21 november 2019

Amon Tobin


Ooit was Amon Tobin één van mijn muzikale helden omdat de Braziliaan drum 'n bass injecteerde met heerlijke Zuidamerikaanse ritmes. Zijn album Bricolage uit 1997 met vooral dat fantastische Chomp samba is één van de schatten van mijn vinylcollectie en dat het uitgebracht werd door het toen übercoole label Ninja Tune maakte mij alleen maar gelukkiger. Op (toen zelfs nog) Ten days of techno zag ik hem enkele uren voor zijn eigen optreden tussen het publiek en spijt overvalt me nog steeds als ik denk aan mijn gebrek aan durf hem aan te spreken.
In die meer dan twintig jaar die intussen verstreken, is zijn muziek fel geëvolueerd en zoekt hij maar zelden meer de hoeken van drum 'n bass op en zijn releases gebeuren vrijwel onopgemerkt, wat verklaart waarom ik een deel van zijn discografie gemist heb. Nu heeft hij net Long stories uit, zijn negende reguliere album. Daarnaast verschenen soundtracks, EP's en live-platen.
De weidsheid van zijn muziek heden ten dage is zowat het eerste wat opvalt aan deze plaat. Zo is Red moon een bijzonder contemplatief nummer geworden, dat je laat zweven als in de ruimte, zonder last van zwaartekracht of teneerdrukkende gevoelens. Een ambientgevoel overvalt je ook zeker bij Clear for blue. Meer buiten de lijntjes kleuren de titelsong en het mechanisch en futuristisch aandoende Brushed aluminium reeds.
Hoeveel twintig jaar doen met een mens, zie ik elke dag in de spiegel. Maar wie door zulke confronterende zelfreflectie nog niet overtuigd is, kan altijd deze plaat naar Bricolage leggen en horen hoe de tijd ons transformeert.


Beluister hieronder het volledige album:

20 november 2019

Cold War Kids


De Californiërs van Cold War Kids ken je misschien nog van hun debuutalbum Robbers and cowards met daarop de fijne radiohits We used to vacation en Hang me up to dry. De vijf reguliere albums die volgden, gingen zowat compleet aan mij (en een groot deel van de wereld) voorbij, maar laat dat geen reden zijn om deze zevende plaat, New age norms 1 niét te beluisteren. Slechts acht songs, samen nog net geen half uur durend, maken die luisterervaring de moeite waard, meer zelfs dan ik verwacht had.
Zo is er de weinig opzienbarende maar oerdegelijke rock van Fine fine fine. Complainer klinkt lekker luchtig en Dirt in my eyes slaagt erin de ongedwongenheid van pop uit de jaren tachtig en negentig goed te vangen. Tricky devil is ook best nog een fijne song. De rest van de plaat verklaart helaas ook een beetje waarom de band de vergetelheid in gesukkeld was: het klinkt nooit slecht maar anderzijds ook weinig opwindend en fris. Het is alsof dit album enkele sprankelende kledingstukken bevat maar voor de rest gewone, degelijke blauwe jeansbroeken en effen t-shirts: dingen die je elke dag kan dragen zonder risico dat iemand er aanstoot aan zal nemen.

Beluister het volledige album hieronder:

19 november 2019

Het Zesde Metaal


Hoewel ik een collega heb die me al eerder de weg wees naar de band van Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal, is het toch pas echt dankzij mijn lief dat ik beter luisterde naar hun platen en hen zelfs live al aan het werk zag. Het resulteerde in meerdere vermeldingen op deze blog. We zijn allang niet meer de enigen in Vlaanderen die de in het Westvlaams gezongen liederen kunnen smaken.
Skepsels is het vijfde reguliere album van de band en klinkt het meest volwassen. Dat Wannes Cappelle die in zijn teksten altijd al dicht bij zijn eigen leven en beleving kwam, intussen ouder geworden is, merk je bijvoorbeeld in Andere mens. Single Tid van ton kende ik al. Net als bij eerdere eerste singles van nieuwe platen voelde ik dat even moest wennen en niet meteen wist wat ervan te vinden. En net als die vorige keren groeide de song in mijn waardering. De volwassenheid en het zeer persoonlijke komt terug in regels als "we blijven samen voor de troost / voor het verleden dat we gemaakt hebben / en voor de toekomst van de kroost", volgens Cappelle in Reden genoeg om te vinden "da je moe trouwen mè mie". Ook Slaven van het leven bevat regels die je als luisteraar niet meteen vrolijk stemmen: "
Ik zei: nu stop ik met denken / ik heb mijn deel gedacht / ik doe met gist de stilte rijzen / in mijn hoofd is het eeuwig nacht". Op De onvolledigen horen we de gaststem van Stefanie Callebaut (SX), nu niet bepaald een artieste waar ik dol op ben, dus ben ik wel blij dat haar rol beperkt blijft. Ouder komen is als afsluiter de ultieme samenvatting van het introspectieve, persoonlijke en mature album dat Skepsels geworden is.

Beluister hieronder het volledige album:

18 november 2019

Borka Balogh


De Amsterdamse Borka Balogh bracht in september een titelloos album uit waarop haar zoete zang de hoofdrol opeist. Haar Hongaarse roots koestert ze en dat is op deze plaat vooral hoorbaar in de sfeer die geschapen wordt, die iets van gothic light in zich draagt, een donker universum dat me zelfs nog meer aan Transsylvanië doet denken.
De meeste songs klinken als Florence + The Machine maar dan zonder bombast en daardoor krijg je popliedjes als Nostalgia en Unsaid words die ook iets lieflijks herbergen. Toch zijn de nummers vaak gedrenkt in een sausje van drama, zoals Savior needed en Kill.
Ik kan me heel goed voorstellen dat er een tienerpubliek bestaat voor deze plaat dat zich in het wentelen in miserie herkent maar persoonlijk mis ik toch iets meer diepgang in de songs. Als plaatje op de achtergrond is het alvast geen slechte keuze, de nummers zijn goed en de samenhangt zorgt niet voor disruptie in de luisterervaring.

Je kan het album hier kopen via haar Bandcamp-pagina. Beluister het volledige album alvast hieronder:

Gang Starr


Met The sure shot (Intro) zet Gang Starr hun nieuwe plaat alvast in met snippets uit hun bekende nummers, waarmee ze duidelijk een live publiek wisten te enthousiasmeren. Het is de aanvang van One of the best yet en omdat ik vooral individuele nummers en niet echt albums van de Amerikanen ken, zal ik hen maar op hun woord geloven. Immers, de band stond altijd al voor hiphop van hoge kwaliteit en deze plaat vormt daar zeker geen uitzondering op.
DJ Premier blijft dicht bij de bijna old skool hiphop die hen bekend maakte met toch voldoende aandacht voor wat de hedendaagse luisteraar kan boeien. Toch is het vooral doordat ze trouw blijven aan hun typische sound, dat ik zo weg ben van deze plaat. Zo doet het me veel plezier te zien dat Q-Tip van generatiegenoten A Tribe Called Quest een gastbijdrage levert op Hit man, dat bovendien één van de hoogtepunten vormt. Aan de overleden MC Guru (de helft van het originele duo) wordt een passend eerbetoon op plaat gezet onder de vorm van Keith Casim Elam (Interlude), ingesproken door diens zoon. Wat volgt is een typische Gang Starr- song (From a distance) waarin gastzanger Jeru The Damaja hem heel erg benadert. 
Het is jammer (en gezien zijn leeftijd tegelijk ook zeer begrijpelijk natuurlijk) dat mijn hiphopminnende zoon weinig tips van me aanneemt, want dit is het soort hiphop dat ik hem graag zou leren kennen en waarvan ik denk dat hij het ook heel erg zou weten te waarderen. Veralgemenend durf ik zelfs te stellen dat een album als dit voor jonge luisteraars van hiphop een poort kan zijn naar het ontdekken van de roots van het genre, zoals er destijds platen waren die voor mij de verbinding vormden tussen de toenmalige actuele artiesten waarnaar ik luisterde en de oudere platen die ik zou ontdekken, op zoek naar wat voorafging en mijn toenmalige helden inspireerde.

Beluister hieronder het volledige album:

17 november 2019

Witch Trail


Mijn smaak in metal luistert nogal nauw. Hoewel ik op tijd en stond zeker van een portie beukende gitaren houd en de typische schreeuwerige zang (soms zelfs grol) me eigenlijk zelden stoort, vind ik hele albums vaak iets te inspannend en iets te weinig gevarieerd om me voldoende te boeien. Er zijn bands die erin slagen mijn aandacht vast te houden: Sepultura kon dat zeer zeker (Chaos A.D. is wellicht het beste metalalbum dat ik ken), Mastodon slaagt er ook keer op keer in en van Pantera heb ik al echt heel goeie platen gehoord (Cowboys from hell, Vulgar display of power en Far from beyond voorop).
Gelukkig weet Witch Trail zijn metal zo melodieus te presenteren dat ze in bovenstaand rijtje ook een plaatsje verdienen met hun plaat The sun has left the hill. Een gevolg daarvan is dat ze niet enkel metalbands bij mij in herinnering roepen, maar ook stevige rockbands als Rocket From The Crypt (in Stupor) en Stone Temple Pilots (in Silent running). Andere hoogtepunten zijn Residue dat afwisseling bevat in de ritmes en daardoor een heel interessante compositie blijkt, het korte maar krachtige (en enigszins Black Sabbath-achtige) Sinking en Afloat dat net als Silent running knipoogt richting grunge.
Het Gentse drietal wist het eveneens Gentse label Consouling terecht te overtuigen om deze plaat uit te brengen, de melodieuze metal zou in staat moeten zijn een breder publiek aan te spreken dan de meeste bands waarvan de albums in de platenrekken van de gelijknamige winkel te vinden zijn.

Je kan dit album hier kopen bij Consouling of via hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

Retro review: Wim De Craene


Kleinkunst is een moeilijk genre om te reviewen. Met een imago hardnekkiger dan dat van hair metal is het moeilijk, zeker als je zoals ik niet echt thuis bent in het genre en er niet zo vaak naar luistert, om individuele albums te beoordelen. Voor mijn generatie was kleinkunst immers al altijd besmet met etiketten die nauwelijks af te schudden blijken. In de jaren zeventig, in mijn vroege kinderjaren, werd dit al beschouwd als muziek van softe (ex-)hippies die maar niet loskwamen van het recente verleden en maatschappijkritiek als mantel droegen, zoals hipsters tegenwoordig het nieuwste, onbekende bandje snobistisch claimen. De jaren tachtig brachten ons Thatcherisme en Reagonomics, een hardere realiteit dan waaraan de liefdevolle en introspectieve liedjes een tegengewicht bieden. Pubers uit die tijd classificeerden dit in het beste geval als de oubolllige muziek van hun ouders en -laten we eerlijk zijn- er gebeurde muzikaal genoeg spannends in dit decennium om jonge mensen meer te kunnen boeien. New wave en alles wat daarna neigde hulde een deel van mijn generatie in zwarte kleren en kapsels waar we ons nu, als we onze jeugdfoto's tonen aan onze kinderen, bijna schamen. Al zijn er natuurlijk ook zonen en dochter van de eighties die als ware geuzen hun oude ik omarmen.
Van Wim De Craene kent vrijwel iedereen Tim ("hier laat ik je los, Tim, van hier af moet je gaan") en zelfs mijn kinderen kan dit nummer toch niet onbekend zijn. Hun waardering ervoor is evenredig met het aantal levensjaren dat ze nog maar achter de kiezen hebben, moet ik jammer genoeg bekennen. Zelf kende ik behalve dit lied eigenlijk niets wat terug te vinden is op de plaat, Alles is nog bij het oude. Het was al zijn derde album en volgens mensen die er meer van weten dan ik, ook zijn beste.
De teksten zijn wat je van dit soort muziek uit de jaren zeventig verwacht. Zo is Onze jeugd een kind van zijn tijd, met kritiek op Amerika en ook toen al een nostalgische hang naar vroeger. De Craene kiest zorgvuldig de woorden en zinnen en de taal wordt als middel gebruikt om zowel boodschappen over te brengen als schoonheid te bereiken.
't Leven is schön is een Vlaamse versie van Bei mir bist du schön (The Andrew Sisters maakten dit oude Jiddische liedje bekend). Opvallend is dat de muziek vaak overschaduwd wordt door de teksten, alleen al doordat ze in mijn hoofd in de context "kleinkunst" geplaatst worden en dat maakt het moeilijk die goed te beoordelen, al is dat nu iets wat ik zo vaak in mijn reviews gewoon ben te doen. Sommige liedjes overstijgen het modieuze van toen: Rozerood-oranje blijft ook vandaag nog overeind en lijkt achteraf zijn tijd een decennium vooruit. De gokkers flirt met eenvoudige rock en Drie heren weet ook al de eighties op te roepen. De plaat sluit af met het vrolijke, uptempo Piepoe (Morgen wordt beter) dat de dansbenen aanspreekt.

Beluister hieronder zelf het volledige album:

16 november 2019

The Bullfight


Murder ballads, het album van Nick Cave uit 1996, is de bekendste verzameling songs over moord en doodslag die ik ken, al haalde hij de inspiratie uit de traditionals die verzameld staan op Anthology of American folk music. Met Eggs and marrowbone blaast de Nederlandse band The Bullfight het genre, naar aanleiding van een boek erover, nieuw leven in. Met tien liedjes volmaken ze hier iets meer dan een half uur en mij bevalt dit alvast.
Ik vind de hoestekening alvast heel mooi en heel passend. Het geheel ademt immers een soort nostalgie uit en een haast victoriaanse hang naar drama. Ook de muziek is van diezelfde sfeer doordrongen. Toch klinkt een song als Doomsday prepping ook ietwat moderner. Net die tegenstelling werkt hier heel goed.
Er zijn niet bepaald uitschieters, de kwaliteit blijft het hele album lang hoog. Lying in your arms en Alexander! hadden niet misstaan op bovengenoemde plaat van Nick Cave en The ballad of Aurely grijpt terug naar een sound die we kennen van oude radio-opnames uit de jaren veertig. Dat nummer heeft iets frivools en zelfs burlesk ondanks het onderwerp.

Het vijftal is niet aan zijn proefstuk toe (dit is al hun zesde plaat) maar bekendheid, zeker in België, viel hen nog niet ten deel. Ik maak me weinig illusies dat dit album daar veel verandering gaat in brengen, maar nieuwe fans zullen ze zeker weten te lokken en waardering zal hen terecht te beurt vallen.

Beluister hieronder het volledige album:

Chantal Acda


Sinds ik Chantal Acda lang geleden eens telefonisch mocht interviewen en mijn lief en ik enkele jaren later haar zelfs ontmoetten, volg ik elke nieuwe plaat van deze zangeres met meer dan gemiddelde aandacht en heel vaak haalt ze op één of andere manier deze blog.
Van al die platen, is Pũwawau zonder twijfel de meest opmerkelijke en gewoonweg de meest bijzondere. Ze illustreert pefect wat een immense weg de Nederlands-Belgische al afgelegd heeft en met elke plaat vond ik haar al beter worden, doch deze keer is het wel een gigantische stap voorwaarts die gezet wordt. Voor mij ligt dat vooral in het omarmen van allerlei genres en van electronica om nét die toetsen te geven die de songs ver boven zichzelf laten uitstijgen. De zes songs kennen een diversiteit die ik nog niet eerder bij haar hoorde en die zeer aangenaam verrast, vooral omdat die veelzijdigheid de samenhang allerminst in de weg zit.
Tuhinga opent het album als een negen minuten durend, haast ijl klinkend nummer dat een mengeling herbergt van kerkgezangen en zowaar Ansatz Der Maschine. Het neemt aanvankelijk de tijd om te evolueren van wat een IJslandse folknummer had kunnen zijn met die meerstemmigheid zonder woorden naar de song die het is. Na goed zes minuten is alweer een soort pauze ingelast, als een reflectiemoment. De intro van Marama doet me heel sterk denken aan Exit music (for a film) van Radiohead. In Taranga zingt/declameert Chantal haar teksten over wat langzaam lijkt uit te groeien tot een folksong (met mannenstemmen die de achtergrondzang overnemen van de vrouwen), op een manier die hetzelfde aliënerend effect heeft als Laurie Anderson. De groeiende repetitiviteit in dit lied verhoogt het dwingend karakter ervan. Dit is echt een song voor deze tijd, door de luisteraar te dwingen na te denken en een arrangement dat prikkelt, lichtjes verstoort, uitnodigt om dan weer het soort onbehagen te laten doorschemeren dat zo vaak in het oeuvre van Aphex Twin zit, zich hardnekkig vastzet in je hersenen en er lang na de laatste noot nog in rond blijft dwalen. 
Op een andere manier ademt ook Waiata tamariki vervreemding uit, zij het dit keer meer door de muziek, die aanschurkt tegen de ambient van Biosphere of Jon Hopkins. Voorts leunt dit nummer het dichtst aan bij de vorige platen, alvast ook door de prominente plaats die Chantals stem krijgt. Het is dan ook exemplarisch voor de verbreding die door dit album ingezet is, dat het meteen gevolgd wordt door een lied dat nog het meest afwijkt van alles wat ik voorheen van de zangeres hoorde. Puoro is het soort single dat in een ideale wereld helemaal bovenaan staat in de hitlijsten omdat het kwaliteit en compromisloosheid toch verenigt met goed in het oor liggende elementen zoals een tempo dat op steeds jachtiger klinkende radiozenders niet zou misstaan. De vele geluidsdetails geven het bovendien een erg modern geluid en het heeft net die eenvoud om tot een anthem uit te groeien, maar net als Windowlicker van de hierboven al genoemde Aphex Twin flirt het met hitpotentieel zoals een has-been-celebrity met elke ster met genoeg uitstraling om alleen al door een relatie ook weer enige relevantie te verlenen aan de voormalige publiekslieveling. Afsluiter Tumanako laat de rust weerkeren. De grootste kracht hier ligt in de relatieve eenvoud van zang en samenzang op een sobere instrumentatie. 
Dit album is een statement als je gelooft dat de in Nederland geboren maar in ons land wonende artieste een nieuwe weg wou inslaan zonder te breken met haar eigen verleden. In vergelijking met vorige platen wordt gekozen voor verbreding én verdieping (hoewel diepte al altijd heel erg aanwezig was in die platen). Zelf licht ze hier een tipje van de sluier wat ze wilde bereiken met dit album. Als luisteraar ervaar ik inderdaad iets van de contemplatie en reflectie waartoe ze ons wil aanzetten en door soms te kiezen voor een toch wel moderner klinkende sound lijkt ze ook haar publiek (én misschien ook wel een nieuwe publiek) te willen vasthouden in een wereld waarin afwisseling doorgeslagen is en de aandachtsspanne van velen behoorlijk kort is. De samenzang en achtergrondzang verhogen dat gevoel van verbondheid, van verbinding zoeken in meer dan woorden, die inderdaad, zoals ze schrijft, loos kunnen worden. De woorden- en meningenbrij die sociale media ook tot gevolg hebben, wordt bevochten met de eenvoudige wapens van zes songs.
Tot slot wil ik de producer of geluidstechnicus bedanken die in de mixing de stem van Chantal zo sterk op de voorgrond heeft geplaatst en daarmee bewijst begrepen te hebben dat dit haar krachtigste instrument is, dat in haar stem elk woord en elke noot net iets meer nadruk, iets meer betekenis, iets meer innerlijke kracht meekrijgt. 

Beluister hieronder het volledige album:

15 november 2019

Gelezen (130)

Afscheid van de wapenen - Ernest Hemingway



Ernest Hemingway situeert dit verhaal, dat naar het schijnt deels gebaseerd is op zijn eigen ervaringen, in Italië tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hoofdpersonage Federico Henry is een Amerikaan die vrijwillig als officier dient in het Italiaanse leger. Dit is volgens mij een bijzonder interessant personage, een personage waarvan ik soms ook graag wat meer zou willen hebben: hij zegt niet al te veel maar hij kiest vaak de rake, onverbloemde woorden die hij toch met zorg voor de anderen uitspreekt. Federico wordt verliefd op een Engelse verpleegster, Catherine, en nadat hij gewond is geraakt en na zijn genezing deelneemt aan gevechten die uiteindelijk een terugtrekking van de Italianen inleidt, heeft hij genoeg van de oorlog en vlucht met Catherine naar Zwitserland, omdat in Italië de sfeer helemaal is omgeslagen en iedereen de schuld voor de terugtrekking, die als smadelijk wordt ervaren, bij de officieren legt.
Dit boek is naast een mooi verslag van wat het is om middenin een oorlog te zitten (het hoofdpersonage is ambulancier, geen soldaat), vooral ook een klassiek liefdesverhaal.


De afluisterstaat: Edward Snowden, de NSA en de Amerikaanse spionage- en afluisterdientsten - Glenn Greenwald

 
Glenn Greenwald, journalist voor onder andere The Guardian, doet verslag van zijn journalistieke activiteiten die Edward Snowden hebben geholpen om zijn verhaal naar buiten te brengen (over de gigantische mate waarin de NSA mensen in de VS en erbuiten in feite digitaal afluistert) en licht dat verhaal toe, door elementen eruit te lichten, te illustreren en te verklaren. Daardoor ontstaat een helder inzicht bij de lezer van de omvang van het schandaal en de indringendheid van de praktijken van de NSA, niet alleen binnen de VS.


Mathilda - Mary Wollstonecraft Shelley


Zoals Hanna Bervoets in het nawoord schrijft, is eenzaamheid nog meer dan incest en depressie het centrale thema van dit boek van Mary Shelley, die eerder al met Frankenstein hetzelfde thema aangesneden had: de onmogelijkheid om met gelijken ervaringen te delen, is voor Shelley de kern van eenzaamheid. In dit boek wordt verhaald hoe de dochter ongelukkig wordt door een met taboe (toen en nu) omgeven bekentenis die neerkomt op een incestueuze liefde. Toch spitst de schrijfster zich daar niet op toe (hoewel het een onderwerp is dat heel wat mogelijkheden voor een roman in zich draagt natuurlijk), maar wel op het grote verdriet (dat bij alle personages aan bod komt) na verlies, in het reële zij het in de beleving en de bijhorende rouw, en dus vooral ook de eenzaamheid.
Toch is dit verhaal net iets te vaak te introspectief om de lezer voldoende vast te houden naar mijn gevoel en daarom verkies ik Frankenstein boven dit boek, hoewel ook hier weer de woordkunst en de verhalende kracht van Mary Shelley duidelijk getoond wordt.


Moord op de moestuin - Nicolien Mizee


Anders dan de IJslandse crimi's of de boeken van Mo Hayder waarvan ik er bijna jaarlijks één lees in het kader van de Zomer van het spannende boek, is dit moordverhaal van Nicolien Mizee veeleer luchtig en leest het ook heel erg typisch Nederlands. Maar dat maakt het net een aangenaam boek, met een heel toegankelijk verhaal.


Van achterdocht tot zelfgenoegzaamheid. Korte verhandelingen voor de moderne mens - Arnon Grunberg


Laat ik me even de stijl van dit boek toemeten en een "korte verhandeling" schrijven over dit boek:

1. Mooi kunnen schrijven is een deugd, een kwaliteit zo u wil. Mooischrijverij is een aanstellerig gedoe voor wie overmatig wil behagen. Onduidelijk is het of Arnon Grunberg zichzelf of de lezer hier wil behagen met zijn mooie vondsten, zijn badinerende gedachten, zijn grappig voorbeelden (die wel heel vaak uit het vaatje PVV-FvD tappen overigens, of antisemitisme als voorbeeld van iets negatiefs). Antisemitisme is negatief, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar het is niet de illustratie van alles.

2. Dit mooigeschreven boek (het ontbreken van een spatie is géén vergissing) is dus de deugd voorbij, en zoals u weet, ligt net voorbij de deugd al gauw de ondeugd op de loer.

3. Alle onderwerpen worden alfabetisch behandeld. Dat betekent ook dat de titel van het boek eigenlijk Van aanbod tot zelfregulering had moeten zijn. Tenzij het onbedoeld poëzie is door gebruik te maken van het gemak van dichterlijke vrijheid.

4. Grunberg verliest zich soms zodanig in zijn knappe constructies dat hij zichzelf tegenspreekt. Soms zelfs in hetzelfde puntje, zoals bij Verwaarlozing waar je geliefde minstens een kwartier goed gesprek verdient, maar als ze zwanger is, mag je die tien minuten (vijf zijn dus zomaar verdwenen!) aftrekken van de twintig minuten waar een zwangere recht op heeft. Mooie liedjes duren niet lang, maar ze spreken zichzelf tenminste niet tegen...

5. Ik kan mooie constructies, mooie vondsten en prachtige omschrijvingen zeker waarderen, zij het indien ze met mate worden gehanteerd. Had Van Gogh in Sterrennacht alles in dat prachtige blauw geschilderd, hadden we geen sterren meer gezien.

14 november 2019

Leif Vollebekk


Ooit zag ik Leif Vollebekk live aan het werk in een huiskamer en het meest opvallende was en is wel zijn stem. Die maakt dat zijn nieuwe plaat New ways ook meteen vertrouwd klinkt.
De muziek die hij brengt, is niet meteen de meest opvallende vorm van indie folk, doorspekt met popelementen, maar hij doet het alvast goed en hoogtepunten zijn dan ook voor mij het erg radiovriendelijke Never be back, het voor zijn doen wat traditionele Transatlantic flight, het rustig voortkabbelende en van een geweldige intro voorziene Phaedrus en Blood brother. Werelschokkends is niets van wat op deze plaat terug te vinden. Toch heeft de Canadees wederom een goede plaat uitgebracht, het beluisteren waard.

Beluister hieronder het volledige album:

08 november 2019

Rachel Grimes


Heel lang stond op zolder een doos met oude brieven die ik gekregen heb, zo ongeveer tussen mijn zeventiende en dertigste (nu staan ze in het magazijn van ons nieuwe huis alvast). De meesten zijn van ex-lieven en ik verbeeld me soms dat ik ze nog eens ga lezen, later wanneer ik met pensioen ben en mijmer over vroeger, of dat mijn kinderen ze ooit gaan lezen en zich op die manier een beeld zullen vormen van wie ik was toen zij nog niet geboren waren.
Op diezelfde manier, zo stel ik me voor, vond Rachel Grimes oude foto's en brieven van haar grootmoeder en ze ging op zoek naar wie die mensen waren die de brieven bevolken. Het gaat voornamelijk om vrouwen uit de achttiende en negentiende eeuw in Kentucky die in die brieven, foto's en getuigenissen terugkeren en vorm krijgen en rond hun levensverhalen heeft de Amerikaanse zowaar een heel werkstuk en album opgehangen. Aan de hand van klassieke composities maar soms ook folksongs (Fontaine Ferry, The hysterical society,...) brengt ze die verhalen tot leven, die al eens gezongen maar veel vaker verteld worden tegen de achtergrond van cello's, piano, violen en harp. 
Het resultaat is een plaat die tijdloos klinkt, bijwijlen verrast en je laat kennismaken met wereld die veraf ligt van ons huidige leven in West-Europa. 

Je kan het album hier kopen op haar Bandcamp-pagina en alvast hieronder beluisteren:

07 november 2019

Vetiver


Al sinds 2004 laat Vetiver met enige regelmaat platen op de wereld los die gekenmerkt worden door pretentieloze pop, vaak met nostalgische elementen zomaar weggelopen uit de seventies. Die pop is vermengd met folk en levert een relaxte sound op.
Ook Up on high bewandelt diezelfde weg. Het kitscherige dat soms nadrukkelijk aanwezig was op vorige platen is dit keer wat achterwege gelaten en de folkkaart wordt wat meer getrokken maar voor de rest is het vooral wat we van het vijftal uit San Francisco gewoon zijn. Mooie momenten zijn er genoeg: het lekker up-tempo Swaying, het aan de rustige Neil Young -maar dan poppier- herinnerende Hold tight en Wanted, not asked zijn voorbeelden, die niet toevallig allemaal een iets hoger tempo voeren. Maar ook A door shuts quick weet te raken. 
Vetiver zal je niet van je sokken blazen, de band zal je niet verrassen en wie bekend is met hun oeuvre, weet dat hier geen grote koerswijzigingen te noteren vallen. Soms is gewoon datgene doen waar je goed in bent, voldoende.

Beluister hieronder het volledige album:

06 november 2019

Gelezen (129)

Een lust voor het oog - Jan Siebelink


Voor het eerst een boek gelezen van Jan Siebelink dat me tegenviel: het verhaal komt traag op gang, blijft erg mysterieus en ook op het eind snap ik nog steeds niet goed waar de schrijver heen wou. Ik voelde me weinig verbonden met de personages. Je merkt wel dat Siebelink mooi kan schrijven, maar de verpakking mag dan wel goed zijn, als de inhoud dat onvoldoende is, valt het toch tegen...

Autumn - Ali Smith


Ali Smith situeert het verhaal over de vriendschap tussen een jonge vrouw en een oude man in de periode rond het Brexit-referendum, maar het is zoveel meer. Elisabeth sluit als kind vriendschap met Daniel Gluck, die op het einde van het boek (en dus het moment vlak na het referendum) 101 jaar oud is. Het boek zit vol flashbacks en illustreert mooi hoe een pure vriendschap heel bepalend kan zijn in het leven van jonge mensen. Ook de moeilijke relatie tussen Elisabeht en haar moeder passeert de revue.
Het duurt tot pakweg de helft van het boek eer het verhaal echt goed op gang gekomen is en je ook wat duidelijker weet dat het b.v. over het Brexit-referendum gaat, voorheen hangen de stukken schijnbaar nogal los aan elkaar. Ze vallen uiteindelijk op hun plaats en naarmate het boek vordert, leest het vlotter en ben je meer mee met het verhaal, ondanks de steeds onderbroken chronologie.


Tuff - Paul Beatty


Net als in De verrader weet Paul Beatty te wervelen met een verhaal over een uitzonderlijk Afro-Amerikaans personage, ditmaal een zwaarlijvige, streetwise en verstandige jongeman uit East Harlem (New York). Hij wil het rechte pad op en als vanzelf rolt hij in een wel heel vreemd avontuur dat totaal niet bij hem lijkt te passen: hij stelt zich kandidaat voor de gemeenteraad. Of hij het haalt of niet, is niet zo belangrijk in dit boek, wel het portret van het hoofdpersonage (en de nevenpersonages, die even vermakelijk en bijzonder zijn) en diens visie, diens heldere kijk die het streetwise combineert met gezond verstand en verrassend veel culturele bagage. Het resultaat is dan ook een boek dat je als een sumoworstelaar (een metafoor die ik niet zomaar kies) vloert...

Oostende, de zomer van 1936 - Mark Schaevers


Mark Schaevers, die je kan kennen van zijn bekroonde biografie van Felix Nussbaum, beschrijft hoe in 1936 in de zomer enkele belangrijke figuren uit de Duitse interbellumliteratuur elkaar ontmoeten in Oostende. Via allerlei verbanden komen de ballingen (ze zijn allen gevlucht uit nazi-Duitsland na Hitlers verkiezingsoverwinnig vanwege hun Joodse achtergrond, hun communistische gedachtengoed,...) elkaar daar tegen en nét die verbanden én de consequenties van hun ontmoetingen worden door de auteur haarfijn uit de doeken gedaan. Van de genoemde auteurs kende ik enkel Stefan Zweig (ik las zijn Schaaknovelle) en Joseph Roth (van wie ik nog niks las, maar zijn Radeztkymars staat op mijn to-read-lijst) en toch slaagt de auteur erin mij ook warm te maken voor de andere figuren en soms zelfs voor hun werk.

Peter Camenzind - Hermann Hesse 


Hermann Hesse weet in dit boek met heel veel mededogen en liefde te verhalen over het hoofdpersonage dat uit het Zwitserse hoogland komt en er uiteindelijk in zijn ziel altijd blijft thuishoren. Alle omzwervingen en levensavonturen, alle dromen en wensen ten spijt blijkt de meest eenvoudige manier van leven, het zich eraan overgeven wat er ook komt, nog het meeste geluk op te leveren. Dat weet de auteur in een vlot en mooi boek te vatten.

05 november 2019

Battles


Hun enige echte hit, Atlas, en een blik op de guestlist op hun nieuwe plaat Juice B crypts (met onder meer tUnE-yArDs en Shabazz Palaces) zouden u al heel nieuwgierig moeten maken naar Battles. En die nieuwsgierigheid zou niet onterecht blijken, want wat de New Yorkers hier op uw oren loslaten, is op zijn minst erg interessant luistervoer.
De frenetieke songs als Ambulance en They played it twice zorgen voor animo en het exotisch uitstapje op Sugar foot zorgt voor variatie. Hoogtepunt voor mij is toch wel het heel bijzondere, experimentele IZM waarop Shabazz Palaces duidelijk zijn stempel mag drukken. Ook de titelsong schuwt de randen van het genre niet en experimenteert als een kleuter die losgelaten wordt op een speelgoedwinkel.

Beluister hieronder het volledige album:

04 november 2019

Neil Young And Crazy Horse


Binnenkort (12 november) verjaart Neil Young, hij wordt dan 74. Vele mannen van zijn leeftijd zouden het leven en de voortstormende actualiteit beschouwen vanuit uit een makkelijke zetel naast het haardvuur, maar deze Canadees blijft platen uitbrengen, met zijn uitstekende begeleidingsband Crazy Horse.
Colorado is gelukkig niet een obligaat jaarlijks rondje geld ophalen van een artiest over zijn hoogtepunt heen, maar blijkt een relevante plaat waarop Young zich nog steeds laat kennen in de gedaanten die hem groot gemaakt hebben. Zo is hij kritisch en kwaad in She showed me love, een lied over wat de natuur en de aarde aangedaan wordt. Maar evenzeer kan hij rustig en bedaard de sfeer van Harvest opnieuw evoceren door nummers als Green is blue en Think of me. Rocken als de beesten doen ze nog op Shut it down, waarin de gitaren die kenmerkende sound produceren die ikzelf leerde kennen via Arc/Weld. Ten slotte mag afsluiter I do in al zijn glorie nog een laatste hoogtepunt vormen.

Beluister hieronder het volledige album:

03 november 2019

Kanye West


Een gospelalbum, zo werd Jesus is king van Kanye West, her en der aangekondigd en ergens begrijp ik het wel. Tekstueel voegt de rapper zich immers in in een typisch Afro-Amerikaanse traditie die mensen samenbrengt en dat hij zich daar door aangesproken voelt en er ook deel van uit wil maken, hoeft niet te verbazen. Gelukkig is dit ook een hip-hopalbum dat helaas -net als vorige platen- slechts beperkt in duur is (27 minuten).
De plaat opent met echte gospel, gezongen door het Sunday Service Choir, een door hemzelf geleid gospelkoor. Daarna zitten er tussen de tien overige songs verrassingen zoals Closed on Sunday, een rustige song die heel knap in elkaar zit en de luisteraar weet te raken, of het aan R&B schatplichtige God is, dat een pulserende hartslag meekrijgt die het nummer nog doorleefder maakt. In Selah en Follow God horen we overigens de ons overbekende en zeer gewaardeerde rapper zoals die zich in het beste van zijn vorige platen ook al liet kennen.

Beluister het volledige album hieronder:

02 november 2019

Lee Scratch Perry


In het lijstje met meest krankzinnige en memorabele concerten die ik ooit zag, mag dat van Lee "Scratch" Perry (samen met mijn lief gezien op Les Nuits Secrètes) niet ontbreken. De intussen 83-jarige peetvader van de dub heeft met Life of the plants het genre duidelijk de eenentwintigste eeuw in geschoven, want de lekker chille electronica die hem begeleidt klinkt eigentijds zonder zijn ware dub-aard te verloochenen.
Vijf songs slechts telt dit drie kwartier durende plaatje maar die weten stuk voor stuk te bekoren. Het titelnummer droomt zachtjes weg op knisperende drums en lounge-aandoende melodieën. No age zou lang niet misstaan op een plaat van Talking Heads en Magik grijpt met plezier terug op een eighties synthesizers. Wat volgen, zijn nog meer in dub gedrenkte versies van No age en Magik. Vooral het afsluitend nummer (Magik dub) verrast door ingenieuze variaties en een sfeer alsof je al een hele dag aan een dikke joint ligt te lurken. 
Waardig ouder worden, het was ooit een politieke partij doch niemand die het zo goed doet als Lee Perry.

Beluister hieronder het volledige album:

01 november 2019

Lambchop


In maart al kwam Lambchop met een nieuwe plaat voor de dag, pas de laatste dagen kreeg ik daar lucht van. This (is what I wanted to tell you) telt slechts acht songs, die zich uitstrekken over drie kwartier erg mooie en bijwijlen verrassende muziek.
Niet alleen uitstapjes naar electronica maar ook naar jazz sieren songs als Crosswords, or what this says about you. De vocoder wordt af en toe bovengehaald, zoals in The lasting last of you. Wat daardoor ontstaat, is een bevreemde Lambchop-plaat die weliwaar de pracht van vroeger werk naar de kroon steekt maar tegelijk ook wat ongemakkelijk als nieuwe schoenen voelt. "Ze moeten zich nog zetten", heet dat dan in de volksmond.

Beluister hieronder het volledige album:

The World Is A Beautiful Place And I Am No Longer Afraid To Die


Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens een groep tegenkwam met een bijzonder lange bandnaam maar met The World Is A Beautiful Place And I Am No Longer Afraid To Die is het alvast meer dan raak. Met Assorted works brachten ze moeilijk vindbare songs samen uit split singles, EP's en andere zeldzame releases uit de tien jaar muzikale activiteit die dit collectief al op de teller staan heeft.
Ik noem het een collectief omdat er in die tien jaar al meer personeelswissels plaatsvonden dan in een nest waarin een kat haar eigen jongen niet meer terugvindt. Zanger, bassist en keyboardspeler Josh Cyr is de enige constante, momenteel heeft hij vier muzikanten rond zich verzameld. 
De muziek is een mengeling van emo, lo-fi, indie rock en post-rock en soms zelfs post-hardcore. Al die termen, die bij momenten betekenisloos dreigen te worden, leveren in deze combinatie alvast typisch Amerikaans indie op die doet denken aan Stephen Malkmus en American Football.

Je kan het album hier kopen op hun Bandcamppagina en hieronder alvast beluisteren:

31 oktober 2019

Gelezen (128)

The civil war: a concise history - Louis P. Masur



In dit overzichtelijk en bondig boek weet Louis P. Masur niet alleen het verloop van de Amerikaanse burgeroorlog helder te schetsen, maar ook de achterliggende drijfveren en breuklijnen in de toenmalige VS. Voor wie goed tussen de regels leest en de actualiteit volgt, zijn die breuklijnen ook vandaag en de voorbije decennia herkenbaar (in de anti-regeringsbewegingen die o.a. Timothy McVeigh voortbrachten, in de raciale spanningen in de VS,...). Heel verhelderend en leerrijk dus!


God sta het kind bij - Toni Morrison



Toni Morrison beschrijft het verhaal van Lula Ann (die zich als volwassene Bride laat noemen), een meisje dat zo donker van huid is dat haar moeder meent haar te moeten beschermen tegen de buitenwereld door haar hard op te voeden. Ondanks dat en andere tegenslagen in het leven, groeit ze uit tot een mooie, succesvolle vrouw. Wanneer haar partner Booker echter ineens weggaat, wordt haar wereld op zijn kop gezet. In dit boek merken we hoe onze ervaringen als kind soms heel bepalend kunnen zijn voor onze levens, maar gelukkig is er ook hoop want de personages slagen er, niet makkelijk maar toch, in om alvast deels boven die beklemmende ervaringen uit te stijgen.



Het slimmedarmendieet - Michael Mosley



In dit boek van Michael Mosley trof vooral de (wetenschappelijk) onderbouwde uitleg over onze darmflora (of microbioom) me, omdat er goed uitgelegd wordt welke bacteriën en andere micro-organismen werkzaam zijn in de onze darmen en hoe die niet alleen jou en jouw gezondheid beïnvloeden, maar ook hoe je ze kan beïnvloeden en optimaliseren om een gezondere spijsvertering te krijgen alsook andere gezondheidsvoordelen. Het boek bevat ook heel wat recepten voor "goede" voeding om je microbioom in goede staat te krijgen of te houden.


Of iedereen gaat dood - Siel Verhanneman



Na gedichten waagt Siel Verhanneman zich met Of iedereen gaat dood voor het eerst aan een roman. Ze beschrijft de problematische relatie die een therapeute krijgt met een cliënt, en -zoals elke psycholoog weet- is dat natuurlijk een serieus geval van tegenoverdracht waarbij problemen uit haar eigen leven een vertaling krijgen in haar verhouding tot waarmee de cliënt komt. Voor iemand als ik, die het vak toch wel vrij goed ken, klinkt het allemaal net ietsje ongeloofwaardig omdat ik voortdurend dacht "zo ver zou niemand het toch laten komen" (en al zeker niet de therapeut waarbij ze in supervisie gaat), maar als basis voor een roman is het natuurlijk een heel interessant onderwerp dat Siel ook goed uitwerkt. En daarmee weet ze haar prozadebuut meteen op de radar te krijgen en eerlijk gezegd, ik kijk nog meer dan naar toekomstige gedichten, uit naar een volgende roman van deze Kortrijkse.


Balkan ghosts - Robert D. Kaplan


In 1990 bezocht journalist Robert D. Kaplan verscheidene Balkanlanden en in dit boek legt hij uit hoe de geschiedenis van die landen de bijzondere sfeer en politiek van dit gebied kenmerkt en hij ziet daar de kiemen voor de oorlogen in de Balkan in de jaren negentig. Dit is een heel interessant boek en ik kan amper wachten om het vervolg Oostwaarts te lezen (maar eerst wat fictie achter de kiezen slaan.

Sunn O)))


Na Kannon uit 2015 sturen de mannen in pij van Sunn O))) vier nieuwe drones onze richting uit. Onbemand en gewapend met bommen om vijanden uit te schakelen zijn ze allerminst, al kan ik me voorstellen dat sommigen ze met schrik of minstens lede ogen zien aankomen. De muziek van Stephen O'Malley en Greg Anderson is niet meteen de meest toegankelijke en vraagt een open geest en oren die wel wat kunnen verdragen.
Pyroclasts is hun negende album en blijkt de opvolger te zijn van het in april al verschenen Life metal (dat totaal aan mij voorbijgegaan is). De vier songs klokken telkens af rond de 11 minuten en zijn ook langgerekte drones waarrond geweven wordt. Opvallend daarbij is vooral dat dit album niet verwoestend uithaalt maar eerder meditatief klinkt, met songs die in elkaars verlengde liggen. En daardoor klinkt Pyroclasts puurder dan zijn voorgangers, compromislozer ook en toch best wel beluisterbaar (al zou ik mensen die onbekend zijn met de band misschien niet dit album aanraden als kennismaking). Volgens velen heeft producer Steve Albini (een man die u ongetwijfeld kent van zijn werk voor Nirvana, Pixies, The Jesus Lizard, Fugazi, The Auteurs, Low,... of zijn eigen bands Big Black en Shellac) een enorme invloed gehad op de veranderde sound van de band en hier en daar wordt hij zelfs het derde bandlid genoemd. Wat er ook van zij, deze samenwerking heeft alvast een heel bijzondere plaat opgeleverd.

Beluister hieronder het volledige album:

30 oktober 2019

Swans


Zeker sinds The seer weet Swans me bij elk nieuw album nog meer bij de keel te grijpen dan bij hun vroegere albums. Het leek wel of Michael Gira daarmee zijn band heruitvond. Een constante hoge kwaliteit zet zich nu ook door op Leaving meaning. Opnieuw wordt niet licht over de muziek gegaan, zijn de teksten zelfs als je er niet aandachtig naar luistert, door de manier van zingen alleen al indrukwekkend en gunnen de mannen hun songs de tijd om zich te ontvouwen, en dat mag gerust meer dan tien minuten zijn.
Hoe dat live klinkt en overweldigt, mocht ik al meemaken in 2010 en 2014 en beide concerten behoren tot de meest memorabele van mijn leven, en niet alleen omwille van het volume. Op deze plaat etaleert The hanging man, hoewel er dan al twee heel goeie songs de revue passeerden, voor het eerst echt alle kenmerken die Swans zo herkenbaar en fenomenaal maakt: repetitieve elementen, zang die onaards klinkt en nooit helemaal lijkt te passen bij de indrukwekkende gestalte van Gira en een tempo waarin het nummer ten volle de tijd krijgt te rijpen en ons onder te dompelen in zijn noten, zijn zang en zijn ritmes. Daarop past een rustpunt als Amnesia uitstekend, dat als een waterlelie uit het bekende sprookje van Koningin Fabiola zijn kelk ontvouwt. 
Diezelfde typische sound horen we ook terug op de andere nummers van deze plaat en telkens weer weten ze te bezweren (Cathedrals of heaven), te betoveren (What is this?) en te dreigen (The nub). Hoogtepunt na hoogtepunt kunnen we u presenteren.
Swans blijft zichzelf trouw en zijn eigen onnavolgbare zelf op Leaving meaning en ambieert daarmee alweer een heel hoge plaats in menig eindejaarslijstje.

Beluister hieronder het volledige album:

28 oktober 2019

That Dog


That Dog heeft al een eerste leven achter de rug (1991-1997) en is nu bezig aan een tweede leven sinds 2011. Dat we daar heel blij om mogen zijn, bewijst hun nieuwste worp, Old LP. De elf songs op deze plaat klinken pretentieloos en verraden een hang naar mooie, eenvoudige melodieën.
De band beweegt zich tussen simpele tijdloze rock en het typische gitaarrockgeluid uit de nineties (denk aan The Breeders). Daardoor ontstaat een flow die je meevoert door de veertig minuten, je amper rust gunt (maar bijvoorbeeld wel in Drip drops). Het trio is dan ook duidelijk op zijn best wanneer ze zonder omkijken rechtdoor scheuren zoals in Down without a fight of in het absolute hoogtepunt, het zeer melodieuze Bird on a wire
Veertig minuten waar je zo doorheen raast, het is een bevrijdend gevoel.

Beluister hieronder het volledige album:

27 oktober 2019

Declan Welsh And The Decadent West


Wie een ferme brok typisch Britse rock weet te waarderen à la The Kooks of Supergrass, kan ook terecht bij de Schotten Declan Welsh And The Decadent West. De frontman uit Glasgow heeft met zijn makkers na een EP vorig jaar nu een eerste full album op de wereld losgelaten, Cheaply bought, expensively sold.
De grote charme van die plaat ligt vooral in het rechttoe-rechtaangehalte dat erg hoog is. Het tempo ligt hoog en de melodieën zijn aanstekelijk en erg uitnodigend om meegezongen te worden in een concertzaal. De energie spat van het album als van een ADHD-dwerghamster 's nachts (vraag maar eens aan mijn lief hoe druk die beestjes op dat tijdstip kunnen zijn). Hoogtepunten zijn How does you love, Different strokes, The dream en No fun. De gelijkenissen met Arctic Monkeys zijn bij momenten zeer opvallend, en horen we ook in rustiger songs als New me and you of People let you down.
Puik debuutalbum, zo concludeer ik. Een korte en krachtige plaat als deze verdient immers een even kort, krachtig oordeel.


Beluister hieronder het volledige album:

26 oktober 2019

Gelezen (127)

Serotonine - Michel Houellebecq


Hoewel ik probeer zoveel mogelijk te vermijden om al dingen te lezen OVER een boek waar ik naar uitkijk, moet ik zeggen dat het weinige dat ik over Serotonine al gelezen had (dat Houellebecq erin de gele-hesjesbeweging voorspelt), heel erg misleidend vind, want het boek gaat daar eigenlijk totaal niet over.
Wat we wel krijgen, is een bij momenten grappig (niet hilarisch grappig uiteraard) en voor zijn doen heel erg toegankelijk boek waarin Houellebecq zijn weinig optimistische visie op leven en maatschappij vorm geeft in een roman waarin ik voor het eerst getroffen word door een soort mildheid of mededogen bij de auteur. Dat klinkt ongelooflijk, maar het maakt het hoofdpersonage (de ik-persoon) heel inleefbaar en je voelt ondanks alles toch sympathie voor de totale mislukking die zijn leven is. Het is vast de combinatie tussen messcherpe analyse (waarbij opnieuw geen heilige huisjes gespaard blijven maar er ook niet baldadig tegen geschopt wordt) en de rake psychologische schets van het hoofdpersonage die maakt dat je als lezer meegenomen wordt als door een krachtige rugwind. Er is geen reden tot juichen maar het hele boek door maakt het je evenmin verdrietig. Je aanvaardt het zoals het is, zoals het voor dit ene personage is, zonder te veralgemenen, noch zonder de illusie te koesteren dat het een uitzonderlijk verhaal betreft.
Voor mij is dit één van zijn beste boeken en het binnensluipen van dat wat ik niet anders dan een zekere mildheid kan noemen, is daar een niet onbelangrijk aspect van. Waar Houellebecq vaak meedogenloos hard kan zijn, toont hij in dit boek iets van kwetsbaarheid zonder aan kracht en scherpte in te boeten.



Karakter - Ferdinand Bordewijk


Hoewel ik de verfilming eigenlijk nooit gezien heb, zag ik toch steeds, bij elke beschrijving, bij elk fragment waarin Dreverhaven voorkomt, de gestalte van Jan Decleir in mijn fantasie. Bordewijk schetst hem zo accuraat dat hij meteen voor het geestesoog verschijnt, en zo bonkig, karaktervol en standvastig als een rots deze figuur is (en ook hetzelfde geldt bijna ook voor Katadreuffe), zo robuust is ook deze roman zelf. Dit boek is geschreven zonder veel franjes, recht-door-zee, als een "unmovable object". Prachtig boek, dit!


Eerste liefde - Ivan Toergenjev



In deze korte roman vertelt Toergenjev het verhaal van een liefde die gedoemd is te mislukken omdat het object (het meisje waarop het hoofdpersonage verliefd wordt) nu eenmaal een spel van aantrekken en afstoten speelt als een volleerd hechtingsgestoord kind. Het loopt dan ook niet zo goed af, maar de prachtige taal waarin dit alles verteld wordt, maakt dit toch een leuk boek om te lezen.

Al wat schittert - Eleanor Catton


Eleanor Catton heeft in dit boek een waarlijk goed geconstrueerd verhaal verteld dat de lezer meesleept en waarvoor ze terecht de Man Booker Prize won. Alles speelt zich af in het negentiende-eeuwse Nieuw-Zeeland waar de goudkoorts heerst en de personages blijken op wonderlijke wijze met elkaar verweven.
Dat dit boek slechts vier en geen vijf sterren krijgt van mij, heeft te maken met de laatste delen, die nogal haastig lijken en die weliswaar meer vragen dan antwoorden bevatten, maar die na een lang verhaal waarin tijd werd genomen voor beschrijvingen en uitdiepingen van de karakters, wel heel kort en snel-snel overkomen...


De moorden in de Rue Morgue en andere verhalen - Edgar Allan Poe


Dit is een mooie verzameling verhalen van Edgar Allan Poe, waarvan weliswaar niet alle mij kunnen bekoren, maar zij die dat wel doen, zijn meteen van de beste kortverhalen die er te vinden zijn. Ik heb als tiener ooit alle kortverhalen van Poe gelezen, dus vele herkende ik, maar een nieuwe lezing ervan was toch aangenaam en leerrijk, omdat ik nu natuurlijk met een andere blik en met meer levenservaring lees.
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.