinnerman is me onbekend, maar had iemand me gezegd dat dit een eigen nummer was, had ik het meteen geloofd, want het wordt helemaal naar de eigen hand gezet. Chaussée d'amour en The Howling zijn sowieso goeie songs die nog eens alle sterktes van de band op een rijtje zetten en de afsluitende cover van Ain't no grave (dat ik vooral ken van de allerlaatste American Recordings van Johnny Cash) vormt dan ook de spreekwoordelijke kers op de taart. Ik verkies weliswaar de versie van Cash, doch dit is ook een best aardige uitvoering die ik toch wel eens live zou willen aanhoren (en dat kan bij Cash natuurlijk nooit meer).

Je kan het album hier kopen. De band live aan het werk zien kan op volgende plaatsen en tijdstippen:
  • Heers (27/12)
  • Café Revue in Leuven (11/1)
  • The Rocker in Mechelen (17/1)
  • Rockmine in Genk (31/1)
  • Borgloon (14/2)
  • The Rover in Aachen (28/2)
Meer info vind je op hun Facebookpagina.
Beluister hieronder het volledige album:

11 december 2014

Matt Watts


Vorig jaar vond ik het album Wayward wind van Matt Watts en The Calicos één van de beste van dat jaar. Door velen werd het schandelijk over het hoofd gezien, maar ik was er werkelijk lovend over, zoals je hier kan lezen. 
Matt heeft net een nieuwe plaat uit, op Starman Records. Songs from a window werd zonder The Calicos gemaakt, maar Guido Op De Beeck, die de vorige plaat opnam en erop meespeelde, neemt ook hier weer de basgitaar ter hand. En deze plaat heeft meteen ook een heel andere klank dan de vorige. 
Waar ik vorig jaar bij Wayward wind vooral aan The Low Anthem moest denken, is die referentie eerder afwezig. Watts presenteert zich hier, in de sobere arrangementen, meer als een "eenzame" singer-songwriter. 
Het begint allemaal met Leonard Peltier, een Noordamerikaanse indiaan die onschuldig gevangen blijft voor de moord op 2 FBI-agenten, sinds 1977. Eerder namen artiesten als John Trudell en Little Steven het al voor deze man op, nu voegt Matt Watts daar zijn nummer aan toe. Militant klinkt het niet en daarom doet het eerder aan songs van Bob Dylan met een gelijkaardige thematiek denken: het verhaal wordt verteld en de luisteraar wordt zachtjes richting het besluit geduwd. "I hope to find you where I left you", zo opent Just over the highway. Het is een triestig liefdesliedje, waarin spijt en het vervlieden van hoop de boventoon voeren. Diezelfde trieste ondertoon zit nadrukkelijk ook in de stem van Watts wanneer hij Did you have to be so cruel zingt. Het is een stem die door merg en been snijdt, niet zozeer krachtig en vlijmscherp, maar zacht-vastberaden en onontkoombaar. Het gaat wat sneller dan een druppel die een steen uitslijt, maar het effect is hetzelfde: je wordt langzaamaan heel diep geraakt.
Op Murder ballads van Nick Cave had All you've come to do (you must do quick) absoluut niet misstaan. In onze geest speelt zich een eindsequentie af van een western, waar in het midden van de ene straat van het dorpje een lijk ligt en de camera uitzoomt zodat het desolate landschap opslorpt. Muzikaal klinkt Orphans misschien wat vrolijker, maar laat je daar niet door misleiden. Zoals Matt Watts ons tijdens het interview vorig jaar al verklapte, zijn de teksten voor hem zeer belangrijk. Zelden zijn die eenduidig voor wie het verhaal in zijn hoofd waaraan hij de lyrics ophangt, niet kent, en dus kan je dit verhaal met bijbelse verwijzingen niet eenvoudig ontraadselen. Gelukkige kan je intussen volop genieten van de slide-gitaar van Joan Giménez Flores. Het knikje in de gitaar na enkele zinnen in Unkind verrast en zet ons even op het verkeerde spoor. 
To keep you hear for a while is het soort lied dat slechts zeer langzaam onder je vel gaat kruipen, maar na pakweg tien beluisteringen grijpt de onderhuidse spanning je vast om niet meer los te laten. De klokken die op het einde luiden, klinken dan ook bijzonder luguber. Het kampvuur lijkt bij de beginakkoorden van You will know him niet veraf, maar dat soort song wordt het uiteindelijk niet. Wat we krijgen, is een ideale single: catchy refrein en teksten die menige interpretatie toelaten. Wat zouden we graag Matts verhaal achter dit kleinood horen...
Het korte Home by the river (a home by the sea) wordt a capella gezongen. Dat is in tijden waarin a capella steeds zeldzamer wordt, altijd wennen. Het klinkt wel erg rauw en naakt zo en je hoort op de achtergrond voetstappen. Intrigerend... En kijk, dan is daar ineens de klank die we gewend waren van de vorige plaat, alsnog terug: For that lonesome eye sluit helemaal aan bij Wayward wind en strijdt om de titel van beste song op deze plaat met You will know him. De strijd is nog even onbeslist.
Op de afsluiter van dit album, Bitterness, waart de geest van Neil Young. En misschien is het bezongen gevoel wel de overheersende toon die we bespeuren in het merendeel van de songs.
Net als vorig jaar is Matt Watts erin geslaagd ons aangenaam te verrassen. We hadden gedacht dat het moeilijker zou zijn na zijn tour de force van vorig jaar, maar door het inslaan van een andere richting zonder zijn eigenheid te verloochenen, is hij daar toch wonderwel in geslaagd. Chapeau!