Zoals eerder aangekondigd, zag ik afgelopen donderdag het Texaanse Shearwater aan het werk in de Gentse Vooruit.
Prachtig ! Indrukwekkend ! Meeslepend ! Geen noot te veel !
Hoewel zanger Jonathan Meiburg niet meteen de meest communicatieve performer is, wist hij samen met de andere bandleden het publiek meteen bij de keel te grijpen en mee te nemen op een trip van meer dan een uur, waarop je het muzikale universum tussen Coldplay, Talk Talk en Arcade Fire verkende in alle uithoekjes. Nu eens haast verstild met niet meer dan piano en stem, dan weer stevig rockend om vervolgens een post-rocktrip aan te vatten tussen uitwaaierende akkoorden en fuzz en feedback, bleek Shearwater telkens de juiste toon te treffen om het publiek te betoveren. Vrijwel alle nummers van de recentste CD (Rook) passeerden de revue, en de voorbije dagen luisterde ik haast onophoudelijk naar dit onderschatte meesterwerkje en kropen de nummers in mijn hoofd om niet meer te gaan vliegen...
Prachtig ! Indrukwekkend ! Meeslepend ! Geen noot te veel !Hoewel zanger Jonathan Meiburg niet meteen de meest communicatieve performer is, wist hij samen met de andere bandleden het publiek meteen bij de keel te grijpen en mee te nemen op een trip van meer dan een uur, waarop je het muzikale universum tussen Coldplay, Talk Talk en Arcade Fire verkende in alle uithoekjes. Nu eens haast verstild met niet meer dan piano en stem, dan weer stevig rockend om vervolgens een post-rocktrip aan te vatten tussen uitwaaierende akkoorden en fuzz en feedback, bleek Shearwater telkens de juiste toon te treffen om het publiek te betoveren. Vrijwel alle nummers van de recentste CD (Rook) passeerden de revue, en de voorbije dagen luisterde ik haast onophoudelijk naar dit onderschatte meesterwerkje en kropen de nummers in mijn hoofd om niet meer te gaan vliegen...












Met heel wat verwachting ging ik dan ook naar hun optreden, dat inderdaad heel swingend en heel veelbelovend startte. Echt goeie muziek, met live trompet, saxofoon en dwarsfluit en Ollie Teeba achter de draaitafels, en af en toe een zangeres (Jessica Darling) in een zwarte, van gaten voorziene jurk brachten opzwepende nummers, en het publiek reageerde heel enthousiast. Maar na bijna een uur zakte de set verbazingwekkend snel als een pudding ineen, vooral door het stijgende gevoel van toch iets te veel herhaling en de slappere nummers (die vooral in de nogal lange bisronde bovengehaald werden). Mijn aandachtsboog verslapte, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was, te merken aan het stijgende geroezemoes rondom mij.
Anderhalf nummer duurde het vooraleer Erykah ook zelf tevoorschijn kwam en zong (het eerste nummer was volgens iemand naast mij van Al Green en het was volgens diezelfde bron diens stem die we hoorden). Maar mijn God, het was het wachten (méér dan) waard...
Bijna twee uur (een half uur langer dan voorzien) duurde het optreden, en hoewel ik echt waar niet één nummer (her)kende, bleef ze me bijna de hele tijd boeien. Er zat enorm veel vaart in het optreden, zeker het eerste anderhalf uur, o.m. doordat liedjes vaak afgebroken werden vooraleer ze uitgezongen waren om zich meteen in een volgend nummer te storten, en door de vele korte instrumentale of vocale intermezzo's in de show. Er zat heel wat afwisseling in de nummers en Erykah Badu leek zelf ook intens te genieten (hoe langer hoe meer zelfs) van het optreden, en tijdens één van de laatste nummers dook ze zelfs de frontstage in om heel dicht bij de fans te gaan zingen en handjes te schudden. De show (want dat was het ook, niet alleen een optreden) eindigde met hetzelfde hiphopfragment dat al het eerste nummer van het optreden had ingeleid, en omdat het publiek zo enthousiast reageerde, bleef de man achter de draaitafels nog wat langer en was nog zo'n 10 minuten de DJ met nog meer echt goeie hiphop !

