06 januari 2018

Retro review: Daft Punk


Homework: ik weet nog hoezeer ik omvergeblazen was door deze plaat. Er was al de single Da funk en die was een ware openbaring geweest: dus house kon je ook gewoon mixen met pure funk en het resultaat klonk nog opwindend ook.
En dus kocht ik de (vinyl)plaat Homework en draaide ze thuisgekomen meteen. Daft Punk opende een heel nieuwe wereld voor me, waarbij na Underworld (met Dubnobasswithmyheadman) en The Chemical Brothers (met Exit planet dusk) de link tussen dance en meer traditionele popgenres op alweer een geheel nieuwe manier gemaakt werd. Zelfs vandaag klinkt het album heel fris en opbeurend en ze heeft nog niks van haar glans verloren. Bovendien is de invloed ervan nauwelijks te overschatten.
Het begint al meteen met Daftendirekt, een song die aanvankelijk in heel slechte geluidskwaliteit opgenomen lijkt maar steeds beter begint te klinken. En dan vallen de drums in. Een ogenschijnlijk onverstaanbaar zinnetje wordt herhaald terwijl de muziek opgebouwd wordt en groeit tot een opwindende opener voor deze plaat. Het korte intermezzo WDPK 837 FM sluit naadloos aan met een soort jingle voor een radiostation van Daft Punk. Daarna wanen we ons net buiten een club: politiesirenes zijn hoorbaar, evenals de dreunende bassen die tot buiten te horen zijn. Samen met de Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter stappen we de club binnen om ten volle te genieten van de house van Revolution 909. Die draagt duidelijk het stempel (al wist ik dat toen nog niet natuurlijk) van de house uit Chicago. 
De monsterhit Da funk mag dan wel alle aandacht in het begin van het album naar zich zuigen, er valt nog wel meer fijns te beluisteren. Toch is het telkens weer genieten van dat repetitieve, van die supervette baslijn en van de afwisseling tussen haast minimalistische gedeelten van de song en de aanvulling met details die de song zoveel meer volume geven. Daarna volgt Phoenix, dat in zijn titel mogelijks verwijst naar de groep waarvan origineel (derde) bandlid Laurent Brackowicz deel van was gaan uitmaken sinds 1995. Deze song klinkt lichtvoetiger (geen zware bas meer die overheerst) en daardoor poppier. Dat kan nog meer gezegd worden van Fresh dat een voorafspiegeling lijkt van het geluid waarnaar Daft Punk op latere platen zou evolueren met singles als One more time en Get lucky.
U herinnert zich ongetwijfeld nog deze ongelooflijk coole clip bij Around the world, waarvan de choreografie zo nauw aansluit bij de muziek dat hier werkelijk een genie aan het werk lijkt (en misschien kan je clipregisseur Michael Gondry, ook bekend van clips van Björk, Massive Attack, Radiohead, The White Stripes,... en de prachtfilm Eternal sunshine of the spotless mind):


Bovendien is deze tweede grote hit voor Daft Punk een uitstekend voorbeeld om te illustreren hoe goed de Fransen erin slaagden house tot een mainstream song te bewerken. Iedereen die toen naar de radio luisterde, herkent de song nog steeds meteen van bij de eerste noten.
Rollin' and scratchin' staat dan weer zo ver af van pop, met zijn hypnotiserende beat en repetitieve geluiden dat de band je meezuigt in hún wereld, waarin house een prominente plaats krijgt. Het was, zo herinner ik me, even wennen maar wat een verslavende song is dit eigenlijk... En het eerbetoon aan hun muzikale helden, Teachers, daarna nog eens overgedaan door de Dewaele broers op Nite versions, leek ook in niets op wat ik daarvoor al kende. Opnieuw trouwens speelt Daft Punk met demping van het geluid, waardoor je de song even lijkt door te horen door een muur of deur, iets wat ik herkende van There is more to life than this op Debut van Björk. 
High fidelity is een nummer waarop de saxofoon een belangrijke rol mag spelen, ondanks de beperkte aanwezigheid van het instrument. Toch zou het liedje niet hetzelfde zijn zonder. Rock 'n roll sluit in weerwil van zijn titel weer genadeloos aan bij de house-achtergrond van het Franse duo. De drums maken de titel alsnog waar in mijn gevoel. Die affiniteit met house wordt sterker hoorbaar naarmate de plaat vordert. Oh yeah en Burnin' zijn daar prachtige voorbeelden van. Toch valt weeral op hoe funky en groovy de nummers ook zijn en dus ook hoe warm ze eigenlijk klinken.
Indo silver club mag dan wel mijn minst favoriete song zijn op deze plaat, het misstaat niet en wordt daarna gevolgd door het geweldige Alive. Dat nummer krijgt meer dan vijf minuten de tijd om uit te groeien tot een anthem van de nieuwe sound die Daft Punk in 1997 op de wereld losliet. Daarna voelt Funk ad (een achterstevoren gespeeld Da funk waarin die song ook gesampled wordt) in zekere zin aan als een overbodige epiloog...

Beluister hieronder het volledige album:

Geen opmerkingen:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.