Als ik me goed herinner (correct me if I'm wrong) vertelt het hoofdpersonage in High fidelity van Nick Hornby (ook magistraal verfilmd trouwens...) ergens in het begin van het boek, terwijl hij filosofeert over de vraag of liedjes over gebroken harten je ongelukkig maken dan wel of je daar naar luistert omdat je ongelukkig bent : "elke liedje gaat dan over mij, beschrijft nét wat ik voel, lijkt wel geschreven met mij voor ogen, mijn verdriet, mijn breuk,..."
Het is een gevoel dat ik al vaak heb herkend, en waar ik zelfs aan wil toevoegen dat je het ook als je verliefd wordt, kan hebben : het lijkt wel alsof iemand ooit wist dat nét jij nét zo verliefd zou worden op nét die fantastische persoon...
In deze turbulente tijden (voor mij persoonlijk bedoel ik hier nu even...) is dat gevoel in alle hevigheid terug. In elk liedje zit wel iets dat verwijst of naar mijn gelukzalig gevoel of naar mijn verdriet, de twee emoties die zich momenteel (soms in rotvaart) afwisselend van me meester maken.
Het is zelfs zo dat er liedjes zijn die zo mooi over verdriet gaan, dat ze zelfs bij mijn geluk de perfecte soundtrack vormen op één of andere, niet uit te leggen manier... (maar daar postte ik elders ook al over...)
Maar bovenal ben ik blij met alle mooie, echte muziek, die ergens over gaat (tekstueel én muzikaal), omdat ze mij helpen ver voorbij waar ik dat kan uitleggen...
PS Ik heb het boek zelf niet, dus als iemand letterlijk kan citeren uit het boek (de passage waarnaar ik verwijs), dan mag dat gerust in de "bijgedachten"...











Met heel wat verwachting ging ik dan ook naar hun optreden, dat inderdaad heel swingend en heel veelbelovend startte. Echt goeie muziek, met live trompet, saxofoon en dwarsfluit en Ollie Teeba achter de draaitafels, en af en toe een zangeres (Jessica Darling) in een zwarte, van gaten voorziene jurk brachten opzwepende nummers, en het publiek reageerde heel enthousiast. Maar na bijna een uur zakte de set verbazingwekkend snel als een pudding ineen, vooral door het stijgende gevoel van toch iets te veel herhaling en de slappere nummers (die vooral in de nogal lange bisronde bovengehaald werden). Mijn aandachtsboog verslapte, en ik had het gevoel dat ik niet de enige was, te merken aan het stijgende geroezemoes rondom mij.
Anderhalf nummer duurde het vooraleer Erykah ook zelf tevoorschijn kwam en zong (het eerste nummer was volgens iemand naast mij van Al Green en het was volgens diezelfde bron diens stem die we hoorden). Maar mijn God, het was het wachten (méér dan) waard...
Bijna twee uur (een half uur langer dan voorzien) duurde het optreden, en hoewel ik echt waar niet één nummer (her)kende, bleef ze me bijna de hele tijd boeien. Er zat enorm veel vaart in het optreden, zeker het eerste anderhalf uur, o.m. doordat liedjes vaak afgebroken werden vooraleer ze uitgezongen waren om zich meteen in een volgend nummer te storten, en door de vele korte instrumentale of vocale intermezzo's in de show. Er zat heel wat afwisseling in de nummers en Erykah Badu leek zelf ook intens te genieten (hoe langer hoe meer zelfs) van het optreden, en tijdens één van de laatste nummers dook ze zelfs de frontstage in om heel dicht bij de fans te gaan zingen en handjes te schudden. De show (want dat was het ook, niet alleen een optreden) eindigde met hetzelfde hiphopfragment dat al het eerste nummer van het optreden had ingeleid, en omdat het publiek zo enthousiast reageerde, bleef de man achter de draaitafels nog wat langer en was nog zo'n 10 minuten de DJ met nog meer echt goeie hiphop !




