Posts tonen met het label poëzie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label poëzie. Alle posts tonen

21 oktober 2026

Gelezen (167)

Liverpool: over een stad, een club & een vader - James Worthy


James Worthy, eigenlijk James Pugh, vertelt in dit boek over het afscheid van zijn aan overleden vader. Toen die een jaar overleden was, ging James naar Liverpool, de stad waarvan zijn vader afkomstig was, om er de as uit te strooien. Hij praat er met oude bekenden van zijn vader en bezoekt er plekken die hem aan zijn vader doen denken. Hij heeft het over hun gezamenlijke liefde voor Liverpool FC, het rode team uit de stad (Everton zijn de blauwe, voor wie het voetbal minder volgt). Uiteindelijk strooit hij de as uit op het veld van Liverpool FC, aan Anfield Road, aan de cornervlag.
Dit verhaal is een ode aan de stad én de voetbalploeg maar veel meer nog aan zijn vader. Daarvoor gebruikt hij veel metaforen, die soms voor mij wat geforceerd overkomen, maar dat kan ook liggen aan het feit dat ik niet een gelijkaardige relatie met mijn vader heb als hij had.

Voortschrijdend inzicht - Julian Barnes


In vijf essays die op elkaar voortbouwen, wijdt Julian Barnes zich aan een studie van veranderende gedachten (of voortschrijdend inzicht, zoals hij het enkel in de titel noemt). Hij gaat na wat maakt dat we van gedacht veranderen en hoe standvastig we eigenlijk zijn in onze ideeën over herinnering, woorden (en taal), politiek, boeken en (leef)tijd. Hij put daarvoor voornamelijk uit eigen ervaringen natuurlijk en pretendeert geenszins een wetenschappelijke aanpak, eerder een intuïtieve en/of logische op basis van dus slechts één "casus".
Hij weet echter zo mooi te schrijven (wat ik al wist door de andere boeken van hem die ik al las) dat hij de lezer in de ban weet te houden, en is bij momenten herkenbaar en andere keren denk je geheid "dat geldt niet voor mij". En zo zet het boek aan tot denken, maar niet al te veel, want het blijft ook voldoende ontspannend.

Voorbijganger - Leonard Nolens


Deze bundel bevat vooral toegankelijke, mooie gedichten, zoals we gewoon zijn van Leonard Nolens, waaronder een reeks gedichten opgedragen aan de toen "net" overleden Herman de Coninck.

11 oktober 2026

10 platen die zijn leven beïnvloedden: Jonas Bruyneel

Iedereen heeft wel zo zijn favoriete platen, waar hij af en toe naar
teruggrijpt, of platen die ooit belangrijk waren in zijn of haar leven omdat
ze verbonden zijn met bepalende gebeurtenissen of omdat ze de
toegangsdeur bleken tot iets nieuws. Welke 10 platen het leven van
Jonas Bruyneel hebben beïnvloed, kan u hieronder lezen.
Jonas is wat je gerust een artistieke duizendpoot mag noemen. Hij schrijft
poëzie (broedland, Mulhacén) en fictie (Vijd, Grot), is muzikant bij momoyo
en het jazz-trio Foutloos (en voorheen bij Uncle Wellington Wives,
waarover ik al meermaals schreef op deze blog), producer van o.a. momoyo
en Vincent Coomans en richtte zijn eigen platenlabel op (Wellington
Records
). Hij nam van 2017 tot 2019 het stadsdichterschap van Kortrijk
(Letterzetter) op, is performer,... Voor het volledige overzicht kan je hier
terecht.


Dit zijn de tien platen (of combinaties) die hij koos:

1. Yankee foxtrot hotel – Wilco


Deze plaat beluistert hij niet zo vaak meer maar was vooral tijdens zijn
studie kunstwetenschappen belangrijk. Hij was toen al altijd een grote fan
van muzikanten die rootsmuziek maakten, alsook van singer-songwriters.
Wat hem in dit album zo aantrok, was hoe Wilco erin slaagt om de
rootsplaat die ze maakten te verstoren, “kapot te maken” door het gebruik
van kettingen en dergelijke, waardoor je geen rechttoe-rechtaan songs
meer krijgt.
Daarmee slechtten ze het onderscheid tussen pop en experimentele
muziek en dat is iets wat Jonas zelf ook probeert wanneer hij songs schrijft.
De songs die hij schrijft, maakt hij daarna “stuk” door er disrupties in aan
te brengen, zij het minder subtiel dan Wilco dat deed.
Hij was als tiener begonnen in enkele punk- en aanverwante bandjes maar
begon pas serieus muziek te maken toen hij zijn universitaire studies in
Gent aanvatte. Hij heeft van deze plaat vooral geleerd dat je mooie muziek
kan maken zonder dat elk element op zich mooi moet zijn.
Hij speelde vooral Reservations constant op repeat, later zelfs de
soundscapeoutro er apart uitgehaald en die dan op repeat. Hij ging vaak
naar de concerten van Wilco en heeft als gitarist veel gekopieerd van
Nels Cline, tot en met het hangen van DJ-gear aan zijn instrument om de
sound ervan te vervormen. Het liefst van al liet hij zijn eigen muziek
masteren op dezelfde locatie als Yankee hotel foxtrot.

2. August and everything after – Counting Crows



Dit album vormde zowat de soundtrack van zijn tienerjaren en hoor je hier
en daar doorklinken in Jonas's roman Grot in de vorm van flarden lyrics
uit Mr. Jones. Het grapje deed de ronde onder zijn vrienden dat die song
de cue was bij het uitgaan voor Jonas om naar huis te gaan, nadat het al
meerdere keren het laatste nummer was waar hij op danste. De rest van
deze plaat heeft hij nooit met eenzelfde intensiteit beluisterd en
tegenwoordig gebeurt het ook amper nog dat hij ze opzet.

3. Dragon new war mountain I believe in you - Big Thief


Een paar jaar geleden was Jonas op Best Kept Secret waar in zijn
herinnering vooral heel erg brave Cranberries-achtige groepen speelden,
maar hij werd door het concert van Big Thief heel erg omvergeblazen.
Vooral Change maakte grote indruk. Frontvrouw Adrianne Lenker schrijft
heel begrijpbare songs met veel open akkoorden om zichzelf uit te dagen.
Daarvan leerde Jonas nieuwe dingen te proberen, niet per se moeilijke
maar gewoon gekke ideeën en toeval een grote rol te laten spelen.
Bijna heel de laatste momoyoplaat is daaruit voortgegroeid Er staan heel
veel open akkoorden op waardoor het heel open klinkt. Hij trok dit ook door
bij platen die hij producete (zoals van Vincent Coomans).
De plaat die hij me toont, is al het tweede exemplaar dat hij kocht omdat
hij op zijn origineel aankochte vinyl Change letterlijk kapotdraaide, het
nummer is daarop niet meer beluisterbaar.
Elke song op dit album is een verhaal van begin tot einde, eerder roman
dan poëzie, je loopt mee met het personage.
Vroeger heeft Jonas veel meer poëzie-songs geschreven – daaruit blijkt de
invloed van Leonard Cohen – terwijl hij zich nu meer aangetrokken voelt
tot deze manier van schrijven: een verhààl vertellen.

4. You want it darker – Leonard Cohen



Naar deze laatste plaat van Cohen heeft Jonas, net als naar diens debuut,
veel geluisterd. Cohens debuutplaat was vooral tijdens de studentenjaren
een metgezel, deze plaat kwam veel later. Jonas heeft veel willen schrijven
zoals Cohen, zeer poëtisch. Later ontdekte dat ze allebei zeer beïnvloed
werden door Federico Garcia Lorca. Deze Spaanse dichter zou de inspiratie
vormen voor Jonas' dichtbundel Mulhacén.
Cohen leerde gitaar spelen door flamenco, een heel melancholische
Spaanse muziekstijl en ook door de canto jondo, die aan de basis van de
flamenco ligt. Deze muziekstijl bevat veel Moorse en Roma-invloeden, met
teksten die diep melancholisch zijn, romantisch ook, vaak ook over de dood.
De canto jondo was compleet verdwenen begin 20e eeuw. Lorca
organiseerde samen met componist Manuel de Falla een canto jondo
festival in het Alhambra dat de revival van heel die cultuur heeft
teweeggebracht.
Hoewel Jonas nog weinig luisterde naar de platen tussen het debuut en dit
album, dat vlak voor Cohens dood uitkwam, werd hij hierdoor heel erg
gegrepen. Hier gaat Cohen immers zo diep tekstueel en gaat hij terug naar
zijn eigen Joodse (muzikale) roots en die combinatie zorgde voor een heel
andere, nieuwe Cohen-plaat. Je krijgt als luisteraar tegelijk het gevoel dat
het naar iets heel ouds teruggrijpt.
Mulhacén
zit uiteraard vol passages die naar Lorca lijken te verwijzen
maar in essentie dat nog veel meer doen naar Cohen. Toch is de bundel
vooral opgedragen en opgehangen aan Lorca. Wat Jonas vooral mooi vindt
aan Lorca, is dat hij enerzijds radicaal nieuwe poëzie schreef en dus als
modernist mag beschouwd worden en anderzijds zocht naar de wortels
van de Andalusische poëzie. Hij deed dat niet op een nationalistische maar
net op een heel progressieve manier. Tegenwoordig neemt iedereen aan
dat je óf progressief óf conservatief-nationalistisch bent maar hij toonde
aan dat je ook voeling kan houden met het verleden om progressieve
ideeën te ontwikkelen. Die verzoening van schijnbare tegenstellingen is
trouwens een reden waarom hij vermoord is door aanhangers van Franco.

5. Hunter / Hunted - Anna Calvi



Op een lokaal festival in London, waar Jonas was om Michael Kiwanuka te
zien en The Smile, die hij beiden overigens niet overweldigend vond, ging
hij tijd doden tussendoor door op een kleiner podium Anna Calvi te gaan
kijken tijdens het eten. Het bleek achteraf één van de beste optredens die
hij ooit zag. Vooral de uitvoering van Indies or paradise bleef hem heel erg
bij. Hij zag een indrukwekkende gitariste aan het werk, die de hele tijd met
een bottleneck speelde en die teksten zong die door merg en been gingen.
Anna Calvi had een heel ruwe rauwe gitaartechniek. Waar op de rest van
het festival duidelijk producties te horen waren, klonk de muziek van Anna
Calvi heel massief met heel veel improvisaties.
Hunted is de live-plaat van de nummers op Hunter. Dezelfde fantastische
songs klinken daarop nog rauwer en vol energie.
Het heeft Jonas weer zin gegeven in gewoon live te spelen op monitors,
waarbij je dan als muzikant in gevecht moet gaan met het geluid, met
ruimte voor improvisatie en dus gevaar.

6. Bright future – Adrianne Lenker


Adrianne Lenker is de zangeres van Big Thief. Deze plaat leerde Jonas
kennen dankzij de Spotify-playlist Monthly moods van Vincent Coomans.
Vrijwel elk nummer is een persoonlijke favoriet en wordt steeds
herbeluisterd. Slotnummer Ruined wordt op trioshows van momoyo steeds
gecoverd. Jonas krijgt dan altijd tranen in de ogen, wie het ook zingt (Frie,
Esther), omdat het zo goed geschreven is, zowel tekstueel als de manier
waarop de akkoorden doorkomen en hoe ze gespeeld worden. Op de
plaatversie staat elk instrument te luid, alsof ze gaan oversturen, en haar
stem overstuurt vaak. De micro's staan zo luid dat het gevaar van
mislukking voortdurend om de hoek loert. Het effect echter is alsof ze in je
oor zitten, of er minstens heel dichtbij.
Jonas heeft hetzelfde geprobeerd bij de momoyo-song over zijn overleden
zus (My sister slept). Hij had alles voor de opnames helemaal open gezet
waardoor alle bandleden ingehouden moesten zingen en spelen, om zo
voortdurend het gevoel te krijgen dat er iets op het spel stond.

7. Black classical music – Yussef Dayes



Eigenlijk zijn alle live-albums van die songs (zoals Live at Malibu of Live at
Joshua Tree
) gewoon nog veel beter, omdat elk optreden uniek is. Yussef
Dayes maakt op veel buitenlocaties dit soort live-opnames (waar er
overigens géén publiek aanwezig is), waar de locatie zelf de uitvoering
bepaalt, door de specifieke sfeer, echo, het verhaal van de locatie,... Yussef
leert immers ook altijd eerst de streek kennen door met de locals te praten,
met lokale jazzmuzikanten te jammen,... Dan laat hij zich door alle
aspecten van de locatie inspireren om telkens andere improvisaties van de
songs te spelen.
Jonas leerde dit kennen door Renaud Debruyne, de drummer van momoyo,
Vincent Coomans en Foutloos. Foutloos bestaat uit de combinatie
viool-drum-bas, om helemaal vrij te kunnen spelen. In de periode waarin
beide muzikanten vaak in de studio begonnen samen te werken, begon
Jonas veel bas te spelen en wisselde hij muziek uit met Renaud. Yussef was
één van de muzikanten die Renaud hem leerde kennen, evenals Rocco
Palladino
(die meespeelt op de platen van Yussef).
Het werd een grote inspiratie voor wat hij doet bij Foutloos. Zo maakt het
trio nieuwe, andere live-versies van het nummer Verduaalpaal. Zo lieten ze
zich inspireren door de locatie, bloemenatelier en tentoonstellingsruimte De
Egelantier
, tussen de kunstwerken en de planten. Ze speelden twee dagen
lang telkens nieuwe versies tot ze de uitgebrachte live-versie hadden, die
Jonas veel beter vindt dan de oorspronkelijke studioversie.

8. Donuts – J Dilla


Dit is dé referentieplaat van moderne jazz/hiphop-timing. Dilla wist als
eerste zijn beats op het/zijn gevoel te creëren in plaats van ze op de tellen
recht te trekken. De afstand van kick en snare was tot dan immers
gebaseerd op de tellen zoals we ze kennen in de westerse muziek, maar
daar had hij geen voeling mee en hij durfde die afstand te variëren. Hij was
ook de eerste die de drumcomputer echt als instrument ging gebruiken,
niet als vervanging van een ander instrument.
Deze plaat bevat allemaal onafgewerkte ideeën achter elkaar, niet nummers
op zich. Dilla richtte zich als beatmaster dan ook in de eerste plaats op
hiphopartiesten die hiermee dan iets zouden kunnen doen en daarover heen
konden rappen. Hij dacht dus zeker zelf niet in termen van afgewerkte,
commerciële nummers maar dat hield hem niet tegen deze ideeën uit te
brengen. En vrijwel meteen werd het een nieuwe, zeer herkenbare manier
van beats maken en gebruiken. Zowat alles van D'Angelo is op dit
“Dilla-ritme” gebaseerd.
Het niet wachten tot songs af zijn maar ze uitbrengen wanneer je het
gevoel hebt dat de tijd ervoor gekomen is, is in wezen de filosofie die Jonas
ook hanteert bij Wellington Records.
Wie het boek Grot aandachtig gelezen heeft, zal overigens merken dat hij
de drummer uit de roman ook op die manier laat spelen. Eigenlijk is het ook
de manier waarop zijn drummer Renaud in enkele bands waarbij Jonas
betrokken is vaak speelt.

9. Off the record – Makaya McCraven


Off the records wordt hier gekozen als een voorbeeld van de manier waarop
McCraven platen maakt, en het is net die werkwijze die Jonas zo weet te
waarderen.
Makaya McCraven is een fantastische drummer, die alles opneemt en elke
dag muziek maakt. Hij combineert de filosofie van hiphop met een live
jazzband door zijn eigen live-opnames te producen als een hiphopproducer.
Alles wordt gebaseerd op toeval: wat hebben ze die dag gespeeld? Die
losse, opgenomen sessies vormen daarna de basis van wat hij uitbrengt.
Zijn output is heel groot en zijn platen zijn dus gemaakt op basis van die,
achteraf bewerkte, live-sessies (met publiek). Hij gaat ermee aan het
knippen en plakken. Hoewel het eindresultaat wel klinkt als afgewerkte
nummers bevatten ze ook veel spanning omdat grote delen van die songs
geïmproviseerd waren.

10. The drift – Scott Walker



Vooral de song Clara trekt Jonas erg aan. Die gaat over de vrouw van
Mussollini en duurt 15 minuten lang. Scott Walker had in studio karkassen
van koeien waarop met vuisten geklopt werd. Zijn oorspronkelijk idee was
een live-uitvoering met publiek in Milaan op te nemen. Daarin zou hij het
verhaal van Clara vertellen, niet met woorden maar met geluiden.
Jonas werd daardoor heel erg geïnspireerd voor Boonyi, zijn project met
schrijver Hans Depelchin. Jonas schreef hier veel noise voor. Het is nog
steeds Jonas' droom om een plaat te maken die ook zo een verhaal vertelt,
zoals de klassieke componisten dat ook deden. Bovendien leerde hij uit de
evolutie van Scott Walker dat je je niet moet vastpinnen op één iets, maar
in het wilde weg vanalles mag en moet proberen.
 
Je kan Jonas Bruyneel binnenkort hier live aan het werk zien:
 
16/10: op Wonderwoorden (Taalfeest) in de Koningin Elisabethzaal
(Antwerpen)
16/10: Hostel Snuffel (Brugge) - met Vincent Coomans
17/11: Uitgelezen in Viernulvier (Gent) - met Vincent Coomans
20/11: CC Wevelgem - Mulhacén
26/11: The Preacher (Geraardsbergen) - met Vincent Coomans
28/11: Atelier De Kus (Veurne) - met Vincent Coomans
4/12: Herberg Macharius (Gent) - met Vincent Coomans
05/03: Herberg Macharius (Gent) - met momoyo

Alle info en tickets én nieuwe data vind je op dit overzicht. 

25 februari 2026

Gelezen (163)


Zwarte zomer - Tea Tupajic

Tea Tupajic overleefde de gruwel van Srebrenica, waar Serviërs in de jaren negentig de Nederlands soldaten van de VN-vredesmacht belegerden en alle Bosnische jongens en mannen vermoordden. Twintig jaar later sprak ze met meer dan honderd van de Dutchbat-veteranen en verwerkte hun verhalen niet alleen tot een toneelstuk maar ook tot dit boek, dat via doorgaans korte fragmenten uit het leven toen en nu van de Dutchbatters (samengeweven tot zes prototypische personages) de dagelijkse realiteit daar tastbaar maakt. Ze slaagt er in om "de banaliteit van het kwaad" dichtbij te brengen, de terloopsheid van de gruwelijke ontwikkelingen. Het boek confronteert omdat het de laffe houding van het Westen zo zichtbaar maakt in de kleinste details. 


Open ogen - Remco Campert

In de dichtbundel Open ogen uit 2018 kiest Remco Campert voor grote toegankelijkheid van zijn gedichten, met weinig moeilijke woorden, met vaak korte gedichten en met een vlotte leesbaarheid. Dat zorgt ervoor dat de gedichten over het geweld in de wereld (de aanslagen in Brussel, de Syrische burgeroorlog, de haat tegen vluchtelingen,...) des te harder binnenkomen. Ze zijn niet omfloerst, verhullen de gruwel niet (en tonen die ook niet exhibitionistisch en sensatiezoekend) en treffen ze zo raak dat zelfs de slechte verstaander begrijpt wat Campert wil zeggen. Aangrijpend is bijvoorbeeld het gedicht over dat jongentje (van die iconische foto) die dood op het strand ligt, een kleuter verongelukt bij de oversteek over de Middellandse Zee.
Tussen deze ogen openende gedichten onderzoekt Remco Campert ook in meerdere gedichten het wezen van de poëzie zelf, als een dichter die zijn eigen métier in de handen neemt, langs alle kanten bekijkt en zo de essentie ervan tracht terug te vinden.
Deze bundel is een erg mooie verzameling gedichten die ook wie niet thuis is in de poëzie, kan aanspreken. Zeker wanneer de actualiteit (van toen, maar helaas nog steeds actueel) het onderwerp vormt, raakt hij evengoed het hart van de niet-poëzielezer. 


Een visje bij de thee: drieëntwintig verhalen en achtenzestig versjes uit eenentwintig boeken - Annie M.G. Schmidt

Een visje bij de thee is een bundeling van 23 verhalen en 68 gedichten van de gevierde Nederlandse auteur Annie M.G. Schmidt, met wie iedereen van mijn generatie opgroeide, zelfs hier in Vlaanderen. En mensen als ik geven graag het stokje door aan de volgende generatie. Toen mijn kinderen klein waren, las ik voor uit de grote gedichtenbundel van haar, 's avonds voor het slapengaan. Willekeurige bladzijden werden gekozen en ik las voor, af en toe dezelfde gedichten (diegene die het meest succes hadden). Jip en Janneke en Pluk van de Petteflet, ook grote voorleesfavorieten in veel gezinnen, heb ik hen nooit gedeclameerd. Maar ik heb nog steeds dierbare herinneringen, zowel uit mijn eigen kindertijd als uit de hunne, aan die leuke gedichten.
Het was dus nostalgie die me dit boek in Nederland tweedehands liet kopen en nu het boek uit is, kan ik alleen maar eerlijk bekennen dat ik nog steeds enorm genoot van de losse verhaaltjes en de gedichten die in deze bloemlezing zijn samengebracht. Want hoewel ze voor kinderen bedoeld zijn, weten ze ook de volwassenen te bekoren. Er is natuurlijk die mooie speelse taal die Schmidt hanteert, vol grappige rijmen en hier en daar zelf verzonnen woorden. Maar inhoudelijk blijven de verhaaltjes die intussen ruim een halve eeuw oud zijn vaak verrassend fris. Zo vertelt Het fornuis moet weg! over een meisje dat timmervrouw wil worden en een jongentje huisman. Ze bevragen heel wat volwassenen en de één roept dat het niet kan omdat God het niet wil en de ander dat het niet kan omdat het tegen de natuur is, maar door samen met een volwassene logisch na te denken, komen ze tot het besluit dat iedereen best datgene doet wat hij of zij het liefste wil. Annie M.G. Schmidt schotelt die wijsheid niet zomaar voor, nee, ze beschrijft het denkproces van de kinderen en de volwassenen waarmee ze overleggen, en zo wordt het besluit ook voor kinderen goed en helder onderbouwd.
Annie M.G. Schmidt laat in al haar gedichten en haar verhaaltjes een grote liefde voor kinderen zien, waarbij ze soms de heersende normen (over braaf en stout, in die tijd) laat vertegenwoordigen door menselijke en dierlijke personages, maar soms ook gewoon het ondeugende dat in elk kind zit, ruimte geeft.
Soms hebben kinderen en zelfs volwassenen iemand nodig die beide polen in zulke mooie taal een plaats geeft, vroeger, vandaag en in de toekomst. 

In aanwezigheid van Schopenhauer - Michel Houellebecq

Als ik vergeten zou zijn waarom ik niet graag filosofie lees, dan weet ik het dankzij dit boek weer. Filosofie lezen vraagt een intellectuele inspanning die ik op zich wel bereid ben te leveren indien de opbouw zorgvuldig gebeurt zodat ik als lezer kan volgen, maar te vaak dient elk woord uitgebreid gedefinieerd te worden met weer nieuwe te definiëren woorden, zodat de draad algauw bedolven raakt onder een kluwen waar een kat staart noch kop noch eigen jongen in terugvindt.
Dat is helaas ook het geval in dit boek, dat uiteenvalt in twee delen. Er is immers eerst een uitgebreid voorwoord van de vertaler, Martin de Haan, dat ruwweg een derde van het boekje in beslag neemt. Hoewel ik graag de boeken van Michel Houellebecq heb gelezen, kreeg ik door dit voorwoord het gevoel me amper nog iets te herinneren van zijn romans. De vertaler probeert de evolutie in het denken van Houellebecq te schetsen van een fervente aanhanger van Schopenhauer en grote criticus van Wittgenstein tot positivist à la Comte en daarmee nuanceerder van Schopenhauers ideeën. Hij put hiervoor ruimschoots uit teksten van Houellebecq maar die zijn vaak zo ontdaan van de context van het verhaal waarin ze voorkomen (of de essasys) dat ze nauwelijks herinneringen oproepen aan waarover het boek ging waaruit ze komen.
Houellebecqs eigen tekst In aanwezigheid van Schopenhauer is wat dat betreft minder confronterend maar vertoont toch ook het euvel dat in mijn ogen zoveel Franse literatuur kenmerkt: het intellectuele spel (o.a. met de taal en met het denken) primeert te vaak over de inhoud. Dat euvel weet hij nochtans in zijn romans prima te vermijden, maar hier is het bij momenten moeilijk volgen voor lezers die zoals ik niet echt vertrouwd zijn met de werken van de filosofen zelf en enkel een synoptische kennis hebben van hun denkbeelden.
Gelukkig heeft Houellebecq ook in deze tekst nog steeds de volle beschikking over zijn kwaliteiten als schrijver en zijn perfect aanvoelen van wat ik een pre-postapocalyptische tijdsgeest zou durven noemen.  

15 oktober 2019

The Comet Is Coming


Met The afterlife heeft The Comet Is Coming een plaat uit die heerlijk laveert tussen electronica en door een saxofoon gedreven jazz. Het trio bestaande uit King Shabaka (die ook bij Sons Of Kemet speelt), Danalogue en Betamax, noemt hun muziek zelf "apocalyptic space funk". Wie wil weten hoe dat klinkt, krijgt al een idee met deze zes songs.
De opener All that matters is the moments klinkt als een middernachtelijk slam poetry-optreden, dankzij de gastbijdrage uiteraard van Joshua Idehen, maar de muziek kronkelt errond als een verdwaalde hond die een bar is binnengesukkeld terwijl enkel de plakkers nog aanwezig zijn. De mooiste song op de plaat is voor mij toch wel de titelsong, die heerlijk wegdrijft en daar ook nog eens rustig de tijd voor neemt.
Dit is echt een avondplaat, voor wie de slaap nog niet kan vatten en zich wil laten troosten door niet-opdringerige muziek met veel facetten.


Beluister hieronder het volledige album:

09 oktober 2019

Gelezen (124)

Gekkenpraat - Willem Frederik Hermans



Deze verzameling kortverhalen, gedichten en essays van Willem Frederik Hermans kon mij niet volledig bekoren. De kortverhalen verdwaalden soms en ik blijf een beetje op mijn honger achter. Onder de gedichten zaten er die ik wel kon smaken, andere bleven te hermetisch voor mij. Vooral genoten heb ik van de essays, over literatuur. Hoewel ik soms over het onderwerp niets tot weinig afwist (zoals over de schrijver Milosz), zijn ze zo mooi en wervend geschreven dat ik vrijwel meteen zin krijgt om de werken waarover het gaat op mijn to-read-lijstje te zetten.


Wees onzichtbaar - Murat Isik



Murat Isik weet in deze semi-autobiografische coming-of-ageroman zo treffend de sfeer te vatten van de jaren tachtig in Nederland (meer bepaald in de Bijlmer in Amsterdam) dat nostalgie voortdurend op mij losgelaten werd. De vele details brachten herinneringen terug, al woonde ik altijd in het Vlaamse Gent (maar we hadden iets met Nederland, met onze vele gezinsuitstapjes naar Terneuzen, Hulst en Axel). Dit is een prachtig boek dat zo vlot leest dat je erdoorheen vliegt als een wervelwind.


Het is de liefde die we niet begrijpen - Bart Moeyaert



Ik heb dit boek van Bart Moeyaert nog eens herlezen en vond het nog steeds even mooi. Wat hij een taal te hanteren die zo onpretentieus klinkt en toch alle wijsheid (die zich soms ook in de gezinnen bevindt waarover hij schrijft) bevat, die zo mooi en strelend en lief is, dat je de ergste verhalen in je opneemt zonder weerstand, die zo treffend de eenvoudigste woorden de meest kernachtige waarheden laat vertellen, dat je twijfelt of het wel degelijk proza is of toch niet poëzie.
In dit boek vertelt hij over het soort gezin dat ik uit mijn werk (in de bijzondere jeugdzorg en in het overlappend gebied tussen gehandicaptenzorg -voor mensen met een lichte of matige verstandelijke beperking- en diezelfde bijzondere jeugdzorg) zo goed heb leren kennen. En hij leert ons meer dan welk handboek ook kan leren, zoals goede kunst altijd méér leert over het leven dan alle handboeken samen.



De pinguïnlessen - Tom Michell



Tom Michell vertelt in dit verhaal hoe hij bevriend raakte met een pinguïn tijdens zijn verblijf in Zuid-Amerika (meer bepaald Argentinië). Dat levert een leuk en mooi verhaal op, dat ook een beetje doorspekt wordt met levenslessen en beschouwingen over de verhouding tussen mens en milieu. Ik vond dit best wel een onderhoudend boek.


Vastgelopen. Anders kijken naar begeleiding met mensen met een verstandelijke handicap met ernstige gedragsproblemen - Jacques Heijkoop




Jacques Heijkoop licht in dit boek toe wat velen al "de methode Heijkoop" zijn gaan noemen, een manier om anders te kijken naar probleemgedrag bij mensen met een verstandelijke beperking. Dat gebeurt niet altijd even vlot leesbaar en is soms niet zo eenvoudig, en dus zullen sommige stukken moeten herlezen worden om goed begrepen te worden. Voor mij ligt de belangrijkste bijdrage in de aandacht die geschonken wordt aan de pogingen van de cliënt om zelf controle te verwerven, ook over het probleemgedrag, en hoe je daar als begeleider mee aan de slag kan.

25 januari 2018

Gelezen (110)

Omgaan met de dingen. Over het gedrag van de moderne westerling - Jaap Kruithof


Jaap Kruithof schreef deze columns voor de radio en behandelt telkens kort een onderwerp vanuit filosofisch en ethisch standpunt: hij zoekt verklaringen voor ons gedrag en weegt dit af aan wat natuurlijk is dan wel cultuurbepaald. Zijn visie, die ik leerde kennen toen ik in de eerste kandidatuur psychologie les van hem had, komt er weliswaar in naar voren, maar veel minder goed en duidelijk dan in het weliswaar natuurlijk veel uitgebreidere Teksten voor de toekomst. Kruithof botst hier immers te vaak op de beperkingen van het genre en wil te vaak te veel zeggen in één column, waardoor ze overladen worden en aan duidelijkheid inboeten. 

Als ik stil ben heb ik een bos in mijn hoofd - Siel Verhanneman


Het zou overdreven zijn als ik zou beweren dat ik Siel Verhanneman persoonlijk ken. Eigenlijk ken ik haar vriend beter (en ook hem kén ik ook niet echt natuurlijk, onze paden kruisten meermaals en we volgen elkaars levens een beetje via sociale media en heel soms komen we elkaar eens tegen). En ik zou niet durven beweren dat ik weet wat precies Siel allemaal al overkomen is in haar leven, alleen weet ik dat het niet niks is dat ze al moet dragen aan verdriet en aan droeve herinneringen voor iemand die nog zo jong is.
Bij de gedichten in Als ik stil ben heb ik een bos in mijn hoofd kan ik me iets voorstellen. Ik stel me haar vader voor (die ik weliswaar nooit zag) telkens ze schrijft over zijn ziekte en zijn dood en het gemis aan hem. Ik stel me haar vriend voor telkens ze schrijft over zijn liefde (en de hare voor hem), zijn troost,... De gedichten krijgen door die persoonlijke toets nog iets meer lading voor mij. Maar zelfs wie haar niet kent en haar vriend niet en niemand over wie het gaat, ontdekt in de vaak korte gedichten zoveel écht gevoel dat je niet onbewogen kan blijven. In eenvoudige en herkenbare metaforen drukt ze uit hoe het gewone leven overschaduwd wordt door ingrijpende gebeurtenissen en toch verder de vorm van het gewone leven blijft houden.
De illustraties van Larissa Viaene maken deze bundel nog net dat tikkeltje mooier. Ik kijk nu al naar het vervolg...

18 januari 2013

Gedichtendag 2013

Gedichtendag 2012

Op donderdag 31 januari is het Gedichtendag. Behalve dat je die dag in de boekhandels (en soms ook in de bibliotheken) je jaarlijkse poster kan afhalen met een mooi gedicht, zijn er natuurlijk ook heel wat activiteiten, in Vlaanderen en in Nederland, met als thema "muziek". Een overzicht vind je hier: website Gedichtendag 2013.

17 juli 2012

Gentse Feesten 2012: een boeketje indrukken

Op de derde dag van de Gentse Feesten zag ik een heleboel, al waren het vaak fragmenten...


Langs de gevel van het Belfort dansten twee figuren, op grote hoogte. Ik herinnerde me vaag iets uit het programmaboekje van MiraMiro, en inderdaad, toen ik het thuis nakeek, merkte ik dat het wellicht al een voorproefje was van de voorstelling Suspend's van het Franse duo In-Senso, die woensdag om 23u een show van 20 minuten laten zien aan het Belfort. Het zag er alvast erg spectaculair uit...



Op het Jeugdcircusfestival in het Baudelopark zag ik nog een heel deel van Tu viens! door (alweer) een Frans duo, Cie Toi d'abord. Het verhaaltje ging blijkbaar over twee jongens die elkaar leren kennen wanneer ze (voor het eerst) naar school gaan. De één lijkt een serieus type, de ander een soort Huckleberry Finn. Er wordt gejongleerd met de bank, de boekentas, een bank, appels en tennisballen. Af en toe ging het mis, maar de ontwapenende humor van het tweetal maakte veel goed, en ze probeerden gewoon opnieuw. Het was eigenlijk één van de aangenaamste voorstellingen die ik in de voorbije jaren al zag op het circusfestival, ook al was de uitvoering allerminst perfect.



Bij Sint-Jacobs trad Willem Vermandere op. Ook hij bleek zeer innemend, in een set met prachtige oude en nieuwe liedjes, en wat poëzie. In de tweede helft van het concert werd hij bijgestaan door de Gentse Turk (of Turkse Gentenaar) Mustafa Avsar, die een traditioneel maar electrisch versterkt Turks instrument bespeelde. Hij speelde ook een eigen nummer over hoe Gent van iedereen is, dat meegezongen werd door bijna het hele plein. Daarna kregen we nog Lat mie moar loapen en Bange blanke man, en ondanks de niet-aflatende regen was het concert een succes. Daarna deden we ook nog eventjes mee met het dagelijks kwartiertje Gentse zangstonde, waarin het hele plein Gentse traditionals meezingt...
Op een vrij vol Sint-Baafsplein hoorde ik Daan (hem zien was onmogelijk). Intussen weet ik al wat te verwachten en die verwachtingen werden ook ingelost, maar de drukte en het slechte weer lieten me het plein voortijdig verlaten.


Omdat Yuko al gedaan had met hun set in de spiegeltent, nam ik maar een kijkje in het steegje tussen het Baudelopark en Steendam (de Dodoensdreef, zo zag ik op het plannetje). Daar is een overdekt stuk, waar optredens en DJ-sets gegeven worden met muziek uit de eerste helft van de vorige eeuw, onder de noemer Swing Cité. Lindy hop-fans zijn er nog de hele Gentse Feesten thuis. En al kan ik zelf absoluut niet dansen, het was erg aanstekelijk en leuk om naar te kijken.


In de Kinky Star pikte ik uiteindelijk nog een halve set (vermoed ik) mee van Tonomats, een geweldige band die surf brengt waarop het moeilijk stilstaan is, en die in de bisronde Fifty Foot Combo (volgende week maandag overigens geprogrammeerd aan Sint-Jacobs!) eerde.

30 oktober 2010

Nieuw gedicht Ramsey Nasr

Meestal houd ik me op mijn blog ver weg van politiek. Het is niet zo dat ik daar geen mening over heb (die heb ik zeker, en het is volgens sommigen zelfs een zeer uitgesproken mening) en het is ook niet dat ik dat niet belangrijk vind (politiek raakt het wezen van de samenleving, en dus ook van ons leven). Maar op het internet wordt het allemaal zo openbaar, dat ik me meestal op de achtergrond wens te houden...



De aanleiding om vandaag toch ook iets over politiek te schrijven, is het nieuwe gedicht dat Ramsey Nasr, in Nederland benoemd tot Dichter des Vaderlands, publiceert op zijn website en waarover hij in Pauw & Witteman helder toelichting komt geven. Hij schreef het gedicht namelijk ter gelegenheid van het nieuwe Nederlandse kabinet, zoals bekend een CDA-VVD-regering met gedoogsteun van Geert Wilders en diens PVV (de coalitie beschikt immers niet over een meerderheid in het Nederlands parlement). Door die gedoogsteun is Wilders de facto de puppetmaster geworden van die regering, die dan ook kiest voor een beleid dat de verharding in de maatschappij (een fenomeen waar we in Vlaanderen ook niet omheen kunnen) bestendigt en goedkeurt, want ze verschaft de verharding op de straat legitimatie door ze (onder het mom van het "dichten van de kloof tussen politiek en burger") in beleid om te zetten.
Dat is volgens mij (en gelukkig ben ik lang niet de enige die er zo over denkt) een zeer onrustwekkende evolutie, en smalend doen over onze noorderburen is zeker niet aan de orde in dit Vlaanderen dat iedereen die anders is, brandmerkt en veroordeelt (in sommige gevallen zelfs letterlijk, zonder bewezen schuld).
Gelukkig bewijst Nasr dat kunst een maatschappelijke relevantie heeft die Schauvliege en co maar al te snel vergeten...
Je mag hier zijn gedicht downloaden.

18 juli 2010

Gentse Feesten : Zing mee met Drs. P

Bij Sint-Jacobs bracht Jan De Smet (De Nieuwe Snaar) een tribute aan de Nederlandse dichter en cabaretier drs. P (die zelf al 92 jaar is en al lang niet meer optreedt). Hij bracht daartoe Fay Lovsky mee en Arne van Dongen. En zo verblijdden ze ons met innemende strofen, jubelende refreinen en magische songgehelen (u merkt het, ik ben nog helemaal in de sfeer...) waarin de liefde, de literatuur, de lente, maar ook meer aardse dingen als bananen en veerponten bezongen worden.

Omdat mijn zoontje intussen helemaal moe geworden was, hebben we het concert niet volledig kunnen meepikken, maar gelukkig krijgen we een herkansing op Boterhammen in het Park (met daarna ook nog Kapitein Winokio).
En om u te laten meegenieten, nog enkele filmpjes van de enige echte drs. P :





De veerpont



Dodenrit (troika)

12 september 2008

Proeven van poëzie


In samenwerking met het Poëziecentrum biedt Vormingplus een vorming aan, gespreid over 5 zaterdagvoormiddagen, waarin kennis kan gemaakt worden met (nederlandstalige én ook een beetje Zuid-Afrikaanse) poëzie.
Morgen start ik deze vormingsreeks. Wat mij immers vooral interesseert, is wat een gedicht nu precies goed maakt. Waar moet je als lezer op letten ? Wat helpt om ten volle te kunnen genieten van gedichten ? En ik ben ook wel wat benieuwd naar welke hulpmiddelen je hebt om als lezer "binnen te geraken" in een gedicht, wat me soms niet zo makkelijk lijkt.
Ik heb wel wat affiniteit met gedichten (heb hier verscheidene bloemlezingen staan, van individuele dichters, maar ook de bloemlezingen die Gerrit Komrij maakt... ; ik put graag uit gedichten voor klik de gedachte ; ik lees mijn kinderen graag gedichten voor ; ...). Maar toch merk ik dat er obstakels zijn die moeten overwonnen worden om echt thuis te raken in poëzie, en ik hoop dat deze vorming me een stuk op weg zal helpen.
Twee boeken van Gerrit Komrij bieden ook een beetje wat ik van een vorming als deze verwacht : in In Liefde Bloeyende en Trou Moet Blycken bespreekt hij gedichten en legt zowel globaal als soms regel per regel of alinea per alinea (behoorlijk) precies uit waarom dit gedicht zo goed wérkt...
Ik geloof dat een goede leraar, die je de weg wijst, soms nodig is om ten volle te kunnen genieten van iets, ergens enthousiast voor te raken of ergens kennis over te verwerven... Zowel Komrij als (hopelijk) deze vorming zouden voor mij de goede leraars moeten worden voor de poëzie...

05 januari 2007

Nijlpaarden zijn niet compatibel met een baby

Op basis van observaties bij 2 (eigen) kinderen veralgemeningen maken, is wetenschappelijk niet correct, maar hé, dit is geen wetenschappelijk tijdschrift, maar een blog...
Bij ons bezoek gisteren aan de Antwerpse Zoo, bleek het binnenverblijf van de nijlpaarden, waar de beesten nogal van zich lieten horen (met veel geplons vooral...), niet echt de favoriete stek voor mijn zoontje van 1 jaar.
Ik herinner me dat toen mijn dochter klein was (hooguit 2 jaar) ze ook niet zo tuk was op het nijlpaardenverblijf, nadat één nijlpaard daar eens oorverdovend gebrul ten beste had gegeven.
Allebei mijn kinderen waren/zijn helemaal weg van de dierentuin en zowat alle dieren, behalve dus deze logge viervoeters...

PS Laat ik van de gelegenheid nog maar eens gebruik maken om iedereen kennis te laten maken met het (lange) stadsgedicht van Ramsey Nasr naar aanleiding van de verjaardag van de zoo. (ook als podcast te beluisteren)