24 juni 2018

Lied van de week: week 25 - 2018

Better than that - James




Mo(hammed) Salah, de sterspeler van het Egyptische elftal en Liverpool, inspireerde voetbalfans om James' Sit down van nieuwe lyrics te voorzien en tot voetbalhymne uit te laten groeien. Die band zelf zal daar ongetwijfeld heel blij mee zijn, en al zeker in de aanloop naar hun nieuwe album, Living in extraordinary times, dat op 3 augustus uitkomt. Deze single gaat die plaat alvast vooraf.

Je kan het album Living in extraordinary times hier alvast bestellen.

Lyrics: 

Awake
This song has found you
Asleep at the wheel of your car
You're boring; bored; unengaged
Life comes to rattle your cage

You can do better than that
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack

This naked ape
So out of shape
Sedated by hi-tech
Wants fame on a plate
Though water flows round rocks
Its path don't deviate

You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that

You're coming out of your way
Live like today's your last day

You can do better than that
Hit me again and give it some impact
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that
(Oh-oh-oh-oh-oh)
Hit me again and show me where I crack
(Oh-oh-oh-oh-oh)
You can do better than that 

17 juni 2018

Nas


Er wordt stilaan een constante zichtbaar in de albums waar Kanye West een hand in heeft. Die worden steevast beperkt tot 7 songs. Het is niet anders op Nasir van Nas.
Ooit (in 1996) zong hij nog "If I ruled the world…", het leek er enige tijd op dat hij tenminste binnen de hiphop aan de top zou regeren, maar intussen is hij één van de weliswaar grote namen, maar niet langer behoren tot het select clubje van genredefiniërende grootheden. Kanye hoort daar uiteraard daar wel bij en diens samenwerking voor deze plaat beloofde dan ook een album dat de wereld zou verbazen. Helaas is verbazing niet het juiste woord voor wat Nasir teweegbrengt bij me, al is dit lang geen slechte plaat natuurlijk.
Opener Not for radio lost nochtans de verwachtingen niet in. Ja, Nas rapt dan wel een controversiële mening (dat Lincoln niet de slaven bevrijdde, maar dat dat een proces was waarin zwarten zelf het grootste aandeel hadden). Hij wijst op wat zwarten in Amerika deden, tegen de stroom in, verwezenlijkingen die al te gauw onder de mat geveegd werden. Maar ik had wellicht iets sprankelenders verwacht, iets dat nog meer beklijft, iets dat als een mokerslag binnenkomt. 
Gelukkig is dat al wat meer het geval voor Cops shot the kid, dat begint met een quote van Richard Pryor die in de jaren zeventig ageerde tegen de avondklok voor zwarte tieners. De manier waarop de titel als een hard mantra voortdurend herhaald wordt op de achtergrond verleent deze song een "sense of urgency" die tegemoetkomt aan mijn verwachtingen. Slimme samples maken ook van White label een meer dan goeie song. 
Helaas zakt de kwaliteit soufflé-gewijs wat in op Bonjour, dat ik niet meer dan een "gewone" song zou noemen. Dit keer worden we niet vergast op slimme hooks, verrassende samples of in het oog springende details, maar enkel Nas' maatschappijkritische raps over een soulvolle ballad. Everything heeft dan alvast veel meer om het lijf, met een duidelijke aanwezigheid van Kanye (die nog eens de autotune bovenhaalt) en The-Dream. Die laatste maakt ook van Adam and Eve, een song die dan weer wel stikt van de intelligente samples (toch echt wel het handelsmerk van West). Het enige wat dit nummer nog mist, is een punchline die je vol in het gezicht raakt, een refrein dat je hoofd niet meer verlaat en de song optilt tot een geheide hit. 
Dit album sluit af zoals het begonnen is, met een niet meer dan goeie song, zelfs enigszins aanschurkend tegen het predicaat "matig": Simple things. Nas bewijst na een lange stilte (zijn vorige plaat is al zes jaar oud) dat hij nog steeds een politieke woordvoerder is voor zwarte Amerikanen die het politieke debat niet schuwt. En Kanye weet in deze periode waarin elke week wel een album uitkomt waaraan hij meewerkte, te tonen dat hij erin slaagt zelf iets te voegen zonder de eerste viool uit de handen te snokken van de artiest die hij bijstaat. Die klinken (en dat geldt dus ook voor Nas op deze plaat) telkens toch nog heel erg als zichzelf.

Beluister hieronder het volledige album:

14 juni 2018

Lied van de week: week 24 - 2018

Four out of five - Arctic Monkeys


De tijd dat Arctic Monkeys een bende wilde jonge honden waren, lijkt nu wel definitief achter ons te liggen. Dat mag ook blijken uit deze single waarin de band een stuk gevarieerder maar ook rustiger klinkt dan op hun eerste platen.

Je vindt dit nummer ook terug op het album Tranquility base hotel and casino dat je hier kan kopen. 

Lyrics:

Advertise in imaginative ways
Start your free trial today
Come on in, the water's lovely
Look, you could meet someone you like
During the meteor strike
It is that easy
Lunar surface on a Saturday night
Dressed up in silver and white
With coloured old grey whistle test lights
Take it easy for a little while
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
Since the exodus it's all getting gentrified
I put a taqueria on the roof
It was well reviewed
Four stars out of five
And that's unheard of

I'm Mr. Bridge and Tunnel on the Starlight Express
The head of special effects in my mind's eye
Okey cokey with the opposite sex
The things you try to forget
Doesn't time fly?
I'm in no position to give advice
I don't want to be nice
And you know that

Take it easy for a little while
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep popping up
Around Clavius
It's all getting gentrified
The information action ratio
Is the place to go
And you will not recognize
The old headquarters

All the nights that never happened
And the days that don't exist
At the information action ratio
Only time that we stop laughing
Is to breathe or steal a kiss
I can get you on the list for all the clubs
I can lift you up another semitone

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
It's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
(Cute new places keep on popping up)
Since the exodus, it's all getting gentrified
The information action ratio
(The information action ratio) is the place to go
Four stars out of five

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Now, it's such an easy flight
Cute new places keep on popping up
(Cute new places keep on popping up)
Around Clavius, it's all getting gentrified
I put a taqueria on the moon
(The information action ratio)
It got rave reviews
Four stars out of five

Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
Four stars out of five
Take it easy for a little while
(Take it easy for a little while)
Come and stay with us
(Four stars out of five)
(Take it easy for a little while)
Four stars out of five

10 juni 2018

Get Well Soon


Ondanks de titel van de nieuwste plaat van Get Well Soon (The horror), begint dit album eigenlijk vooral heel ingetogen en prachtig en ben je meteen geneigd de band te omarmen. Band is misschien veelgezegd, want in wezen gaat het om een project van de Duitse muzikant Konstantin Gropper. Dat hij opgroeide in een (klassiek) muzikaal gezin en al vroeg de cello leerde bespelen, kan je horen in de composities. De leunen zwaar aan tegen het klassieke repertorium. En net als landgenoot Wagner is hij niet vies van wat bombast.
Die neemt soms Muse-achtige proporties aan, zoals in Martyrs, een song waar zijn diepe basstem wonderwel bij past overigens. Daarin doet hij overigens, net als in Nightjogging geen klein beetje denken aan The National. Meer klassieke geluiden horen we in A misty bay (at dawn) of in de titelsong.
Konstantin Gropper heeft heel goed begrepen dat de horror vaak niet in openlijk angstaanjagende situaties zit zoals je die kan zien in de klassiekers van het filmgenre, maar dat die vaak onderhuids zit en dan nog de meeste schade kan aanrichten. Hoedanook, de Duitser puurt er vooral een erg mooie plaat uit.

Beluister hieronder het volledige album:

09 juni 2018

Antidote


Antidote is het duo Alain Verdier en Khadija Othman, dat vanuit Nederland actief is maar zich profileert als een Frans-Belgische band. Verdier, een Franse muzikant en gereputeerd internationaal kunstfotograaf, woonde in de jaren zestig een tijdlang in België, waar hij ook deel uitmaakte van The Shakes, samen met Dany Lademacher (die je kan kennen van o.a. The Radios en Herman Brood And His Wild Romance). Khadija is een Antwerpse die rock, Afrikaanse muziek en hiphop op haar palmares heeft. Hun stemmen zorgen samen voor een aangename luisterervaring op debuutalbum Emotions singulières.
De voornamelijk in het Frans gezongen (en half gesproken) songs op deze plaat ademen een sfeer uit die je eerder in de jaren tachtig van de vorige eeuw had verwacht, een soort licht ünheimliche dreiging. Het is alsof je Frans chanson vermengt met een post-new wave geluid. De synthesizers spelen een prominente rol omdat zij meer dan welk ander element de sfeer bepalen, zoals bijvoorbeeld in Elle rêve
De tegenstelling tussen de donkere, wat vermoeid klinkende stem van de Fransman en het frisse, zomerse stemgeluid van de Antwerpse werkt jammer genoeg niet helemaal in de mate die je zou verwachten met zo'n potentieel. Wellicht is de Fransman daarvoor te prominent te horen en verdringt hij Khadija te vaak naar een bijrol, hoewel zij er net het meest in slaagt de songs wat meer diepgang en een rijker palet te schenken. 

Beluister hieronder het volledige album, dat verdeeld wordt via Starman Records:

08 juni 2018

Lied van de week: week 23 - 2018

Bubblin' - Anderson .Paak


Wat ik vond van Malibu van Anderson .Paak kan je hier nog eens nalezen en dan zal het je niet verwonderen dat ik opnieuw erg enthousiast ben over zijn nieuwe single, die ook een heerlijke videoclip meekreeg.

Je kan deze single hier kopen en/of beluisteren.

Lyrics:

Look at you go, okay, you bubblin'
Look, go, go, Look at you go
Okay you bubblin', look

Yeah, one in the hand, one in the bag, bubblin'
Look at the cash, look at the cash comin' in
Come get your man, this lil' nigga buggin' me
Did you see the bag? Quit all that jaw-jackery
Don't vevnn pass me that, I don't want none of it (yeah)
These niggas mad about it, they had enough of it
Woah, watch what you're sayin', how they're poppin' and shakin'
Got me hot as a laser, my posse deep and irate
And we act a fool for the paper, had a dream and I made it
El Camino on Dayton's, Vintage Guess over Bape
Put the bread on me bitch, bitch, you bet
I'ma bake it Piggy flat in a blanket, I might just roll out today
I might just roll out to Vegas, head back to my old ways
Cop a room full of Asian hoes and do blow all day
Look at me, baby, look at me, baby
Don't I look like a million? I'm 'bout to clean out the safe
D-don't I look like somebody that just be bodyin' everything
All that talkin' is great but I don't be talkin' I air it out
All the problems have gotten easy to bury
I'd rather drown in them Hendrick's, I'd rather kiss on my Mary
I been broker way longer than I been rich so until it levels out
Imma take your mama to the Marriott and wear it out
Took me so long to get it, gonna spread it out
Let 'em know all about me when I'm dead and gone

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin'

I'ma need all the fries you can give me
All the hot sauce, all the pie you can give me
Better be all or nothin', don't have me in the middle
You better be all you can, get higher than the limit
Simplify for the Dumbos, plenty slides, I could shuffle
Hit the cadence with my young bitch, Isaac Hayes, Billy Ocean
But the old hoe with the cane stick
Left my slippers at the function, it's hard to run in Gucci slides
Chick I thought you said you didn't have a husband
I'ma stud, no cuckold, Jackie Chan, no trouble
Can't kill up with the beat, blood drippin' from the cutthroats
No Lord, not me, I can never be the one you wanna stunt for
Money, money, the machine, guns, freak the Ferragamo store
R.I.P. to times that I was broke, hopped in like the 911 Porsche
Matte black, lookin' clean, dead prezi's in an envelope
Cookin up kanat, waitin' for the antidote, runnin' outta town
Patience thinner than her pantyhose

"Get over here and empty your pockets."
"I don't do that."
"You're my prisoner—you do what I tell you to do—get over here."
"Haha, he's gonna get nasty about it!"
"Fuckin' bitch!"
"Frank! Cool it, huh?"
"Stay the fuck outta this!"

One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' (go)
One in the hand (look)
One in the hand (go)
One in the hand, one in the bag, bubblin' (look at you go)
Look at the cash, look at the cash, bubblin' (okay you bubblin')
Look at the cash (look)
Bubblin' 

Frankie Cosmos


Een album met 18 nummers, daar wil je al eens zo'n 15 euro voor neertellen. De totale duur van 33 minuten valt weliswaar een beetje tegen maar laat dat je niet verhinderen Vessel van Frankie Cosmos aan te schaffen. Want het staat vol pretentieloze, kleine popliedjes. Soms zijn die niet langer dan een halve minuut maar vervelen zal je je alvast niet.
Frankie Cosmos is eigenlijk Greta Kline, dochter van acteur Kevin Kline (die ik me vooral herinner in zijn hilarische rol in A fish called Wanda). Vessel is haar derde album, tussendoor maakte ze ook nog een EP. Ze lijkt vooral gespecialiseerd in het uitbrengen van Bandcamp-exclusives, niet alleen onder deze naam maar onder talloze pseudoniemen en zelfs eens haar echte naam.
Haar belangrijkste troef is haar stem, die een beetje lijkt op die van Tanya Donelly (van Belly). Daarmee laat ze elk nummer zo licht klinken als een veertje. 

Je kan het album hier kopen via haar Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder volledig:

07 juni 2018

Wooden Shjips


Het is alsof je aan het verdrinken bent in een psychedelische zee, of nee: oceaan, en enkel Wooden Shjips je een kan redden door de reddingsboei die je ze toegooien door temidden het geklost van sterk stromende gitaren hun zang aan te bieden. Er kan dus weinig twijfel over bestaan: V. is een plaat geworden waarin je alles wat je weet over psychedelica samen kunt observeren in de kleine ruimte van slechts zeven songs.
Om elk gevoel van richting niet kwijt te raken, is Wooden Shjips zo goed geweest voor voldoende variatie te zorgen. Waar Eclipse en In the fall nog beginnen als typische psychrocksongs, merken we een lichtvoetige noot in Red line, wat ingebouwde rust in Already gone, start Staring at the sun met een lichte echo van Suspicion van Toy en is Ride on zelfs een ballad geworden waarop de zang galmt alsof je de laatste slow in een halflege trouwzaal meemaakt.
Het viertal uit San Francisco heeft een heel zomerse plaat afgeleverd waarin je, wanneer het zwembad afgesloten wordt, toch nog die verkoelende duik kan nemen die je nodig hebt om straks te kunnen slapen.  

Beluister hieronder het volledige album:

06 juni 2018

Kanye West


Volgens Last.fm is Kanye West de artiest die ik het meest heb gestreamd. Zijn voorsprong is daar immens en groeit nog elke dag, nu Ye uit is. Voorganger The life of Pablo werd nooit fysiek uitgebracht, dat verklaart natuurlijk waarom ik het album zo vaak heb gestreamd. Daarnaast is er het onmiskenbare feit dat die voorganger voor mij dé plaat van de afgelopen jaren is, een geniale trip in het universum van Kanye en een onomstotelijk bewijs van zijn muzikale genialiteit, die zijn ego en zijn (vaak) arrogantie zelfs moeiteloos weet te overstijgen. 
Na het ruim bemeten The life of Pablo is Ye met zijn zeven nummers die samen een schamele 23 minuten vullen kwantitatief misschien een tegenvaller, kwalitatief weet Kanye weer precies die muziek te maken die je grijpt, je nooit meer loslaat en die nu doorstoot naar de ultieme ereplaats in mijn virtuele jaarlijst. En ze zullen echt van héél ver moeten komen om daar nog over heen te gaan, denk ik...
Deze plaat is een opvallend persoonlijke plaat. Helemaal verwonderen hoeft dat niet, de Amerikaan bewees eerder al dat hij het graag over zichzelf heeft. Maar de openhartigheid van het openingsnummer I thought about killing you komt aan als een slag in het gezicht van wie gewoon hoopte op vooral flows en beats waarop je kan dansen. De bipolaire stoornis (manisch-depressieve stoornis in de volksmond) waarmee hij kampt, gooit hij meteen op tafel. "I love mysels way more than I love you and I thought about killing myself": ik weet nog steeds niet goed wat ik hiervan moet vinden. Is dit puberale navelstaarderij en egotripperij (daar is Kanye niet vies van) of is het de enige manier om de ernst duidelijk te maken van zijn depressieve kant, van zijn zelfmoordgedachten,...? Halfweg de song barst die ook nog eens open met geluidjes die op gemekker van geiten lijken maar die het nummer wel naar een nog hoger niveau tillen. Hier hoor je weer "Ye" op zijn best. 
Yikes begint alsof het op The life of Pablo had kunnen staan. Ik hoor heel wat parallellen met FML van dat album, en opnieuw horen we een Kanye op zijn best. Zijn raps klinken erg vertrouwd en de song die muzikaal daaronder schuilt, is weer een knap staaltje knip- en plakwerk waarmee hij iets totaal nieuws maakt. "Sometimes I scare myself", heet het, maar het bipolaire zit misschien ook wel in de mentale diepten en de muzikale hoogten die hij probleemloos combineert. Net als wel meer mensen met bipolaire stoornis beschouwt hij zijn ziekte ook als een "superpower", eerder dan als een beperking. Het is het gevaarlijk idee dat deze mensen vooral in hun manische episodes koesteren wanneer ze het gevoel hebben dat ze de ziekte nodig hebben om tot hun beste werk te komen, om professioneel goed te kunnen functioneren...
All mine is een slim opgebouwde song (zoals deze hele plaat overigens) en Wouldn't leave brengt wat rust op dit album. In dit nummer klinkt het alsof hij berouw heeft over wat hij soms doet en eert hij zijn vrouw Kim Kardashian die ondanks alles bij hem blijft. No mistakes is op zich een liedje dat wel ok is, maar het groeit vooral wanneer je het hoort als inleiding tot Ghost town. Die song begint dan weer met een sample uit een oud nummer (zoals hij dat ook al deed op Blood on the leaves, gebouwd rond Nina Simone's Strange fruit). Zonder twijfel kan je Ghost town uitroepen tot het hoogtepunt van deze plaat en het zou ook een uitstekende single zijn. Het meezinggehalte ligt erg hoog, de opbouw met ook een vrij prominente plaats voor de gitaren en het uitstekend gevoel voor wat er bij de luisteraar ingaat als zoete broodjes (zonder toe te geven aan een commerciële impuls) maken dit tot alweer een meesterwerk binnen zijn oeuvre.
Violent crimes sluit de plaat af en doet dat met een toegevoegde sample van een commentaar leverende Nicki Minaj die ook al tekstueel vernoemd wordt (en er wordt gespeeld met Minaj/ménage). In deze rustige song komt Kanye tot het besef dat het hebben van dochters je op een andere manier leert kijken, dat je bezorgd wordt om hoe zij door mannen behandeld (zullen) worden, zichzelf als een typische macho-man kennende. Het zelfinzicht haalt het beste van het vader-zijn in hem naar boven.
Kanye West is nog steeds een bijzonder controversiële man, die met zijn tweets waarin hij Trump steunt en slavernij een keuze noemde (zelfs al bedoelde hij mentale slavernij, hij gaat voorbij een eeuwen Afro-Amerikaanse geschiedenis en culturele beleving, aan hoe woorden zich cultureel kunnen vastzetten in betekenisverlening) en zichzelf de hemel in prijst, bij momenten onuitstaanbaar egocentrisch en arrogant is. Tegelijk rechtvaardigt de hoge kwaliteit van zijn muzikale output bijna zulk gedrag. Net zoals Diego Maradona toch vooral als een smeerlapke eerste klas dat toevallig zeer goed is wat hij doet (voetballen in het geval van Diego, muziek maken in het geval van Kanye), zo heeft Kanye ook die twee zijden. Ook Ye is weer een voltreffer en zal ook weer ontzettend veel beluisterd worden hier.

Beluister hieronder het volledige album:

02 juni 2018

Lied van de week: week 22 - 2018

Us vs them - Spring King




Spring King is een Brits viertal dat rechttoe-rechtaan indierock maakt. Ze hebben in augustus een opvolger uit voor hun debuutalbum en daaruit komt alvast deze single, die je in je oren wurmt om ze niet meer te verlaten...

Je kan het album A better life waarop deze song zal terug te vinden zijn, hier alvast bestellen.

Lyrics:

[Verse 1]
I never thought
About the people we passed
Until we had to grow up
Until we had to stand tall
Did you believe
What they taught us as kids
Did you discover the joy?
Did it work out as you planned?

[Pre-Chorus]
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now

[Verse 2]
The dirt on the walls
Behind the old cinema
We used to kiss in the dark
Before we knew what we were
Isn’t it strange
How it was us v them
When it was us on our own
When it was us all along

[Pre-Chorus]
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started
Yeah I know
Yeah I know it’s started

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you

[Bridge]
Ride with the devil

[Chorus]
I can feel my whole world changing
Softly in the morning sun
I can feel my old life fading
Tell me now
Tell me now
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you
Hey I’m nothing
No I really am nothing without you

01 juni 2018

Ben Bertrand


Ben Bertrand speelt basklarinet, een muziekinstrument waarvan ik niet eens WIST dat het bestond. Maar na het beluisteren van NGC 1999, zijn tweede release, ben ik overtuigd van de troeven van het instrument.
Wanneer de basklarinet zich doorheen de klanken wurmt die Orion molecular cloud openen, wordt heel veel warmte aan de openingssong toegevoegd. We vertrekken dan voor een reis van zo'n half uur waarop we van de ene verbazing in de andere vallen terwijl we ons omringd weten door meesterlijke klanken. V380 Orionis combineert de warme klank van de basklarinet met een repetitief electronisch element en doet in feite precies wat Kraftwerk ook deed met hun voortrekkersrol in de electronica: soul toevoegen waar je die niet meteen verwacht. 
Een zelfde beweging horen we in Malkauns on Kitt Peak, waarin de hoge tonen plaatsmaken voor diepere klanken. Het repetitieve element neemt dan weer de bovenhand in Sanctus Hubble. Afsluiter Post Scriptum to Valentina Tereshkova is dan weer een ode aan de Russische astronaute die als eerste vrouw in de ruimte een pioniersrol vervulde en een heldenstatus genoot. Het vrouwelijk gefluister versterkt het gevoel van zachtheid dat deze song omringt.
Ben Bertrand is erin geslaagd ons enthousiast te krijgen voor zijn instrument en ons muziek te brengen die we nooit zouden verwacht hebben maar waarvan we heel blij zijn dat we ze nu kennen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op de Bandcamp-pagina van Les Ateliers Claus:

31 mei 2018

Twintig parels per maand: mei 2018


Mei laten we ook achter ons, maar uiteraard niet zonder nog eerst kwistig twintig muzikale parels rond te strooien. Geniet van de keuze van deze maand:
  1. Humble (Skrillex remix) - Kendrick Lamar: Humble is op zich al een geweldig nummer en deze remix door Skrillex is anders maar zeker niet minder goed
  2. Clique - Kanye West, Jay-Z and Big Sean: nog meer hiphopgrootheden met Kanye en Jay-Z
  3. Biology 101 - Kool Keith and Sir Menelik: beetje meer old school, deze song van Kool Keith
  4. Blue flowers - Dr. Octagon: één van de singles op de debuutplaat van Dr. Octagon, eigenlijk een alter ego voor Kool Keith, die ik in diverse versies (met meerdere remixen) heb op vinyl
  5. Master hunter - Laura Marling: dit staat op Once I was an eagle, voor mij nog steeds het beste album dat Laura Marling al uitbracht
  6. The future - The Van Jets: deze Oostendse band heeft al ettelijke goeie singles losgelaten op de wereld, dus er één uitkiezen is niet zo makkelijk
  7. Ballad of pure thought - Millionaire: en wat dan te denken van deze Limburgse band, die hoge toppen scheert, vaak met ruige nummers, maar hier eens met een wat meer ingetogen song 
  8. Give something - The Soft Moon: op Sacred Bones Records verschijnen heel vaak heel goeie releases, waaronder Criminal van The Soft Moon, dat nog dit jaar uitkwam. Ik koos voor dit nummer
  9. Metal - Suuns and Jerusalem In My Heart: één van de meest interessante muzikale samenwerkingen van de afgelopen jaren was die tussen Suuns en Jerusalem In My Heart, die in 2015 een titelloze plaat uitbrachten
  10. Cigarette - Marika Hackman: in de bib ontdekte ik vorige keer I'm not your man, een album uit 2017 van Marika Hackman, die me voordien onbekend was. De plaat bevat heel wat mooie lusiterliedjes, waaronder dus dit
  11. Janitor of lunacy - Nico: Nico zal voor iedereen vooral bekend blijven van haar samenwerking met The Velvet Underground en Andy Warhol, die resulteerde in de beroemde plaat met de banaan op de hoes. Haar solo-werk is vaak bevreemdend, onder meer door haar onaardse, wat afstandelijke stem. Toch bewees ze op meer dan één plaat dat ze songs kan schrijven en vertolken die een heel eigen universum creëren
  12. Working class hero - Marianne Faithfull: deze zangeres werd vooral bekend door haar connectie met de Rolling Stones, maar vooral op Broken English laat ze haar talent horen, met die doorrookte stem die haar zo herkenbaar maakt. Hier covert ze John Lennon
  13. Matty Groves - Fairport Convention: deze song ontstond al in de 17e eeuw en vertelt het verhaal van een affaire tussen een man en een vrouw die eindigt wanneer haar echtgenoot het bedrog ontdekt en hen beiden vermoordt. Onder de muzikanten die een versie opnamen, vinden we namen terug als Joan Baez, John Wesley Harding, Kadril, James Yorkston, Alela Diane, Tom Waits, Johnny Logan en dus ook deze Fairport Convention
  14. How much are they? - Holger Czukay: een bekende song van een muzikant die vooral het experiment opzocht
  15. La bomba (Stop apartheid world-wide) - Neu!: ook krautrockcoryfeeën Neu! schuwen dat experiment niet en doen hier iets vreemds maar moois met La bamba
  16. Kyrie - Popol Vuh: ook deze band wist in de jaren zeventig ook al uit een heel alternatief vaatje te tappen
  17. Drunken sailor - Ferre Grignard: in het decennium ervoor toonde Ferre Grignard dat je als Belg ook internationaal geroemde muziek kon maken, natuurlijk met Ring, ring, I've got to sing maar ook met dit nummer
  18. Unicorns - June Tabor and Martin Simpson: op een plaat met de lelijkste laarzen die ik ooit op een platenhoes zag, zingen June Tabor en Martin Simpson dit liedje dat ik zou opdragen aan mijn dochter als er ook maar een minieme kans bestond dat ze mijn blog leest, maar helaas...
  19. On reflection - Herbert: onlangs sprak ik een collega nog over Herbert, die platen maakt vanuit een auditief thema (One pig is met samples van één varken en Bodily functions, waarop dit nummer terug te vinden is, bevat enkel gesamplede geluiden van een menselijk lichaam)
  20. I got werk - Moodymann: eindigen doen we deze maand met deze funky song van Moodymann
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

30 mei 2018

A$AP Rocky vs Pusha T




Mijn eerste indruk was dat Testing van A$AP Rocky toch wel veel mist van wat Daytona van Pusha T zo spannend en goed maakt: tempo, gedrevenheid, punch,... Beide albums (al zou je Daytona met zijn 7 nummers die samen amper 21 minuten bestrijken, misschien beter een EP noemen) kwamen zowat gelijktijdig uit en naar beide keek ik verwachtingsvol uit.
Gaandeweg leerde ik ze allebei, zij het om andere redenen, waarderen, al blijf ik een lichte voorkeur houden voor het werkstuk van Pusha T...
Testing begint dan minder "hard" met Distorted records, de brommende bas erin schraagt de flow van de rapper zoals een steunbalk de muren van mijn huis draagt. If you know you know opent Pusha T's plaat met een hogere stem die ook al drijft op een fundament waarin elementen uit dubstep de boel bijeenhouden. De sample in The games we play is de sterkste schakel, al is de snedige manier waarop Pusha T zijn woorden soms uitspuwt en rondstrooit zeker ook één van de factoren die mijn lichte voorkeur rechtvaardigen. Verdere hoogtepunten zijn Hard piano (met een gastrol voor Rick Ross), Santeria dat middenin plots een twist krijgt met de latino achtergrondzang en de trommel en natuurlijk What would Meek do?, het duet met Kanye West.
Ook de gastenlijst bij A$AP Rocky oogt indrukwekkend met onder meer Moby (wiens Porcelain deel uitmaakt van A$AP forever remix), FKA Twigs (Fukk sleep), Skepta (Praise the lord (Da shine) ) en Frank Ocean (Purity). Vaak zijn de songs op deze plaat minder scherp dan bij Pusha T, hebben ze een meer relaxed flow en soms klinken er al eens songs lichtjes overbodig en wat inwisselbaar. Natuurlijk leent een EP zich beter voor gevatheid en slaagt dat format er beter in je als luisteraar het gevoel te geven van een korte, krachtige explosie. Een full album is dan toch iets meer een werk van lange(re) adem.

Beluister hieronder beide albums:

Testing - A$ASP Rocky


Daytona - Pusha T

28 mei 2018

Gelezen (115)

Aan zee. Taferelen uit de kinderjaren - Eric De Kuyper


In dit autobiografisch boek neemt Eric de Kuyper ons mee naar zijn kindertijd vlak na de tweede wereldoorlog, waarin hij elke zomer (maar ook een deel van de winter én de paasvakantie) naar zee ging in Oostende. In grappige, heel herkenbare stukjes strooit hij zijn herinneringen rond.

Prins Peper - Alain Mabanckou


Alain Mabanckou vertelt het verhaal van een weesjongen, Moses, uit Congo-Brazzaville, die zijn weg in het leven moet zoeken en daarbij opmerkelijke personen tegenkomt. Het verhaal sleept de lezer mee, al is het stuk over de geestziekte naar mijn mening wat te chaotisch. Toch heb ik dit boek met plezier gelezen.

Knielen op een bed violen - Jan Siebelink


JanSiebelink schreef een monumentale roman over zijn vader, een bloemenkweker die diepgelovig was en steeds meer en meer in de ban (en macht!) van een streng-calvinistische sekte terechtkwam. Als zoon spot hij er niet mee, veroordeelt hij niet eens zo erg, hij probeert vooral te begrijpen. Voor de lezen lijkt hoofdfiguur Hans Sievez een tragische, onmachtige man die door een geloof dat te zwaar is om door een mens gedragen te worden, verpletterd wordt, maar tegelijk schildert Siebelink hem ook af als iemand die nét daarin een vorm van vreugde en geluk vond, hoe onbegrijpelijk dat ook is voor buitenstaanders. Het maakt voor wie het geloof de rug heeft toegekeerd (zoals ik), datzelfde geloof ook tot iets heel erg fascinerend, iets dat je als rationele mens wil doorgronden terwijl je geen aanknopingspunten ziet om hier met je verstand bij te kunnen. Het boek roept veel vragen op en vat daardoor het mysterie van het geloof zelfs voor wie niet (meer) gelooft.

Posthipnotiese ingreep - Gust Gils


Voor iemand die niet echt bekend is met ander werk van Gust Gils, zijn deze fragmenten uit zijn enige en onvoltooide roman eerder amusante, behoorlijk absurde lectuur, maar veel meer is het ook niet. Ja, de "progressieve" spelling deed met denken aan het in dezelfde Belgica-reeks verschenen "Vijf grotesken" van Paul van Ostaijen en hoewel volgens de flap de vier verhalen te lezen zijn als losse kortverhalen, missen ze door de ietwat kunstmatige inbedding in een groter verhaal (waarop je toch niet echt goed zicht krijgt) een houvast voor de lezer.

Neither here nor there: travels in Europe - Bill Bryson


In zijn onnavolgbare stijl vertelt Bill Bryson over zijn reis doorheen Europa in 1990, nog voor de oorlog in (ex-)Joegoslavië en een jaar nadat ik zelf doorheen Italië reisde in het zesde middelbaar. Intussen ben ik zelf in een klein deeltje van de beschreven plaatsen geweest en de herkenning maakt dit boek nog amusanter dan de humor al deed... 

27 mei 2018

Lied van de week: week 21 - 2018

Amber hands - Lagüna




Lagüna werd tweede op Humo's Rock Rally 2018 en de single Amber hands bewijst waarom. De band uit Antwerpen keert helemaal terug naar het punt waarop de vroege Editors nog zo goed de geest van Ian Curtis en Joy Division wisten te vangen (op album The back room dus). Editors verwerd tot een soms pathetische stadionact, hopelijk houdt het Antwerpse vijftal de essentie van een song als deze lang genoeg vast om boeiend te blijven.

Project 2018: een compilatiecassette voor Elke (5)


We zijn al aan de vijfde maand (en aflevering) toe van deze compilatiecassette. Doorheen de liedjes die gekozen worden, leren jullie natuurlijk ook een beetje mijn lief kennen: wat haar interesseert, waarmee ze bezig is, thema's die (voor mij althans) verbonden zijn met haar,... Het wordt voor de aandachtige lezer (en voor de dataverzamelende en -analyserende medemens) dus weer een interessante episode:
  1. I honestly love you - Juliana Hatfield: eerder dit jaar bracht Juliana Hatfield, die we vooral kennen uit de jaren negentig, een nieuw album uit met covers van Olivia Newton-John en deze albumopener past hier uitstekend
  2. I want you - The Silencers: een vrij onbekend liefdesliedje, ooit (in 1991) een radiohitje op Studio Brussel, maar wel een heel mooi nummer
  3. The A-Team title theme - Daniel Cane Orchestra: mijn lief heeft een Berlingo met schuifdeuren en als ik 's morgens instap en mijn rugzak achteraan leg, zing ik dit altijd voor haar, omdat zij tegelijk met mij de schuifdeur aan haar zijde opent, haar handtas in de auto legt en we dan samen voorin snel instappen om te vertrekken naar het station (of elders) en dan wanen we ons even ook The A-team
  4. Dallas main theme - Toners: hoewel ik hier zelf nooit mocht naar kijken van mijn ouders, is Dallas toch één van die iconische tv-reeksen uit de jaren tachtig
  5. Chariots of fire - Vangelis: op het strand durven we ons ook wel eens wagen aan het naar elkaar toerennen in slow-motion zoals in de film, maar wie doet dit niet met deze song in gedachten (of zoals wij: luidop zingend)?
  6. Moments in love - Art Of Noise: dit instrumentaal nummer sluit voor mij ook altijd een beetje aan bij synthesizer classics als het vorige
  7. My favorite things - Julie Andrews: toen we vorig jaar op reis gingen naar het zuiden van Duitsland (een deel van de tijd brachten we door in het uiterste zuiden van Beieren, dichtbij de Oostenrijkse grens), moesten we uiteraard ook naar Salzburg en daar wou mijn lief heel graag een soort Sound of music-toer doen (dat is er uiteindelijk niet van gekomen), want die film is toch wel écht een klassieker voor haar waar ze af en toe nog eens naar wil terugkijken (vooral in de kerstperiode)
  8. Wind it up - Gwen Stefani: dus het is maar te hopen dat ze dit nummer van de zangeres van No Doubt kan pruimen, waarin ze The lonely goatherd gebruikt uit diezelfde film
  9. Zobi la mouche - Les Négresses Vertes: Franse muziek zegt haar niet veel, maar dit is toch een duidelijke uitzondering
  10. Human fly - The Cramps: en we kunnen het niet over vliegen hebben zonder ook deze erbij te halen
  11. Bro hymn - Pennywise: (of zijn het The Pony Boys?) dit misverstand van haar dochter maakt ons nog af en toe aan het lachen
  12. This corrosion - The Sisters Of Mercy: toen Elke nog in het middelbaar zat, was ze helemaal weg van The Sisters Of Mercy. Zelf leerde ik deze song vooral kennen door de (prachtige) cover van Lambchop maar voor haar kies ik toch maar het origineel
  13. Apologia - Gavin Friday And The Man Seezer: dit leerde ik zelf eerst kennen via de 2 meter sessies maar het volledige album Each man kills the thing he loves werd mij ooit door een studievriend uitgeleend en die plaat liet een diepe indruk na op me. Ik ben er zeker van dat ook mijn lief dit heel mooi zal vinden
  14. Sweet disposition - The Temper Trap: nog zo'n nummer (al is het recenter natuurlijk) waarvan ik zeker weet dat ze het zal weten te smaken
  15. Feelin' - The La's: toen we onlangs de clip zagen van There she goes met daarin de nog heel jonge gastjes die The La's waren en na opzoekwerk bleek dat de groep al bijna tien jaar bestond toen ze die hit scoorden, waren we verbaasd: hoe jong moeten die wel niet geweest zijn toen ze de band oprichten? Ik vertelde Elke dat die hele debuutplaat vol mooie nummers staat en dit is er alvast één van
  16. Love spreads - The Stones Roses: een andere Britse band die een debuutplaat afleverden die insloeg als een bom, waren The Stone Roses. Toen eindelijk hun opvolger uitgebracht werd (Second coming, in 1994), stond daar dit pareltje op
  17. Fly - Machiavel: maar laten we toch maar eerst een terugkeren naar de eighties met deze Belpop-klassieker
  18. Eurovision - Telex: het Eurosongfestival is zeker een "guilty pleasure" van Elke dat ik niet deel met haar, dus deze parodie is het perfecte compromis, nietwaar?
  19. Promises of no man's land - Blaudzun: al heeft De buurtpolitie het imago van dit liedje géén goed gedaan, toch kiezen we er maar voor, want op zich is het natuurlijk wel een goed nummer van de Nederlander
  20. Saudade, pt. 2 - Arsenal: deze band gaan we later dit jaar samen live zien (zij heeft hen al eerder gezien en vindt hen live fantastisch, ik zag hen eigenlijk nog nooit optreden). Bovendien keken we onlangs nog samen naar de Belpop-aflevering over deze band, dus het is niet onlogisch dat ik hiermee de selectie van deze maand besluit
Geniet hieronder van de volledige afspeellijst:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.