Posts tonen met het label theater. Alle posts tonen
Posts tonen met het label theater. Alle posts tonen

29 oktober 2017

Gelezen (106)

De verrader - Paul Beatty



Met dit boek won Paul Beatty de Man Booker Prize en dat is volkomen terecht, als je het mij vraagt. In een hypnotiserende stijl (die als een goede vloeiende raptirade volzinnen in de proloog!), in een vol culturele en filosofische beschouwingen toch ook heel vlot leesbare stijl vertelt hij het verhaal van hedendaags racisme door het op zijn kop te zetten. De zwarte hoofdpersoon met de familienaam Me hersegregeert zijn gemeenschap, houdt (tegen wil en dank) een zwarte slaaf en stelt zo pertinente vragen over ras, racisme, gelijkheid en (on)recht. Het is het beste boek dat ik dit jaar al las, een werveling die de lezer niet meer loslaat.

Romain Deconinck {1915 - 1994} - Björn Rzoska, Johan Taeldeman, Jaak Van Schoot en Roel Vande Winkel


Een uitgebreid portret van Romain Deconinck, met uiteraard veel aandacht voor zijn theatercarrière, zijn levensverhaal en zijn film- en televisiewerk. Daarnaast wordt ook even dieper ingegaan op zijn rol als behoeder en voorvechter (en gebruiker) van het Gents dialect, al is dat stuk van het boek wat lastiger om lezen. Al bij al een fijn portret.

Hoe wiskunde de wereld veranderde: van de eerste getallen tot chaostheorie en verder - Ian Stewart


Ian Stewart legt op een bevattelijke manier de evoluties in de wiskunde uit. Hoewel een goede basiskennis van wiskunde (uit het middelbaar) toch wel nodig is, valt het ook als er formules in staan die je niet zo goed snapt, toch nog te volgen, omdat de focus op de historische ontwikkelingen én de toepassingen ligt. 

Schaaknovelle - Stefan Zweig


In deze novelle schetst Stefan Zweig een beeld van de ravage die eenzaamheid kan aanrichten in het hoofd van iemand. Het hoofdpersonage heeft in zijn hoofd leren schaken om de eenzame opsluiting onder de nazi's te overleven maar de prijs die hij daar voor betaalt, is zwaar...

10 december 2016

Vijf boeken en albums om 'Cher ami' van Yuko te begrijpen


Je kan gerust stellen dat Cher ami een totaalproject is. Het bestaat immers uit vier delen: stripverhalen van Joost Wynant met telkens een andere tekenaar over drie dieren (Jacky de aap, Stubby de hond en Jenny de olifant) die vochten in WO I, een tekst met historische duiding, een album van Yuko en ook nog een voorstelling die het land doorkruist. De drie eerstgenoemde aspecten zijn mooi verzameld in boek + cd Cher ami. Ode aan de dieren in de Eerste Wereldoorlog en kan je thuis savoureren. Voor het vierde deel moet je echter het warme nest verlaten. Om deze bijzondere uitgave alle eer aan te doen, zochten wij boeken en albums die als referentiepunt kunnen dienen:


1. Maus – Art Spiegelman

In deze graphic novel worden alle menselijke figuren in het verhaal van de Holocaust voorgesteld als dieren: Joden als muizen, Duitsers als katten, Amerikanen als honden… Art Spiegelman zorgt door het voorstellen van mensen als dieren voor genoeg afstand tussen lezer en personages om het verhaal “verteerbaar” te maken. Hij schrikt je daardoor niet meteen af terwijl hij je confronteerd met de gruwel en onmenselijkheid van de jodenvervolging. In dit boek wordt net op omgekeerde wijze de gruwel van oorlog getoond: door dieren als mensen voor te stellen. De drie dieren worden soldaten in een woordeloos stripverhaal. Zelfs de meer primitieve en kinderachtige tekenstijl gehanteerd door Roman Klochkov voor het verhaal over de olifant ontkomt niet aan het fenomeen dat je als lezer door de chaos en de wegvallende grenzen tussen mens en dier voluit in het gezicht geslagen wordt door de gruwelijke realiteit van oorlog.


2. Animal farm – George Orwell

Ook in Animal farm van George Orwell zijn dieren als metafoor voor menselijk gedrag en menselijke interacties het hoofdpersonage. Orwell wou met wat je met gemak een sleutelroman kan noemen duidelijke politieke standpunten innemen en een maatschappelijk mechanisme (omtrent macht) blootleggen. Het mag dan niet expliciet de bedoeling zijn van de auteurs van Cher ami om een politiek standpunt in te nemen, ze ontkomen er niet aan. Een maatschappelijk fenomeen als oorlog krijgt door de bijzondere invalshoek en de historische duiding in het tweede deel een scherpe analyse toegemeten. Vooral wanneer de diverse functies van de dieren in de eerste wereldoorlog aan bod komen, worden achterliggende mechanismen om mensen te overtuigen tot het vechten in een oorlog, haarfijn blootgelegd.


3. Lament – Einstürzende Neubauten

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de start van WO I zetten de Duitse geluidskunstenaars van Einstürzende Neubauten hun tanden in allerlei bizarre feiten en invalshoeken met betrekking tot die grote wereldbrand. De keuze van Cher ami om te focussen op een weinig bekend aspect ligt in het verlengde daarvan. Pittig detail: in de song Der Beginn des Welkrieges 1914 (dargestellt unter Zuhilfenahme eines Tierstimmenimitators) vertellen de Duitsers het verhaal van de twééde wereldoorlog door middel van dieren en diergeluiden.


4. Long sleeves cause accidents – Yuko

Het album dat Yuko bij dit boek maakte, valt niet te begrijpen als je de evolutie die de band doormaakte onvoldoende kent. Daarom is teruggrijpen naar hun recenste reguliere album (uit 2014) meer dan nuttig. De postrock die door beide albums sluimert heeft zo veel raakvlakken dat je met recht en rede kan zeggen dat Cher ami in het verlengde ligt van zijn voorganger. Vergelijk Dive! uit 2014 met Cold mice uit deze plaat en je kan niet om de parallellen heen. Eenzelfde treurnis in de stem en in de instrumenten sleept beide liedjes voort. Ook wanneer de band rond Kristof Deneijs vrolijker klinkt zoals in Quiet house, is de vergelijking met pakweg Justine part 1 uit de voorganger niet veraf. Cher ami laat dan niet zozeer een nieuw Yuko horen, maar legt het sjabloon van de meest recente versie van het viertal over een bijzonder intrigerend verhaal om daarmee aan de slag te gaan.


5. Let your hands be my guide – Chantal Acda

Als we bij deze plaat toch aan iemand anders moeten denken, is het nog het meest aan het solodebuut van Chantal Acda. Niet zozeer, hoewel ook, de breekbaarheid van die plaat vinden we terug in Cher ami, het is vooral eenzelfde sfeer die doorheen beide platen sluimert. Omzichtigheid is misschien wel het woord dat het best omschrijft hoe op beide albums de thema’s benaderd worden. Ze worden niet meteen met beide handen aangepakt, wat Chantal Acda meer doet in opvolger The sparkle in our flaws. Ze worden verkend, er wordt omheen gelopen met aandachtig turende blik, er wordt met een stok vanop een veilige afstand gepord en ten slotte wordt met handschoenen aan het onderwerp vastgenomen.

Je kan dit blogstukje ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album dat bij Cher ami hoort:

22 juli 2015

Gentse Feesten: dag 5


Dinsdag, op de nationale feestdag, trokken we al vroeg naar de Gentse Feesten. Aanleiding was het concert als hommage aan Luc De Vos en Walter De Buck op het Laurentplein.


Mijn zoon is immers helemaal weg van de muziek van Gorky (want vooral het eerste album) / Gorki. Wim Claeys bracht met een kinderkoor liedjes van Walter De Buck en ook Mia en een liedje van de 100 jaar geleden geboren Romain Deconinck. In het laatste nummer werd hij bijgestaan door Erik Van Biesen ( vroeger bij Gorki en nu met zijn eigen band Biezen), Michel Goessens (Goes En De Gasten) en Lieven Tavernier. Daarna was het de beurt aan andere bandjes rond Gorki, maar omdat die gewoon eigen nummers brachten, bleven we niet langer.


Op MiraMiro, dat zijn laatste dag beleefde, waren we vroeg genoeg vooraleer de speeltuigen van "Les fonctionn'air", een creatie van het Franse gezelschap DUT, overrompeld werden en zo kon de zoon de meeste spelletjes eens spelen.


's Avonds startte ook Boomtown op de Kouter en ik ging er speciaal heen om Great Mountain Fire nog eens live te zien. Op het festival Les Nuits Secrètes was ik, nog het meest toen ze akoestisch speelden, geraakt door deze band en eerder dit jaar reviewde ik hun nieuwe album, Sundogs. Ik vond ze dit keer nog beter eigenlijk. Er zit meer variatie in de set, met nummers geplukt uit hun beide platen, en de catchy refreinen van If a kid en 5-step fever zijn superaanstekelijk. We kregen een fijne finale met de drie slotsongs aan elkaar.


Setlist:
  1. Lapis lazuli
  2. Cinderella
  3. If a kid
  4. Breakfast
  5. Four-poster ride
  6. The magic
  7. 5-step fever
  8. A gipsy father
  9. Willy
  10. Cap Melos

21 juli 2015

Gentse Feesten: dag 4


Maandagavond ging mijn lief mee naar de Gentse Feesten. Dat was niet toevallig, want ook zij was benieuwd naar de eerste keer dat we Uncle Wellington's Wives live zouden kunnen zien. 


De band die op deze blog al enkele malen aan bod kwam en waarvan ik hun debuut-EP hier besprak, is immers één van de deelnemers aan de wedstrijd Jonge Wolven. En dus mochten ze een (korte) set spelen in de Spiegeltent in het Baudelohof. Opvallend is deze groep live krachtiger klinkt dan op plaat. Het geeft de songs meer reliëf, zowel de rustige als de wat meer up-tempo liedjes. Mijn persoonlijke favoriet blijft toch I will handle it for now. En nu maar duimen voor dit vijftal dat ze mogen winnen...


Daarna trokken we naar MiraMiro. Op het Spaanskasteelplein zag ik nog eens de voorstelling "Rubbish rabbit" van Tony Clifton Circus. Het bleef grappig (al werd mijn lief van hun drukte ook wel wat nerveus).


We zagen ook "Scubabianci", een vreemde voorstelling van het Nederlanse EXOOT, waarin een klein Italiaans autootje rondtuft met een pop erin die zich tussen vissen bevindt, als een duiker. De periscoop maakt de toeschouwers af en toe goed nat, de motorkap gaat af en toe open en het rondrijden veroorzaakt heel wat hilariteit. Zoals mijn kameraad, die ook mee was, het formuleerde: het is goed dat dit soort voorstellingen ook gewoon kan op de Gentse Feesten.


's Avonds kan je ook beter binnenkijken in "Boite Tutu" van Stefaan De Winter en Kurt Defrancq. Dan krijg je een inkijk in de muziekdoos en wat daar gebeurt als de ballerina niet tevoorschijn komt.

20 juli 2015

Gentse Feesten: dag 3



Zondag gingen mijn zoon en ik pas tegen de avond naar Gent, want we wilden op het einde ook nog het vuurwerk meepikken en doseren is tijdens zo'n tiendaags stadsfestival natuurlijk ook belangrijk. Dat werd bevestigd in het gesprek dat we op een terrasje hadden met Frank, een mij voorheen onbekende man met wie we samen een pint dronken (mijn zoon Ice Tea, uiteraard) en babbelden. Ook zulke toevallige ontmoetingen die tot niets meer leiden dan een gesprekje met iemand die je daarna wellicht nooit meer terugziet, horen bij de Gentse Feesten.


Eerst togen we naar MiraMiro, aan het Spaankasteelplein en het Coyendanspark. We zagen een stuk van een voorstelling over toeval: "Ongekende evidenties" van Rode Boom. Het verhaal ontwikkelt zich via toeval. Een dame uit het publiek, gekozen door een rondtollende fles, gooit met een dobbelsteen en bepaalt zo bij elke tweesprong naar welke opdracht ze moet grijpen. We zagen hoe ze met een onbekende man die ze zelf uit het publiek had geplukt, een opdracht mee kreeg die ze samen moesten vervullen in de omliggende straten. Het leek heel intrigerend, maar omdat we een andere voorstelling in het Coyendanspark wilden zien, en mijn zoon een vriendje van op school wou spreken, gingen we voor het einde weg.


"Le P.U.F.: Produit Utile Aux Festivaliers" van Cirkatomik was een erg grappige parodie op de marktkramer die allerlei nuttige gadgets verkoopt. De twee Franse heren hadden voor alle ongemakken op festivals en evenementen de passende attributen, die ze aanprezen met veel zwier en humor: hakjes om over de grote persoon voor je in het publiek te kunnen kijken, een parapluhulpstuk zodat je bij regen het zicht van de mens achter je niet langer hindert, een censuurhelm voor als er dingen te zien zijn in de voorstelling die niet geschikt zijn voor je kind, een schouw om te verhinderen dat niet-rokers last hebben van je sigarettenrook,...


Op het Laurentplein, tijdens de Gentse Feesten omgedoopt tot Luisterplein, pikten we (een deel van) het concert van Jonas Winterland mee. Ik schreef al eerder over zijn debuutalbum en over zijn optreden op de Gentse Feesten in 2013. Intussen kan hij putten uit twee albums en hij had ook een celliste en een pianist meegebracht die sommige nummers wat meer kracht, variatie en diepte meegaven. Zijn teksten zijn nog steeds helder, poëtisch, ontroerend en zelden vrolijk, maar een mooi concert levert dat wel op. Het meisje uit het lied, over de vrouwen uit liedjes zoals Mia, Suzy en Irene, werd opgedragen aan Luc De Vos.
Jammer dat de lichttechnicus een grote voorliefde heeft voor blauw licht, waardoor ik geen mooiere foto's kon maken...


Zoals de voorbije jaren werd het traditioneel vuurwerk (meestal op de nationale feestdag, nu al enkele dagen vroeger) georganiseerd door MiraMiro. CBF Pyrotechnics verzorgden het vuurwerkgedeelte terwijl de soundtrack speciaal voor de gelegenheid geschreven was door Compact Disk Dummies, het jonge Westvlaamse duo dat Humo's Rock Rally won in 2012 en die ik live zag (en zelfs interviewde) in Haacht, zoals je hier kan lezen. Het vuurwerk zelf was spectaculair, de muziek was goed en de symbiose tussen beiden haast perfect. Geen wonder dus dat mijn zoon zéér onder de indruk was van deze voorstelling die de titel "Hanabi" meekreeg en er maar niet kon over ophouden onderweg naar huis...


Fragment uit "Hanabi"

19 juli 2015

Gentse Feesten: dag 2


Op de tweede dag van de Gentse Feesten werden we vooral gecharmeerd door enkele voorstellingen op MiraMiro. 


Vroeg in de namiddag al waren er de onconventionele clowns van Tony Clifton Circus uit Italië met "Rubbish rabbit". Drie niet als dusdanig meteen herkenbare clowns werden vergezeld van een vertaler, die hun Engels vertaalde naar het Nederlands ten behoeve van het publiek. Ook met zijn rol werd gedold (clown: "...and the stupid translator" vertaler (half verbouwereerd): "...en euh ik"). Ze kondigden hun act aan als een verzameling grappen en grollen die ze als kind al altijd hadden willen doen, maar nooit mochten en in hoog tempo kwamen inderdaad die dingen aan bod die je zelf als kind eigenlijk ook graag eens had gedaan: gooien naar mensen met een gigantisch knuffelkonijn, op die knuffel springen, dingen laten ontploffen (ananas, Barbie,...), met eieren gooien en tennissen, borden stukgooien op de grond,... Met een in tweeën gekapte vis en een in brand gestoken, half ontplofte, in stukken gehakte Barbie maakten ze "the most popular Barbie ever": zeemeerminbarbie. In de grote finale keerden ze de rollen van de scheerschuimtaart om en bekogelden iemand uit het publiek. Deze voorstelling is nog elke avond tot en met woensdag te zien op het Spaanskasteelplein, het is zeker een aanrader.



Fragment uit "Rubbish rabbit" van Tony Clifton Circus


 

Een andere leuke voorstelling in het Coyendanspark is "Tricycles and the little red riding hoods" van het Nederlandse Firmakodde. Vijf kinderen mogen met driewielers racen tegen elkaar. Die worden aangedreven door elektromotoren die hun energie halen uit het geschreeuw en gegil van de bestuurders in een conservenblikje dat als micro voor hun mond hangt, bevestigd aan hun rode helm. Wie het hardst schreeuwt en gilt, rijdt het snelst en wint de race. Bovendien wordt alles fantastisch aan elkaar gepraat en ingekleed.


Van een heel andere orde is de voorstelling "Transports Exceptionnels" van het Franse Beau Geste. Op prachtige operamuziek dansen een man en een graafmachine een duo-choreografie met acrobatie en elegantie. Het ziet er allemaal behoorlijk indrukwekkend uit.


Fragment uit "Transports Exceptionnels" van Beau Geste


Eerder in de namiddag gingen we ook naar het concert van Onrust in de Consouling Store. De split-cassette van Onrust en Monnik werd er voorgesteld (je kan die hier beluisteren). Onrust is een jonge vrouw die met een Venetiaans maskertje aan knoppen stond te draaien en haar apparatuur stond te bedienen. Hoezeer ik de muziek zelf wel kan pruimen, aan dit optreden viel jammer genoeg niet zo veel te zien, omdat de interactie met het publiek beperkt bleef tot heel af en toe eens iemand straks aankijken gedurende enkele seconden, en verder werden knopjes ingedrukt of omgedraaid.

31 juli 2013

Vama Veche: Astronaute + Spookhuisje


Dinsdag mocht Astronaute (de naam waaronder Myrthe Luyten, die ook meespeelde op het album van Mad About Mountains, zelf muziek maakt) de tweede dag van het fijne, gratis festival Vama Veche in Brugge openen. Ze deed dat helemaal alleen met gitaar, om haar fluisterfolk te brengen. Nu vind ik zo'n term eigenlijk zelf een beetje bij het haar getrokken, maar het blijft natuurlijk wel zo dat de rustige folkliedjes die ze brengt, zich vooral niet opdringen en heel vriendelijk en beleefd bij je oor komen aankloppen. Astronaute staat op het punt een eerste EP op te nemen en trakteerde ons op een selectie oudere en nieuwe liedjes. Hoogtepunt bleef toch In the cold of the sleeping alone, met een erg sterke melodie. Ook de nieuwere songs, zoals Lioness en Lighthouse (dat Myrthes obsessie met de zee vorm geeft), wisten te overtuigen. Jammer dat er zo weinig volk was op het vroege namiddaguur (al zal het weer daar ook wel voor iets tussengezeten hebben).


In het Astridpark, waar Vama Veche doorgaat, zijn enkele kunstopstellingen. Met één ervan had ik toch wel wat moeite. In een door hekken afgebakende ruimte zit een familie "marginalen", gespeeld door jonge acteurs, die "je zeker niet mag voederen". Nu begrijp ik dat je zo'n performance kan gebruiken als kunst om mensen bewust te maken van iets of hen een spiegel voor te houden, maar de manier waarop de acteurs gewoon een hoop clichés op elkaar gooiden (zoals de blikjes Cara Pils in een schelpvormig zwembadje in de "living"), lijkt me enkel clichébevestigend te werken en leert mensen niets bij over zichzelf of over mensen aan de rand van de maatschappij. In feite is het even erg als uitlachtelevisie en als het laten opdraven van Boer Charel op VTM.


's Avonds speelde Spookhuisje een set op het podium onder de tent. U kan hier lezen wat ik vind van het debuutalbum, en live klinken de instrumentale nummers een stuk potenter en dan blijkt de lengte niet langer een belemmering. De drums en bas zorgen samen voor een repetitieve, stevige fundering waaroverheen de gitarist kan improviseren, rondstuiteren, kronkelen, virtuoos zijn melodieën mag leggen. Spookhuisje klinkt dan bij momenten hypnotiserend, en weet de hele set lang te boeien. Wat ik te zien kreeg, was dan ook een echt sterk optreden, verrassend sterk zelfs. Het hele album werd gespeeld, en hoogtepunten waren zeker Dune boogie, Darth entrance en Palm tree tattoo.




 

Darth entrance (live at Vama Veche, 30/7/13)

29 juli 2013

Gentse Feesten 2013 - dag 9

Het was zondag de laatste dag van het Internationaal Puppetbuskersfestival én van Miramiro, dus pikten we daar nog snel wat voorstellingen mee. Op MiraMiro zagen we de erg leuke voorstelling Le Cirque Démocratique de la Belgique van Cie. Pol & Freddy, waarin een drietal jonge mannen jongleer- en andere circusacts koppelde aan een systeem van rechtstreekse democratie met het publiek. Er waren immers gele en rode kaartjes uitgedeeld, waarmee de toeschouwers konden stemmen, met telkens keuze uit 2 opties. Behalve dat het een aangename rode draad doorheen de voorstelling vormde, liet het eigenlijk ook zien dat democratie helemaal niet zo eenvoudig is als het lijkt en dat manipulatie makkelijk is, door de keuze van de vragen, door beïnvloeding, door hoe omgegaan wordt met de uitslag,... Het bleek een erg grappige, meeslepende en enthousiasmerende vertoning, zoals we die graag zien dus.



Nadat we de prijsuitreiking van het Internationaal Puppetbuskersfestival hadden meegemaakt, bleek het toeval net de winnende voorstelling als laatste -na de prijsuitreiking- geprogrammeerd te hebben.Les funestes épousailles de Don Cristobal van Cie Pelele is een prachtige voorstelling over Don Cristobal die droomt over een vrouw, op zoek gaat en trouwt met diverse vrouwen die toch niet blijken te zijn wat hij ervan had verwacht. Hij probeert zelfs de dood te slim af te zijn. Naast het podium zat één van de speelsters live alle muziek en geluidseffecten te doen. Ik heb natuurlijk niet alle andere genomineerden gezien, maar het leek me een verdiende winnaar.



Op het Luisterplein trad Nele Needs A Holiday op, de band rond Nele die u misschien kent van het afsluitend rubriekje in Iedereen beroemd. Nele brengt liedjes die heel erg dicht bij het leven staan, meer bepaald dat van haarzelf. Ze zingt over hoe het leven is voor een jonge vrouw die aantrekkelijk wil zijn, maar omringd is door knappere jongedames, die beroemd wil zijn, die de liefde wil ervaren met een grote L, maar van lief naar lief struikelt, of soms zelfs eenzaam zonder lief achterblijft. De teksten getuigen van zelfrelativering en (gespeelde) naïeviteit, soms zelfs door de woordkeuze in het Engels. Het is soms een haast kinderlijk eenvoudige en heldere taal die gebruikt wordt. Lange tijd had ik het gevoel te kijken en luisteren naar een soort vrouwelijke Clement Peerens. CPeX grossiert in "typische mannenmuziek" met achterstevoren gespeelde AC/DC-riffs en met macho teksten, en Nele Needs A Holiday kiest net voor poppier muziek die plukt uit een lange traditie, en haar teksten zijn wat ik me -als man- voorstel hoe gesprekken onder jonge meisjes gaan. De aanvankelijke charme lijkt een beetje de achillespees van deze band, maar toen groeiden ze in het optreden en kregen we ook echt heel goeie nummers te horen, waardoor Nele alsnog wist te overtuigen. Deze dame heeft meer in haar mars dan een eerste blik en luisterbeurt laten vermoeden.


Tot slot gingen we nog naar Jonas Winterland in de Spiegeltent. Dat bleek een ideale plaats om naar de liedjes van deze jongeman te luisteren. Zijn album, Mensen zijn gemaakt van dun papier, wist mij dit voorjaar al te overtuigen, en ook live is dit prima muziek. Enkel zichzelf begeleidend op de gitaar, zong hij zowel songs van die plaat als enkele nieuwe liedjes (sommige zelfs in première). Het publiek luisterde verrassend stil, waar hij erg blij om was en wat zijn liedjes ook verdienen. 

Setlist:
  1. Ogen dicht
  2. De figurant
  3. Laura
  4. Onder vreemde wolken
  5. De zwaartekracht
  6. Ik hou je warm
  7. Altijd halverwege
  8. Naar het licht
  9. Mensen zijn gemaakt van dun papier
Bis:
  1. Moeders van morgen
  2. Wie ik ben of hoe ik heet

 

26 juli 2013

Gentse Feesten 2013 - dag 6

In de namiddag ging ik met mijn zoon naar het pas gestarte MiraMiro. Net als elk jaar stond er een interactieve installatie op de Sint-Baafssite waar kinderen (en volwassenen) allerlei spelletjes kunnen spelen op door Spanjaarden ineengeknutselde eenvoudige en soms ook wel wat complexere constructies. Niet altijd is even duidelijk wat precies de bedoeling is, maar de bereidwillige ontwerpers houden in de gaten waar het wat stroef loopt en komen dan tonen en met eenvoudig Engels een beetje uitleggen wat je moet doen.


We pikten, voor het eerst onvoorbereid wegens nog geen programmaboekje, ook een voorstelling mee. Ruim op voorhand hadden we een plekje vooraan weten te veroveren, maar jammer genoeg ging het om moderne dans, en laat dat nu nét iets zijn waar ik niks mee heb. 


Daarna gingen we richting het Sint-Baafsdorp waar uit oude meubelen autootjes waren gemaakt die je zelf moet voortduwen. De zoon wou er niet in, maar er wel naar kijken. En we namen meteen ook een kijkje in het minimuseum met ineengeknustelde jukeboxen die met een knopje te bedienen waren. Ze zagen er niet alleen intrigerend uit, er kwamen ook nog eens vaak verrassende melodietjes uit...



's Avonds toog ik naar Boomtown. Een korte tussenstop bij Sint-Jacobs leverde een flard Mister And Mississippi op, die echter te lauw klonken om echt te boeien (zelfs hun cover van Get lucky klonk alsof ze er zelf niet in geloofden dat de hele nacht opblijven iets zou opleveren).
Op de Kouter stond Dez Mona al het beste van zichzelf te geven. Stel u daar vooral een theatrale set bij voor, want voor minder doet deze band het blijkbaar niet. Je hoort dat er best wel goeie songs tussen zitten, maar waarom alles zo vet aangezet moet worden, is me een raadsel. Bij momenten leken ze zich Led Zeppelin te wanen, al eindigden ze dichter bij Guild Of Stags, een Nederlandse band die ik op Vestrock aan het werk had gezien.


In de tent volgde de aangename verrassing genaamd BRNS (spreek uit: Brains). Met twee drummers dreef hun sound vooral op de percussie, waardoor These New Puritans niet veraf leken. BRNS laat Brussel klinken als een verpauperde Britse industriestad, herinnert me daardoor ook aan Public Service Broadcasting en Clock Opera. Tegelijk hoor ik er flarden Great Mountain Fire in, nog een andere Brusselse band die me weet te bekoren. De plankenvloer in de tent geeft ruim mee, zodat we bijna de lucht invlogen (letterlijk!) op de opzwepende muziek van BRNS. Halfweg zat er met Deathbed al een hoogtepunt en vlak voor het eind speelden ze ook nog een zeer enthousiast ontvangen, fantastisch Mexico. Live klinken ze alvast een stuk spannender en strakker en energieker dan op plaat, dus ook dit is vanaf nu een blindelings te volgen concerttip.


Op het hoofdpodium begon meteen erna Efterklang aan hun set. De Denen maken rijk gearrangeerde droommuziek en de netjes in pak gehesen frontman zag er erg zondags uit. In een song als The ghost (met een geweldige videoclip trouwens) hoor je ook live dat heel veel details verwerkt zitten en dat de song goed opgebouwd is. Jammer genoeg slaagden ze er live te weinig in me bij de kraag te vatten en bleef vooral het gevoel over dat dit thuis met een koptelefoon en zonder ruis van omstaanders, wanneer je de details ten volle kan waarderen, nog het best tot zijn recht komt.


Onderweg naar huis zagen we nog heel even dat aan de Portus Ganda een leuke openluchtcinema die deel uitmaakt van MiraMiro. Er draaide net iets van Charlie Chaplin. Misschien moet ik één van de komende avond eens komen kijken nog...


22 juli 2013

Gentse Feesten 2013 - dag 2

Het was erg warm gisteren, en dat heb ik geweten. Het werd niet meteen een topdag, door die hitte en felle zon. 's Namiddags begon nog rustig, met een bezoekje aan het ambachtenmarktje aan het Geraard De Duivelsteen, de tweehandsboekenmarkt aan de Recollettenlei en de prondelmarkt aan Sint-Jacobs. Daar vond ik trouwens deze prachtige oude 33-toerenplaat (in kleiner formaat dan normaal, zoals ik al eerder eens op een rommelmarkt één vond met klassieke muziek):


De plaat bevat allerlei (soms wat schunnige) kermisliedjes, zoals Overal waar de meisjes zijn, Charlowieke, mijne vogel is gaan vliegen en 'k Heb een bloemeke geplukt.
De zon noopte me echter naar huis, want ik voelde me echt niet goed. Gelukkig kwam ik er later op de avond weer door, en zo trokken we naar het Luisterplein (François Laurentplein) voor De Held, een artiest die me door enkele Twitterlimburgers was aangeraden ooit... Jo Jacobs had Gaetan Vandewoude, van Isbells, meegebracht. Zijn muziek werd aangekondigd als slaapkamermuziek. Eerlijk? Ik was er niet zo weg van... Het kabbelde allemaal iets te zacht voort, en hoewel de liedjes niet slecht waren, kon ik maar matig bekoord worden. Of het moest zijn dat het nog allemaal een gevolg was van de hitte...



In de Spiegeltent in het Baudelopark trad Pauwel De Meyer op met zijn band. Ook hij was me nog niet zo goed bekend, maar kreeg ik ooit als tip van een huiskamerconcertorganisator. Hij startte zijn set met wat vertraging, om niet teveel gestoord te worden door het nabije vuurwerk. De eerste liedjes bracht hij solo, met zang, gitaar en mondharmonica (o.m. I don't think so), waarna zijn band hem bijtrad. Ook voor Pauwel De Meyer gold dat het lang niet slecht was (hij was trouwens een stuk beter dan De Held), en toch werd ik er niet helemaal door meegesleept. Hij speelde vooral nummers uit zijn album (o.a. Two feet on the ground was meer dan aardig), en ook een nieuw nummer.




Tussendoor hadden we nog onder meer Joni Sheila zien busken, een stukje meegepikt van de Backseat Boppers voor Radio Modern onder de stadshal en wat straatanimatie gezien van Trashbattery.