01 juli 2020

Arca


De Venezolaanse Arca is één van de meest vernieuwende artiesten van de laatste jaren. Hij kiest voor een hyperpopsound, een soort cyber-avantgarde, het experiment met electronica en geluiden tot het uiterste drijvend zonder de melodie te verliezen. Daarbij zoekt zij de grenzen op zoals niemand anders dat durft. Het maakt van haar een gewilde producer wat leidde tot samenwerkingen met onder meer Kanye West (op Yeezus), FKA Twigs en Kelela. KiCk i is haar vierde album en is alweer een verkenning van muzikale ruimtes die ongetwijfeld voorheen onbetreden waren.
We horen een broeierige en springerige drum 'n bassbasis in Riquiquí, dat zich ontwikkelt tot een soort parlando met bombardementen van muziek, en verdraaide breakbeats en stemmen (zijn dat de Venezolaanse Smurfen?) in Rip the slit dat ondanks die aanpak verrassend melodieus klinkt. No queda nada lijkt in vergelijking met vele songs op deze plaat een vrij normale ballad al kent ze haar gelijke eigenlijk niet. En er zijn natuurlijk ook de interessante samenwerkingen. Afterwards wordt beheerst door Björk, aan wiens album Vulnicura Arca meewerkte en dat ze sterk beïnvloed heeft. Dit lied klinkt dan ook typisch voor het vocalen-voorop adagio van de IJslandse. Ook de chemie met SOPHIE op La chíqui levert vuurwerk op: deze song is repetitief zonder drammerig te worden, vernieuwend zonder het "ouderwetse" concept van melodie los te laten en werkt door een tegenstelling van de ADHD-elementen en een heel rustige basislijn. En het mooiste voorbeeld van hoe Arca erin slaagt om experiment en vertrouwde songstructuren zo te combineren dat het gewoon prachtige muziek oplevert, is Time. Het is voor mij het absolute hoogtepunt van deze prachtplaat die wat gewenning bij de luisteraar vereist alvorens haar schoonheid ten volle te etaleren.

Beluister hieronder het volledige album:

Geen opmerkingen: