Twintig parels per maand: september 2026

Hier komt alweer een maandelijkse selectie van songs (en artiesten) waarvan ik vind dat je hen zeker eens moet beluisteren.

1. Captain Easychord - Stereolab: vooral de keyboards roepen bij het Frans-Britse Stereolab altijd een psychedelische sfeer op, hier vooral hoorbaar in het tweede deel van de song.
2. You can have it all - Yo La Tengo: de uit het Amerikaanse Hoboken (New Jersey) afkomstige Yo La Tengo is een groep die me nog nooit teleurstelde sinds ik ze met Electr-O-Pura leerde kennen in 1995. Dit komt uit het in 2000 uitgebrachte And then nothing turned itself inside-out.
3. Figure it out - Royal Blood: geweldige single waarmee dit Brits duo zich meteen in de markt zette als potige gitaarband. In november komt hun nieuwste plaat uit.
4. Judith - A Perfect Circle: één van de vele projecten van Maynard James Keenan van Tool.
5. Sturmvogel - Legowelt: lang geleden ging ik in de Gentse Vooruit (nu Vierviernul) naar een avondfestival vol elektronische muziek. Er was één artiest die live muziek maakte met de aangesloten Gameboys van de bezoekers, ik denk dat het de Nederlandse Legowelt was (maar mijn geheugen is niet altijd even betrouwbaar).
6. Wilkie - Roman Flügel: de Duitse dj en producent Roman Flügel brengt interessante house en techno (en nog een heleboel andere verwante genres), waarvan hier een voorbeeld.
7. Party up - DMX: vijf jaar geleden overleed DMX, een rapper die eind jaren negentig tekende bij Def Jam, het bekende hiphoplabel. Dit was één van zijn grootste hits.
8. Brass monkey - Beastie Boys: nog bekender zijn natuurlijk de Beastie Boys, hier met één van hun classics, ook uitgebracht door Def Jam.
9. Time bomb - Rancid: dit was één van de twee singles die me ertoe brachten het album ...And out come the wolves te kopen (de andere was Roots radical) en het werd een fijne ontdekking van hun ska-punk.
10. Gotta go - Agnostic Front: zuiverder punk vind je bij deze New Yorkers, die een grote invloed hadden en hebben binnen de hardcore punkscene.
11. If you were here - Kent: heerlijk radiohitje van deze Zweedse band, uit 1998.
12. Tiny meat - ruby: meesurfend op het succes van het nieuwe triphop wisten ook deze Schotten een plaatsje in ons geheugen af te dwingen met deze single uit het album Salt peter, dat een geweldig remixalbumversie heeft als Revenge, the sweetest fruit: Salt peter remixed (dat dan weer niet te vinden is op Spotify).
13. God hates a coward - Tomahawk: dit is dan weer één van de vele projecten van Mike Patton, door de meesten gekend van Faith No More.
14. Third man on the moon - Masters Of Reality: één van de meest onderschatte bands uit de jaren negentig, waarvan frontman Chris Goss platen van Kyuss en Queens Of The Stone Age producete.
15. Having a party - Lee "Scratch" Perry: deze Jamaicaanse duizendpoot en godfather van heel wat reggae- en dubsubgenres overleed ook al vijf jaar geleden. Gelukkig zag ik deze excentrieke artiest ooit live op Les Nuits Sécrets, een Noordfrans festival.
16. Inglan is a bitch - Linton Kwesi Johnson: nog meer dub van nog zo'n grootheid, die gelukkig wel nog leeft. Hij brengt zijn gedichten vaak parlando op de meest relaxte dub.
17. 54-46 was my number - The Maytals: meestal bekend als Toots & The Maytals, mogen ze gerust ook tot de godfathers van de reggae gerekend worden. Dit is het eerste nummer van de band dat succes had en reggae wijder bekend maakte. Dit lied beschrijft de gevangenistijd van Toots nadat hij opgepakt was voor bezig van marihuana. 
18. Time is on my side (live) - Keith Richards & The X-Pensive Winos: ik heb soms spijt dat ik het album dat Richards maakte met deze begeleidingsband weer verkocht omdat het me toen minder aansprak (ik had het nogal impulsief gekocht). Hier brengen ze een mooie live-versie van een Rollings Stones-classic.
19. Switch up - Mike D: zijn website lijkt rechtstreeks uit de beginjaren van het internet te komen, hijzelf is een ex-lid van het opgeheven Beastie Boys. Dit komt uit zijn dit jaar verschenen album Thank you, waarop hij een experimenteler koers vaart.
20. The talking fish - Ibibio Sound Machine: deze Britse band die muziek uit de gouden tijd van de Afro-funk vermengt met moderne funk en post-punk en steeds populairder lijkt te worden. Dit komt uit hun titelloos debuut uit 2014.

Geniet hieronder van de playlist: 

Tom Morello

De muzikale mokerslag die mijn (toen nog jonge) generatie weer helemaal wakker schudde (Smells like teen spirit van Nirvana) was nog niet zo lang geleden of er volgde alweer één: Killing in the name van Rage Against The Machine. De song klinkt vandaag nog even woedend als toen en terecht, want de wereld is er sindsdien niet beter op geworden, integendeel.
Intussen is de band maar liefst drie keer gesplit (en twee keer teruggekeerd) en vervolgen de bandleden van toen hun eigen wegen. Voor gitarist Tom Morello, die bij RATM ietwat in de schaduw van Zack de la Rocha stond, betekende dat onder meer nieuwe bands als Audioslave (met Chris Cornell) en Prophets Of Rage (met leden van Public Enemy en Cypress Hill) en occasionele passages bij Bruce Springsteen, zowel op zijn albums Wrecking ball en High hopes als live (dit voorjaar nog). Everyone gets everything they want is al zijn vierde solo-album. 
Afgetrapt wordt er met een kort maar krachtig instrumentaal nummer dat eigenlijk als intro dient voor de titelsong. Daarop klinkt hij als Leonard Cohen in een vroege song van Soundgarden. Adjourn it (met Serj Tankian van System Of A Down) is vintage RATM, inclusief de boze rants. Dat wordt verrassend gevolgd door een (goede, maar ook niet meer dan dat) ballad: I am not yours to command. Het openingskwartet maakt alvast duidelijk dat Morello zich op deze plaat niet zomaar voor één gat laat vangen (voor wie dat nog mocht denken). 
Soldier in the army of love heeft een titel die meteen associaties met Liliane Saint-Pierre (Soldiers of love) oproept, maar de in furie gedrenkte gitaren weten die meteen te verjagen. Helaas klinkt het refrein net iets te zeemzoet anthem-like om Liliane niet opnieuw op te roepen. Dat het Ierse Kneecap en Morello elkaar ooit in hun politieke en muzikale overtuigingen zouden vinden, hoeft niet te verwonderen en leidde tot het uiterst genietbaar Unconquered. Everything burns, de samenwerking met Beartooth, is al evenzeer een nummer dat buiten het gekende idioom van Morello valt en toch nét weer niet. 
De vier ballads op deze plaat (naast de eerdergenoemde ook nog The last rung on the ladder, Pretend you remember me en afsluiter They can't kill us all) overtuigen helaas niet echt. Geef ons maar een kwade Tom die zijn gitaar geselt, dan is hij op zijn best.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

Arab Strap

Malcolm Middleton kende ik al langer via zijn eigen solo-albums Into the woods en A brighter beat maar ik wist niet dat hij samen met Aidan Moffat Arab Strap vormt, een band waarvan de naam de voorbije decennia meermaals voorbijkwam zonder dat ik hun muziek ooit beluisterde. Met hun nieuwe plaat, Half-told tales, is het er dan toch van gekomen en nu besef ik pas wat ik al die tijd gemist heb.
Op deze plaat grossiert het duo immers in contrasten: vrolijke melodieën gaan samen met donkere teksten (Be a man), kritiek op Spotify wordt vergezeld van zelfkritiek (You, you, you) en lawaaiige rock van een funky saxofoon (I get noise). De humor is soms gitzwart en het Schots accent klinkt zwaar door. Er wordt voortdurend gewisseld tussen stevige indierock, elektronica, post-punk en een op het eerste zicht eenvoudige powerballad (Ampersand). Dat beide muzikanten tientallen jaren ervaring kunnen voorleggen, hoor je. Soms klinken ze gewoon als boze oudere mannen, die tegelijk mee willen zijn met hun tijd als de moderniteit een schop onder de kont willen verkopen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun site: 

Pokey LaFarge

In 2014 zag ik Pokey LaFarge live op het Roots&Roses-festival in Lessines en ik was meteen verkocht. Af en toe haal ik wel eens muziek van de man boven om naar te luisteren, zeker als ik heimwee voel naar ouderwetse muziek van rond de tweede wereldoorlog:blues, jazz, swing, vroege rock,... 
Intussen zijn we twintig jaar na zijn in eigen beheer uitgebracht debuut en twaalf jaar na dat optreden en ik kan alvast verklappen dat zijn nieuwe plaat, Rent money, nog meer enthousiasme bij me oproept. De intussen ervaren muzikant en zijn band weten een mooi evenwicht te bewaren op dit album, waardoor je helemaal ondergedompeld wordt in hun muzikale wereld. Er staat werkelijk geen énkel minder nummer op. Hoogtepunten zijn voor mij de titelsong, opener The thing dat je ongeforceerd meeneemt in zijn universum en het rustige, aan Amy Winehouse schatplichtige Told you no.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier via zijn site of hier via zijn Bandcamp-pagina kan kopen: 

Julia Holter

Op Materia presenteert Julia Holter zeven songs die klinken alsof er een sluier overheen gelegd werd of ze waar te nemen zijn door een mist: wel hoorbaar maar je moet je inspannen om ook de details mee te krijgen. Het betreft een mix van nieuwe songs en alternatieve versies voor oudere songs, zoals het gelijknamige Materia dat al op voorganger Something in the room she moves. We krijgen hier Materia 2 en Materia 3 te horen, ontstaan uit het gevoel dat Holter al meteen na de release van dat vorig album had, dat de song op verschillende manieren kon uitgewerkt worden.
Opener The laugh is in the eyes lijkt wat losjes aan elkaar te hangen en niettemin een betekenisvolle song op te leveren. My lost one klinkt als door een engelenkoor gezongen, aangevoerd door Holter. Onderweg verandert het af en toe van gedaante, al blijft het een samenhangende en mooie song. Het meer dan tien minuten durende My twin (inclusief een outro van ruim een minuut haast onhoorbare geluidjes) is de beste illustratie van het zoeken van de Californische. Het lied wordt af en toe schijnbaar afgerond om dan uit de as te herrijzen in een andere vorm, als een feniks. De experimenteerdrang van Holter levert hier een niet makkelijk te behappen song op die om meerdere luisterbeurten vraagt.
Net als het al eerder besproken Aviary uit 2018 is Materia een album voor fijnproevers die bereid zijn de tijd te nemen om een plaat echt op zich in te laten werken.

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen via haar Bandcamp-pagina of hier via haar de site van platenmaatschappij Domino: 

Bloc Party

Toen Bloc Party in 2005 debuut Silent alarm uitbracht, heerste er groot enthousiasme, ook hier, over het stuiterende jonge geweld dat de band liet horen. Ook de single Flux en het album A weekend in the city wisten dat vuur brandende te houden, maar sindsdien is die sprankelende jeugdheid toch wat verdwenen uit het oeuvre van de band.
Op Anatomy of a brief romance slaagt de groep er slechts half in om dat vuur weer wat op te poken. Zo weet opener 22.01.22 ons maar matig te bekoren: goeie song, maar ook niet meer dan dat. Daarna volgen Coming on strong en (in iets mindere mate) Love bombs die ons weer doen houden van die hyperkinetische mix van elektronica en gitaren. Helaas blijken de meeste nummers op deze schijf niet echt boven een "best wel goed" niveau uit te komen en gezien de verwachtingen toch nog steeds iets hoger liggen, valt dat dus een beetje tegen. We horen veel goede ideeën waarvan jammer genoeg niet het hele potentieel benut wordt. 

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun site:  

The Valley Sessions

Gisterenavond werd de eerste editie gehouden van The Valley Sessions, een minifestival in CC De Ververij in Ronse, dat rootsmuziek en rock 'n roll terug een plaats wil geven in hun muziekprogrammatie.

Afgetrapt werd er door het Gentse A Murder In Mississippi, dat een mix bracht van americana, folk, bluegrass en blues. Frontman Leander Vandereecken wist met veel podiumprésence en een dosis humor zijn band door een gesmaakt optreden te loodsen. Met verrassende veel variatie laveerde het zestal door songs die een paar fanatieke dansers tot extrase brachten en verder ook het toen nog bescheiden publiek wist te animeren.

In 2023 liet Gulo Gang voor het eerst van zich horen met Ballad of a grim man. Hun geluid klonk een stuk steviger op het podium van De Ververij dan hun voorgangers, vol referenties aan King Gizzard & The Lizzard Wizard, The Viagra Boys en Cake. Maar door de prominente aanwezigheid van de saxofoon deden ze nog het meest aan Morphine denken, maar dan alsof dat drietal aan de steroïden had gezeten. De stevige rock van dit vijftal had de eerste songs nog wat tijd nodig om het publiek mee te krijgen, maar daarna was dat probleem kundig opgelost.

Afsluiter was Thomas Frank Hopper, een Waalse artiest die geboren is in Brugge, heeft al een pak meer ervaring met zijn band waarmee hij al sinds 2019 platen uitbrengt. Zijn moderne bluesrock exploreert de grenzen van het genre en klink doorgaans zeer stevig, al last hij in het optreden twee rustmomenten in. Het eerste rustmoment komt er wanneer hij solo op het podium een song brengt op zijn tot gitaar omgebouwde houten kistje. Het voorlaatste nummer van de set wordt akoestisch gebracht tussen het in een cirkel om hem heen verzamelde publiek. 
Hij gooide ook hoge ogen door zijn spel op de slide guitar die gebouwd was op een echt skateboard. De jongeman, die behoorlijk Nederlands en vooral Engels sprak in de bindteksten, straalde vanaf de eerste minuut zulk een aanstekelijk enthousiasme uit dat de hele zaal vrolijk meezong en op elk nummer begeesterd reageerde.

Swamp Dogg

Het is niet abnormaal dat pubers fantaseren over hun eigen dood en wat die zou teweegbrengen, het is een deel van de eigen identiteitsvorming. De 84-jarige Jerry "Swamp Dogg" Williams is die levensperiode al ver voorbij en zoekt het op zijn nieuwe plaat nog een beetje verder. Op Swamp Dogg contemplates the afterlife denkt hij niet alleen over de dood na maar ook over het al dan niet hiernamaals.
Al in de jaren vijftig was deze man actief als muzikant maar zelf leerde ik hem pas in 2020, net voor corona uitbrak, kennen. Ik was toen helemaal weg van Sorry you couldn't make it, zoals je hier kan lezen.
Op zijn nieuwste plaat brengt hij opnieuw soulmuziek die je ziel verscheurt maar die je hart en je benen ook laat dansen. Opener Searching for heaven trekt de plaat langzaam op gang. Knock knock (memories) zit vol heerlijke blazers en neigt naar funk zonder dat typische soulgeluid te verliezen. Dat hoor je nog het best in de zang. Funk hoor je eveneens terug in de bas en de saxofoon in A million tears ago. Twee hoogtepunten op deze plaat volgen elkaar op met Unhappy song en Don't burry me. Voor mij kunnen zelfs zij niet tippen aan de samenwerking met Gary U.S. Bonds op Waka waka waka.
Zes jaar na Sorry you couldn't make it kruist Swamp Dogg opnieuw mijn pad en ditmaal doet hij dat met een nóg betere plaat. 

Beluister hieronder het volledige album dat je hier kan kopen via zijn website: 

Afghan Whigs

Al had de band voorheen al enkele platen uitgebracht, het was pas in 1993 met Gentlemen dat (The) Afghan Whigs een groter publiek bereikten. Frontman en zanger Greg Dulli werd dé posterboy van de jaren negentig bij vrouwen die pas of niet meer zo pas afgestudeerd waren en mocht zelfs (toen Studio Brussel-) presentatrice Chantal Pattyn tot zijn schare aanbidsters rekenen. Zelfs nu hij de zestig gepasseerd is, ziet hij er nog goed genoeg uit om het hart van menige dame van middelbare leeftijd het hart op hol te doen slaan. Althans, dat begrijp ik toch uit reacties van die vrouwen, want zelf behoor ik niet tot die demografische doelgroep.
Mij gaat het natuurlijk om de muziek (en hen misschien ook) en ook de daaropvolgende albums bleef die goed. In 2001 hield de band ermee op, er kwam een korte reünie in 2006 en vanaf 2011 hadden oorspronkelijke leden Dulli en bassist John Curley er weer zoveel zin in dat ze nog steeds voortdoen, onder dezelfde naam met voor de rest andere muzikanten. In 2014 resulteerde dat in Do do the beast, dat ik ook kon smaken (zoals je hier kan lezen) en nog twee platen die aan mij voorbijgegaan zijn.
Soft control, het tiende studio-album dat ze nu uitbrengen, weet mijn aandacht weer ten volle te trekken. Vanaf opener Jungle roux hoorde ik weer de soulvolle (post-)grunge waarmee ze doorbraken en hun nieuw elan van Do do the beast opnieuw wisten op te pakken. Er is de gitaarmuur waartegen die meteen herkenbare stem van Greg Dulli mooi contrasteert én afwisselend samenvalt. Het smachten in zijn stem, dat altijd al klonk alsof het voor jou persoonlijk bedoeld is, legt net dat extra laagje over elke song en dat is op Soft control niet anders. Je hoort het ook in de rustiger nummers als The deepest part of the darkest shadow en Duvateen. Natuurlijk is het o zo herkenbaar present in de opener, in House of I (dat niet misstaan zou hebben op Gentlemen) en in 77. 
Afghan Whigs zijn erin geslaagd de lijn door te trekken die doorheen hun oeuvre loopt zonder afgezaagd of verouderd te klinken. Net als in 2014 bewijzen ze hun relevantie en staat de plaat weer bol van de goeie songs.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen:  

Yadayn

Wie deze blog al een hele tijd leest (misschien wel al sinds of van voor 2014), herinnert zich misschien nog Yadayn, de naam waaronder Gowaart Van De Bossche als twaalf jaar lang platen uitbrengt. Een overzicht van de aan bod gekomen plaat vind je hier. Vandaag concentreer ik me op zijn nieuwste, Huis, opgenomen in diverse huizen in Londen, Parijs en Brussel. 
De gitarist die zich voor zijn muziek vaak laat inspireren door zijn reizen en de plekken waar hij verbleef, doet dat expliciet ook hier weer en zijn minimalistische aanpak brengt opnieuw rust en verstilling. Kortere songs zoals opener Oogzeil worden afgewisseld met langere, waaronder het centrale nummer van deze plaat: Tolhuis. Meer dan twintig minuten lang ontvouwt dit nummer, dat zijn oorsprong al vond voor Yadayn voorganger Elders maakte in 2020, zich tot een kronkelend soundscape met wisselende gedaantes. Het strekt zich uit over genres als ambient en post-rock, loopt een marathon met af en toe stukken wandelen en overweldigt nu eens om dan de hartslag weer helemaal tot rust te brengen. Onmiskenbaar is dit het hoogtepunt, precies zoals Yadayn het ook bedoelde. Dat maakt er de andere nummers niet minder om: Dut  is de rustige avondwandeling die na de marathon van Tolhuis de luisteraar een aangename cool-down verschaft, Heuvel I en Heuvel II vormen een tweeluik waarin je elk detail van het luisterspel vanop de eerste rij hoort alsof het de ademzuchten zijn voor en na een gesproken woord en waar Vooreerst acht minuten lang een gelijkaardige dynamiek kent als Tolhuis weet Voortwee zo sacraal te klinken dat je denkt dat het in een kapel in plaats van een huiskamer opgenomen is.
In onze wereld waarin airplay en interviews in diverse media het bereik van platen sterk bepalen, zal deze gitarist wellicht nooit hits scoren of een breed publiek bereiken, maar zij die de moeite doen hem te ontdekken worden meer dan beloond!

Je kan Tolhuis alvast hieronder beluisteren (en de video bekijken) en hier het hele album kopen via zijn Bandcamp-pagina: 

The Womack Sisters

Ze zijn de kleindochters van Sam Cooke, drie van de vier dochters van (Cecil en Linda) Womack & Womack en de nichtjes van Bobby Womack (van Street life, voor velen vooral bekend van de soundtrack van de Tarantino-film Jackie Brown). Zussen BG, Zeimani en Kucha zetten als The Womack Sisters de familietraditie van prachtige soul brengen, voort met hun titelloze debuutalbum. En man, wat doen ze dat goed!
Letterlijk àlle 11 songs op deze plaat weten de luisteraar te grijpen om nooit meer los te laten. Het hele album is één lange trip in soulland die geen moment verveelt en die je keer op keer wil herbeleven. Single Chauffeur zet als opener meteen de toon met een ritme, een blazerssectie en vooral die stemmen die zo typisch zijn voor het genre dat je als luisteraar pardoes helemaal in dat tijdloze muzikale spectrum van Cook en de eerdere Womacks terechtkomt. Tegelijk weet ook het op een heerlijk orgeltje gebouwde If I let you je mee te slepen, net als het op de percussie drijvende Laughter and tears of de vloertegelschuiver I just don't want you (to say goodbye). De drie zussen bespelen elk aspect van de soul en hiermee klinkt hun debuut tijdloos én indringend. 
Af en toe passeren hier soulplaten (en dat zullen ze blijven doen) maar zelden halen ze de uitmuntende kwaliteit van deze. Dit is echt zo'n plaat om te koesteren en elk jaar in de komende decennia minstens éénmaal (en nog beter: meermaals) boven te halen.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren en hier kopen via hun Bandcamp-pagina of hier via hun webshop: 

Weezer

Eén van die bands die een trouwe schare fans heeft en goede muziek blijft maken zonder (nog) een hit te scoren, is Weezer. Liefst zes vorige albums waren titelloos en worden meestal vernoemd naar de kleur van de hoes en daar voegen ze met Weezer (The gold album) nu een zevende aan toe, tussen alle platen die wél een op zich staande titel kregen.
Wat we iets meer dan een half uur te horen krijgen, zijn tien nummers zoals we die van de band kennen. Goeie rocksongs zonder veel pretentie worden nog steeds met veel hoorbaar enthousiasme tot een geheel gesmeed door het viertal. Rivers Cuomo zingt nog steeds alsof zijn leven(svreugde) ervan afhangt en ergens vermoed ik dat muziek echt wel dé bron van plezier is voor hem. In al die tijd is hun sound amper veranderd en de songs op het meest succesvolle (The blue album) (waarop je Buddy Holly en Undone - The sweater song terugvindt) en deze plaat verschillen in wezen niet echt.
Songs die hier toch net nog iets meer geestdrift opwekken, zijn Don't make it weird, Hoops, Up in the clouds en The LA Song. Geen van de tien nummers echter valt uit de toon, allemaal krijgen ze het "vintage Weezer"-label.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun webshop:
 

Dinosaur Jr

De sound van Dinosaur Jr is zo herkenbaar dat zelfs als ze de Beatles coveren (Here comes the sun) je meteen weet welke band je hoort. Al meer dan veertig jaar intussen weten de muzikanten rond J Mascis die door onstuimige gitaren gedreven muzikale stempel uit te dragen zoals niemand anders dat kan. Ze hebben ontzettend veel andere groepen geïnspireerd en J Mascis is voor velen een op een hoge sokkel verheven held. 
Het gitaarspel van J Mascis wordt op elke plaat beter, maar verder hoor je vooral het vertrouwde geluid en hoewel natuurlijk goed, is er weinig verrassends aan. Nieuwe fans zullen ze wellicht niet maken bij luisteraars die de band al kennen, mogelijks wel voor wie dit de eerste kennismaking is.  

Luister hieronder naar het volledige album dat je hier kan kopen via hun Bandcamp-pagina: 

Paul Heaton

 

Groepen als The Housemartins en The Beautiful South spraken me enorm aan en dat lag vooral aan de humor verpakt in zachte woorden en zinnen die niettemin een erg scherp randje durfden vertonen. Bovendien werd die verpakt in haast schattige popsongs waardoor het medicijn als limonade binnengleed. Wat beide bands nog gemeen hebben, is frontman Paul Heaton, die sinds 2001 solo-platen maakt die hier bijna ongemerkt aan ons voorbijgegaan zijn. Laat ons hopen dat eenzelfde lot Jenius bespaard blijft.
De vijftien songs vormen een mooie staalkaart van waar Heaton ook na veertig jaar nog steeds goed in is. Soms poppy (Do not ask me), soms rockend (opener Can't get next to you), soms zelfs folky (Favourite kind of idiot), altijd weet hij zijn bijtende en schartende teksten te verpakken in muziek die goed in het gehoor ligt en zich in je brein nestelt voor meerdere dagen. Of hij nu over de liefde zingt (She ain't pretty, Good for the bees) of over de politieke staat van het Verenigd Koninkrijk (het prachtige Send in the clowns), er bestaat geen twijfel over dat hij het geheime recept kent om de luisteraar nieuwsgierig te maken. Songs als Don't lean on me klinken zo tijdloos dat ze in elk van de vier decennia waarin hij platen uitbrengt, zouden hebben kunnen voorkomen. Paul Heaton schijnt ook live nog steeds zeer de moeite waard te zijn en hier bewijst hij dat hij nog steeds een rijke verzameling liedjes heeft om uit te kiezen. 

Luister hieronder naar het volledige album, dat je ook kan kopen via zijn webshop: