Posts tonen met het label embedded player. Alle posts tonen
Posts tonen met het label embedded player. Alle posts tonen

16 november 2026

Ana Lua Caiano


Toegegeven, mijn kennis van de Portugese muziek reikt niet veel verder dan Madredeus, de band die velen van ons liet kennismaken met de fado, de traditionele melancholische muziekstijl uit het westelijk deel van het Iberisch schiereiland. Mijn recente kennismaking met Ana Lua Caiano, dankzij haar tweede album (Devagar que a vida é curta), was dan ook bijzonder aangenaam. 
Je zou de titel losweg kunnen vertalen als "onthaasten omdat het leven kort is" (verbeter mij, zij die Portugees spreken en begrijpen). Net als op haar debuut Vou ficar neste quadrado koppelt ze elektronische, 21e-eeuwse melodieën en ritmes aan traditionele Portugese folk door met loops, veldopnamen, synthesizers, percussie en zang laag voor laag op te bouwen tot een swingende, heel sterk door ritmes aangestuurde en moderne folkvariant op de proppen te komen. Zo doet de titelsong me bij momenten denken aan de percussie van Buraka Som Sistima. De plaat weet een hoog tempo aan te houden door een afwisseling van uitgewerkte songs van rond de drie minuten en kortere, alsook enkele ultrakorte stukjes bij aanvang, in het midden en als afsluiter. Dit is boombal-materiaal dat ook uiterst geschikt is voor muziek- en danscafés. 
Als u toch enkele hoogtepunten uitgelicht wil zien, dan kan ik zeker Meu amor, fui en Hojé e segundo aanbevelen. Die eerste song is een opzwepend staaltje hoe je folk hip maakt (zoals Laïs dat ook bij ons ooit deed) en de tweede krijgt je niet minder enthousiast de dansvloer op dankzij de stevige beat. Hier kreeg Ana Lua de medewerking van Bandua (Edgar Valente en Tempura The Purple Boy).
Dit album duurt nog geen half uur en bewijst daarmee eens te meer de waarheid van het gezegde "mooie liedjes duren niet lang".

Je kan de volledige plaat hieronder alvast beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:  

06 november 2026

Angèle


De Brusselse Angèle is natuurlijk al langer een succesvolle artieste, maar ik werd voorheen nooit echt gegrepen door haar muziek. Ik herkende wel de kwaliteit van de songs, maar net als ooit bij The XX volstond dat niet om ook met mijn hart overtuigd te raken. Daar is nu met haar derde studioplaat alsnog verandering in gekomen.
Wat er precies veranderd is waardoor Instinct wél aanslaat, zou ik niet meteen kunnen zeggen. Ik hou alvast van de variatie van de plaat, van de samenwerkingen (Justice op What you want, Caroline Polachek en SebastiAn op Love triangle en Soulwax op Trop) en de mix tussen herkenbaarheid en voor mij muziek buiten mijn comfortzone.
Na het door een piano aangedreven aperitiefje Instinct (intro) serveert de Ukkelse ons meteen het zeer aanstekelijke Dis-le. Bovenal is deze song een soort manifest waarin ze aangeeft hoe ze volwassen werd na een relatiebreuk, herbronning en een nieuwe liefde. Haar instinct volgen was daarin heel belangrijk. Dit album is overigens min of meer opgebouwd rond de chronologie van de drie bovenstaande gebeurtenissen in haar leven. 
We horen vage flarden van Thank you (Dido) voorbijkomen in Au revoir, terwijl Love triangle neigt naar een heel vrije cover van Get busy (Sean Paul). Ook zeer te spreken zijn we over rustpunten On verra en Je sais. De Angèle die we kennen van eerdere singles horen we duidelijk terug in Un seule vie maar de samenwerking deden haar duidelijk goed en leveren de reeds hogervermelde geweldige songs op. Ook het op elektronika drijvende Je compte vormt een mooie tussenweg tussen de "oude" en de "nieuwe" Angèle. F4ck 4ever draagt de invloed van Soulwax verder. Love triangle is misschien wel de verrassendste song op de plaat (al is Trop voor mij het beste, samen met Dis-le), niet in het minst door de inbreng van Caroline Polachek (die eerder ook al samenwerkte met Charli XCX, Christine And The Queens en Grimes) en de Franse electro-dj SebastiAn.
Met dit album mag Angèle me dus eindelijk ook tot haar fans rekenen, al zal ze daar zelf wellicht niet van wakker liggen. Maar dit is haar eerste album dat af en toe wel eens door mijn huis zal klinken. 

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan bestellen via haar website: 

31 oktober 2026

Twintig parels per maand: oktober 2026


Dit is de selectie van twintig parels van deze maand:

1. The bomb (These sounds fall into my mind) - The Bucketheads: we starten deze maand met een leuke dance-hit van een team rond DJ en producer Kenny Dope
2. Groove is in the heart - Deee-Lite: ik zag op Instagram een filmpje dat uitlegt hoe deze hit uit 1990 eigenlijk opgebouwd werd uit maar liefst 9 andere songs of geluidsfragmenten waaronder Bring down the birds (Herbie Hancock), Get up (Vernon Birch), Right on (Ray Barretta), The art of belly dancing (Bel-Sha-Zaar) en een filmfragment met Billy Preston. 
3. Pretend we're dead - L7: een grungehit van de nog steeds actieve punkrockband uit Los Angeles. 
4. Lump - The Presidents Of The United States Of America: dit trio had een titelloze plaat die het heel goed deed waarna ze al heel snel de vergetelheid indoken. Maar die ene plaat was wel écht goed!
5. Computer cowboy - Neil Young: begin jaren 80 werkte Neil Young voor zijn zoon (die cerebrale parese of hersenverlamming had) een therapie-programma uit via muziek om op die manier contact te krijgen met zijn hem.  Hij kon immers niet praten. Eerst vloeide Re-ac-tor daaruit voort maar het tweede album, waaraan hij nog begon met zijn begeleidingsband Crazy Horse, werd ineens een hele ommezwaai in zijn oeuvre, omdat hij -geïnspireerd door Kraftwerk- met allerlei synthesizers en vocoders ging werken. Uit die plaat, Trans, kom dit nummer dat ik leerde kennen dankzij de versie die LeNoise speelden in Ronse eerder deze maand (zie dit concertverslag).
6. Paranoimia - The Art Of Noise: de elektronische avant-garde groep maakte vooral instrumentale songs (hoewel hun hit Kiss een cover is van een song van Prince). Ze gebruikten vooral samples, een nieuwe manier toen van muziek maken. Hun bekendste lid was wellicht Trevor Horn, die we ook kennen als muzikant bij Yes en The Bubbles en als producer van o.a. Frankie Goes To Hollywood, Pet Shop  Boys, Seal, Belle & Sebastian, Spandau Ballet en Clannad.
7. Chase - Giorgio Moroder: deze Italiaanse producer en componist is één van de pioniers van de synthesizermuziek en disco, met onder meer deze hit en samenwerkingen met Donna Summer.
8. Dreams never end - New Order: dit nummer staat op hun debuutalbum Movement waarop ze het geluid van Joy Division (waar ze uit groeiden na de dood van Ian Curtis) verderzetten.
9. Tragedy >for you< - Front242: dit is het lied waarmee ik deze Belgische pioniers van EBM (electronic body music) leerde kennen, op een samplet van het label Play It Again Sam.
10. Goldfinger 1981 - Die Krupps: nog meer EBM,  uit Duitsland. Hen leerde ik ooit kennen door hun eigenzinnig tribute aan Metallica, een EP vol covers van de Amerikanen.
11. Final countdown - Laibach: deze controversiële Sloveense band maakt nog steeds muziek op het kruispunt van EBM, industrial, avant-garde en andere elektronische genres. Dit is een cover van de grote hit van de Zweedse metalgroep Europe.
12. Happiness is within sight - Annelies Monseré: deze Gentse muzikante en zangeres zag ik ooit optreden in een verlaten kerk en sindsdien tracht ik haar muzikaal pad verder te blijven volgen. Dit vind ik één van haar mooiste nummers.
13. Swans - Rivulets: het bijzondere label Erased Tapes heeft een nieuwsbrief waarop ik geabonneerd ben en die me regelmatig op de hoogte houdt van muzikanten die vaak maar niet alleen in de hoek van neoklassiek terug te vinden zijn, zoals Nils Frahm en deze Rivulets.
14. Pilot - Under Byen: na mijn scheiding besloot ik op een emotioneel dieptepunt om meer voor mezelf te zorgen en daar hoorde het bezoeken van concerten ook bij. Under Byen was één van de eerste groepen die ik live aan het werk zag (in het voorprogramma van Get Well Soon, zoals je hier kan lezen). De Denen veroverden met het album Samme stof som stof voor altijd een plek in mijn hart. Die concertbezoeken leidden uiteindelijke tot recensies op mijn blog en mijn jarenlange medewerking aan Indiestyle.
15. What's another year - Johan: de Nederlandse band is hier niet zo bekend maar best goed. 
16. Organ donor - Lefties Soul Connection: dit nummer kende ik vooral als het origineel van DJ Shadow, maar deze Amsterdamse funkband zet hier ook een leuke cover neer, tien jaar na de release door DJ Shadow. 
17. Your teeth in my neck - Roots Radics: Jamaïcaanse reggae van de nog steeds actieve band.
18. Nosferatu - Blue Öyster Cult: en als we het dan toch over vampieren hebben, de originele vampier is natuurlijk Dracula of Nosferatu, hier bezongen door Blue Öyster Cult in 1977
19. This must be the place (Naïeve melody) - Talking Heads: tijdens zijn recentste tournee bracht David Byrne een prachtige versie van deze mooie song.
20. When it's cold I'd like to die - Moby: eindigen doen we deze maand met een recente ontdekking voor mij, deze prachtsong van Moby, uit 1995. Hij werd opnieuw bekend bij een groter publiek dankzij de soundtrack voor de Netflix-serie Stranger things.

Beluister hieronder de volledige playlist:  

30 oktober 2026

Ryan Adams


Na 3 albums met Whiskeytown, besloot Ryan Adams (op geen enkele manier te verwarren met Bryan) solo te gaan. Sindsdien (2000) maakte hij zoveel muziek tussen folk, alt.country en rock, dat een deel ervan nooit eerder uitgebracht werd. Dat gebeurde zelfs al heel vroeg in zijn carrière, na Heartbreaker. Er circuleerde vanaf 2001 al een versie van deze plaat als bootleg, die bijzonder populair was bij zijn fans. Die bevatte eigenlijk 21 songs, waarvan er slechts 17 op de release via streaming-platforms staan maar die wel allemaal op de vinyl- en CD-versie staan. Bovendien is van deze plaat geen sprake op de officiële website van Ryan Adams, maar dat kan te maken hebben met het feit dat hij de laatste tijd zelfs op zijn socials weinig actief was.
Hoedanook, de collectie van vroege songs (met een uitstekende opnamekwaliteit trouwens) die we hier voor onze neus geschoven krijgen, laat een staalkaart zien van hoe goed hij wel was in die periode. 
Opener Wild flowers weet meteen al de toon te zetten voor wat een prachtige rustige plaat wordt. De vaak akoestische nummers weten een snaar te raken, zoals we dat intussen gewend geworden zijn bij Ryan Adams. Famous eyes draagt een delta blues gitaar in zich en Touch, feel & love komt vaak ontzettend dicht in de buurt van Purple rain van Prince. 
Dit blijft een album met een vreemde geschiedenis maar laat dat je zeker niet verhinderen ernaar op zoek te gaan.

Beluister hieronder de plaat:

28 oktober 2026

Meshell Ndegeocello


Er zijn een handvol albums waarvan ik me nog heel goed herinner dat de review ervan in Humo de rechtstreekse weg was naar het ontdekken van muziek die ik altijd zou blijven meedragen. Eén ervan is Plantation lullabies van (toen nog zo geschreven) Me'Shell NdegéOcello uit 1993. Tegenwoordig is de spelling dan wel eenvoudiger geworden, haar muziek is nog steeds een verrassende, verfrissende en vernieuwende mix van funk, soul, hiphop, jazz en rock. 
Op Synonym staan 15 covers, steeds gezongen in een duet (of trio) met andere, heel uiteenlopende artiesten. Zo horen we Cat Power op een versie van Don't you want me (The Human League) die verbluffend veraf staat van het arrangement en de instrumentatie van het origineel en tegelijk op een vreemde manier trouw blijft aan dat origineel, en ANOHNI op een traag, zeer jazzy I got you babe (Sonny & Cher). Hier wordt heel veel afstand genomen van de sixties hit en lijken enkel de fundamenten nog gebruikt. Bill Callahan (Smog) mag dan weer met mandolinespeler Chris Tile zijn onmiskenbare stempel drukken op Dylan's With God on our side, het buitenbeentje op deze plaat. Ook de keuze is divers, zoals je al uit de hierboven vernoemde songs kan afleiden. Verder passeren o.a. ook nog Islands in the stream (Dolly Parton & Kenny Rogers), Don't stop the music (Rihanna) en It ain't me babe (ook al van Bob Dylan) naast songs van Brian Eno, Barbara Streisand & Barry Gibb en grungeband Temple Of The Dog.
Meshell trekt die songs binnen in haar eigen universum, soms tot ze bijna onherkenbaar worden, soms hun origineel palet respecterend. Hoewel het een coveralbum is, klinkt het hierdoor alsnog als een geheel. 
Doe uzelf een plezier en laat dit uurtje covers over u neerdalen, geniet van de herkenning die u soms zal ervaren en van de ontdekking die u zal doen van haar unieke mix van genres. En indien dit u evenveel bevalt als mij, probeer dan toch ook maar eens haar debuut Plantation lullabies.

Beluister hieronder het volledige album, dat je via haar site kan kopen: 

27 oktober 2026

Jeffrey Silverstein


Het mag dan een vrij kort album zijn met zijn 9 nummers die samen nog geen half uur duren, maar Doggone van Jeffrey Silverstein is de beperkte aandacht die het vraagt zeker waard. De muziek zweeft tussen lo-fi, het betere alt.countrywerk en laidback jazz, de stem van Silverstein laveert tussen Leonard Cohen, David Sylvian, Kurt Wagner van Lambchop en Kevin Ayers zoals we die laatste kennen van Still life with guitar. Drie instrumentals heeft Silverstein op deze plaat gezet: het dromerige Portland works, het opgewektere Patchouli en de sobere, haast verlegen afsluiter Onlyness.
Op de hoes zien we één van die typisch Amerikaanse bouwsels, een uitvergroting van een paar cowboylaarzen, tegen een helderblauwe lucht. Meteen wordt de sfeer opgeroepen die doorheen de hele plaat waart. Als luisteraar herken je de onmiskenbare quirkyness van de VS alsook de chille houding op een warme zomerdag. Dat past niet meteen bij het huidige weer, maar binnen kan het ook gezellig zijn. 
De twee instrumentals die nog gevolgd worden door gezongen liedjes, behoren tot de hoogtepunten van dit korte plaatje, alsook opener Coming back around en Drop of a dime.
Deze plaat is zo'n kleinood dat zich bijna per ongeluk in je platenkast nestelt en waar je telkens je erlangs gaat, denkt "daar moet ik nog eens naar luisteren". Ook daarin lijkt het op Still life with guitar van Kevin Ayers. 

Beluister het volledige album hieronder. Je kan het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

25 oktober 2026

Retro review: Bruce Springsteen


Laten we even terugkeren naar 1984, het jaar van de Olympische Winterspelen in Sarajevo en de (zomer)Spelen in Los Angeles, de gifgasaanvallen in de oorlog tussen Iran en Irak, de eerste aanslagen van de CCC. We keken in de cinema onder meer naar Ghostbusters, Gremlins en The Karate Kid. In juni bracht Bruce Springsteen zijn langverwachte album Born in the U.S.A. uit, nadat hij in de maanden ervoor al heel erg succesvol was in zowat alle hitlijsten met Dancing in the dark. 
Zelf zou ik pas eind dat jaar 13 worden, ik was pas begonnen in het middelbaar en thuis luisterden we vooral naar de BRT top-30 en misschien keken we toen ook wel al naar Countdown met Adam Curry, op Nederlands meest hippe zender Veronica. De single van Springsteen was ook bij ons een succes, ik herinner me dat zelfs mijn ouders een exemplaar kochten op de wekelijkse markt. Het album, met verder singles als (titelsong) Born in the U.S.A., Glory days en I'm on fire, kwam in de eerste plaats dankzij die singles die een hitlijstnotering haalden, tot mij. Dat jaar leerde ik Springsteen voor het eerst kennen en deze potente plaat klonk in mijn jonge oren als rock met heel veel testosteron. Je kan je wel voorstellen hoe vatbaar een twaalfjarige uit 1984 was voor zulk een geluid in de hitlijsten.
Later, behoorlijk veel later zelfs, werd me pas duidelijk dat Bruce Springsteen, "The Boss", in de eerste plaats een chroniqueur is van het leven van de Amerikaanse arbeidersklasse. In veel van zijn songs beschrijft hij het Amerika van de hardwerkende mensen voor wie inflatie geen abstract begrip is maar een werkelijk verschil maakt in wat ze die maand eten en doen. Het zijn de mensen die elke dag vroeg opstaan om naar hun werk te rijden, die zelf in Vietnam vochten of er minstens een familielid hadden (of verloren), ontspanning zoeken voor de tv en hun eigen stad of regio amper verlaten, tenzij om verre familie op te zoeken.
Achter een song vol testosteron als Born in the U.S.A. gaan net zulke mensen schuil, onhoorbaar voor de toen twaalfjarige die ik was, maar vandaag natuurlijk overduidelijk uit de lyrics naar voren stappen. Springsteen accentueert het verschil tussen de patriottische slogan die hij als titel kiest en het verhaal van de mislukte oorlog in Vietnam. Vaak brengt hij dit type Amerikanen voort en is hij kritisch voor de beleidsmakers, wat hij ook daarna is blijven doen, denk maar aan de post-9/11 plaat The rising. Het is dan ook geen wonder dat Trump, in wiens eendimensionele wereld je niet én andere overtuigen én talent kan hebben, hem "ongetalenteerd" noemde.
Naast de stevige liedjes vinden we op deze plaat ook de mooie, rustige afsluiter My hometown. De tekst is nog steeds actueel, misschien nog wel voor meer dorpjes en kleine stadjes dan toen, en beschrijft Springsteens liefde voor zijn geboortestadje dat destijds ook de wijdverspreide spanningen moest ondergaan tussen blanken en Afro-Amerikanen en dat in het heden van de song stilaan leegloopt, met leegstaande winkelpanden en fabrieken die sluiten omdat er elders goedkoper kan geproduceerd worden. 
Wie voorbij de masculiene uitstraling kan kijken, treft een afwisselend en tekstueel-thematisch sterk album. Voor mij is dit niet zijn beste plaat (ik verkies The rising of, nog meer, The ghost of Tom Joad) maar het vormt een mooie staalkaart van waar het bij Bruce meestal om draait: een muzikale stem geven aan gewone Amerikaanse arbeiders in kleine stadjes, die geen invloed hebben op de nationale en globale ontwikkelingen die ze wel lijdzaam moeten ondergaan. 

Beluister hieronder nog eens de volledige plaat: 

22 oktober 2026

Charlie Parr


Charlie Parr bracht net zijn twintigste album (waaronder één live-plaat) uit, Rooming house, en het is moeilijk niet verliefd te worden op zijn folkblues die hij met zachte hand je oor en hart inbrengt. Charlie Parr kwam op deze site al eerder aan bod met Dog.
Deze troubadour uit het Amerikaanse Midwesten (specifiek Minnesota) vertelt het verhaal van zijn tot fictie geknede streekgenoten, die in een harde wereld (die maar blijft verharden) trachten te overleven, bij gebrek aan een ernstig sociaal en maatschappelijk net. Dat had kunnen leiden tot een donkere, pessimistische plaat maar Parr geeft zijn personages humor, relativeringsvermogen en creatieve oplossingsvaardigheden mee. 
Muzikaal kiest hij voor een zeer sobere uitvoering, waarmee hij herinnert aan Nebraska van Bruce Springsteen of het drieluik Cotton/Pretty world/Mercy van Sam Baker. Het is tussen de kabbelende folk van Sam Baker en meer traditionele blues (duidelijk hoorbaar in Duluth 1964 en Bank robber) dat hij laveert. 
Deze plaat vormt een essentiële aanzet tot het begrijpen van de gemeenschappen in afgelogen en/of verwaarloosde stadjes en steden in het Midwesten, hier in Europa vaak gezien als MAGA-land. Charlie Parr kijkt naar het leven daar met een kritische blik en durft vraagtekens te zetten bij de politiek van afbraak en besparingen die gemeenschappen als deze treft. Dat doet hij zelfs letterlijk met een songtitel als (What's so funny about) Universal healthcare?. Daarin vertelt hij het trieste verhaal van een terminaal zieke die zich geen doktersbezoek kan veroorloven maar zich herinnert dat je in de gevangenis wel gezondheidszorg, een warm bed en eten krijgt. En dus besluit hij een misdaad te plegen om gearresteerd en opgesloten te worden. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn site: 

10 oktober 2026

Dustin O'Halloran


Soundtracks, zeker de instrumentale (en dat zijn de meeste), weten zelden op zichzelf staand evenveel te raken als wanneer je ze bij de film hoort. Af en toe zijn er uitzonderingen, zoals The piano van Michael Nyman, en liefhebbers van neoklassieke muziek zoals van Nyman, Ludovico Einaudi en Max Richter zullen ongetwijfeld blij zijn dat Dustin O'Halloran met Love of your life een toevoeging gedaan heeft aan dat lijstje uitzonderingen.
Dustin O'Halloran leerde ik vooral als pianist kennen, o.a. met Piano solo vol.2, mijn kennismaking met deze Amerikaanse componist. Hij kwam op deze blog al meermaals aan bod (zie hier). Zijn piano is nog steeds aanwezig op deze soundtrack (b.v. heel prominent in This path unknown) maar zijn muziek brengt heel wat meer instrumenten samen. Het resultaat is een prachtige plaat, die je ook zonder film kan beluisteren.
Die film, Love of your life, is een  pas uitgebrachte film (die helaas voornamelijk via Amazon Prime te zien zal zijn en slechts in een beperkt aantal cinemazalen) van regisseur Rachel Morrison. Het is pas haar tweede film, ze regisseerde wel eerder afleveringen van Quantico en The mandalorian. Hoofdpersonage verpleegster Maya (gespeeld door Margaret Qualley, die je al kon zien in Once upon a time in... Hollywood) ontmoet een man waarop ze zo verliefd wordt dat het haar hele leven zal veranderen.
Wie luistert naar de plaat, ontdekt een spanningsboog die ongetwijfeld de film volgt en daaruit kan je afleiden dat het vanaf Lisbon en Felix serieus mis begint te lopen. Er valt dreiging te horen in die nummers, die je de verdere plaat maar af en toe eens loslaat. Wanhoop horen we dan weer in All of it en (nog meer) in I can't do this. Dat je dat alles zo goed hoort, maakt deze plaat ook alleenstaand interessant. Dit is opnieuw een knap staaltje van O'Halloran.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen:

08 oktober 2026

Johnny Marr


Zelfs bij een deel van de fans van The Smiths hebben de nukken van Morrissey, breed uitgesmeerd in de pers, intussen aversie voor de frontman van de ter ziele gegane band opgewekt. 
Dergelijke negatieve reacties heb ik nog nooit gehoord of gelezen over de andere helft van het legendarische duo. En ook muzikaal blijkt Johnny Marr intussen zijn sporen meer dan ruim verdiend. Tot onze vreugde voegt hij aan zijn solo-oeuvre nu The age of everything toe, een nieuw album dat overtuigt met een pak goeie songs. Mijn persoonlijke favoriet is Ophelia, dat er na meerdere luisterbeurten echt uitspringt en een heerlijke single is waarin het uitstekende gitaarspel gekoppeld is aan meeslepende zang. Ook heel wat andere songs kunnen bogen op een dergelijke combinatie: It's time klinkt opgewekt, In and out of love heeft dat melancholische dat The Smiths zo herkenbaar maakte en All in a life kent een bijna perfecte opbouw.
Met dit album bewijst Johnny Marr dat hij zeker niet moet onderdoen voor zijn voormalige compagnon.

Luister hieronder naar het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

29 september 2026

Twintig parels per maand: september 2026


Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: 

28 september 2026

Tom Morello


De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album. 
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken). 
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet. 
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

25 september 2026

Arab Strap


Malcolm Middleton kende ik al langer via zijn eigen solo-albums Into the woods en A brighter beat maar ik wist niet dat hij samen met Aidan Moffat Arab Strap vormt, een band waarvan de naam de voorbije decennia meermaals voorbijkwam zonder dat ik hun muziek ooit beluisterde. Met hun nieuwe plaat, Half-told tales, is het er dan toch van gekomen en nu besef ik pas wat ik al die tijd gemist heb.
Op deze plaat grossiert het duo immers in contrasten: vrolijke melodieën gaan samen met donkere teksten (Be a man), kritiek op Spotify wordt vergezeld van zelfkritiek (You, you, you) en lawaaiige rock van een funky saxofoon (I get noise). De humor is soms gitzwart en het Schots accent klinkt zwaar door. Er wordt voortdurend gewisseld tussen stevige indierock, elektronica, post-punk en een op het eerste zicht eenvoudige powerballad (Ampersand). Dat beide muzikanten tientallen jaren ervaring kunnen voorleggen, hoor je. Soms klinken ze gewoon als boze oudere mannen, die tegelijk mee willen zijn met hun tijd als de moderniteit een schop onder de kont willen verkopen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun site: 

18 september 2026

Pokey LaFarge


In 2014 zag ik Pokey LaFarge live op het Roots&Roses-festival in Lessines en ik was meteen verkocht. Af en toe haal ik wel eens muziek van de man boven om naar te luisteren, zeker als ik heimwee voel naar ouderwetse muziek van rond de tweede wereldoorlog:blues, jazz, swing, vroege rock,... 
Intussen zijn we twintig jaar na zijn in eigen beheer uitgebracht debuut en twaalf jaar na dat optreden en ik kan alvast verklappen dat zijn nieuwe plaat, Rent money, nog meer enthousiasme bij me oproept. De intussen ervaren muzikant en zijn band weten een mooi evenwicht te bewaren op dit album, waardoor je helemaal ondergedompeld wordt in hun muzikale wereld. Er staat werkelijk geen énkel minder nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, opener The thing dat je ongeforceerd meeneemt in zijn universum en het rustige, aan Amy Winehouse schatplichtige Told you no.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via zijn site of hier via zijn Bandcamp-pagina kan kopen: 

16 september 2026

Julia Holter


Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino: 

15 september 2026

Bloc Party


Toen Bloc Party in 2005 debuut Silent alarm uitbracht, heerste er groot enthousiasme, ook hier, over het stuiterende jonge geweld dat de band liet horen. Ook de single Flux en het album A weekend in the city wisten dat vuur brandende te houden, maar sindsdien is die sprankelende jeugdheid toch wat verdwenen uit het oeuvre van de band.
Op Anatomy of a brief romance slaagt de groep er slechts half in om dat vuur weer wat op te poken. Zo weet opener 22.01.22 ons maar matig te bekoren: goeie song, maar ook niet meer dan dat. Daarna volgen Coming on strong en (in iets mindere mate) Love bombs die ons weer doen houden van die hyperkinetische mix van elektronica en gitaren. Helaas blijken de meeste nummers op deze schijf niet echt boven een "best wel goed" niveau uit te komen en gezien de verwachtingen toch nog steeds iets hoger liggen, valt dat dus een beetje tegen. We horen veel goede ideeën waarvan jammer genoeg niet het hele potentieel benut wordt. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun site:  

12 september 2026

Swamp Dogg

Het is niet abnormaal dat pubers fantaseren over hun eigen dood en wat die zou teweegbrengen, het is een deel van de eigen identiteitsvorming. De 84-jarige Jerry "Swamp Dogg" Williams is die levensperiode al ver voorbij en zoekt het op zijn nieuwe plaat nog een beetje verder. Op Swamp Dogg contemplates the afterlife denkt hij niet alleen over de dood na maar ook over het al dan niet hiernamaals.
Al in de jaren vijftig was deze man actief als muzikant maar zelf leerde ik hem pas in 2020, net voor corona uitbrak, kennen. Ik was toen helemaal weg van Sorry you couldn't make it, zoals je hier kan lezen.
Op zijn nieuwste plaat brengt hij opnieuw soulmuziek die je ziel verscheurt maar die je hart en je benen ook laat dansen. Opener Searching for heaven trekt de plaat langzaam op gang. Knock knock (memories) zit vol heerlijke blazers en neigt naar funk zonder dat typische soulgeluid te verliezen. Dat hoor je nog het best in de zang. Funk hoor je eveneens terug in de bas en de saxofoon in A million tears ago. Twee hoogtepunten op deze plaat volgen elkaar op met Unhappy song en Don't burry me. Voor mij kunnen zelfs zij niet tippen aan de samenwerking met Gary U.S. Bonds op Waka waka waka.
Zes jaar na Sorry you couldn't make it kruist Swamp Dogg opnieuw mijn pad en ditmaal doet hij dat met een nóg betere plaat. 

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen via zijn website: 

09 september 2026

Afghan Whigs


Al had de band voorheen al enkele platen uitgebracht, het was pas in 1993 met Gentlemen dat (The) Afghan Whigs een groter publiek bereikten. Frontman en zanger Greg Dulli werd dé posterboy van de jaren negentig bij vrouwen die pas of niet meer zo pas afgestudeerd waren en mocht zelfs (toen Studio Brussel-) presentatrice Chantal Pattyn tot zijn schare aanbidsters rekenen. Zelfs nu hij de zestig gepasseerd is, ziet hij er nog goed genoeg uit om het hart van menige dame van middelbare leeftijd het hart op hol te doen slaan. Althans, dat begrijp ik toch uit reacties van die vrouwen, want zelf behoor ik niet tot die demografische doelgroep.
Mij gaat het natuurlijk om de muziek (en hen misschien ook) en ook de daaropvolgende albums bleef die goed. In 2001 hield de band ermee op, er kwam een korte reünie in 2006 en vanaf 2011 hadden oorspronkelijke leden Dulli en bassist John Curley er weer zoveel zin in dat ze nog steeds voortdoen, onder dezelfde naam met voor de rest andere muzikanten. In 2014 resulteerde dat in Do do the beast, dat ik ook kon smaken (zoals je hier kan lezen) en nog twee platen die aan mij voorbijgegaan zijn.
Soft control, het tiende studio-album dat ze nu uitbrengen, weet mijn aandacht weer ten volle te trekken. Vanaf opener Jungle roux hoorde ik weer de soulvolle (post-)grunge waarmee ze doorbraken en hun nieuw elan van Do do the beast opnieuw wisten op te pakken. Er is de gitaarmuur waartegen die meteen herkenbare stem van Greg Dulli mooi contrasteert én afwisselend samenvalt. Het smachten in zijn stem, dat altijd al klonk alsof het voor jou persoonlijk bedoeld is, legt net dat extra laagje over elke song en dat is op Soft control niet anders. Je hoort het ook in de rustiger nummers als The deepest part of the darkest shadow en Duvateen. Natuurlijk is het o zo herkenbaar present in de opener, in House of I (dat niet misstaan zou hebben op Gentlemen) en in 77. 
Afghan Whigs zijn erin geslaagd de lijn door te trekken die doorheen hun oeuvre loopt zonder afgezaagd of verouderd te klinken. Net als in 2014 bewijzen ze hun relevantie en staat de plaat weer bol van de goeie songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:  

08 september 2026

Yadayn


Wie deze blog al een hele tijd leest (misschien wel al sinds of van voor 2014), herinnert zich misschien nog Yadayn, de naam waaronder Gowaart Van De Bossche als twaalf jaar lang platen uitbrengt. Een overzicht van de aan bod gekomen plaat vind je hier. Vandaag concentreer ik me op zijn nieuwste, Huis, opgenomen in diverse huizen in Londen, Parijs en Brussel. 
De gitarist die zich voor zijn muziek vaak laat inspireren door zijn reizen en de plekken waar hij verbleef, doet dat expliciet ook hier weer en zijn minimalistische aanpak brengt opnieuw rust en verstilling. Kortere songs zoals opener Oogzeil worden afgewisseld met langere, waaronder het centrale nummer van deze plaat: Tolhuis. Meer dan twintig minuten lang ontvouwt dit nummer, dat zijn oorsprong al vond voor Yadayn voorganger Elders maakte in 2020, zich tot een kronkelend soundscape met wisselende gedaantes. Het strekt zich uit over genres als ambient en post-rock, loopt een marathon met af en toe stukken wandelen en overweldigt nu eens om dan de hartslag weer helemaal tot rust te brengen. Onmiskenbaar is dit het hoogtepunt, precies zoals Yadayn het ook bedoelde. Dat maakt er de andere nummers niet minder om: Dut  is de rustige avondwandeling die na de marathon van Tolhuis de luisteraar een aangename cool-down verschaft, Heuvel I en Heuvel II vormen een tweeluik waarin je elk detail van het luisterspel vanop de eerste rij hoort alsof het de ademzuchten zijn voor en na een gesproken woord en waar Vooreerst acht minuten lang een gelijkaardige dynamiek kent als Tolhuis weet Voortwee zo sacraal te klinken dat je denkt dat het in een kapel in plaats van een huiskamer opgenomen is.
In onze wereld waarin airplay en interviews in diverse media het bereik van platen sterk bepalen, zal deze gitarist wellicht nooit hits scoren of een breed publiek bereiken, maar zij die de moeite doen hem te ontdekken worden meer dan beloond!

Je kan Tolhuis alvast hieronder beluisteren (en de video bekijken) en hier het hele album kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

07 september 2026

The Womack Sisters


Ze zijn de kleindochters van Sam Cooke, drie van de vier dochters van (Cecil en Linda) Womack & Womack en de nichtjes van Bobby Womack (van Street life, voor velen vooral bekend van de soundtrack van de Tarantino-film Jackie Brown). Zussen BG, Zeimani en Kucha zetten als The Womack Sisters de familietraditie van prachtige soul brengen, voort met hun titelloze debuutalbum. En man, wat doen ze dat goed!
Letterlijk àlle 11 songs op deze plaat weten de luisteraar te grijpen om nooit meer los te laten. Het hele album is één lange trip in soulland die geen moment verveelt en die je keer op keer wil herbeleven. Single Chauffeur zet als opener meteen de toon met een ritme, een blazerssectie en vooral die stemmen die zo typisch zijn voor het genre dat je als luisteraar pardoes helemaal in dat tijdloze muzikale spectrum van Cook en de eerdere Womacks terechtkomt. Tegelijk weet ook het op een heerlijk orgeltje gebouwde If I let you je mee te slepen, net als het op de percussie drijvende Laughter and tears of de vloertegelschuiver I just don't want you (to say goodbye). De drie zussen bespelen elk aspect van de soul en hiermee klinkt hun debuut tijdloos én indringend. 
Af en toe passeren hier soulplaten (en dat zullen ze blijven doen) maar zelden halen ze de uitmuntende kwaliteit van deze. Dit is echt zo'n plaat om te koesteren en elk jaar in de komende decennia minstens éénmaal (en nog beter: meermaals) boven te halen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun webshop: