Posts tonen met het label 2023. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2023. Alle posts tonen

26 januari 2024

Ethan P. Flynn


Had ik dit album niet zien opduiken in eindejaarslijstjes eind december en begin januari, ik had nooit geweten dat het debuut van Ethan P. Flynn zulk een fantastische plaat is. De Brit mocht na het afstuderen aan de Guildhall School of Music aan de slag bij het Young-label (van The XX) en hij werkte er samen met FKA Twigs, David Byrne, Slowthai en anderen. Voor oktober vorig jaar had hij al enkele ep's op zijn naam staan, met slimme en wat tegendraadse bedroom-pop. Eenzaamheid was ook daarop een prominent thema en dat is het al helemaal op dit album.
Opener In silence is wat dat betreft al meteen een mooi voorbeeld. Het klinkt als een singer-songwriter die toch een wel een upgrade gekregen heeft en muzikaal een rijker palet dan zijn gitaar en stem mag bedienen, een veel rijker zelfs. Ook de titelsong weet te bekoren door een rijkdom die we van zo'n artiest niet verwacht hadden. De song waaiert helemaal open. Op No shadow weet de vrouwelijke achtergrondzang een soort evangelieke schoonheid toe te voegen aan wat in essentie een vrij triest nummer is. Crude oil klinkt helemaal anders en toch herken je hierin dezelfde hand van alle andere songs op de plaat.
Ik kon alvast geen enkel zwak moment vinden. Integendeel, de variatie die hij koppelt aan een herkenbaar eigen geluid getuigt van een onverwachte muzikale maturiteit. Het wordt de komende jaren uitkijken naar het vervolg dat Ethan hieraan weet te breien.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn  Bandcamp-pagina:

10 januari 2024

Vince Clarke

 


Ooit stond Vince Clarke mee aan de wieg van Depeche Mode, dat hij echter begin jaren tachtig verliet. Samen met Andy Bell vormde hij daarna achttien albums lang het duo Erasure en tussendoor waren er nog samenwerking met onder andere Alison Moyet als Yazoo en Orbital. Toch staat de muziek op Songs of silence daar ver van af. Hier verdiept hij zich eerder in ambient en gezongen wordt er nauwelijk op de plaat. Zijn grote liefde voor electronica komt wel duidelijk op de voorgrond. Hij bouwde alle songs rond telkens één noot uit zijn synthesizer, die hij laat terugkomen gedurende het hele nummer en waaromheen hij de rest construeert.
Dit album werd opgenomen tijdens de pandemie en het contemplatieve van de lockdown en isolatie hoor je hier heel goed. Hoewel de nummers behoorlijk verschillen van elkaar hebben ze gemeen dat ze heel goed een sfeer weten neer te zetten. In Passage horen we bovendien echo's van Pink Floyd op de top van hun kunnen. Imminent laat de zware bas contrasteren met een The Orb-achtige lichtheid. De cello in The lamentation of Jeremiah verleent deze song extra diepgang en zweept het ene moment op om het volgende weer tot rust te komen. Blackleg is het enige lied waarin we vocalen horen maar een traditionele song is het toch niet helemaal geworden.
In zijn geheel klinkt deze plaat als een verzameling prachtige muzikale ideeën die niet altijd volledig zijn uitgewerkt. De songs lijken soms naar een belofte toe te groeien die niet ingelost wordt. Maar eens je dat kan loslaten en je laat onderdompelen in de geluiden waarmee ze opgebouwd zijn, valt van dit werkstuk wel degelijk te genieten.

Beluister hieronder het volledige album:

05 januari 2024

Elk uur telt


Wie onlangs de Pano-reportage zag over sepsis (hier nog steeds te bekijken), kent Ilse Malfait al. Ze werd zelf slachtoffer van de aandoening die haar leven helemaal overhoop gooide en verloor uiteindelijk haar onderbenen en enkele vingers. Haar verhaal is het startpunt voor het boek Elk uur telt: een waargebeurde medische thriller maar je mag meer verwachten dan een zoveelste waargebeurd relaas van iets verschrikkelijks, want de auteur ging verder op zoek naar wat sepsis is en hoe het komt dat het nog zo onbekend is bij artsen. Die onbekendheid zorgt ervoor dat het vaak niet of te laat gediagnosticeerd wordt. Nochtans is een snelle juiste diagnose onontbeerlijk om de gevolgen zo minimaal te houden door een tijdig ingrijpen. En sepsis kan zware gevolgen hebben, zelfs tot de dood toe, zoals het boek illustreert (gelukkig liep het voor Ilse Malfait niet zo fataal af).
Zelf kies ik er (voorlopig?) voor om het boek niet te lezen aangezien er ingrijpende medische ingrepen zitten aan te komen maar mijn lief is het boek aan het lezen. Ze verzekert me dat het goed geschreven is, weg blijft van het kleffe pad van de verhalen over een eigen lijdensweg maar net heel sterk focust op wat sepsis is en het grotere plaatje rond de onbekendheid ervan. Om eerlijk te zijn, ze is zelfs nogal onder de indruk en dat gebeurt niet zo gauw.
Met dit boek wil Ilse Malfait overigens bekomen dat er ook bij ons, zoals in sommige andere landen, een sepsisplan uitgerold wordt door de overheid en ze wil het begrip in ieder geval bekender maken, niet enkel bij dokters maar ook algemeen.