Posts tonen met het label 2025. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2025. Alle posts tonen

23 januari 2026

Mavis Staples


Mavis Staples, de laatste der Staple Singers, maakt al haar hele leven muziek en op haar 86e voegt ze aan haar uitgebreide discografie nog dit prachtige Sad and beautiful world toe.             
Opener Chicago (origineel van Tom Waits) is een mooie ode aan de stad waar deze zangeres geboren en getogen is. Het is een mooie inleiding voor een album vol covers, die met veel liefde en zorg gezongen worden. Bovendien zijn de gastmuzikanten die mee deze versies vorm gaven, niet van de minsten: Buddy Guy, Nathaniel Radeliff, MJ Lenderman, Jeff Tweedy, Justin Vernon (Bon Iver), Bonnie Raitt,...
Het resultaat weet vooral te bekoren omdat de covers van o.a. Kevin Morby, Sparklehorse, Dave Rawlings & Gillian Welch, Hozier, Curtis Mayfield en Leonard Cohen zo naar haar hand gezet worden dat ze samen een coherente plaat vormen. De zalvende stem van Mavis pakt ze allemaal in zonder zoet of klef te klinken, maar met zoveel warmte overgoten dat je van Sad and beautiful world het in deze turbulente tijden gekweekt cynisme even in de kast durft te zetten.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via haar Bandcamp-pagina:    
 

14 januari 2026

Passages


Het is natuurlijk niet alleen in de VS dat immigranten, vluchtelingen en asielzoekers in het verdomhoekje terecht gekomen zijn, maar sinds Trump de jacht helemaal geopend heeft met brutale ICE-acties, is een alarmkreet zeer op zijn plaats. En hoewel slechts enkele mij bekende artiesten meedoen, is het album Passages: artists in solidarity with immigrants, refugees and asylum seekers zo'n muzikaal protest. 
Alan Sparhawk (Low) opent de plaat met het rustige No more darkness, waarop hij hun verborgen en angstig bestaan even in het licht zet. Met Afterburner krijgen we het typische geluid van Lambchop in wederom een mooi lied en The autumn wind (no. 71) laat heel kort horen dat Bonnie 'Prince' Billy in goede doen verkeert. Dat laat het beste verhopen voor zijn later te verschijnen eigen plaat. Ook Dirty Projectors doen hun duit in het zakje met het gezellig folky One hundred-twenty dollar song, waarin we Who do you love? van The Doors herkennen.
De overige artiesten mogen dan onbekend zijn maar wat ze aandragen voor het goede doel, is vaak een aangename verrassing. En zo mondt dit project uit in een fijn plaatje waarvan je de aanschaf niet zal betreuren.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:        

12 januari 2026

Parov Stelar


De opener (en titelsong) Artifact had zo uit een album van Netsky kunnen komen en afsluiter Dystopia (toepasselijke titel) uit de soundtrack van een dystopische film of serie. En tussenin bevat Artifact van Parov Stelar een grote variëteit aan nummers. Shiver houdt het midden tussen Hozier en Rag'nBone Man en de zang in Six feet underground en nog meer in Rebel love benadert het heel herkenbaar geluid van Adele. Hier en daar schemert zelfs een flard Skyfall van de Britse door. 
Elementen uit dance vormen het ornament voor Hyper body, terwijl de meeste songs typische eentwintigste-eeuwse popsongs zijn à la Katy Perry en Dua Lipa. Daartussen vormen Absentis mater en The fortune teller welkome rustpunten. 
De Oostenrijker heeft daarmee op zijn zoveelste plaat nog maar eens bewezen dat hij niet alleen de vinger goed aan de pols houdt doch evenzeer beschikt over het talent én de vaardigheden om goeie elektronische popsongs te schrijven.

Je kan het album hieronder beluisteren of hier kopen via zijn website:
 

08 januari 2026

Jeff Tweedy


Vroeger zou dit commerciële zelfmoord genoemd worden door de ene, een creatief huzarenstuk door de ander. Jeff Tweedy bracht in september immers een driedubbele plaat uit, een prestatie die al wel door andere muzikanten was voorgedaan maar die menig koper en luisteraar afschrikt. Toch kan je na volledige beluistering ervan er niet omheen dat de Wilco-frontman een collectie liederen heeft bijeen geschreven en gespeeld die een consistent geheel vormt.
Twilight override werd volgens de man zelf geïnspireerd door de beluistering van Sandinista! van The Clash gedurende een lange autorit, een trip met zijn zonen. Die twee zonen, Spencer en Sammy, spelen overigens zelf ook mee op deze vijfde soloplaat. 
In deze donkere tijden vormen de bijna twee uur muziek waar je naar luistert, een prachtig tegengewicht, net zoals Tweedy het bedoelde. Bij momenten is Wilco (uiteraard) niet ver weg, zoals in Out in the dark, dat op Summerteeth had kunnen staan. Er is nog veel meer moois te vinden. Lou Reed was my babysitter is noiserock à la Tweedy, Betrayed klinkt zalvender dan de titel laat vermoeden en Feel free klinkt bedrieglijk eenvoudig. De melancholie van Caught up in the past weet het pad der meligheid vakkundig te vermijden. De titelsong is een pareltje dat je in je wandel-, fiets- of andere speellijsten mag verstoppen om telkens weer aangenaam verrast te worden. Ain't it a shame is de ballad waar je zonder het te weten op zat te wachten.
Ik heb alvast geen zwak moment ontdekt op deze plaat. Het enige nadeel van de overvloed aan songs waarop de zanger je vergast, is dat het een volgehouden inspanning vraagt om alles met evenveel aandacht te beluisteren als het album verdient. Ik besef zelf ook wel hoe verwend en muggenzifterig dit klinkt.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:     

07 januari 2026

Zac Brown Band


 

Love & fear is al het achtste album van de Zac Brown Band, maar het eerste dat onder mijn aandacht komt. En bij vrijwel elk nummer moet ik onwillekeurig denken aan The Avett Brothers. De countryrock die beide bands maken schurkt heel erg tegen pop aan en het is dan ook geen wonder dat ze allebei heel populair zijn in de VS.
De negenkoppige (!) band van Zac Brown wist voor deze studioplaat dan ook enkele grote namen strikken: op Butterfly zingt Dolly Parton mee en Snoop Dogg mag opdraven voor wat raps op Let it run. Die gastbijdragen zijn helaas niet het verwachte succes. Wat Dolly Parton doet, kan niet tot haar beste werk gerekend worden, maar anderzijds stelt ze op zich ook niet teleur (dat doet ze zelden). De meerwaarde van Snoops interventie ontgaat me dan weer volledig.  
Nee, dan hou ik het lieve bij de songs waarop de band gewoon haar eigen ding doet zonder nog een extra muzikant. Animal is zo'n goed in het gehoor liggend nummer waarop er stilaan naar een climax toegewerkt wordt en die langzaam uitgroeit tot een aan Imagine Dragons verwant anthem. The sum, waarin ze het wat rustiger aandoen en dat begint met een piano, kan me weliswaar meer bekoren. Helaas wordt ook hier eenzelfde trucje uit de kast gehaald als op vrijwel de hele plaat, waarin de song opgeblazen wordt en zich dan herhaalt. Er wordt duidelijk gemikt op stadions en op de Sphere in Las Vegas, waar de groep inderdaad resideert.
Je hoort een hele plaat lang een negental muzikanten die hun stiel beheersen, die weten hoe ze een publiek moet aanspreken maar die ook naar mijn zin iets te veel crowdpleaser willen zijn waardoor dat extraatje om hier een heel goed geheel uit te puren, ontbreekt. 

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun site: 

06 januari 2026

Dove Ellis


Om Blizzard van Dove Ellis als kerstgeschenk te vragen, is het op Driekoningen natuurlijk te laat. En vermits het nog lang wachten is tot Valentijn, zou ik je toch aanraden om dit plaatje gewoon maar zelf aan te schaffen. Want dit debuut, uit sinds begin december, houdt veel beloftes voor de toekomst in door nu al te schitteren tussen de tientallen releases die ons elke week overspoelen.
De Ier heeft een opmerkelijke stem die bovendien goed past bij deze winterse (en met sneeuw gezegende) dagen waarbij je best gezellig thuis van de warmte kan genieten met een kop warme thee of -beter nog- chocomelk, met een dot slagroom op. De man zal je zeker verblijden met de variatie op dit album. Openers Little left hope en Pale song mogen dan het soort songs zijn dat je van een singer-songwriter verwacht, doch het daaropvolgende Pale song klinkt wat ruiger, scherper en meer up-tempo. When you tie your hair up is dan weer zo subtiel en bijna minimalistisch dat je de adem inhoudt. Van Jaundice druipt de traditionele Ierse folk in dikke druppels af. En zo is elk nummer een traktatie voor je oren, je geest en je hart.
Zelfs de prachtige hoes vraagt om de aandacht en maakt dit juweeltje ook visueel bijzonder aantrekkelijk. Dus doe jezelf dit plezier, gun het je met heel je hart en je zal er geen spijt van hebben.

Beluister hieronder het volledige album of bestel het hier via de Bandcamp-pagina van Dove Ellis: 

05 januari 2026

Other Lives

Volume V van Other Lives werd uitgebracht in oktober, precies op de dag dat mijn lief en ik 15 jaar samen waren. Dat kan verklaren waarom het me toen ontging en ik de plaat pas nu ontdekte, bij het overlopen van allerlei eindejaarslijstjes van 2025. Gelukkig bleek in dit geval uitstel geen afstel want de band uit Oklahoma was totnogtoe niet veel meer dan een vertrouwde naam. Hun muziek was altijd al een beetje aan me voorbijgegaan en dus is dit -jawel- vijfde album een openbaring voor me.
Het vijftal heeft daarvoor overigens slechts iets meer dan een halfuur nodig maar elke song is wel raak. Het is inderdaad de kwaliteit die telt, niet de kwantiteit. En hoewel Cisa cisa een buitenbeentje is tussen negen andere nummers (of net daarom?), zal ik maar meteen bekennen dat dit mijn favoriet is. Het klinkt meer uptempo en drijft op een gitaar die onopvallend de song stuurt tot alles samenkomt in een spectaculaire apotheose die gerust het einde van de gehele plaat had mogen vormen. Al moet gezegd worden dat rustpunten Read my mind en afsluiter The wake zeker geen overbodige nakomertjes zijn. Ik ben trouwens ook heel erg fan van What it's gonna take dat me doet denken aan de rustiger David Eugene Edwards. Toch zoekt Other Lives de bezwering niet door middel van een haast bezeten (religieuze) extase op maar door de intensiteit van de song.
Vanaf nu zullen deze Amerikanen mijn al overvol muziekgeheugen mee bewonen en houd ik hun komende releases zeker in het oog. En jazeker, ook in hun vorige platen ga ik me eens verdiepen.   
 

03 januari 2026

Nas & DJ Premier

 

 
Wanneer Nas en DJ Premier voor het eerst sinds de jaren negentig samenwerken, ditmaal voor een full album (Light-years), liggen de verwachtingen hoog. Met zijn debuut Illmatic en opvolger It was written schoot Nas meteen naar de top, op enkele nummer mét hulp van DJ Premier. Die laatste vormde met Guru het al even fantastische Gang Starr, in mijn huis bekendst van You know my steez.
Die verwachtigen worden meermaals ingelost. Opener My life is real drijft op eenvoudige ritmes en rhymes waarin Nas zijn eigen betekenis in de hiphopgeschiedenis met plezier belicht. Bescheidenheid kan je hem daarbij zeker niet verwijten (al heeft hij natuurlijk wel een punt). Met NY state of mind pt. 3 brengt Nas een herwerking van een eigen nummer van zijn debuut, en dat blijft ook deze keer overeind. 
Het is duidelijk dat het duo met deze plaat de groei van beide artiesten (tekstueel dan vooral toch van Nas) willen etaleren. Geen wonder dus dat je hier waadt door een hiphopveld dat heel erg old skool en nineties aanvoelt. Vooral Pauze tapes weet die sfeer heel goed te vatten, door de parlando intro en de minimale muzikale onderbouw. Op It's time herkennen we moeiteloos een sample van Fly like an eagle van Steve Miller Band, waardoor deze song een softer en soulvoller karakter krijgt. Nasty Esco Nasir voert de drie "personages" waaronder Nas doorheen zijn carrière rapte, op. Vreemd genoeg klinkt dit muzikaal net het meest als een Gang Starr-nummer. 
Helaas verstoren het mindere My story your story en Shine together de kwaliteit van de plaats waardoor dit toch niet het door de fans verwachte meesterwerk is geworden. Niettemin is Light-years een puike plaat die het hart van menig hiphopfan zal doen juichen.

 Je kan het volledige album hieronder beluisteren of hier kopen:

   

23 april 2025

Skrillex


Jazeker, we zijn er weer: na de lange ziekenhuisopname voor een hart- en niertransplantatie en het begin van de revalidatie, ben ik nu iets meer dan twee weken al terug thuis en heb ik al wat nieuwe muziek kunnen beluisteren. En vooral, ik heb nu de tijd en zin terug om te bloggen.

Het eerste album dat me opviel, was Fuck u Skrillex you think ur Andy Warhol but ur not!!! <3 van Skrillex. Ik werd in 2012 zowat omver geblazen door de singles Bangarang en Make it bun dem, maar daarna verloor ik zijn output wat uit het oog. Toch werd ik zeer blij toen ik ontdekte dat hij dit jaar een nieuw album heeft uitgebracht, waarover ik overigens positief commentaar hoorde.
Maar liefst 34 songs worden daarop aaneengeregen waardoor de plaat klinkt als drie kwartier durend feestje met een opwindende DJ-set. Soms komen de echo's van bovenvernoemde singles terug (Tears lost drop, Andy, Korabu, DNB thing, San Diego VIP), maar de stijlen en genres die hier gebruikt worden, zijn diverser. De songs worden omringd door twee ingesproken tracks, Skrillex is dead en Azasu, die dit album nog meer tot een geheel smeden.

Je kan het album hieronder volledig beluisteren: