Posts tonen met het label compilatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label compilatie. Alle posts tonen

31 oktober 2026

Twintig parels per maand: oktober 2026


Dit is de selectie van twintig parels van deze maand:

1. The bomb (These sounds fall into my mind) - The Bucketheads: we starten deze maand met een leuke dance-hit van een team rond DJ en producer Kenny Dope
2. Groove is in the heart - Deee-Lite: ik zag op Instagram een filmpje dat uitlegt hoe deze hit uit 1990 eigenlijk opgebouwd werd uit maar liefst 9 andere songs of geluidsfragmenten waaronder Bring down the birds (Herbie Hancock), Get up (Vernon Birch), Right on (Ray Barretta), The art of belly dancing (Bel-Sha-Zaar) en een filmfragment met Billy Preston. 
3. Pretend we're dead - L7: een grungehit van de nog steeds actieve punkrockband uit Los Angeles. 
4. Lump - The Presidents Of The United States Of America: dit trio had een titelloze plaat die het heel goed deed waarna ze al heel snel de vergetelheid indoken. Maar die ene plaat was wel écht goed!
5. Computer cowboy - Neil Young: begin jaren 80 werkte Neil Young voor zijn zoon (die cerebrale parese of hersenverlamming had) een therapie-programma uit via muziek om op die manier contact te krijgen met zijn hem.  Hij kon immers niet praten. Eerst vloeide Re-ac-tor daaruit voort maar het tweede album, waaraan hij nog begon met zijn begeleidingsband Crazy Horse, werd ineens een hele ommezwaai in zijn oeuvre, omdat hij -geïnspireerd door Kraftwerk- met allerlei synthesizers en vocoders ging werken. Uit die plaat, Trans, kom dit nummer dat ik leerde kennen dankzij de versie die LeNoise speelden in Ronse eerder deze maand (zie dit concertverslag).
6. Paranoimia - The Art Of Noise: de elektronische avant-garde groep maakte vooral instrumentale songs (hoewel hun hit Kiss een cover is van een song van Prince). Ze gebruikten vooral samples, een nieuwe manier toen van muziek maken. Hun bekendste lid was wellicht Trevor Horn, die we ook kennen als muzikant bij Yes en The Bubbles en als producer van o.a. Frankie Goes To Hollywood, Pet Shop  Boys, Seal, Belle & Sebastian, Spandau Ballet en Clannad.
7. Chase - Giorgio Moroder: deze Italiaanse producer en componist is één van de pioniers van de synthesizermuziek en disco, met onder meer deze hit en samenwerkingen met Donna Summer.
8. Dreams never end - New Order: dit nummer staat op hun debuutalbum Movement waarop ze het geluid van Joy Division (waar ze uit groeiden na de dood van Ian Curtis) verderzetten.
9. Tragedy >for you< - Front242: dit is het lied waarmee ik deze Belgische pioniers van EBM (electronic body music) leerde kennen, op een samplet van het label Play It Again Sam.
10. Goldfinger 1981 - Die Krupps: nog meer EBM,  uit Duitsland. Hen leerde ik ooit kennen door hun eigenzinnig tribute aan Metallica, een EP vol covers van de Amerikanen.
11. Final countdown - Laibach: deze controversiële Sloveense band maakt nog steeds muziek op het kruispunt van EBM, industrial, avant-garde en andere elektronische genres. Dit is een cover van de grote hit van de Zweedse metalgroep Europe.
12. Happiness is within sight - Annelies Monseré: deze Gentse muzikante en zangeres zag ik ooit optreden in een verlaten kerk en sindsdien tracht ik haar muzikaal pad verder te blijven volgen. Dit vind ik één van haar mooiste nummers.
13. Swans - Rivulets: het bijzondere label Erased Tapes heeft een nieuwsbrief waarop ik geabonneerd ben en die me regelmatig op de hoogte houdt van muzikanten die vaak maar niet alleen in de hoek van neoklassiek terug te vinden zijn, zoals Nils Frahm en deze Rivulets.
14. Pilot - Under Byen: na mijn scheiding besloot ik op een emotioneel dieptepunt om meer voor mezelf te zorgen en daar hoorde het bezoeken van concerten ook bij. Under Byen was één van de eerste groepen die ik live aan het werk zag (in het voorprogramma van Get Well Soon, zoals je hier kan lezen). De Denen veroverden met het album Samme stof som stof voor altijd een plek in mijn hart. Die concertbezoeken leidden uiteindelijke tot recensies op mijn blog en mijn jarenlange medewerking aan Indiestyle.
15. What's another year - Johan: de Nederlandse band is hier niet zo bekend maar best goed. 
16. Organ donor - Lefties Soul Connection: dit nummer kende ik vooral als het origineel van DJ Shadow, maar deze Amsterdamse funkband zet hier ook een leuke cover neer, tien jaar na de release door DJ Shadow. 
17. Your teeth in my neck - Roots Radics: Jamaïcaanse reggae van de nog steeds actieve band.
18. Nosferatu - Blue Öyster Cult: en als we het dan toch over vampieren hebben, de originele vampier is natuurlijk Dracula of Nosferatu, hier bezongen door Blue Öyster Cult in 1977
19. This must be the place (Naïeve melody) - Talking Heads: tijdens zijn recentste tournee bracht David Byrne een prachtige versie van deze mooie song.
20. When it's cold I'd like to die - Moby: eindigen doen we deze maand met een recente ontdekking voor mij, deze prachtsong van Moby, uit 1995. Hij werd opnieuw bekend bij een groter publiek dankzij de soundtrack voor de Netflix-serie Stranger things.

Beluister hieronder de volledige playlist:  

29 september 2026

Twintig parels per maand: september 2026


Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: 

31 augustus 2026

Twintig parels per maand: augustus 2026


Dit is de selectie van deze maand:

1. Lucky now - Ryan Adams: wat een verschil maakt één letter. Niet Bryan maar Ryan Adams is een vaak gedraaide favoriet, die soms verrassende maar vrijwel altijd steengoeie albums afleverde.
2. Walking after you - Foo Fighters: dit mooie nummer komt uit hun tweede plaat, in 1997.
3. Hey, that's no way to say goodbye - Leonard Cohen: deze mooie song leerde ik kennen via de cover door Ian McCulloch op I'm your fan: the songs of Leonard Cohen. Het leidde me naar het origineel, dat nog mooier is.
4. Walk unafraid - First Aid Kit: First Aid Kit kent iedereen van My silver lining, maar de band heeft zoveel mooie platen en deze bijdrage aan de soundtrack van de film Wild is zeker ook de moeite.
5. Roads - Portishead: het debuut van Portishead, waar dit lied op terug te vinden is, was één van de mijlpalen die het ontstaan van triphop markeren en blijft een klassieker.
6. Didn't cha know - Erykah Badu: ooit won ik een kaart voor Gent Jazz en daar zag ik Erykah Badu. Hoewel R&B niet meteen mijn favoriet genre is, was ik onder de indruk van de présence van deze dame en de manier waarop ze haar nummers bracht.
7. The light -  Common: de laatste tijd probeer ik me wat meer te verdiepen in J Dilla, de producer van dit nummer. Ik kocht het boek Dilla time en luister de laatste tijd af en toe naar zijn plaat Donuts. Deze song van Common is een mooi voorbeeld van de manier waarop hij hiphopartiesten naar een hoger niveau tilde. 
8. Ms. Fat Booty - Mos Def: Black on both sides, het solo-album van Mos Def, die ik ervoor al had leren kennen van zijn samenwerking met Taleb Kweli, is één van de mooiste hiphopplaten uit mijn ruime vinylcollectie.
9. What it is - Busta Rhymes featuring Kelis: de herkenbare stem van Busta Rhymes wordt hier gecombineerd met vrouwelijke vocalen van Kelis.
10. Blue days, black nights - The Crickets: dit was de band van Buddy Holly, die na zijn dood in diverse samenstellingen nog doorging tot 2016. Dit komt uit de concertregistratie The Crickets and their buddies, hun laatste optreden, en op deze song speelt John Prine mee
11. Egg & daughter nite, Lincoln Nebraska, 1967 (Crazy bone) - John Prine: en diezelde John Prine horen we hier uit zijn eigen album The tree of forgiveness, zijn allerlaatste studioplaat (uit 2018). Ik raad iedereen van harte ook Souvenirs aan, waarop hij in 2000 nieuwe versies opnam van songs uit zijn vroegste periode (begin jaren zeventig).
12. Don't take her (She's all I got) - Swamp Dogg: deze song behandelt hetzelfde thema als Jolene van de net overleden Dolly Parton, maar is natuurlijk minder bekend (maar niettemin ook zeer de moeite waard).
13. Cat's in the cradle - Harry Chapin: iedereen van mijn generatie kent dit nummer eerst en vooral van de cover door Ugly Kid Joe maar dit is het origineel uit 1974.
14. Star of Bethlehem - Emmylou Harris and Neil Young: mooie samenwerking van twee grootheden en helden van mij.
15. Night of the iguana - Joni Mitchell: ik keek de voorbije weken op Netflix naar het derde seizoen van After life, de mooie reeks van Ricky Gervais over verlies en rouw. De overleden vrouw van hoofdpersonage Tony was een grote fan van Joni Mitchell en dit nummer is één van de vele illustraties waarom dat terecht zo is (ook voor vele niet-fictieve personen).
16. The orchids - Psychic TV: Psychic TV is een experimenteel video- en muziekcollectief dat ontstond uit de as van Throbbing Gristle en een hele reeks samenwerking aanging met artiesten die nog steeds tot de créme de la créme behoren van de meer experimentele muziekscene van de laatste vijf decennia. 
17. Age of consent - New Order: deze band is natuurlijk vooral bekend van Blue Monday en zou heel wat meer aandacht mogen krijgen voor de andere songs die ze maakten, zoals deze.
18. I luv u - Dizzee Rascal: deze Britse rapper wordt vaak als een pionier van grime beschouwd.
19. Happiness (The Magician remix) - Sam Sparro: dit is één van de succesrijke remixes die The Magician (een DJ uit Namur) maakte, zoals ook I follow rivers van Lykke Li.
20. Hello - Martin Solveig: meer nog dan met de song zelf wist de Franse DJ Martin Solveig me te charmeren met de video voor deze song, met een leuke gastrol voor Novak Djokovic.

Beluister hieronder de twintig parels van deze maand: 

28 juni 2026

Twintig parels per maand: juni 2026


Mijn voornemen om terug elke maand twintig muzikale parels te posten in een afspeellijst, is gigantisch mislukt tot op heden. Edoch, vandaag presenteer ik mijn selectie van deze maand:

1. Ditch - The Jon Spencer Blues Explosion: uit hun fantastische plaat Orange
2. United states of whatever - Liam Lynch: dit nummer vond ik toen echt het anthem voor die jonge generatie (toch zeker in de VS)
3. Spinal meningitis (got me down) - Ween: het album Chocolate and cheese blijft mijn favoriet Ween-album met soms bizarre songs zoals deze over hersenontsteking
4. D-I-V-O-R-C-E - Tammy Wynette: het was in 1968, toen Tammy Wynette, erg gedurfd om een country-song uit te brengen rond dit thema
5. Everybody wants to go to heaven - Loretta Lynn: deze grote country-dame leerde ik kennen toen ze Van Lear rose uitbracht, een soort comebackplaat geproduceerd door Jack White (The White Stripes). Ook daarna maakt ze nog enkele mooie platen voor ze overleed in 2022
6. Caught out there - Kelis: de doorbraak voor Kelis bij ons
7. Kream - Izzy Azalea featuring Tyga: wat een geweldige bass in dit nummer
8. All of the lights - Kanye West featuring Rihanna: net zoals er een tijd was dat je Musk nog ongegeneerd een genie mocht vinden, was Kanye ooit in de eerste plaats een muzikale superster. Hier zingt Rihanna mee
9. River runs red - Life Of Agony: in de tweede helft van de jaren negentig verkochten ze bij het Gentse Music Mania vaak spotgoedkope verzamelaars van kleinere platenlabels en daar stond al eens een aangename verrassing tussen, zoals dit nummer uit het gelijknamig album van Life Of Agony, onlangs nog te zien op Graspop
10. Tales from the hard side - Biohazard: in diezelfde periode had ik ook al Biohazard leren kennen, die ik zelfs eens live zag op Pukkelpop. Dit komt uit State of the world address
11. Hurricane - Kyuss: tegenwoordig is Queens Of The Stone Age een grootheid die vrijwel iedereen kent maar dat gold nog niet voor Josh Hommes vorige band, Kyuss. Luister zeker eens naar het volledige album ...And the circus leaves town
12. When the circus comes - Los Lobos: hun grootste succes kenden ze natuurlijk met hun covers van Ritchie Valens voor de biopic over de muzikant. Helaas blijven ze onderschat en verder onbekend bij de meeste mensen 
13. (Hey baby) Que paso - Texas Tornados: een streepje texmex gaat er altijd wel in
14. Inspiracion - Calexico: ook de Amerikanen van Calexico integreren Mexicaanse muziek in hun oeuvre
15. This corrosion - Lambchop: deze trage cover van The Sisters Of Mercy door de band rond Kurt Wagner, wiens zang je meteen herkent, is voor mij zoveel beter dan het origineel (dat nochtans ook niet slecht is)
16. Marijuana, the devil flower - Johnny Price: over deze artiest vond ik geen informatie, het nummer vond ik terug op de compilatieplaat Hillbillies in hell: select curios from the Dank Hayseed dungeon, vol. 1 (ook bekend als Hillbillies in hell: country music's tormented testament 1952-1974)
17. Little miss teardrop - Larry Phillipson & Larry Lee Trio: Larry Phillipson is de Larry Lee uit de naam van zijn groep, onder die naam nam hij in de jaren vijftig vooral rockabilly op. Hij overleed in 2018 en bracht tot halfweg de jaren zeventig muziek uit.
18. Flightline - Rue Royale: deze sympatieke band zag ik enkele malen in huiskamers in Gent optreden én in de Botanique, gelegen ín de... Rue Royale in Brussel
19. Are you there? - Luke Slater: bij het doornemen van het programma van de Gentse Feesten was ik blij verrast te zien dat ook hij komt optreden in de stad waar ik bijna heel mijn leven woonde
20. Chicago indian - System 7: System 7 heeft net een nieuwe plaat uit, die ik hier besprak enkele dagen geleden, dit is een ouder nummer (uit 1996) 

Beluister de afspeellijst hieronder: 

29 april 2026

Twintig parels per maand: april 2026

 


Ook deze maand heb ik weer twintig parels uitgekozen en in een playlist gegoten. Hopelijk ontdekken jullie weer enkele nieuwigheden en/of verheugen jullie zich op het terughoren van een leuke song die je al een beetje vergeten was. Dit zijn ze:

1. Why why why - Joe Jackson: nu Joe Jackson een nieuwe plaat uit heeft (die ik hier besprak), grijp ik ook nog graag eens terug naar deze opener van zijn vorige album, uit 2023.
2. What can I say - Boz Scaggs: ooit werden in Humo de platen opgelijst die de jaren 70 definieerden volgens de redactie en daartussen stond ook Silk degrees van deze Boz Scaggs. Toen ik de plaat even later tweedehands op vinyl vond, schafte ik ze me blindelings aan. Soms is de muziek iets te glad naar mijn smaak maar globaal genomen blijft het album nog net aan de goeie kant van de grens.
3. In the cloud forest - Andy Summers & Robert Fripp: een samenwerking tussen The Police-gitarist Andy Summers en de begenadigde King Crimson-gitarist Robert Fripp, dat moet wel goed zijn.
4. Rollercoaster - The Grid: ook dance-duo The Grid maakte ooit een plaat samen met Robert Fripp, maar ik koos voor één van de singles uit hun succesvolste plaat, Evolver, die destijds een aangename verrassing bleek.
5. Bentley's gonna sort you out - Bentley Rhytm Ace: één van de interessante dance-labels uit de jaren 90 was Skint, waarop het debuut van dit dance-duo in 1997 verscheen.
6. Everything is under control - Coldcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd: niet alles wat Coldcut maakt, vind ik goed maar de band experimenteert wel volop met allerlei geluidscollages en weet steevast ook gastmuzikanten te verleiden tot een samenwerking, wat toch een hele reeks geweldige singles heeft opgeleverd, waaronder deze.
7. Home - Stuurbaard Bakkebaard: soms is de bandnaam voldoende om mijn nieuwsgierigheid op te wekken en zo geschiedde met deze Nederlandse band
8. City - Flying Horseman: de Antwerpse band rond Bert Dockx maakte een schitterende plaat, City same city, waarvan dit de opener is.
9. Vaseline machine gun - Leo Kottke: Leo Kottke, het is zo'n naam die af en toe wel eens ergens opduikt, maar ik kende 's mans muziek niet en daar bracht ik met dit nummer alvast wat verandering in.
10. Either on or off the drugs - JPEGMAFIA: I lay down my life for you werd op enkele muzieksites die ik regelmatig in de gaten hou, genoemd tot één van de beste platen van 2024 en deze song kon me alvast bekoren.
11. Molasses - Earl Sweatshirt featuring RZA: wat goeie hiphop met Earl Sweatshirt en een gastbijdrage van RZA van de Wu-Tang Clan.
12. Fighting for equality - RZA & Ghostface Killah: en hier hebben we RZA terug met nog een Wu-Tang Clanlid.
13. I sit on acid - Lords Of Acid: new beat van Praga Khan en enkele anderen, een culthit zowel hier als in de VS (waar de band bijzonder populair was en is!).
14. Killing grounds - Front Line Assembly: van de new beat naar de industrial van deze Canadezen is maar een kleine stap.
15. It took the night to believe - Sunn O))): Sunn O))) heeft dit jaar weer een nieuw album uit dus haal ik met plezier dit nummer uit Black one (2005) nog eens boven.
16. Schizophrenia - Sonic Youth: met Sonic Youth zit je altijd goed. Dit komt uit hun plaat Sister.
17. Gentle on my mind - Bobbie Gentry & Glen Campbell: origineel een nummer van John Hartford uit 1967 en in de late jaren 60 meerdere keren gecoverd, onder meer door Glen Campbell (hier met Bobbie Gentry), Aretha Franklin en Dean Martin.
18. Just can't be - The Flying Burrito Brothers: de band waar Gram Parsons deel van uitmaakte.
19. The ballad of El Goodo - Big Star: uit het eerste album van Big Star, een groep die in 1971 opgericht werd door Alex Chilton en sinds de jaren 90 terug operationeel is (zij het zonder Chilton).
20. Ballad of Jed Clampett - Lester Flatt & The Nashville Grass: dit was ooit de openingstune van de Amerikaanse sitcom The Beverley Hillbillies, die liep van 1962 tot 1971. Jed Clampett is één van de personages.

Beluister de volledige playlist hieronder: 

15 april 2026

Help(2)


Picture: By War Child - https://music.apple.com/gb/album/help-2/1870313498, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=82189131


In 1995 werd het album Help uitgebracht als een liefdadigheidsplaat voor War Child, een organisatie die hulp bood (vooral aan kinderen) in door oorlog getroffen gebieden. Toen ging het in de eerste plaats om Bosnië-Herzegovina, dat in een bloedige oorlog die het uiteenvallen van Joegoslavië markeerde, zwaar getroffen werd. Die plaat bevatte songs van Britse en Ierse artiesten waarvan sommigen op de top van hun succes stonden en sommigen samenwerkten met onverwachte gasten: Oasis liet zich bijstaan door Kate Moss en Johnny Depp, KLF nam onder de naam One World Orchestra na 2 jaar stilte nog eens een song op en verder kon je je ook laven aan nummers van Sinéad O'Connor, The Stones Roses, Radiohead, Massive Attack,...
Nu is er Help(2) waarop een even indrukwekkend lijstje hedendaagse artiesten bijdragen. De aanleiding dit keer werd gevormd door de Israëlische oorlog/genocide in Gaza. Zonder hier verder in te willen gaan op die aanleiding, ga ik me vooral concentreren op de songs op deze plaat.
Eén van de verrassende hoogtepunt komt van Black Country, New Road met Strangers, een nummer dat opmerkelijk vertrouwd klinkt hoewel ik deze band eigenlijk alleen van naam en faam ken. Ik ben ook een grote fan van de cover van Universal soldier (van Donovan) die Depeche Mode hiervoor maakte. Ook Olivia Rodrigo brengt samen met Blur-gitarist Graham Coxon een indrukwekkende cover: The book of love van The Magnetic Fields. 
Dat Pulp in goede doen is viel al te horen op hun vorig jaar verschenen plaat More en wordt hier nog eens bevestigd met Begging for change. Fontaines D.C. weet een eigen draai te geven aan Black boys on mopeds, een politiek helaas nog steeds actueel nummer van Sinéad O'Connor. Ook Arooj Aftab en Beck verrassen met nog eens een cover van Lilac wine van Broadway-ster James Shelton (in navolging van o.a. Nina Simone, Jeff Buckley, Katie Melua, The Walkabouts en Dave Gahan met Soulsavers).
Alle songs overlopen zou ons te ver leiden dus moet hier volstaan dat er geen enkel zwak moment op deze plaat te vinden valt en dat alle bijdragers duidelijk hun best gedaan hebben. Dit album kopen is niet alleen goed voor uw oren, maar ook voor uw geweten. 

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via de site van War Child:

25 februari 2026

Gelezen (163)


Zwarte zomer - Tea Tupajic

Tea Tupajic overleefde de gruwel van Srebrenica, waar Serviërs in de jaren negentig de Nederlands soldaten van de VN-vredesmacht belegerden en alle Bosnische jongens en mannen vermoordden. Twintig jaar later sprak ze met meer dan honderd van de Dutchbat-veteranen en verwerkte hun verhalen niet alleen tot een toneelstuk maar ook tot dit boek, dat via doorgaans korte fragmenten uit het leven toen en nu van de Dutchbatters (samengeweven tot zes prototypische personages) de dagelijkse realiteit daar tastbaar maakt. Ze slaagt er in om "de banaliteit van het kwaad" dichtbij te brengen, de terloopsheid van de gruwelijke ontwikkelingen. Het boek confronteert omdat het de laffe houding van het Westen zo zichtbaar maakt in de kleinste details. 


Open ogen - Remco Campert

In de dichtbundel Open ogen uit 2018 kiest Remco Campert voor grote toegankelijkheid van zijn gedichten, met weinig moeilijke woorden, met vaak korte gedichten en met een vlotte leesbaarheid. Dat zorgt ervoor dat de gedichten over het geweld in de wereld (de aanslagen in Brussel, de Syrische burgeroorlog, de haat tegen vluchtelingen,...) des te harder binnenkomen. Ze zijn niet omfloerst, verhullen de gruwel niet (en tonen die ook niet exhibitionistisch en sensatiezoekend) en treffen ze zo raak dat zelfs de slechte verstaander begrijpt wat Campert wil zeggen. Aangrijpend is bijvoorbeeld het gedicht over dat jongentje (van die iconische foto) die dood op het strand ligt, een kleuter verongelukt bij de oversteek over de Middellandse Zee.
Tussen deze ogen openende gedichten onderzoekt Remco Campert ook in meerdere gedichten het wezen van de poëzie zelf, als een dichter die zijn eigen métier in de handen neemt, langs alle kanten bekijkt en zo de essentie ervan tracht terug te vinden.
Deze bundel is een erg mooie verzameling gedichten die ook wie niet thuis is in de poëzie, kan aanspreken. Zeker wanneer de actualiteit (van toen, maar helaas nog steeds actueel) het onderwerp vormt, raakt hij evengoed het hart van de niet-poëzielezer. 


Een visje bij de thee: drieëntwintig verhalen en achtenzestig versjes uit eenentwintig boeken - Annie M.G. Schmidt

Een visje bij de thee is een bundeling van 23 verhalen en 68 gedichten van de gevierde Nederlandse auteur Annie M.G. Schmidt, met wie iedereen van mijn generatie opgroeide, zelfs hier in Vlaanderen. En mensen als ik geven graag het stokje door aan de volgende generatie. Toen mijn kinderen klein waren, las ik voor uit de grote gedichtenbundel van haar, 's avonds voor het slapengaan. Willekeurige bladzijden werden gekozen en ik las voor, af en toe dezelfde gedichten (diegene die het meest succes hadden). Jip en Janneke en Pluk van de Petteflet, ook grote voorleesfavorieten in veel gezinnen, heb ik hen nooit gedeclameerd. Maar ik heb nog steeds dierbare herinneringen, zowel uit mijn eigen kindertijd als uit de hunne, aan die leuke gedichten.
Het was dus nostalgie die me dit boek in Nederland tweedehands liet kopen en nu het boek uit is, kan ik alleen maar eerlijk bekennen dat ik nog steeds enorm genoot van de losse verhaaltjes en de gedichten die in deze bloemlezing zijn samengebracht. Want hoewel ze voor kinderen bedoeld zijn, weten ze ook de volwassenen te bekoren. Er is natuurlijk die mooie speelse taal die Schmidt hanteert, vol grappige rijmen en hier en daar zelf verzonnen woorden. Maar inhoudelijk blijven de verhaaltjes die intussen ruim een halve eeuw oud zijn vaak verrassend fris. Zo vertelt Het fornuis moet weg! over een meisje dat timmervrouw wil worden en een jongentje huisman. Ze bevragen heel wat volwassenen en de één roept dat het niet kan omdat God het niet wil en de ander dat het niet kan omdat het tegen de natuur is, maar door samen met een volwassene logisch na te denken, komen ze tot het besluit dat iedereen best datgene doet wat hij of zij het liefste wil. Annie M.G. Schmidt schotelt die wijsheid niet zomaar voor, nee, ze beschrijft het denkproces van de kinderen en de volwassenen waarmee ze overleggen, en zo wordt het besluit ook voor kinderen goed en helder onderbouwd.
Annie M.G. Schmidt laat in al haar gedichten en haar verhaaltjes een grote liefde voor kinderen zien, waarbij ze soms de heersende normen (over braaf en stout, in die tijd) laat vertegenwoordigen door menselijke en dierlijke personages, maar soms ook gewoon het ondeugende dat in elk kind zit, ruimte geeft.
Soms hebben kinderen en zelfs volwassenen iemand nodig die beide polen in zulke mooie taal een plaats geeft, vroeger, vandaag en in de toekomst. 

In aanwezigheid van Schopenhauer - Michel Houellebecq

Als ik vergeten zou zijn waarom ik niet graag filosofie lees, dan weet ik het dankzij dit boek weer. Filosofie lezen vraagt een intellectuele inspanning die ik op zich wel bereid ben te leveren indien de opbouw zorgvuldig gebeurt zodat ik als lezer kan volgen, maar te vaak dient elk woord uitgebreid gedefinieerd te worden met weer nieuwe te definiëren woorden, zodat de draad algauw bedolven raakt onder een kluwen waar een kat staart noch kop noch eigen jongen in terugvindt.
Dat is helaas ook het geval in dit boek, dat uiteenvalt in twee delen. Er is immers eerst een uitgebreid voorwoord van de vertaler, Martin de Haan, dat ruwweg een derde van het boekje in beslag neemt. Hoewel ik graag de boeken van Michel Houellebecq heb gelezen, kreeg ik door dit voorwoord het gevoel me amper nog iets te herinneren van zijn romans. De vertaler probeert de evolutie in het denken van Houellebecq te schetsen van een fervente aanhanger van Schopenhauer en grote criticus van Wittgenstein tot positivist à la Comte en daarmee nuanceerder van Schopenhauers ideeën. Hij put hiervoor ruimschoots uit teksten van Houellebecq maar die zijn vaak zo ontdaan van de context van het verhaal waarin ze voorkomen (of de essasys) dat ze nauwelijks herinneringen oproepen aan waarover het boek ging waaruit ze komen.
Houellebecqs eigen tekst In aanwezigheid van Schopenhauer is wat dat betreft minder confronterend maar vertoont toch ook het euvel dat in mijn ogen zoveel Franse literatuur kenmerkt: het intellectuele spel (o.a. met de taal en met het denken) primeert te vaak over de inhoud. Dat euvel weet hij nochtans in zijn romans prima te vermijden, maar hier is het bij momenten moeilijk volgen voor lezers die zoals ik niet echt vertrouwd zijn met de werken van de filosofen zelf en enkel een synoptische kennis hebben van hun denkbeelden.
Gelukkig heeft Houellebecq ook in deze tekst nog steeds de volle beschikking over zijn kwaliteiten als schrijver en zijn perfect aanvoelen van wat ik een pre-postapocalyptische tijdsgeest zou durven noemen.  

19 februari 2026

Twintig parels per maand: februari 2026


We presenteren weer elke maand twintig lukraak gekozen parels en dit zijn de keuzes voor deze maand:

1.My girl - The Rolling Stones: de mij bekendste versie is natuurlijk die van The Temptations maar deze cover door de Stones mag er zeker ook zijn

2. I'm gonna be warm this winter - Connie Francis: eigenlijk een kerstliedje maar zo jolig en zo geldig voor de hele winter dat het ook nu nog kan

3. Materials made from the blood - Five Green Moons: de man achter Five Green Moons is Justin Robertson, een britse DJ die ons eerder al vermaakte als Lionrock (met o.a. de single Fire up the shoesaw). Dit komt uit de eerste plaat, Moon 1, uit 2024, die vorig jaar een opvolger kreeg in -zoals te verwachten- Moon 2

4. The heat - Jungle: dit komt uit de debuutplaat van de Londenaars

5. How can you luv me - Unknown Mortal Orchestra: een fantastisch futurisch gebouw siert de hoes van de titelloze plaat uit 2011 waaruit dit nummer komt

6. Bum bum bum - Cass McCombs: deze Californische singer-songwriter maakt nooit saaie, laat staan slechte platen, en is een favoriete metgezel in de auto

7. Sleeper car - Mike Reid & Joe Henry: de Amerikaan Joe Henry leerde ik kennen met het geweldige album Civilians. Naast zijn eigen platen produceerde hij ook meerdere platen van andere artiesten, waaronder 3 Grammy-winnaars. In september vorig jaar bracht hij samen met countryzanger Mike Reid Life and time uit

8. I don't wana disappear - Malcolm Holcombe & Iris DeMent: de in 2024 overleden Malcolm Holcombe zag ik ooit live in een muziekcafé in Haren (Brussel). Ik kocht er zijn toen recentste plaat en bleef hem altijd wel een beetje volgen. Hier brengt hij een mooi duet met Iris DeMent

9. 500 miles away from home - Bobby Bare: we keren nog eens terug naar de sixties met deze countryballad

10. Horror head - Curve: ik kocht Döppelganger van Curve na het zien van de fantastische hoes met allemaal uit elkaar gehaalde poppen en hoorde kort erna deze single daaruit meermaals op Studio Brussel. Deze band kende zijn hoogdagen in het begin van de jaren negentig en hield ermee op in 2005, na vijf albums. Eigenlijk vind ik enkel Döppelganger echt de moeite

11. Lunacy - Swans: met The seer wisten Swans mijn enthousiasme voor de band een serieuze boost te geven. Dit nummer daaruit durft op onverwachte momenten wel eens in mijn hoofd te gaan zitten als een bizarre oorworm.

12. Movie (never made) - Silver Mt. Zion: He has left us alone but shafts of light sometimes grace the corners of our room is één van die geweldige ontdekkingen ooit in de bib van Gent (toen die nog niet in De Krook zat). Ik leende het enkel en alleen op basis van de intrigerende hoes, want van de band had ik nog nooit gehoord. Intussen hebben ze al heel wat uiteenlopende bandnamen versleten maar hun muziek wist me telkens te bekoren

13. Old town road - Lil Nas X: in de VS zette dit hiphop-countrynummer de hele country-scene op zijn kop, waar puristen uiteraard schande spraken van de manier waarop Lil Nas X hun (wit) genre "besmette" met een toch wel erg zwarte subcultuur

14. Alors on danse (Dubdogz remix) - Stromae: de eerste hit van Stromae, maar hier in een remix door Dubdogz, een Braziliaans electronica-duo

15. Baddadan - Chase & Status: toen drum 'n bass in de vroege jaren negentig langzaam populairder werd, ging ik met heel veel plezier naar d&b-fuiven. Dat deed ik nog steeds toen vanaf 2003 Chase & Status hun plek veroverden en intussen groeiden ze uit tot één van de populairste artiesten binnen het genre, waarvan ik zelfs vermoed dat ook mijn stiefdochters met volle overtuiging staan te dansen op hun muziek

16. Teachers - Daft Punk: op debuut Homework staat ook deze ode aan al hun helden. De broers Dewaele brachten in 2005 een eigen versie uit op basis van hetzelfde idee en vernoemde hún helden (terug te vinden op Nite versions

17. Weight off - Kaytranada & Badbadnotgood: ik reviewde vroeger voor het online magazine Indiestyle. Eén van de (voor de rest vooral persoonlijke en gezondheids-) redenen waarom ik op een bepaald moment stopte, was dat ik merkte dat ik de voeling wat verloor met de evoluties binnen de alternatieve muziek. Ik reviewde voornamelijk nog artiesten en genres die ik al kende en waagde me amper nog aan nieuwere stromingen en artiesten, al bleef ik wel volgen wat mijn collega's zoal recenseerden en af en toe beluisterde ik dat ook. En zo ontdekte ik o.m. Kaytranada en Badbadnotgood, die op  dit nummer samenwerken

18. Life is sweet (Daft Punk remix) - The Chemical Brothers: op de soundtrack van de film Nowhere vind je deze versie van Life is sweet, een herwerking van een vroege single (uit debuut Exit planet dust) die hier onherkenbaar is

19. All is love - Karen O & The Kids: ook deze song komt uit een soundtrack, namelijk die van Where the wild things are. Karen O kan je ook kennen als zangeres van Yeah Yeah Yeahs

20. Keep slipping away - A Place To Bury Strangers: we eindigen met shoegaze van deze groep uit New York, die ik in 2012 live zag in De Kreun (tegenwoordig Wilde Westen) in Kortrijk

Beluister hieronder de volledige playlist: 

31 januari 2026

The Monkees


Voor wie The Monkees enkel kent van hun grootste hits (Last train to Clarksville, I'm a believer en Daydream believer) is de compilatie The A's, the B's and the Monkees een aangename verrassing. Deze dubbelaar laat zien dat de band toch wel meer te bieden heeft en in de tweede helft van de sixties mooie singles uitbracht.
The Monkees begonnen als een band die samengesteld werd voor de gelijknamige TV-serie. Bob Rafelson en Bert Schneider bedachten de groep voor een muzikale sitcom op NBC nadat een oorspronkelijk plan om de toen nog onbekende The Lovin' Spoonful te casten in duigen viel. In navolging van bands met verkeerd gespelde dierennamen (Beatles, Byrds) werd het uiteindelijk de eveneens fout gespelde Monkees. Ze werden erg succesvol met onder meer bovenstaande drie nummer 1-hits. Die zijn uiteraard ook terug te vinden hier.
Maar daarnaast biedt de compilatie een staalkaart van de diverse genres die de groep, die na een tijd zelf hun songs componeerden, ten berde bracht. Dat varieert van het vaudeville-achtige D.W. Washburn over het Beatle-esque Porpoise song (Theme from 'Heat') tot de country-stamper Good clean fun en het folky Listen to the band (hebben ze het hier over The Band?).
Deze verzameling van A- en B-kanten van de uitgebrachte singles is voor wie de band nog niet kende een fijne introductie en voor wie (zoals ik) eigenlijk enkel de hits kent, is het een verruiming van de horizon.

Je kan de compilatie hieronder beluisteren en hier kopen:

24 juli 2024

Eccentric soul: the Cuca label


In welke mate let u op het label waarop muziek verschijnt? Laat u zich daar soms door leiden om een album al dan niet te kopen, eventueel zelfs als u de band noch de muziek al kent? Heeft u favoriete labels?
Wat de major labels betreft, is er al bij al niet echt verschil: ze brengen allemaal zowel troep als steengoeie platen uit dus hun naam op de hoes zegt nog niets. Maar er zijn labels die, minstens een tijdlang, toonaangevend zijn en waarop dan vrijwel enkel bands uitgebracht worden die uw aandacht meer dan waard zijn. Ooit was Island Records zo'n standaard voor kwaliteit. Binnen de wereldmuziek is Realworld, het label van Peter Gabriel, dat nog steeds. Motown is wellicht het bekendste voorbeeld. In de jaren negentig en begin deze eeuw kon je op Mo'Wax en Ninjatune vertrouwen voor de betere alternatieve dance en Metalheadz, opgericht door Kemistry & Storm samen met Goldie, is tot op vandaag een toonaangevend label voor drum 'n bass. Voor rommelige indiebands moest je bij Matador of Domino Records zijn, hiphop kende met Death Row hoogdagen en recenter nog vind je de beste alternatieve rockgenres terug op Sacred Bones. Het zijn allemaal labels waar ik (op zijn minst gedurende een periode in mijn muzikale zoektochten) vrijwel blindelings platen van zou kopen.
Van het Cuca label had ik nog nooit gehoord maar de net verschenen verzamelaar Eccentric soul: the Cuca label brengt daar nu verandering in. En ik kan u alvast verklappen dat zowel mijn oren als mijn dansbenen enorm verheugd zijn met deze ontdekking. Cuca Records werd opgericht in 1959 in Sauk City (Wisconsin) en kende zijn hoogdagen in de jaren zestig. Begin jaren zeventig droogde de bron echter op. De specialiteit was overigens niet, zoals u misschien afleidt uit deze verzamelaar, soul maar polka en etnische muziek. Maar ook muzikanten uit de jazzscene, pop, rhythm 'n blues en folk konden er opnames maken. Meestal ging het dan om artiesten uit Wisconsin of omgeving.
Deze verzamelaar begint alvast met een klassiek klinkend vroeg soulnummer van Twiliters (Restless love). Ik hoor er echo's in van Sam Cooke (alleen al die stem!). Meer uptempo komen we uit bij I'll say "yes" van The Devilettes of I lost my job (and I've got to find another) van Supreme Four. Verspreid over deze compilatie vind je de prachtigste pareltjes, zoals Ten thousand years (Harvey Scales and The Seven Sounds), het slepende My man lives (Betty Moorer), het licht psychedelische She's gone (Step By Step) of Tribute to Jimi Hendrix (The Fabulous Troubadores en Rex Swanigan).

Als u nog niet overtuigd bent, kunt u hieronder alvast de hele compilatie beluisteren en ze is hier te koop of hier via de Bandcamp-pagina:

22 maart 2024

Heuvels en bergen


Eén van de aantrekkelijke aspecten van in Ronse wonen is (of zal zijn, eens ik weer beter ben en kan wandelen en fietsen in de omgeving) het landschap. Midden in de Vlaamse Ardennen heb je hier enkele "bergen" (heuvels eigenlijk) die bekendheid genieten en die adembenemende uitzichten opleveren: de Kanarieberg (waar het Muziekbos ligt), de Kruisberg en de Hotond (beiden bekend van de Vlaamse voorjaarsklassiekers waarvan er meerdere deze stad aandoen).
Maar wat is nu het verschil tussen heuvels en bergen? Het is een vraag die me intrigeert sinds ik de film (die ik overigens nog nooit zag, maar waarvan de titel me aanspreekt) The Englishman who went up a hill but came down a mountain leerde kennen. En wat opzoekwerk leerde me dat er eigenlijk geen vaststaande definitie is die de ene van de andere onderscheidt. Hoogte speelt een rol natuurlijk, maar relatief ten opzichte van de omgeving dan wel, en ook steilheid wordt wel eens als graadmeter gebruikt. Die ambiguïteit merk je ook aan de namen van heel wat heuvels, die in Vlaanderen (en Nederland: denk maar aan de VAM-berg) algauw "berg" in hun benaming meekregen.
Maar we gaan dat de pret niet laten bederven en toch een playlist wijden aan het onderwerp. Geniet van deze dertig songs:

  1.  Walking down the hill - Travis: de Britse band mag deze luisterlijst openen met een prachtige, rustige song over wandelen in de heuvels. 
  2. Mountains - Prince: op Parade staat dit nummer dat de kenmerkende sound van Zijne Purperen Majesteit aantrekt als een passend kleed.
  3. Mountains - Bat For Lashes: Natascha Khan, bekend als Bat For Lashes,  bezingt eveneens de bergen.
  4. Mountains - Sparklehorse: de band van Mark Linkous heeft altijd een betoverend effect op me omdat hun muziek zo uniek klinkt en de prachtige songs ook nog eens bijzondere arrangementen meegeeft.
  5. Mountains at midnight - Royal Blood: ook deze groep heeft een heel eigen en herkenbare sound, die een pak ruiger klinkt. Hun debuutalbum vind ik nog steeds hun beste maar ook het vorig jaar verschenen Back to the water below verdient uw luisterend oor.
  6. Chocolate hills - Khruangbin featuring Leon Bridges: stel je eens voor dat er écht heuvels van chocolade zouden bestaan waar je een hap uit kan nemen... Zou dat niet fantastisch zijn?
  7. Over the hills and far away - Led Zeppelin: voor mij was deze Led Zeppeling-song minder bekend maar hoe meer ik ernaar luister, hoe liever ik hem hoor.
  8. Hills and valleys - Buju Banton: elk nadeel heb zijn voordeel. En evengoed hebben heuvels (en bergen) per definitief tussenin ook valleien, het één kan niet zonder het andere. Buju Banton weet er een mooie reggaesong uit te puren.
  9. Mountains of my mind - Chris Stapleton: deze zanger leerde ik kennen dankzij het tweeluik From a room: volume 1 en From a room: volume 2 uit 2017. Die platen besprak ik hier. Vorig jaar bracht hij Higher uit, een album dat tijdens mijn blogpauze dus niet de verdiende aandacht kreeg maar dat ik langs deze weg alsnog wil aanraden.
  10. Holy mountains - System Of A Down: hier in huis zijn de meningen verdeeld over System Of A Down en dan vooral over hun grootste hit Chop suey. Ikzelf vind dat een geweldig nummer, mijn lief vindt het maar niks. Misschien kan deze song haar alsnog een beetje milder stemmen voor deze band, al betwijfel ik het eerlijk gezegd.
  11. Blue ridge mountains - Fleet Foxes: het titelloze debuut van Fleet Foxes moet zowat het mooiste album met harmonieuze zang zijn sinds The Beach Boys. Het is bovendien erg sympathiek van hen dat ze via de hoes onze renaissance-schilder Pieter Breughel de Oude en zijn schilderij Nederlandse spreekwoorden introduceerden bij een breder publiek. Ook deze song staat op dat album.
  12. La montagne - Jean Ferrat: ons is dit liedje vooral bekend als Het dorp van Wim Sonneveld maar het originele Franse nummer van Jean Ferrat bezingt dan wel een andere omgeving maar is minstens even mooi, ook tekstueel.
  13. De klim - Stef Bos: wie heuvels en bergen zegt en van sport houdt, denkt meteen aan wielrennen. Het is misschien wel één van de mooiste aspecten van de sport wanneer de renners klimmen. Stef Bos gebruikt dit als metafoor voor episodes in zijn leven.
  14. Climb - Tori Amos: Tori Amos mag dan voor velen van de radar verdwenen zijn, op het album Native invader uit 2017 bewees ze nog steeds prachtige songs te schrijven waarin haar zang en de piano zoals vanouds centraal staan.
  15. Steep climb - Eric Gales: ruige bluesrock zoals deze song gaat er altijd in bij mij. Ook hier wordt de klim als metafoor gebruikt.
  16. Climb - The Walkabouts: ik ben heel blij dat ik The Walkabouts nog live gezien heb want deze band maakt zulke mooie muziek en zulke diverse albums dat je hun hele oeuvre kan doorploegen zonder ook maar ergens een minder goeie song tegen te komen.
  17. Steep - Ozric Tentacles: toen ik nog in Gent woonde en regelmatig cd's uitleende uit de bib, koos ik soms gewoon op basis van de hoes, de bandnaam, de titel of om het even welk ander random aspect een album om eens te proberen. Op die manier heb ik heel uiteenlopende muziek leren kennen en vaak was het een prachtige ontdekking (en soms viel het ook eens tegen). De psychedelische muziek van Ozric Tentacles is zo'n ontdekking die mijn muzikale wereld rijker maakte. Het is muziek die vaak buiten mijn comfortzone ligt maar die toch weet te boeien en gewoon al het feit dat zulke bands ook een plaats hebben in de wereld en tegenwoordig dankzij streamingdiensten nog makkelijker toegankelijk geworden zijn, is toch wel één van de geneugten van nieuwe muziek willen ontdekken en avontuurlijke oren hebben.
  18. Climb - Mos Def featuring Vinia Mojica: de hiphop die Mos Def maakt (zoals op dit album, Black on both sides) is intelligent en overstijgt met gemak het cliché van bling-bling of gangsta rap dat toentertijd de scene vooral omgaf. En als je deze plaat opzoekt, luister dan zeker ook eens naar Mos Def & Talib Kweli are Black Star, dat hij dus samen met Talib Kweli maakte.
  19. King of the mountain - Midnight Oil: we keren even terug naar het wielrennen waar de leider in het bergklassement (de beste klimmer dus) in het Engels de "king of the mountain" heet. Daar refereert Midnight Oil vermoedelijk niet echt naar. Ik herinner me wel heel goed dat ze begin jaren negentig in het Gentse zwembad Het Strop heel vaak deze plaat, Blue sky mining, waarop dit nummer staat, opzetten. Ik kan bij het horen van dit nummer (of elk ander van die plaat) onmiddellijk de typische geur en het gevoel van de zwembadkleedkamer oproepen. 
  20. King of the mountain - Kate Bush: veel platen heeft ze niet gemaakt maar ze zijn stuk voor stuk wel heel mooi. Kwaliteit boven kwantiteit dus!
  21. King of the mountain - Southern Culture On The Skids: misschien ken je deze band nog van het radiohitje Camel walk. Hun countryrock is vaak humoristisch maar ook opzwepend genoeg om op de tonen van hun liedjes het stof van je stetson te kloppen.
  22. The king of the mountain cometh - T.Rex: dit was één van de twee songs op de B-zijde van de single Hot love.
  23. In the hall of the mountain king - Trent Reznor and Atticus Ross: er zijn zo van die melodietjes uit de klassieke muziek die iedereen kent maar veel minder mensen weten wat het is. De melodie aan de basis van dit nummer komt uit Peer Gynt van Edvard Grieg. Er zijn wel meer rockartiesten die zich gewaagd hebben aan een incorporatie ervan in één van hun songs (zoals The Offspring) maar de mooiste versie vind ik toch deze van Trent Reznor (van Nine Inch Nails) samen met Atticus Ross, voor de soundtrack van The social network.
  24. At the top of the hill, they stood... - Penguin Café Orchestra: nog zo'n band die ik toevallig heb leren kennen door eens een cd van hen uit te lenen uit de bib. Hun muziek behoeft weinig woorden,  zo mooi is ze.
  25. Top of the mountain - The Staple Singers: dan is het nu tijd voor een vleugje soul van één van de bekendste en beste soulgroepen die we ooit gekend hebben.
  26. I'm climbin' on top of the hill - Blind Boy Fuller: blues uit halfweg de jaren dertig van de vorige eeuw, toen de helft van de bluesmuzikanten blijkbaar blind was ;-)
  27. Top of the mountain - Dubcreator featuring Lyrical Benjie: nog een B-kantje, van Music is the weapon riddim van reggae-artiest Dubcreator.
  28. Kiss the dirt (Falling from the mountain) - INXS: een vroeger liedje van INXS, uit Listen like thieves uit 1985, hun vijfde album toch al. Het ging hun doorbraak Kick vooraf.
  29. Come down the mountain Katie Daley - The Royal Showband: ik word altijd vrolijk van folk- en bluegrassliedjes die ook nog eens een leuk verhaaltje vertellen. The Royal Showband was blijkbaar een behoorlijk bekende Ierse folkband van 1957 tot 1971. 
  30. In the Dutch mountains - The Nits: we sluiten af met mijn favoriete song over heuvels en bergen, waarin Henk Hofstede zingt over zijn jeugdervaringen toen hij als jongentje uit Amsterdam een heel ander deel van Nederland leerde kennen. Later namen ze samen met Freek De Jonge (als Frits) een nederlandstalige versie op, Dankzij de dijken.

Beluister hieronder de volledige playlist:

21 maart 2024

Antler Records: Early years volume 1 & 2



Eerst en vooral wil ik van de gelegenheid gebruik maken om nog eens de lof te zwaaien van het Antwerpse label Starman Records, dat af en toe enkele van de meest fantastische nieuwe releases én re-releases uitbrengt van Belgische artiesten. Het maakt onderdeel uit van distributeur Cluster Park en daar vinden we het ook het terug tot leven gebracht label Antler Records terug. Dat label werd in 1981 opgericht door Roland Beelen, die deel uitmaakte van het trio Morton, Sherman (bekend van de Sherman Filterbank, een revolutionaire en erg gegeerde synthesizer) en Belucci dat heel wat new beat produceerde. Dat deden ze onder heel wat pseudoniemen, waarvan het bekendste ongetwijfeld Erotic Dissidents is (Move your ass and feel the beat). Hij richtte Antler op samen met Maurice Engelen die we later zouden leren kennen als Praga Khan. In 1989 fuseerde dit label met Subway records tot Antler-Subway, intussen zelf opgegaan in EMI.
Op Antler records: Early years (volumes 1 & 2) worden cold wave, new wave en post-punk verzameld uit die beginjaren. Dat levert een compilatie op die niet alleen een historische document vormt van een periode uit de Belgische muziekgeschiedenis die verloren leek gegaan te zijn, we horen er ook bands en artiesten hun eerste muzikale stappen zetten. Ik doe even een greep: The Scabs, The Neon Judgement, Siglo XX, Luc Van Acker, Luc Gulinck (hier in Men 2nd maar ook bekend van Clock DVA en het nederlandstalig triphop- en drum 'n bass-project Kolk), Ben Crabbé (bij The Singles), Nacht Und Nebel, Arbeid Adelt!, 1000 Ohm, Rudolf Hecke (bij Company Of State), Poésie Noire en A Split Second. Verder zijn er nog een handvol mij voorheen onbekende bands zoals het interessante Neue Sachligkeit (dat met twee nummers op het eerste volume staat).
Met deze dubbele compilatie haal je een ongelooflijk boeiende en invloedrijke periode in huis die wellicht de basis vormde voor heel wat van de intussen weer populaire Belpop van de jaren tachtig (en later). 

Je kan het album hier kopen via de site van Cluster Park of via de Bandcamp-pagina van Antler Records.

28 februari 2024

Ziekenhuis


Het UZ in Gent kent nog weinig geheimen voor me. Al vanaf mijn geboorte ben ik er "vaste klant". Ik heb immers een aangeboren hartafwijking en werd daarvoor reeds op jonge leeftijd geopereerd. De ingreep waarmee ze het probleem toen verhielpen was destijds vrij nieuw maar wordt tegenwoordig niet meer uitgevoerd omdat er al betere alternatieven zijn. Uit longitudinaal onderzoek, zo vertelde mijn cardioloog bij wie ik minstens jaarlijks op controle ging (en ga), bleek dat na verloop van tijd een reeks van problemen (waaronder ritmestoornissen) ontstonden ten gevolge van die ingreep en ik had nog geluk dat die evolutie bij mij trager ging dan vele lotgenoten. Maar sinds enkele jaren zijn de secundaire problemen niet langer te negeren en staan ze een normaal functioneren in de weg. Nier-, lever- en vaatproblemen volgden en ik sta inmiddels al een tijdje op de wachtlijst voor een transplantatie van hart en nier. Op een dag zal ik plots telefoon krijgen dat er een donorhart beschikbaar is voor mij. Het is een dag waar ik tegelijk naar uitkijk en tegen opzie, want de revalidatie zal lang en niet makkelijk zijn. (En wellicht zal ik hier dan een tijdje "verdwijnen" tijdens mijn hospitalisatie.)
Mijn vertrouwdheid met ziekenhuizen (want de nierdialyse krijg ik in mijn woonplaats en niet in het te verre Gent) inspireerde me tot onderstaande Spotify-playlist met songs in het thema:

  1. Hospital - Astronaute: we openen met dit rustige nummer van het album Petrichor dat ik ooit hier reviewde.
  2. Hospital beds - Cold War Kids:  Cold War Kids hadden ooit een fijne radiohit met Hanging out to dry en het typische stemgeluid dat die song er toen deed uitspringen kleurt ook deze song overduidelijk.
  3. Take me to the hospital - The Prodigy: er zullen weinig zieken zijn die kunnen meedansen op het moment dat de titel ook hun wens is maar verder is er weinig mis met dit nummer dat terug te vinden is op Invaders must die.
  4. Harborview hospital - Mark Lanegan: hoe fantastisch ik het album Blues funeral van de betreurde Mark Lanegan wel vind, kan je op elk moment hier nalezen. Er staat werkelijk geen minder liedje op de plaat en hoewel dit niet het hoogtepunt is, blijft ook dit staan als een huis.
  5. Picture me in a hospital - Babyshambles: de hype rond The Libertines en Babyshambles, de bands van Pete Dohery, begreep ik destijds niet echt. Intussen heb ik beide bands toch wel weten te waarderen. En dit nummer ligt aangenaam in het gehoor dus mag hier zeker niet ontbreken.
  6. Nurse - Miss Kittin and The Hacker: er is iets guilty pleasure-achtig aan de muziek van Miss Kittin. Tegelijk lijkt alsof ze gebruikmaakt van goedkope effecten maar wie goed luistert, hoort toch hoe ingenieus ze met de elementen aan de slag gaat en deze song over een verpleegster past perfect als illustratie voor mijn punt.
  7. Earth people - Dr. Octagon: we kennen het allemaal uit films en ziekenhuisseries uit de VS dat door de speakers boodschappen weerklinken voor de dokters. "Paging Dr. Octagon", zo begint dit fijn  nummer van Dr. Octagon, een alter ego van Kool Keith, en je wordt meteen het hospitaal ingeslingerd als luisteraar.
  8. X-ray - The Maccabees: hoeveel röntgenfoto's (niet in het minst van mijn longen, want dat lijkt wel standaar te zijn bij een opname via spoed) zouden er van mij intussen niet al in mijn medisch dossier zitten? Ik hoop maar dat ik niet straal als de reactorkern van Doel, om eens een overdrijving uit de kast te halen.
  9. Wires - Athlete: zanger Joel Pott van Athlete schreef dit nummer nadat zijn dochtertje kort na de geboorte ziek werd en op intensieve moest opgenomen worden. De aanblik van al die draden die zijn kindje verbonden met de apparatuur inspireerde hem en het verhaal heeft me altijd al ontroerd.
  10. Röntgen - Affet Robot: deze Londense dark wave-artiest was me totnogtoe onbekend maar zijn nummer hoort hier perfect thuis.
  11. Take your medicine - Czarface and MF Doom: hiphop die even zwart klinkt als new wave, ik hou er wel van. En Czarface en MF Doom zijn er goed in. Nog geen minuut lang, dit liedje, maar toch toepasselijk.
  12. Medicine - Nick Waterhouse: voor zijn song over medicatie bedient Nick Waterhouse zich van een heel ander muzikaal palet want hij grossiert in rhythm & blues, jazz en soul. 
  13. Injection - Push (featuring Belko): Push ken je wellicht van het zeer populaire Universal nation maar ook dit nummer is de moeite waard.
  14. I need a doctor - Dr. Dre, Eminem and Skylar Grey: fijn singletje uit 2011.
  15. Doctor's orders - Sonic Youth: het is een running gag tussen mijn lief en mij sinds ik enkele malen via spoed opgenomen werd. Er zijn  immers twee zinnetjes die we telkens (vaak) te horen kregen: "de dokter heeft dat voorgeschreven" en "de dokter komt zo". Fijn te weten dat ook Sonic Youth ervaring heeft ermee...
  16. Bad case of loving you (Doctor, doctor) - Robert Palmer:  het moeten niet allemaal minder bekende of zelfs obscure songs zijn in dit liedje. Deze hit van Robert Palmer zullen velen al wel eens horen passeren hebben op de radio. Deze diagnose heb ik echter nog nooit gekregen.
  17. Doctor doctor - Labi Siffre: ik breek hier graag een lans voor de onderschatte Britse soulzanger Labi Siffre, die af en toe eens een klein hitje scoorde maar wiens platen veel meer pareltjes bevatten. Ook hij aanroept de dokter.
  18. Surgery - Two Door Cinema Club: soms leidt een opname tot een operatie: nooit leuk maar wel noodzakelijk. Al goed dat je zelf weinig weet van wat er gebeurt tijdens de ingreep. En ik kijk ook niet graag (meer) naar operaties die ze op tv tonen, dus daar mogen ze eigenlijk ook wel eens mee ophouden. 
  19. Anaesthetic - Arca: operaties zijn nooit leuk maar gelukkig is er de narcose. Ik heb me in al die jaren leren overgeven aan de narcose want mijn drang naar controle hield me vroeger zo lang mogelijk wakker zodat ik zo lang mogelijk zou zien en horen wat er gebeurde (niet de pijn natuurlijk, ik ben blij dat ik tegen dan altijd allang weg ben van de wereld).
  20. Cardiology - Good Charlotte: de groep die een one hit-wonder werd met Lifestyles of the rich and famous bezingt hier de discipline die in mijn leven het meest centraal staat.

Misschien mis je hier Smokers outside the hospital doors van Editors, een song die altijd in mijn hoofd sluipt als ik naar het ziekenhuis ga en bezoekers, personeel en patiënten zie die staan te roken net buiten de ingang. Behalve dat ik dat asociaal vind om dat op die plaats te doen (de meeste ziekenhuizen voorzien immers paviljoentjes waar je kan roken zonder de anderen te storen) zodat wie binnen- of buitengaat door de rook moet, ben ik het ook eens met Tom Smith dat het één van de meest zielige dingen is die je kan zien: zieke mensen die een ziekmakende gewoonte niet kunnen laten en in kamerjas en met een standaard waaraan hun infuus is bevestigd, die verslavende nood moeten inlossen. Maar ik heb daar elders al eens over geschreven (maar blijkbaar nooit op deze blog) dus hoefde het voor mij niet in dit lijstje.