10 juni 2018

Get Well Soon


Ondanks de titel van de nieuwste plaat van Get Well Soon (The horror), begint dit album eigenlijk vooral heel ingetogen en prachtig en ben je meteen geneigd de band te omarmen. Band is misschien veelgezegd, want in wezen gaat het om een project van de Duitse muzikant Konstantin Gropper. Dat hij opgroeide in een (klassiek) muzikaal gezin en al vroeg de cello leerde bespelen, kan je horen in de composities. De leunen zwaar aan tegen het klassieke repertorium. En net als landgenoot Wagner is hij niet vies van wat bombast.
Die neemt soms Muse-achtige proporties aan, zoals in Martyrs, een song waar zijn diepe basstem wonderwel bij past overigens. Daarin doet hij overigens, net als in Nightjogging geen klein beetje denken aan The National. Meer klassieke geluiden horen we in A misty bay (at dawn) of in de titelsong.
Konstantin Gropper heeft heel goed begrepen dat de horror vaak niet in openlijk angstaanjagende situaties zit zoals je die kan zien in de klassiekers van het filmgenre, maar dat die vaak onderhuids zit en dan nog de meeste schade kan aanrichten. Hoedanook, de Duitser puurt er vooral een erg mooie plaat uit.

Beluister hieronder het volledige album:

09 juni 2018

Antidote


Antidote is het duo Alain Verdier en Khadija Othman, dat vanuit Nederland actief is maar zich profileert als een Frans-Belgische band. Verdier, een Franse muzikant en gereputeerd internationaal kunstfotograaf, woonde in de jaren zestig een tijdlang in België, waar hij ook deel uitmaakte van The Shakes, samen met Dany Lademacher (die je kan kennen van o.a. The Radios en Herman Brood And His Wild Romance). Khadija is een Antwerpse die rock, Afrikaanse muziek en hiphop op haar palmares heeft. Hun stemmen zorgen samen voor een aangename luisterervaring op debuutalbum Emotions singulières.
De voornamelijk in het Frans gezongen (en half gesproken) songs op deze plaat ademen een sfeer uit die je eerder in de jaren tachtig van de vorige eeuw had verwacht, een soort licht ünheimliche dreiging. Het is alsof je Frans chanson vermengt met een post-new wave geluid. De synthesizers spelen een prominente rol omdat zij meer dan welk ander element de sfeer bepalen, zoals bijvoorbeeld in Elle rêve
De tegenstelling tussen de donkere, wat vermoeid klinkende stem van de Fransman en het frisse, zomerse stemgeluid van de Antwerpse werkt jammer genoeg niet helemaal in de mate die je zou verwachten met zo'n potentieel. Wellicht is de Fransman daarvoor te prominent te horen en verdringt hij Khadija te vaak naar een bijrol, hoewel zij er net het meest in slaagt de songs wat meer diepgang en een rijker palet te schenken. 

Beluister hieronder het volledige album, dat verdeeld wordt via Starman Records:

08 juni 2018

Lied van de week: week 23 - 2018

Bubblin' - Anderson .Paak


Wat ik vond van Malibu van Anderson .Paak kan je hier nog eens nalezen en dan zal het je niet verwonderen dat ik opnieuw erg enthousiast ben over zijn nieuwe single, die ook een heerlijke videoclip meekreeg.

Je kan deze single hier kopen en/of beluisteren.

Lyrics:

Look at you go, okay, you bubblin'
Look, go, go, Look at you go
Okay you bubblin', look

Yeah, one in the hand, one in the bag, bubblin'
Look at the cash, look at the cash comin' in
Come get your man, this lil' nigga buggin' me
Did you see the bag? Quit all that jaw-jackery
Don't vevnn pass me that, I don't want none of it (yeah)
These niggas mad about it, they had enough of it
Woah, watch what you're sayin', how they're poppin' and shakin'
Got me hot as a laser, my posse deep and irate
And we act a fool for the paper, had a dream and I made it
El Camino on Dayton's, Vintage Guess over Bape
Put the bread on me bitch, bitch, you bet
I'ma bake it Piggy flat in a blanket, I might just roll out today
I might just roll out to Vegas, head back to my old ways
Cop a room full of Asian hoes and do blow all day
Look at me, baby, look at me, baby
Don't I look like a million? I'm 'bout to clean out the safe
D-don't I look like somebody that just be bodyin' everything
All that talkin' is great but I don't be talkin' I air it out
All the problems have gotten easy to bury
I'd rather drown in them Hendrick's, I'd rather kiss on my Mary
I been broker way longer than I been rich so until it levels out
Imma take your mama to the Marriott and wear it out
Took me so long to get it, gonna spread it out
Let 'em know all about me when I'm dead and gone

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin'

I'ma need all the fries you can give me
All the hot sauce, all the pie you can give me
Better be all or nothin', don't have me in the middle
You better be all you can, get higher than the limit
Simplify for the Dumbos, plenty slides, I could shuffle
Hit the cadence with my young bitch, Isaac Hayes, Billy Ocean
But the old hoe with the cane stick
Left my slippers at the function, it's hard to run in Gucci slides
Chick I thought you said you didn't have a husband
I'ma stud, no cuckold, Jackie Chan, no trouble
Can't kill up with the beat, blood drippin' from the cutthroats
No Lord, not me, I can never be the one you wanna stunt for
Money, money, the machine, guns, freak the Ferragamo store
R.I.P. to times that I was broke, hopped in like the 911 Porsche
Matte black, lookin' clean, dead prezi's in an envelope
Cookin up kanat, waitin' for the antidote, runnin' outta town
Patience thinner than her pantyhose

"Get over here and empty your pockets."
"I don't do that."
"You're my prisoner—you do what I tell you to do—get over here."
"Haha, he's gonna get nasty about it!"
"Fuckin' bitch!"
"Frank! Cool it, huh?"
"Stay the fuck outta this!"

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' 

Frankie Cosmos


Een album met 18 nummers, daar wil je al eens zo'n 15 euro voor neertellen. De totale duur van 33 minuten valt weliswaar een beetje tegen maar laat dat je niet verhinderen Vessel van Frankie Cosmos aan te schaffen. Want het staat vol pretentieloze, kleine popliedjes. Soms zijn die niet langer dan een halve minuut maar vervelen zal je je alvast niet.
Frankie Cosmos is eigenlijk Greta Kline, dochter van acteur Kevin Kline (die ik me vooral herinner in zijn hilarische rol in A fish called Wanda). Vessel is haar derde album, tussendoor maakte ze ook nog een EP. Ze lijkt vooral gespecialiseerd in het uitbrengen van Bandcamp-exclusives, niet alleen onder deze naam maar onder talloze pseudoniemen en zelfs eens haar echte naam.
Haar belangrijkste troef is haar stem, die een beetje lijkt op die van Tanya Donelly (van Belly). Daarmee laat ze elk nummer zo licht klinken als een veertje. 

Je kan het album hier kopen via haar Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder volledig:

07 juni 2018

Wooden Shjips


Het is alsof je aan het verdrinken bent in een psychedelische zee, of nee: oceaan, en enkel Wooden Shjips je een kan redden door de reddingsboei die je ze toegooien door temidden het geklost van sterk stromende gitaren hun zang aan te bieden. Er kan dus weinig twijfel over bestaan: V. is een plaat geworden waarin je alles wat je weet over psychedelica samen kunt observeren in de kleine ruimte van slechts zeven songs.
Om elk gevoel van richting niet kwijt te raken, is Wooden Shjips zo goed geweest voor voldoende variatie te zorgen. Waar Eclipse en In the fall nog beginnen als typische psychrocksongs, merken we een lichtvoetige noot in Red line, wat ingebouwde rust in Already gone, start Staring at the sun met een lichte echo van Suspicion van Toy en is Ride on zelfs een ballad geworden waarop de zang galmt alsof je de laatste slow in een halflege trouwzaal meemaakt.
Het viertal uit San Francisco heeft een heel zomerse plaat afgeleverd waarin je, wanneer het zwembad afgesloten wordt, toch nog die verkoelende duik kan nemen die je nodig hebt om straks te kunnen slapen.  

Beluister hieronder het volledige album:

06 juni 2018

Kanye West


Volgens Last.fm is Kanye West de artiest die ik het meest heb gestreamd. Zijn voorsprong is daar immens en groeit nog elke dag, nu Ye uit is. Voorganger The life of Pablo werd nooit fysiek uitgebracht, dat verklaart natuurlijk waarom ik het album zo vaak heb gestreamd. Daarnaast is er het onmiskenbare feit dat die voorganger voor mij dé plaat van de afgelopen jaren is, een geniale trip in het universum van Kanye en een onomstotelijk bewijs van zijn muzikale genialiteit, die zijn ego en zijn (vaak) arrogantie zelfs moeiteloos weet te overstijgen. 
Na het ruim bemeten The life of Pablo is Ye met zijn zeven nummers die samen een schamele 23 minuten vullen kwantitatief misschien een tegenvaller, kwalitatief weet Kanye weer precies die muziek te maken die je grijpt, je nooit meer loslaat en die nu doorstoot naar de ultieme ereplaats in mijn virtuele jaarlijst. En ze zullen echt van héél ver moeten komen om daar nog over heen te gaan, denk ik...
Deze plaat is een opvallend persoonlijke plaat. Helemaal verwonderen hoeft dat niet, de Amerikaan bewees eerder al dat hij het graag over zichzelf heeft. Maar de openhartigheid van het openingsnummer I thought about killing you komt aan als een slag in het gezicht van wie gewoon hoopte op vooral flows en beats waarop je kan dansen. De bipolaire stoornis (manisch-depressieve stoornis in de volksmond) waarmee hij kampt, gooit hij meteen op tafel. "I love mysels way more than I love you and I thought about killing myself": ik weet nog steeds niet goed wat ik hiervan moet vinden. Is dit puberale navelstaarderij en egotripperij (daar is Kanye niet vies van) of is het de enige manier om de ernst duidelijk te maken van zijn depressieve kant, van zijn zelfmoordgedachten,...? Halfweg de song barst die ook nog eens open met geluidjes die op gemekker van geiten lijken maar die het nummer wel naar een nog hoger niveau tillen. Hier hoor je weer "Ye" op zijn best. 
Yikes begint alsof het op The life of Pablo had kunnen staan. Ik hoor heel wat parallellen met FML van dat album, en opnieuw horen we een Kanye op zijn best. Zijn raps klinken erg vertrouwd en de song die muzikaal daaronder schuilt, is weer een knap staaltje knip- en plakwerk waarmee hij iets totaal nieuws maakt. "Sometimes I scare myself", heet het, maar het bipolaire zit misschien ook wel in de mentale diepten en de muzikale hoogten die hij probleemloos combineert. Net als wel meer mensen met bipolaire stoornis beschouwt hij zijn ziekte ook als een "superpower", eerder dan als een beperking. Het is het gevaarlijk idee dat deze mensen vooral in hun manische episodes koesteren wanneer ze het gevoel hebben dat ze de ziekte nodig hebben om tot hun beste werk te komen, om professioneel goed te kunnen functioneren...
All mine is een slim opgebouwde song (zoals deze hele plaat overigens) en Wouldn't leave brengt wat rust op dit album. In dit nummer klinkt het alsof hij berouw heeft over wat hij soms doet en eert hij zijn vrouw Kim Kardashian die ondanks alles bij hem blijft. No mistakes is op zich een liedje dat wel ok is, maar het groeit vooral wanneer je het hoort als inleiding tot Ghost town. Die song begint dan weer met een sample uit een oud nummer (zoals hij dat ook al deed op Blood on the leaves, gebouwd rond Nina Simone's Strange fruit). Zonder twijfel kan je Ghost town uitroepen tot het hoogtepunt van deze plaat en het zou ook een uitstekende single zijn. Het meezinggehalte ligt erg hoog, de opbouw met ook een vrij prominente plaats voor de gitaren en het uitstekend gevoel voor wat er bij de luisteraar ingaat als zoete broodjes (zonder toe te geven aan een commerciële impuls) maken dit tot alweer een meesterwerk binnen zijn oeuvre.
Violent crimes sluit de plaat af en doet dat met een toegevoegde sample van een commentaar leverende Nicki Minaj die ook al tekstueel vernoemd wordt (en er wordt gespeeld met Minaj/ménage). In deze rustige song komt Kanye tot het besef dat het hebben van dochters je op een andere manier leert kijken, dat je bezorgd wordt om hoe zij door mannen behandeld (zullen) worden, zichzelf als een typische macho-man kennende. Het zelfinzicht haalt het beste van het vader-zijn in hem naar boven.
Kanye West is nog steeds een bijzonder controversiële man, die met zijn tweets waarin hij Trump steunt en slavernij een keuze noemde (zelfs al bedoelde hij mentale slavernij, hij gaat voorbij een eeuwen Afro-Amerikaanse geschiedenis en culturele beleving, aan hoe woorden zich cultureel kunnen vastzetten in betekenisverlening) en zichzelf de hemel in prijst, bij momenten onuitstaanbaar egocentrisch en arrogant is. Tegelijk rechtvaardigt de hoge kwaliteit van zijn muzikale output bijna zulk gedrag. Net zoals Diego Maradona toch vooral als een smeerlapke eerste klas dat toevallig zeer goed is wat hij doet (voetballen in het geval van Diego, muziek maken in het geval van Kanye), zo heeft Kanye ook die twee zijden. Ook Ye is weer een voltreffer en zal ook weer ontzettend veel beluisterd worden hier.

Beluister hieronder het volledige album:

02 juni 2018

Lied van de week: week 22 - 2018

Us vs them - Spring King




Spring King is een Brits viertal dat rechttoe-rechtaan indierock maakt. Ze hebben in augustus een opvolger uit voor hun debuutalbum en daaruit komt alvast deze single, die je in je oren wurmt om ze niet meer te verlaten...

Je kan het album A better life waarop deze song zal terug te vinden zijn, hier alvast bestellen.

Lyrics:

[Verse 1]
I never thought
About the people we passed
Until we had to grow up
Until we had to stand tall
Did you believe
What they taught us as kids
Did you discover the joy?
Did it work out as you planned?

[Pre-Chorus]
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now

[Verse 2]
The dirt on the walls
Behind the old cinema
We used to kiss in the dark
Before we knew what we were
Isn’t it strange
How it was us v them
When it was us on our own
When it was us all along

[Pre-Chorus]
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you

[Bridge]
Ride with the devil

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you

01 juni 2018

Ben Bertrand


Ben Bertrand speelt basklarinet, een muziekinstrument waarvan ik niet eens WIST dat het bestond. Maar na het beluisteren van NGC 1999, zijn tweede release, ben ik overtuigd van de troeven van het instrument.
Wanneer de basklarinet zich doorheen de klanken wurmt die Orion molecular cloud openen, wordt heel veel warmte aan de openingssong toegevoegd. We vertrekken dan voor een reis van zo'n half uur waarop we van de ene verbazing in de andere vallen terwijl we ons omringd weten door meesterlijke klanken. V380 Orionis combineert de warme klank van de basklarinet met een repetitief electronisch element en doet in feite precies wat Kraftwerk ook deed met hun voortrekkersrol in de electronica: soul toevoegen waar je die niet meteen verwacht. 
Een zelfde beweging horen we in Malkauns on Kitt Peak, waarin de hoge tonen plaatsmaken voor diepere klanken. Het repetitieve element neemt dan weer de bovenhand in Sanctus Hubble. Afsluiter Post Scriptum to Valentina Tereshkova is dan weer een ode aan de Russische astronaute die als eerste vrouw in de ruimte een pioniersrol vervulde en een heldenstatus genoot. Het vrouwelijk gefluister versterkt het gevoel van zachtheid dat deze song omringt.
Ben Bertrand is erin geslaagd ons enthousiast te krijgen voor zijn instrument en ons muziek te brengen die we nooit zouden verwacht hebben maar waarvan we heel blij zijn dat we ze nu kennen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op de Bandcamp-pagina van Les Ateliers Claus:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.