Charlie Parr bracht net zijn twintigste album (waaronder één live-plaat) uit, Rooming house, en het is moeilijk niet verliefd te worden op zijn folkblues die hij met zachte hand je oor en hart inbrengt. Charlie Parr kwam op deze site al eerder aan bod met Dog.
Deze troubadour uit het Amerikaanse Midwesten (specifiek Minnesota) vertelt het verhaal van zijn tot fictie geknede streekgenoten, die in een harde wereld (die maar blijft verharden) trachten te overleven, bij gebrek aan een ernstig sociaal en maatschappelijk net. Dat had kunnen leiden tot een donkere, pessimistische plaat maar Parr geeft zijn personages humor, relativeringsvermogen en creatieve oplossingsvaardigheden mee.
Muzikaal kiest hij voor een zeer sobere uitvoering, waarmee hij herinnert aan Nebraska van Bruce Springsteen of het drieluik Cotton/Pretty world/Mercy van Sam Baker. Het is tussen de kabbelende folk van Sam Baker en meer traditionele blues (duidelijk hoorbaar in Duluth 1964 en Bank robber) dat hij laveert.
Deze plaat vormt een essentiële aanzet tot het begrijpen van de gemeenschappen in afgelogen en/of verwaarloosde stadjes en steden in het Midwesten, hier in Europa vaak gezien als MAGA-land. Charlie Parr kijkt naar het leven daar met een kritische blik en durft vraagtekens te zetten bij de politiek van afbraak en besparingen die gemeenschappen als deze treft. Dat doet hij zelfs letterlijk met een songtitel als (What's so funny about) Universal healthcare?. Daarin vertelt hij het trieste verhaal van een terminaal zieke die zich geen doktersbezoek kan veroorloven maar zich herinnert dat je in de gevangenis wel gezondheidszorg, een warm bed en eten krijgt. En dus besluit hij een misdaad te plegen om gearresteerd en opgesloten te worden.
Je kan het volledige album hieronder beluisteren en het hier kopen via zijn Bandcamp-pagina of hier via zijn site:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten