21 januari 2020

Mura Masa


In 2017 wist Mura Masa met zijn derde, titelloze album heel wat muziekliefhebbers te bekoren. Ook ik werd gegrepen doot de hoge kwaliteit, al moet ik bekennen dat het pas was toen hij in de eindejaarlijstjes van dat jaar bleef opduiken, dat ik het album beluisterde.
Dat zal me dit jaar niet overkomen met R.Y.C. (Raw youth collage), de opvolger die de bekroonde artiest terug de wereld rond brengt. Deze plaat klinkt heel erg eigentijds, weet perfect de aspecten van de hedendaagse popmuziek te vatten en te vertalen in een context van indie en bezit daardoor zowel hitpotentieel als street credibility. Onder meer door de zang van Clairo klinkt I don't think I can do this again heel erg Charli XCX. A meeting at an oak tree houdt dan weer het midden tussen The Streets (dat parlando) en een Björk aandoende geluidslandschap vol eigenaardigheden. In Deal wiv it horen we dan weer echo's van LCD Soundsystem's Daft Punk is playing at my house. En zo hoor je in vrijwel elke song wel elementen die je meteen doen denken aan de groepen die de voorbije decennia zo interessant maakten. 
We zouden Alex Crossan (zijn echte naam is dat) echter oneer aandoen indien we hem beschuldigen van weliswaar subliem knip- en plakwerk want de uit Guernsey afkomstige muzikant heeft wel degelijk een eigen smoel dat je terugvindt in de sfeer die het hele album dooradert en die ik bijna melodramatisch "de tijdsgeest" zou durven noemen. Mura Masa weet perfect wat jongeren vandaag willen horen zonder zijn integriteit op het spel te zetten en laat dat de basis vormen van elke song op deze plaat.

Beluister hieronder het volledige album:

Geen opmerkingen: