18 december 2012

Ongeletterd concert: Unlock Dialogue


Afgelopen zaterdag speelde Unlock Dialogue het vijfde huiskamerconcert in mijn living. Met maar liefst zes muzikanten bracht de band een set waarin afwisseling tussen rustige nummers en meer uptempo songs voor een goede balans zorgde, en waarin de arrangementen in deze setting heel goed tot hun recht kwamen.


Eerder had ik Unlock Dialogue al eens bezig gezien, in een grote zaal én in een nog grotere bezetting, en eigenlijk viel me op dat de intimiteit van een huiskamer hun muziek meer recht aandoet. De instrumenten (drums, bas, piano, cornet, viool, altviool en gitaar) en de zang vormen in deze combinatie een uitgebalanceerd geheel dat tegelijk erg vol en warm klinkt in een kleinere ruimte (zoals mijn huiskamer) en dat goed wisselt tussen rust en kracht, zonder dat er luid gespeeld moet worden. Dat het publiek dan ook om een bisnummer vroeg (dat het met Sunday ook kreeg), hoeft niet te verwonderen. Intussen ben ik zelf al behoorlijk vertrouwd geraakt met erg catchy nummers als Let's sit down by the water, About space, time and killing sleep, Rumour has it en Take tick time die ook op deze avond erg aangenaam in het gehoor lagen, en ik merkte dat ook het publiek vooral voor deze songs een wat langer applaus in petto had.


Moeiteloos wist de groep rond Jelle Vandewiele de toeschouwers voor zich te winnen. De zenuwen mochten dan wel gieren, daar viel eigenlijk tijdens de songs weinig van te merken. Naarmate het concert vorderde, zag je ook meer ontspannen interactie tussen de bandleden onderling en met het publiek. 
Unlock Dialogue bevestigde voor mij dat dit concept van huiskamerconcerten een erg mooi podium levert aan muzikanten die geen schrik hebben om de intimiteit van hun muziek te delen met een publiek dat vrijwel letterlijk op hun neus zit en dan hoeven het echt niet alleen singer-songwriters te zijn met enkel stem en gitaar voor wie dit werkt.

Setlist:

1. About space, time and killing sleep
2. The naked tree
3. Let's sit down by the water
4. Call her a friend
5. Rumour has it
6. Draw me some lines
7. Question mark
8. Reasons for seasons
9. The village
10. Sweet friends
11. Starting from today
12. Take tick time
13. Love and how to lose your way
14. Magicboy

Bis: Sunday

Hieronder zie je nog enkele opnames van het concert:

 
Rumour has it


 
Question mark


 
Sweet friends


 
Take tick time

15 december 2012

Conrad Schnitzler

Conrad Schnitzler een unieke plaats toebedelen in het hedendaags muzieklandschap is als een eenhoorn een toch wel apart soort paard noemen. Op zijn best lijkt hij op iets als Einstürzende Neubauten light, in Tanze Im Regen bijvoorbeeld. Doorgaans klinkt hij echter amper als iemand anders die we kennen. 



Het kostte wat opzoekwerk op het internet om te achterhalen wie deze Duitser is, en hij blijkt één van de vroege leden van Tangerine Dream te zijn. En dus bevinden we ons meteen in het heerlijke, voor velen onbekende gebied der krautrock. Schnitzler zou later vooral bekend (hoewel dat misschien een té groot woord is voor de faam die hij in beperkte kringen zou verwerven) worden als een experimentele musicus, die allerlei muziek op eigen geschreven cd-r’s uitbracht. Con 3, één van de twee albums die nu heruitgebracht zijn, dateert eigenlijk al van 1981. De huidige versie bevat 6 extra nummers, waaronder het erg aan drum ‘n bass verwante Con 3.1.
Zijn muzikale achtergrond en zijn eigenzinnigheid laten het beste verhopen, en we komen jammer genoeg behoorlijk bedrogen uit. Het valt niet te ontkennen dat Conrad Schnitzler erin geslaagd is om enkele zeer interessante en vooral unieke ideeën uit te werken, en als je beseft wanneer dit alles eigenlijk gemaakt werd (Schnitzler stierf overigens in 2011), is enige bewondering op zijn plaats. Toch gaat het algauw vervelen of, erger nog, irriteren. Con 3 is het album waarop nog gezongen wordt, en toch haakten we na vijf nummers af. Wer Sind Wir Denn is repetitiviteit to the extreme, en ver voorbij onze verdraagzaamheid. En op het instrumentale album Consequenz is het euvel hetzelfde: het begint allemaal leuk en fijn en tof en apart, tot de gimmick uitgewerkt is en je vooral herhaling hoort met veel te weinig variatie.
Beide platen helemaal beluisteren is een opgave, die ertoe leidt dat je wel eens op iets moois stoot, zoals Con 3.3 of Nachte Im Kreuzberg. Helaas is zoiets enkel weggelegd voor de doorzetters, de volharders, de onversaagde muzikale avonturiers. Op Consequenz moet je overigens ook nog eens hoofdpijn vermijden met al die science-fictionachtige bleeps en geluidjes.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

14 december 2012

Moon Ate The Dark


Moon Ate The Dark is het project van de Welshe pianiste Anna Rose Carter en de Canadese producer Christopher Bailey, dat ik via Nachtbraker leerde kennen. Voor diegenen die Nachtbraker kennen, zal het vast geen verrassing zijn dat dit album in de lijn ligt van de muziek die ook op ...and darkness came te vinden is, in de lijn van Nils Frahm en geestesgenoten... 
Het CD-formaat van het titelloze debuut, in slechts 450 exemplaren uitgebracht, schijnt al helemaal uitverkocht te zijn. In downloadversie kan je het album onder meer hier wel nog kopen.

En hieronder kan je het hele album alvast beluisteren:



12 december 2012

Wiltman


Wiltman is een muzikaal alter ego van Wim Kesteloot, een jonge Gentenaar die ook als Agent Wander bekend staat (zijn samenwerking met muzikanten van Viper Rosa). Op het 7 songs tellende Lo-files 01 brengt hij instrumentale muziek waarin de geesten van JJ Cale en Ry Cooder rondwaren.
De gitaar van Wiltman staat uiteraard centraal en daarmee schept hij de sfeer die je associeert bij een film als Paris, Texas en westerns. De gesamplede stemmen (radio, TV,... ?) in Hush maken het nummer wat gejaagder, een beetje opgehitst. Het is een onrust die je al snel echt fysiek gaat voelen wanneer je het nummer op een luid volume beluistert. Er is iets onaangenaams aan, niet aan de muziek, maar aan de sfeer, en soms hoort muziek nét dat effect te hebben. Het hoeven niet altijd aangename gevoelens te zijn die opgewekt of versterkt worden... De weidse pracht van een afgelegen streek wordt nog het sterkst neergezet in het afsluitende Know-where, waarin voor het eerst de muziek aangevuld wordt met geprevel van een oude man (althans, zo lijkt het) en intrigerende, exotische gezangen van een vrouw, die algauw weer verdwijnt, waarna ook de muziek uitsterft, als een verdwijnende stip aan de horizon.
Daarmee eindigt de EP in een andere sfeer dan die waarin hij begon, met Cats of Rome, dat levenskracht en vitaliteit uitstraalt wanneer de gitaarklanken geschraagd worden door de frenetieke drums en net hoorbare Hammondtoetsen. Ook W82Grow klinkt in zekere zin opgewekt. Big mouth bird is de rust zelve en ook Autumn klinkt erg beheerst. Herfst is inderdaad het meest passende seizoen bij deze song. Opvallend in alle nummers is trouwens hoe loepzuiver de gitaar klinkt, en hoe de productie die gitaar echt naar voren heeft gehaald en alle andere geluiden een plaats heeft gegeven tegen het decor. We zien het voor ons als een band waarbij de gitaar de frontman is en alle andere instrumenten (en vocalen) ergens achteraan tegen het doek mogen staan spelen, in een zeer dienende rol.
SixMiles is een erg bijzonder nummer, dat een vleugje DJ Krush meekreeg: electronica of abstracte hiphop op de achtergrond. De gitaar krijgt wat meer ruimte om alle hoeken van de kamer te verkennen, ruwer te klinken en voor het eerst eist ze ook niet langer de absolute hoofdrol op. Na meerdere beluisteringen ben ik nog het meest van dit nummer gaan houden. Alleen jammer dat het zo abrupt eindigt...

Er horen ook enkele leuke clips bij de nummers:


Hush


SixMiles


Big Mouth Bird

  Beluister hieronder zijn nummers en koop deze EP voor slechts 5 euro bij Vinylla in Gent.


11 december 2012

...and darkness came


Liefst 87 songs telt de benefietplaat ...and darkness came voor de (Amerikaanse) slachtoffers van de orkaan Sandy. Ik zet Amerikaanse tussen haakjes, omdat de orkaan natuurlijk ook in het Caraïbische gebied heel wat slachtoffers maakte, maar dat haalde amper het nieuws. De Amerikaanse slachtoffers van de storm deden dat wel, en betekenden in zekere zin zelfs mogelijks de definitieve druppel die de balans voor de presidentsverkiezingen deed overhellen in het voordeel van Obama.
Soit, ik concentreer me hier graag op de muziek van dit album. En die mag er best wezen, zoals je zelf kan horen in de embedded player die mee gepost wordt. Er staat moois op van onder meer Machinefabriek, Peter Broderick, Nils Frahm, Ólafur Arnalds, Jóhann Jóhannsson, Dakota Suite, Dustin O'Halloran, Max Richter, Hauschka, Clint Mansell (die de soundtrack maakte bij Requiem for a dream), Valgeir Sigurðsson en vele andere artiesten die ik (nog) niet kende...
Voor amper 10 dollar (7,98 euro) of meer, naar keuze, kan je dit pareltje digitaal binnenhalen. Er is werkelijk geen excuus om dat niet te doen...


10 december 2012

Lied van de week : week 50 - 2012

If I needed you - The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band



Dat The broken circle breakdown de film is die me de laatste jaren het meest gegrepen heeft, kon je hier al lezen. Ik merkte dit weekend dat dit nummer nu als single op de radio gedraaid wordt. Ik word er helemaal stil van. Dit raakt opnieuw aan alle pijn en verdriet in me, en het is bijna als met Pissin in the river van Patti Smith, dat ik er telkens tranen van in mijn ogen krijg. Ik ken geen lied in geen context (op dat van Patti Smith in de film All over me na dan) dat zo diep kerft, dat zo mijn rouwen beroert om wat verloren ging (mijn kind, bijna 11 jaar geleden gestorven, maar ook al mijn dromen, wensen,... die onvervuld bleven, en alles wat ik onderweg in dit leven -dat ik deze week 41 jaar leef al- verloor). 
Soms wil ik wenen, zoals ik nooit weende. Soms wil dat de tranen komen, dat ik verdrink erin, dat de muur van de stuwdam waarachter mijn verdriet schuilgaat breekt en ik overspoeld word, beschermd in de armen van iemand die me lief heeft en bij wie ik me 100 % veilig voel...

Je kan de soundtrack van The broken circle breakdown hier kopen.

Hier is ook nog het origineel, van Townes Van Zandt:


 
Lyrics:

If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain

In the night forlorn the morning's born
And the morning shines with the lights of love
You will miss sunrise if you close your eyes
That would break my heart in two


If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain


The lady's with me now since I showed her how
To lay her lily hand in mine
And who would not agree she's a sight to see
And a treasure for the poor to find


If I needed you would you come to me,
Would you come to me, and ease my pain?
If you needed me
I would come to you
I'd swim the seas for to ease your pain

09 december 2012

Lied van de week : week 49 - 2012

I always knew - The Vaccines


The Vaccines brachten dit jaar hun tweede album uit. Hun debuut haalde de lijst met topalbums in 2011, een lot dat voor deze tweede niet weggelegd is dit jaar (ook al omdat ik er niet zo vaak naar geluisterd heb), maar deze single is wel heel fijn. Dat vindt zelfs mijn lief...

Je kan het album Come of age hier kopen.

Lyrics:

Down, down in my bones
Somewhere I'd never have known
Right at the back of my head
It hit me like a beam of light
Hit me like a hook of the right
And I could have fell to the floor

'Cause you talk to me and it comes off the wall
You talk to me and it goes over my head
So let's go to bed before you say something real
Let's go to bed before you say how you feel

'Cause it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you

I try my best to unwind
Nothing on my mind but you
Oblivious to all that I owe
I'm hanging on to what I don't know

So let's go to bed before you say something real
Let's go to bed before you say how you feel

'Cause it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you

It's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you

Well it's you
Oh, it's always you
Oh, I always knew
Oh, it's you
I knew, oh I always knew
Yes I always knew
Oh, it's you

07 december 2012

Democrazy concert: Spain (voorprogramma: Float Fall)


Voorbij de statige ingang van de Handelsbeurs viel er donderdagavond niets meer te merken van de koude buiten en de voorspelde sneeuw die toen nog in de lucht hing. Veel had daarbij ook te maken met de knusse, troostende warmte van Spain, het vijftal uit Los Angeles dat zijn dit jaar verschenen album The soul of Spain had meegebracht.


De eerste opwarming mocht het duo Float Fall verzorgen. Hun muziek is van een andere strekking dan wat Spain ons later zou voorschotelen. De Leuvenaars doen heel hard hun best om op The xx te lijken met de stem van Ruben Lefever, de minimale muzikale aanpak, de diepe bassen en de opbouw van de nummers. Wel uniek in hun sound is de door Rozanne Descheemaker bespeelde hoorn, en het mooist werd die toets duidelijk in hun cover van Everybody's got to learn sometime van The Korgis.
En toen begon Spain net als het gelijknamige land enkele eeuwen geleden aan een opmars om Gent te veroveren. Geopend werd er met Every time I try uit hun tweede album, dat ook op de soundtrack van de Wim Wenders-film The end of violence belandde. Meteen werd duidelijk welke middelen de band zou inzetten: een traag tempo dat muzikale onthaasting aanbiedt, prachtig samenspel, soberheid en de warme stem van zanger Josh Haden. De groep kan intussen putten uit 4 albums, en daaruit varieerden ze in hun set. Na een sterk openingstrio volgden iets te lange pauzes tussen de rustige nummers en hoewel ze niet meteen de ambitie hadden veel vaart in hun optreden te steken, ervoeren we het toch als een (licht) minpuntje.
Een energiek gespeeld She haunts my dreams bracht de set echter weer helemaal in beweging en vanaf dat moment viel er niets dan goeds te zeggen over het concert. Nobody has to know was het volgende hoogtepunt. Helemaal groots vonden we het wanneer World of blue, dat bijna een kwartier duurt op plaat, lang uitgesponnen en bijzonder intens gebracht werd. De nummers uit het nieuwe album vielen allerminst uit de toon, al halen ze net niet het niveau van het beste wat de band vroeger presteerde.
De groep kwam nog tweemaal terug voor toegiften, en het onvermijdelijke nieuwe hoogtepunt werd Untitled #1. Wanneer we buitenkwamen met de knusse warmte nog in ons hart en onze oren, was er nog geen vlokje sneeuw gevallen. Spain heeft niet alleen de zaal verwarmd, denken we dan even.



Setlist:
 

1. Every Time I Try
2. Only One
3. I’m Still Free
4. Ray Of Light
5. Before It All Went Wrong
6. Without A Sound
7. Dreaming Of Love
8. Ten nights
9. She Haunts My Dreams
10. I Lied
11. Nobody Has To Know
12. Sevenfold
13. World Of Blue
————————————————
14. Spiritual
15. Untitled #1
————————————————
16. Because Your Love


Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle
Dit concert werd georganiseerd door Democrazy

Huisconcert: Curtis Eller's American Circus


In een huiskamer kijken en luisteren naar Curtis Eller is een ware belevenis. De verhoogde intensiteit bij zo'n concert maakt dat de capriolen van de man, zijn humor en zijn verlangen om te praten en te musiceren, nog indrukwekkender overkomen. Alleen zang en banjo gooit hij in de strijd, wou ik bijna zeggen, maar daar hoort dus ook nog zijn elastisch lichaam bij, waarmee hij schudt, dans, zwiert,...
Curtis Eller lijkt in het verkeerde era geboren. Zijn nummers spelen zich meestal af tussen het einde van de 19e eeuw en de periode van Richard Nixon, Kennedy en Elvis Presley. Presley is trouwens een vaak terugkerend personage in zijn nummers, net als Joe Louis (wereldkampioen boksen in de jaren '30 en '40) en Jack Ruby (de moordenaar van Lee Harvey Oswald). De banjomuziek roept tijden op van de Grote Depressie en de broek met bretels en de snor van Eller horen daar perfect bij.


De performer draait pirouettes, zwaait met zijn benen, laat één been over zijn banjo hangen en staat amper stil (tenzij op een stoel). Hij gaat achteraan de huiskamer spelen om de mensen die daar zitten ook het gevoel te gunnen dat ze op de eerste rij zitten, hij plaatst een kadertje bij een saxofoon die op het bureau ligt (en gaat zo hard tekeer dat het omvalt) en krijgt voortdurend de lachers op de hand. Hij speelt met het publiek en improviseert, en hoewel de banjo niet zo toonvast blijkt, hij af en toe foutjes speelt of stukjes tekst vergeet, maakt dat van dit optreden een superfijn concert!



Save me Joe Luis

01 december 2012

Gezien: Inception


Eindelijk zag ik (op dvd) de film Inception. De film drijft op het idee dat je ideeën kan stelen uit iemands hoofd door in zijn dromen binnen te dringen en daar een kijkje te nemen in zijn onderbewustzijn. Dat doen dan zogezegde "extractors". Dom (Leonardo DiCaprio) is zo'n extractor, die een opdracht krijgt die, wanneer hij erin slaagt, zijn laatste zal zijn omdat hij dan terug naar huis kan. In plaats van een idee te stelen, moet hij er een planten in iemands hoofd ("inception"). Hij stelt een team samen om de klus te klaren.
Wat we te zien krijgen, is een film vol indrukwekkende visuele effecten, waarin zelfs de Penrose-trap (de onmogelijke trap zoals we die kennen uit tekeningen van M.C. Escher) deel uitmaakt van het decor. Het verhaal, waarin dromen in dromen het allemaal een stuk complexer maken, zit erg ingenieus in elkaar, én de film heeft een meer dan behoorlijke vaart, toch wel essentieel voor een actiefilm/thriller.
Inception is een film die je toch wel moet gezien hebben en hoort voor mij thuis in het rijtje waarin ook The matrix al had plaatsgenomen: films met een verbluffend idee dat helemaal in zijn extreme vorm wordt uitgewerkt, op een visueel hoogstaande manier.

30 november 2012

Lied van de week : week 48 - 2012

Tell me (what's on your mind) - Allah-Las


 
Dankzij deze recensie door Tiffany op Indiestyle, ging ik luisteren naar Allah-Las, een Californische groep die het zonnige geluid van de jaren '60 helemaal de 21e eeuw in katapulteert. Dit singletje is alvast aanstekelijk genoeg om te vergeten dat het deze week wel erg koud wordt...

Je kan het titelloze debuutalbum hier kopen.




Lyrics:

Tell me what I could give
for what you have.
Well I'm not feeling yet
quite so bad.
I'm not getting half
for what I've earned.
Thought that we were set, but now I,
I've learned.

Tell me what's on your mind.

Tell me what's on your mind.
Tell me what's on your mind,
cause I can't find it.

All my problems (yeah)

they stem from you.
Not much I expected you to do.
I'm not feeling quite the way I should.
Once I was upset, now I feel,
feel good.

Tell me what's on your mind.

Tell me what's on your mind.
Tell me what's on your mind,
cause I can't find it.

All my time I gave to you,

all those trials that we've been through.
Love like yours will have to wait,
not my style to hesitate.
I'm not saying that I tried
hard enough to gain my stride.
All I have to say to you is
anything you want me to
so:

Tell me what's on your mind.

Tell me what's on your mind.
Tell me what's on your mind,
cause I can't find it.

29 november 2012

De Loge concert: Tiny Legs Tim's birthday party


Het was veruit het tofste verjaardagsfeestje van iemand die ik niet ken, waar ik woensdagavond naartoe ging. Tiny Legs Tim (Tim De Graeve) vierde zijn verjaardag samen met 2 gastmuzikanten (een drummer en een mondharmonicaspeler) in café De Loge in Gent, en putte daarbij zowel uit zijn debuutalbum als uit het tweede album dat hij heel binnenkort gaat opnemen. Daartussen plakte hij ook nog wat covers, van Leadbelly (Worried man, dat we mochten meezingen), Son House (Death letter blues), Lightnin' Hopkins en Big Bill Broonzy. Ook in de eigen nummers (zoals Standing at the crossroad, Can't win them all en slotnummer Don't wanna go down) blijft Tiny Legs Tim enerzijds vrij dicht bij zijn blueshelden en hun "rambling" geluid, voortjakkerende treinen en typische bluesakkoorden, en anderzijds weet hij er een eigentijdse draai aan te geven. We krijgen nog een korte bisronde, die opent met het op een verjaardagsfeest wel erg trieste Everybody's drinking. En dan trakteert Tim iedereen op een drankje en mogen we mee de taart die hij van een fan krijgt, verorberen.





Beluister hieronder enkele nummers van Tiny Legs Tim:


28 november 2012

Einstürzende Neubauten


In 1989 had het Duitse collectief Einstürzende Neubauten zijn vijfde studio-album Haus Der Lüge uitgebracht. De tour die daarop volgde bracht hen in 1990 onder meer naar Düsseldorf voor een optreden dat geregistreerd werd voor Rockpalast, het live muziekprogramma van de Duitse tv-zender WDR. De band rond Blixa Bargeld, de man die velen nog beter kennen als één van de Bad Seeds bij Nick Cave, bewees op die plaat dat ze toegankelijk konden klinken, en toch – zoals Aphex Twin ook vaak doet – stoorzenders in hun muziek inbouwde waardoor ze de radio niet haalden. Voor ondergetekende betekende dit album zelfs de eerste kennismaking met de Duitsers.
Het concert is nu uitgebracht op dvd en cd. Door de enorm goede live-reputatie van de band (luister ook maar eens naar het in de AB opgenomen 9-15-2000, Brussels) is dat enkel toe te juichen. We waren dan ook erg benieuwd in welke mate ze die reputatie toen al waarmaakten.
De nog jonge en spichtige bandleden bieden een vreemde aanblik op dat grote podium, met de vreemde percussie, en zelfs een winkelkarretje. Feurio, na inleiding Prolog het eigenlijke openingsnummer van het concert én van het album, klinkt een stuk vuiler en ongepolijster dan op plaat en verliest daarmee een beetje van zijn toegankelijkheid. Het album vinden we daarom een betere introductie voor wie de band nog niet kent. Wie wel al bekend is met de groep, vindt hier een ideale aanvulling voor zijn of haar platenkast, met versies die goed laten zien hoe Einstürzende Neubauten hun compromisloze muziek weten te vertalen tot een vrijwel ongeëvenaarde concertervaring. We krijgen op de dvd overigens erg goed in beeld welke ijzerwaren allemaal bijdragen tot het unieke geluid.
Sehnsucht wordt in deze ruwere live-versie een stuk dwingender en meer onontkoombaar. Daarna gaat Bargeld op de knieën voor een immens dreigend Armenia. Even later wordt er ook nog eens een al even duister en gillend Zestörte Zelle achteraan gegooid. Het is smullen en likkebaarden voor elke avontuurlijke luisteraar en concertganger. Zelfs een relatief niemendalletje als Trinklied zou in de setlist van menig concert een hoogtepunt vormen.
Opvallend intussen zijn de lang niet gevulde zaal, waar er voor de tribune behoorlijk heen en weer gelopen wordt, en de naar hedendaagse normen sobere lichtshow. Maar we concentreren ons terug op de muziek, met het repetitieve, haast als kinderrijmpje aandoende Ein Stuhl In Der Hölle. Het publiek klapt enthousiast mee, en de opbouw van de climax gebeurt al net zo perfect als op plaat, ondanks het licht andere arrangement. Opnieuw volgt een behoorlijke lange stilte vooraleer Der Kuss ingezet wordt.
Een absoluut hoogtepunt is daarna Haus Der Lüge, de perfecte kruising van new wave en industrial en het unieke van de Neubauten. De band lijkt zich ten volle bewust van de kracht van dit nummer en versterkt die door nog meer verwachting te vervlechten. Bargeld toont zelfs een soort begin van een glimlach. Het winkelkarretje krijgt een hoofdrol toebedeeld en de epiloog vormt het contrapunt van al wat voorafging in deze song.
Het publiek schreeuwt de band terug op het podium voor nog vier bisnummers, waaronder nieuwe hoogtepunten als Zeichnungen Des Patienten O.T. en de Lee Hazlewood en Nancy Sinatra-cover Sand. De manier waarop de groep erin slaagt het poppy jaren ’60-geluid te incorporeren in hun eigen dreigende muzikaal universum blijft ook na al die jaren en ontelbare beluisteringen niet minder dan indrukwekkend. Het origineel klinkt weliswaar al niet als een zeemzoeterig en vrolijk liedje uit het decennium waarin mensen enkel uitzicht op steeds meer vooruitgang leken te hebben. Wat Einstürzende Neubauten daar nog aan toevoegt aan doem (het nummer stond op het in ’86 uitgebrachte Halber Mensch, toen Reagan en Thatcher een liberale agenda voerden in een klimaat van besparingen), laat vergeten dat op het moment van dit concert de Berlijnse Muur reeds gevallen was en er een golf van hoop en enthousiasme door Europa waarde.
De dvd bevat verder nog de setlist, die dienst doet als menu om rechtstreeks naar de diverse nummers te gaan, en 4 trailers voor andere concerten uit de Rockpalast-reeks. Al bij al voegt de dvd amper iets toe aan de uitstekende concertregistratie die je ook al op de cd vindt.

Deze recensie kan je ook hier lezen op Indiestyle.

27 november 2012

De Nieuwe Snaar


Sinds begin dit jaar is De Nieuwe Snaar bezig aan de afscheidstournee die tot ergens in het najaar van 2014 zal lopen, Konec. De show die ze brengen, is een "best of" en is nu ook op dvd vastgelegd. Het is een mengeling geworden van minder bekende tot hun bekendste nummers, en natuurlijk die vrij unieke mix van muziek, tekst, humor en acrobatie.
De voorstelling mag dan vooral drijven op de vaak erg mooie en uit heel diverse muzikale bronnen puttende liedjes, de kruiden vormen toch de visuele hoogstandjes en grappen en de acrobatieën van Geert Vermeulen (die in een betonmolen kruipt in Kruis of munt en Georges, zich door een tamboerijn wurmt of zich aan een Cirque du Soleil-achtige doekenact waagt, en nog veel meer). Ook verbaal is het vaak erg geestig (zoals in Lappen en Jappen) en zijn de woordspelletjes fijn. De muzikale helden worden geëerd (onder meer Julie London in De hoezen van Julie en Bob Dylan in In de hemel is geen Dylan). Sommige acts (zoals met de magneetschoenen) worden behoorlijk lang volgehouden. 
Uiteindelijk dienen we toch ook te erkennen dat hoewel de muzikanten zichzelf niet als virtuoos beschouwen, ze toch meer dan behoorlijk hun streng trekken, en vooral de manier waarop Geert Vermeulen zijn vioolspel combineert met capriolen (zoals wanneer hij een soort tolclown speelt in Marcel), dwingt bewondering af. Muzikaal brengt de groep een erg divers spectrum van (swing) jazz, chanson, folk, blues tot calypso en anderer zuiderse genres.
Na het slotlied In de hemel is geen Dylan volgt een oorverdovend applaus en krijgen we nog een mooie bisronde met Zwemmer, een intermezzo waarin reclame gemaakt wordt voor het boek Het verhaal van De Nieuwe Snaar dat Kris De Smet zelf schreef en Een muzikant kan meestal niet dansen.
Als extra's worden we vergast op een leuke clip bij De hoezen van Julie waarin 2 Many DJ's zich lijkt vergrepen te hebben aan de platenhoezen en een interview met de 4 mannen afzonderlijk waarin ze ingaan op de geschiedenis van de band. Dat is op zich interessant, al heb ik wel wat moeite met het deel waarin ze hun eigen sterktes nogal dik in de verf zetten. 
In het interview verklaart Jan De Smet dat de specifieke magie van de voorstellingen zich nooit echt goed liet vatten in groeven of digitale vormen (albums dus), en hoewel deze registratie van de show alles biedt wat een goeie comedy-dvd moet bieden, kunnen we ons voorstellen dat de band toch het meest tot zijn recht komt wanneer u hen effectief in een zaal gaat zien.



De afscheidstournee van De Nieuwe Snaar kan u onder meer zien in Tienen (30/11), Halle (1/12), Wemmel (6/12), Ninove (7/12 en 8/12), Roeselare (12/12 en 13/12), Tessenderlo (14/12 en 15/12), Wevelgem (20/12 en 21/12) en Berlare (22/12). De volledige kalender kan u hier raadplegen.

De dvd wordt verdeeld door PIAS Comedy.

Gelezen (50)

Het einde van de psychotherapie - Paul Verhaeghe


Het is geleden van toen ik No logo van Naomi Klein last dat een boek zulk een impact had op me. Net als toen ervoer ik bij Het einde van de psychotherapie van Paul Verhaeghe het gevoel dat alles op zijn plaats viel, en dat hetgeen ik intuïtief al "wist", ineens onderbouwd en beargumenteerd werd door iemand die dezelfde dingen merkt als ik (en nog een stap verder gaat, en met meer kennis terzake spreekt). Ik merk dat ik net als toen met het boek van Naomi Klein in mijn denken, en in dit geval ook in mijn werk, sterk beïnvloed ben en heel erg bezig blijf om de inhouden uit het boek een plaats te geven, te hervertalen, te integreren in mijn denken, het te verbinden met mijn overige kennis en ideeën. Ik wil er over praten, over discussiëren, over communiceren zodat alles sterker en solider in me opgenomen wordt. 
In het boek maakt Paul Verhaeghe eerst de noodzakelijke verbinding tussen wat in de psychotherapeutische (en psychiatrische, orthopedagogische en psychologische) wereld allemaal gebeurt en de ruimere maatschappelijke context, meer bepaald het ultraliberaal en hyperkapitalistisch denken en de overheersende kapitalistische ideologie. De psychodiagnostiek wordt vakkundig gefileerd en de pijnpunten worden aangeduid met precisie. De DSM wordt aan een kritisch, onderbouwd onderzoek onderworpen en de gevolgen van de "DSMbilisering" (zoals hij het noemt) worden in kaart gebracht. De gevolgen voor psychotherapie worden besproken, én Paul Verhaeghe geeft aan op welke manier de huidige problemen waar mensen mee naar de praktijk van de therapeut komen, verschillen van die van vroeger. Hij geeft gelukkig ook aanwijzingen over hoe therapeuten ook die mensen (die volgens hem vooral lijden aan "actuaalneuroses", wat ik zou hervertalen naar de eerste fases van de sociaal-emotionele ontwikkeling volgens Došen) kunnen helpen, en dat is in het bijzonder het deel dat ik in mijn werk tracht te hervertalen dezer dagen naar de begeleiding die wij geven aan kinderen die naast hun mentale handicap ook een diagnose binnen het autismespectrum hebben gekregen. 
Soms zijn de argumenten van Verhaeghe onthutsend (b.v. als hij vertelt op welke manier controlegroepen samengesteld worden in effectiviteitsonderzoek van psychotherapie), soms vereist zijn betoog toch wel wat kennis van het Freudiaans-Lacaniaans denken (al brengt hij dat meestal heel helder en vraag ik me toch af of het zelfs niet voor niet-kenners toch te begrijpen valt...) en heel vaak had ik het gevoel dat EINDELIJK eens iemand schrijft wat ik al lang denk...
Het is nog veel te vroeg om de volledige daadwerkelijke impact van dit boek in te schatten, maar net als bij het boek van Klein ben ik er nu al van overtuigd dat niets meer hetzelfde zal zijn voor mij...

Wie mij persoonlijk kent (en het boek ook gelezen heeft, misschien...), mag me TEN ALLEN TIJDE aanspreken om hierover van gedachten te wisselen. Ik wil niet liever!

Hieronder een aflevering van het boekenprogramma van VPRO waarin dit boek besproken werd (jammer genoeg in 3 delen geknipt):



26 november 2012

Daniel Pearson


Op het web blijken er niet weinig bekende Daniel Pearsons te bestaan. We vinden onder meer een bassist/producer/componist die samenwerkte met Coolio, Jennifer Lopez en Jessica Simpson en een jeugdig acteurtje dat meespeelt in de TV-reeks Tracey Beaker returns en eruitziet als een kloon van Justin Bieber. Je kan je onze opluchting voorstellen toen bleek dat het album Mercury state van geen van hen het werk is.
Gelukkig betreft het de Brit die vorig jaar pas zijn debuut Satellites uitbracht. De man uit Yorkshire liet zich voor dit album inspireren door wat er rondom hem gebeurde: de wereld van de mensen om hem heen werd op zijn kop gezet, vooral door de gevolgen van de economische crisis. Toch klinkt deze plaat niet kwaad zoals Bruce Springsteens Wrecking ball of Neil Youngs Psychedelic pills, noch als Bob Dylans Early Roman kings op diens jongste worp Tempest. Daniel Pearson wou naar eigen zeggen vooral de balans herstellen, en dat verklaart waarschijnlijk waarom dit rustig en vooral bemoedigend klinkt.
Pearson schopt niet tegen schenen, maar troost de slachtoffers. Zelfs als de gitaar eventjes vuig aan het venster komt piepen in Hard times overheerst het soort toegankelijke rock waar bankiers of politici niet voor op de loop zullen gaan. Toegegeven, dat doen ze natuurlijk ook niet voor eerder vernoemde boze artiesten. In Hard times parafraseert hij overigens de bekende regel “And if I can make it there, I can make it anywhere”.
Toch betwijfelen we of Daniel Pearson het ergens écht gaat maken. Het kan aan ons liggen, maar als een artiest een plaat maakt over de miserie die hij om zich heen ziet en die zijn vrienden en kennissen en misschien zelfs familie treft, willen wij een wild om zich heen schoppende kwaaie jonge/oude man, een door verontwaardiging gedreven zanger die de onderdrukten en geslachtofferden een stem wil geven. We willen het muzikale equivalent van Michael Moore aan de trappen van het hoofdkwartier van General Motors: fijnbesnaard noch genuanceerd, zelfs een beetje demagogisch maar tenminste oprecht in vuur en vlam gezet. De songs op deze plaat zijn mooie popnummers waarin hooguit een rimpeling op het wateroppervlak verschijnt. Over geen van die liedjes kunnen we een slecht woord neerpennen. Echter, veel inkt laten we er ook niet voor vloeien.
En dan gaan we nu met vlaggen zwaaien aan de poorten van Ford Genk of ons geld terugeisen bij de banken die we mee gered hebben en waar we nog jarenlang voor zullen blijven betalen. Daniel Pearson mag rustig thuis de kinderen vermaken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

25 november 2012

Lied van de week : week 47 - 2012

Feels like we only go backwards - Tame Impala



Tame Impala behoorde in 2010 tot de revelaties van Pukkelpop en ik was erg blij dat ik hen toen gezien heb (zoals je hier kan lezen). Uit hun dit jaar uitgebracht album, Lonerism, is de nieuwe single erg aanstekelijk, en klinkt hij zoals we Tame Impala hebben leren kennen. Fijn!

Je kan het album Lonerism hier kopen.

Lyrics:

It feels like I only go backwards, baby
Every part of me says go ahead
But I got my hopes up again, oh no, not again
Feels like we only go backwards darling.

I know that you think you sound silly when you call my name
But I hear it inside my head all day
When I realize I'm just holding on to the hope that maybe your feelings don't show

It feels like I only go backwards, baby
Every part of me says go ahead
Then I got my hopes up again, oh no, not again
Feels like we only go backwards darling.

The seed of all this indecision isn't me, oh no
Cause I decided long ago.
But that's the way it seems to go when trying,
So hard to to get to something real, it feels

It feels like I only go backwards, baby
Every part of me says go ahead
But I got my hopes up again, oh no, not again
Feels like we only go backwards darling
It feels like I only go backwards, baby
Every part of me says go ahead
But I got my hopes up again, oh no, not again
Feels like we only go backwards darling
It feels like I only go backwards, baby
Every part of me says go ahead
But I got my hopes up again, oh no, not again
Feels like we only go backwards darling.

24 november 2012

Lotto Arena concert: The XX


Woensdagavond zat ik The XX in de Lotto Arena in Antwerpen. De band heeft een uitstekende live-reputatie en de recensies die ik had gelezen van hun concert eerder deze week in Lille evenals de reacties op hun Club 69-optreden bij Studio Brussel, leken dat enkel te bevestigen.
Toch heb ik een vreemdsoortige verhouding met The XX. Ik hou wel van de singles van hun eerste album (VCR, Islands en Crystalised kunnen me bekoren) en toch loop ik niet echt warm voor hun platen. Noch het eerste noch het nieuwe album (Coexist) maken me echt warm voor het trio. De songs klinken iets te onderling inwisselbaar naar mijn aanvoelen. Steeds dezelfde elementen vormen de hoofdingrediënten en om de één of andere manier kan ik wel horen dat ze goed zijn (ik ken intussen genoeg van muziek om dat toch wel te kunnen vaststellen), én raken ze me toch nooit echt. Het was dus met niet zo hoge verwachtingen (én mijn bijna-jarig lief) dat ik naar de Lotto Arena trok.


Het voorprogramma, Austra, mag vlug vergeten worden. Ik wou dat ik kon zeggen dat het het slechtste was wat ik ooit op een podium zag (maar helaas zag ik vroeger nóg erger). Enige lichtpuntjes waren de bassist (die leek me wel goed, en mijn enige advies aan hem is dan ook "zoek u snel een andere, goeie groep") en dat kiemen van goeie songs die je kon horen, zolang de zangeres (en haar kompanen) hun mond hielden.




Het concert van The XX bevestigde mijn relatie met de band. Het was een imposant optreden, en je kan horen dat de band écht goed is, en de lichtshow was bijna perfect, en de band weet duidelijk hoe ze een concert moeten opbouwen en hoe ze hun songs live op een andere, soms zelfs verrassende manier kunnen brengen (VCR kreeg een heel traag arrangement mee). En toch blijft het gevoel dat ongeveer de helft van wat ik hoorde, variaties op eenzelfde thema waren, én vooral dat de band me al bij al niet écht weet te raken. Bizar optreden dus...

Setlist:

1. (intro music)
2. Angels
3. Heart skipped a beat
4. Fiction
5. Crystalised
6. Fantasy
7. Missing
8. Reunion
9. Sunset
10. Night time
11. Swept away
12. Shelter
13. VCR
14. Islands
15. Chained
16. Infinity

Bisronde:
1. Intro
2. Tides
3. Stars




Fiction (live)



 
VCR (live)

Brasstronaut


Het meest opvallende aan Mean sun, de tweede plaat van Brasstronaut, is de erg warme, gloedvolle sound, die dit album meteen heel geschikt maakt voor de koude winteravonden die in het verschiet liggen. Dat heeft natuurlijk te maken met het koper (brass) uit de groepsnaam.
Dat koper blijkt overigens nogal relatief te zijn. Ja, er doet een trompettist mee, maar verder zijn er nog slide-gitaar, klarinet, synthesizers, stemmen en drums. Toch klinkt de koperklank zo overheersend, dat het opletten wordt voor koperdieven.
Aan afwisseling is er op Mean sun geen gebrek. Hoewel het album nogal gelijkmatig klinkt op Bounce en Francisco, wordt er een nieuwe dimensie toegevoegd in de titelsong. Vooral de gestreelde drums doen het hem, denken we. In Fossil worden The Last Shadow Puppets in herinnering gebracht, dankzij de op Alex Turner lijkende stem. Moonwalker klinkt behoorlijk zweverig, met een zanger die letterlijk op de maan lijkt te lopen zingen. Revelstoke Dam zou het kerstlied van dienst kunnen zijn op deze plaat, en glijdt bijzonder vlotjes door het oor.
In Falklands lijken Dimitri From Paris of Nouvelle Vague langsgekomen te zijn om het nummer een Franse variété-touch te geven. Dat klinkt erger dan het is. Ook hier weer is het de trompet die de song aan de goeie kant van de dunne scheidslijn tussen kunst en kitsch houdt. In afsluiter Mixtape wordt ruimschoots de tijd genomen (7’08”) om de song zich te laten ontwikkelen, en zich om je vinger te winden (of andersom). Heel even klinkt de groep er zelfs als Sigur Rós.
Brasstronaut heeft geen hippe sound, geen flitsende of opvallende songs, geen groots opgezet marketingplan om de wereld te veroveren. Wat ze wel hebben is een uitstekende plaat waarmee ze menige huiskamer kunnen verwarmen tussen november en maart.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

20 november 2012

Everyman


Het lijkt alsof Everyman slechts heel behoedzaam je boxen uit durft te komen, wanneer je de debuutplaat Songs about ninjas oplegt. De muziek schuifelt door de kamer op pantoffels, de zang klinkt gedempt door warme tapis plein. “Don’t you wanna know how the story goes?” vraagt Vincent Neyt voorzichtig in Falling for you, beleefd kloppend op de deur vooraleer hij zijn nochtans mooi geveegde voeten aarzelend in je woonkamer neerzet.
Die voorzichtigheid hangt als een rookgordijn over de hele plaat, en roept de sfeer op van rokerige clubs waar een handvol mensen met een glas whisky binnen handbereik zit te luisteren, of van het eerste album van Spain. De drums worden geborsteld alsof de buren in de kamer ernaast slapen, de sax in Most of all excuseert zich bij voorbaat voor het geproduceerde geluid. De toon is gezet en wij zijn helemaal verkocht. Het blijft overigens niet alleen bij jazzy, late night songs, want I'm only human is een ietsiepietsie vrolijker halfsoortig folkliedje in een jasje dat er misschien op het eerste zicht vreemd uitziet, maar welbeschouwd perfect past. Ook hier klinkt het alsof de zanger de micro van ver iets durft toe te vertrouwen, om zeker niemand te storen. Het wordt overigens nog leuker, met schroomvolle eerste danspasjes in Don't waste your time. Een vleugje Mumford & Sons kruidt het nummer.
En dan ineens, in What a situation, heeft Everyman het zich al wat comfortabel gemaakt en is wat spielerei à la vroege Fence of Nemo ineens mogelijk. De gitaar waagt zich aan wat gescheur en de drums worden niet meer zorgzaam gespaard. Dit, beste Everyman, is een perfecte single om op de radio luisteraars van divers pluimage voor je muziek te winnen.
Break schakelt weer een versnelling lager, al heeft het wel de schroom van de eerste nummers van zich afgeworpen. Ook Sleep, dat al op Studio Brussel te horen was en geschreven werd voor een vriendin die moeite had om in slaap te geraken, houdt het rustig, wat gezien het onderwerp en het doel van de song niet verwonderlijk is. Opvallend is de variatie in het muzikaal palet van dit lied, met instrumenten die elk een eigen verhaal te vertellen hebben en toch mooi in elkaar gepast worden tot een consistent nummer.
“The problem is I”: zo begint Your side, al heet het wat verder al “The problem is you”. Zelfs als je de tekst niet begrijpt, klinkt het als een bekentenis én een liefdesverklaring, met op de achtergrond gesamplede stemmen die op een vreemde manier precies passen. Het geheel klinkt alsof een verliefde, schuchtere jongeman een boodschap opneemt op een cassette, terwijl op de achtergrond de TV speelt. Ontwapenende schoonheid, dat durven wij dan in de mond te nemen.
Tijd echter voor weer wat vrolijkheid, jongensjolijt en gehuppel rond het kampvuur, inclusief hand claps. Go home is speelser dan een kitten en vrolijker dan een Cliniclown. De tuba is hier het kruid dat het liedje nog beter maakt. En net als na What a situation is het daarna weer wat ingetogener. Op het stemtimbre na klinkt Everyman in Days go by aanvankelijk als Bon Iver, waarna trompetten invallen en de sfeer haast onmerkbaar lichtjes wijzigt.
Renée mag mee de plaat afsluiten in Oh my lord en haar stem vormt een mooie combinatie met die van Vincent Neyt. Zo blijkt dit een waardige afsluiter van een mooi, puur en te koesteren plaatje.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Het interview met Everyman lees je hier.

18 november 2012

De eerste kerstliederen zijn in het land...

Dankzij Broeder Dieleman heb ik de eerste kerstliederen van het jaar gehoord, en ik wil ze jullie niet onthouden:







Christmas Eve can kill you - Dawn McCarthy & Bonnie 'Prince' Billy

Democrazy concert: A Brand plays "Grammar"


A Brand kwam woensdagavond in de Vooruit zijn tien bestaansjaren vieren, in een organisatie van Democrazy. Polaroid Fiction, een band die zo verdienstelijk is dat ze Limbomania vorig jaar wonnen, mocht de aftrap geven. Wij hoorden een klassiek rocktrio (gitaar, bas, drums) dat zijn voorbeelden goed beluisterd heeft en daarmee aan de slag gaat. Dat loopt nog niet van een leien dakje, en het meest markant viel dat te merken in de wisselvallige cover van Live and let die: eerst een matige vertolking die dicht bij het origineel blijft, maar een pak minder goed klinkt, dan een uitstekende instrumentale passage waarin er wél een eigen visie op de song gegeven wordt en vervolgens een stuk dat gevaarlijk dicht overhelde richting Meat Loaf (of all people!).



Met Grammar doet A Brand iets bijzonders met de liedjes die ze gedurende de voorbije tien jaar schreven. Ze worden allemaal in één grote mash-up gegoten en worden zo een uur durende song. Dat deden ze al eens in het voorjaar, en de registratie van dat concert in de AB zit als tweede schijfje bij de verzamelaar The singles – 2002/2012. Het concert dat we in de Vooruit zagen, kan je dus ook rustig thuis beluisteren. Wat is dan de meerwaarde van er live bij te zijn?


Behalve het volume, dat velen in de woonkamer niet zo hoog zullen draaien als in een concertzaal het geval is, laat vooral de energie van de band deze belevenis uitstijgen boven het beluisteren van de cd. In het bijzonder de drummer hitst het publiek op, laat hen meeklappen, en speelt verwoed en verbeten op zijn drumstel, waarvan we na de meppen die hij uitdeelt, vrezen dat het na elk concert vervangen moet worden. De vijf bandleden zijn allen gehuld in hetzelfde (motor)pak, in het wit. In een halve cirkel staan ze opgesteld op het podium, en af en toe komen ze even helemaal naar voren, dicht bij het publiek. De lichtshow onderstreept de dynamiek van het optreden.
Zoals één van de muzikale vrienden van de Dewaele-broertjes in Part of the weekend never dies vertelde dat de 2 Many DJs remixen in essentie altijd hetzelfde zijn en hetzelfde patroon bevatten, zo blijkt dat ook op te gaan voor de nummers van A Brand. Dat valt meteen op in zo’n mash-up, waarin die allemaal gemixt worden tot één geheel. Het is moeilijk de vinger te leggen op wat dan precies dat patroon is dat hun liedjes herkenbaar maakt, maar het is onmiskenbaar hoorbaar wanneer de songs overgaan in elkaar. De bekendere singles zitten vooral in het tweede deel, en dat zorgt ervoor dat Grammar een beetje als een diesel vertrekt. Naarmate de herkenbaarheid verhoogt en het publiek enthousiaster mee begint te zingen, stijgt de temperatuur in de zaal en op het podium (“Kunnen jullie zich wat verwarmen? Wij hier wel in alle geval”). 


Er wordt meegeklapt, gedanst, gestampt op een vroegtijdig fragment uit Hammerhead, op Time, op Beauty booty killerqueen’ en Riding your ghost, dat knap ingeleid wordt. Zoals het een mash-up betaamt, deconstrueert A Brand haar songs en plakt en knipt ze. Daardoor klinken sommige liedjes alsof ze tot hun essentie teruggebracht worden, anderen krijgen een ander kleedje aan. Ongeveer halfweg de set krijgen we een rockballadmoment met Maze en verder valt op dat Humanoid het in deze vorm bijzonder goed doet. Tot slot wordt er helemaal opgebouwd naar de climax die Hammerhead nog steeds blijft. Er hoort, en ook dat mis je op de cd, een mini-choreografie met hoofd en schouders bij.
De band komt nog terug voor één song, het nieuwe What's taking you. Nog eenmaal geeft A Brand er een ferme lap op, nadat ze het reguliere optreden ook al mooi tot een climax hadden laten ontploffen. En zo vieren ze hun verjaardag in stijl.

Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle.