24 mei 2017

Amenra x Raketkanon x Michaël Borremans


Amenra en Raketkanon delen een split 10", waarvan het artwork gemaakt werd door Michaël Borremans, die hiermee overigens niet aan zijn proefstuk toe is. De kunstenaar verzorgde ook al de hoes van Vantage point van dEUS.
Op de A-kant trekt Amenra ons hun universum binnen op de onverbiddelijke manier die de band kenmerkt. Gitaren zwaaien er de scepter, de drums klinken als hamerslagen van Thor en het dierlijk gebrul van Colin H. Van Eeckhout verleent het geheel nog meer een sfeer van algehele, pure kracht, energie, zelfs woede. Nachtschade (want zo heet deze song) valt dan plots ineens stil, maar niet helemaal. Zo goed als onhoorbaar broedt de song verder tot af en toe amper op te merken geluiden licht aangeblazen worden. Amenra heeft hier heel goed naar Krzysztof Penderecki geluisterd, de meester in het afwisselen van krachtig aanzwellende muziek en héél stille passages. Of, dat kan natuurlijk ook, ze hebben ooit ook het interview met Radiohead gelezen waarin die de Poolse componist als belangrijke inspiratiebron voor Kid A vernoemden. Daarna barst de donderlucht weer helemaal open...
Ook Raketkanon laat zich niet onbetuigd. Opvallend is hoe hier de drumslagen de kadans aangeven, als op een galleischip bij de Romeinen. Net als bij Amenra neemt hun song (Bohr) naar het einde een andere wending om dan terug te keren naar het oorspronkelijke muzikale pad. Raketkanon haalt niet het hoge niveau van de groep waarmee ze dit plaatje delen maar op zichzelf is dit een meer dan behoorlijk nummer dat uw aandacht eveneens verdient.

Je kan deze split 10" onder meer hier kopen bij Consouling.

21 mei 2017

Gespot voor u: Berg


Het is dankzij Jo Geboers van Low Land Home dat ik deze vierkoppige Gentse band heb leren kennen. Berg deed nochtans al mee aan De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. De groep heeft net een eerste EP uit, met daarop 3 songs.
Afgetrapt wordt er met Justin, een lied dat met spaarzame toetsen de spanning opbouwt tot de drums invallen en we herinnerd worden aan zowel Hydrogen Sea als Zweedse pop. Leap haalt het dromerige nog meer binnen tot de song helemaal openbloeit als een achttienjarig meisje dat de middelbare school verruilt voor het studentenleven in de grote stad. Verrassend is dat Alma het geheel afrondt met wat eerst wat meer experimentele toetsen zijn, vooral in de percussie.
Al met al heeft Berg vooral een voorproefje gegeven, zo denk ik, van hun kunnen. Dit is een band om in de gaten te blijven houden.

Beluister hieronder hun EP:

Lied van de week: week 20 - 2017

Romanov - Soviet Grass


Dit is een heerlijk rocknummer van het Brugse viertal Soviet Grass

Je vindt het nummer terug op de EP Interstellar, die je hier kan beluisteren.

20 mei 2017

Millionaire


Holderdebolder vielen zowat alle muziekjournalisten over elkaar heen toen Millionaire begin april een single loste en een terugkeer aankondigde. De superlatieven die ooit Paradisiac omkransten, mochten weer uit de kast. Reikhalzend werd uitgekeken naar Sciencing, uitgebracht bij Unday Records, een label dat er zich op laat voorstaan kwaliteit boven kwantiteit te verkiezen bij hun releases.
Tim Vanhamel, de frontman waar we het onvermijdelijk over moeten hebben, heeft al een soloplaat achter de kiezen en reeg voorts parels als Broken Glass Heroes, Magnus, The Hickey Underworld, Eat Lions en Disko Drunkards aan zijn muzikale ketting. In Costa Rica ging hij samen met drummer Damien Vanderhasselt (Eat Lions) aan de slag en boksten ze een nieuw, derde Millionaire-album in elkaar. De productie werd dit keer niet uit handen gegeven. Het resultaat is een plaat die de verloren tijd lijkt in te halen.
Toch is dit geen loutere voortzetting van de weg die werd ingeslagen met Paradisiac. Opener I’m not who you think you are klinkt nochtans niet als een onlogisch vervolg op ouder Millionaire-materiaal. De geluidstsunami van het vorige album is nog niet helemaal weg. Vanhamel klinkt een beetje als de gek geworden professor die wereldheerschappij najaagt met zijn nieuwste uitvinding. Op heel wat andere songs breekt de funkman in Tim naar buiten (Little boy blue), de jazzcrooner (Silent river), de popkoning (Wastelands) of de seventies rocker (Visa running). Hij waagt zich zelfs aan het Frans (L’homme sans corps).
Gelukkig blijft er altijd een kern die al die uiteenlopende aspecten aan elkaar lijmt. Dat centrum waar elk nummer toch weer om draait, zou je “de liefde voor muziek” kunnen noemen, met alle melige VTM-associaties van dien. Feit is dat ongeacht de stijl die gehanteerd wordt, de band zulk een passie voor het métier tentoonspreidt en zulk een je-m’en-foutisme dat zelfs een schlager door de vingers zou worden gezien.
Busy man bewijst dat decennia pop- en rockgeschiedenis soms samenkomen op een kruispunt waar je je ziel niet eens aan de duivel hoeft te verkopen als je zo goed gitaar kan spelen als Vanhamel. Herinnert u zich nog hoe Lenny Kravitz op zijn eerste platen bezeten leek van de sound van zijn lievelingsplaten en enkel op oude apparatuur wou spelen? Het doet er niet eens toe of Millionaire een gelijkaardige drang voelde bij het maken van Sciencing, want in onze oren klinkt het alsof dit lied een eerbetoon is aan alle goeie nummers die zij al ooit beluisterden, ongeacht uit welk tijdvak ze komen. Ook Visa running is in zulke mate een liefdesverklaring aan de 45-toerenplaatjes, obscure hitjes en meestampers die ooit ooit gedraaid werden in hun tienerslaapkamers.
Twaalf songs lang baant het viertal zich een weg van hun eigen bejubelde, door Josh Homme uitgepuurde sound naar een verheerlijking van muziekstijlen die met eenzelfde plezier gespeeld worden en waarin echo’s van ontelbare bands terug te horen zijn. Tussen Under a bamboo moon en Bloodshot, om twee songs te noemen aan het begin en einde van de plaat, kristalliseert zich een essentie die enkel Millionaire kan heten en die de vier windrichtingen waarin de wind waait op deze plaat, samenbrengt. Het is een waar huzarenstukje wanneer je als groep je veelzijdigheid en je onmiskenbare eigenheid kan samenballen in een album. Het wachten duurde lang maar is het meer dan waard gebleken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

17 mei 2017

Ho99o9


Een vriend van mijn lief en mij zal wellicht verheugd zijn te zien dat ik een blogstuk wijd aan Ho99o9, een band waarover hij me ooit aansprak. Die hebben net een nieuw album uit. United states of horror is het tweede album van het hiphopduo.
De hiphop die TheOGM en Eaddy brengen is vaak compromisloos, hard en schurkt aan tegen metal en punk. Nu is dat niet meteen iets waar ik problemen mee heb. Soms echter lijkt de nuance zo ver weg bij Ho99o9 dat ik het ook niet helemaal meer weet: is dit nog ok of erover? Meerdere luisterbeurten houden me in dubio.
Waar War is hell aan de goeie kant van de scheidslijn blijft, is dat minder duidelijk voor Splash dat op een plaat van Limp Bizkit had kunnen staan. Daar tegenover staan songs als Moneymachine, een nummer vol onwezenlijke dreiging dat -zeldzaam in hiphop- de tijd neemt, City rejects, een muzikale ode aan seventies rock en Hydrolics, dat me heel sterk laat denken aan No problem van Chance The Rapper en ook wel Famous van Kanye West.

Beluister hieronder het volledige album:

16 mei 2017

Trans Am


Het titelloze debuut van Trans Am uit 1996 is één van de eerste postrockplaten die ik ooit kocht. De sobere hoes (blauw met een illustratie van het Doppler-effect) sprak me aan, en er stond ook een nummer op dat aangeduid werd met het symbool voor oneindig (). Bij het afspelen bleek dit slotnummer een groef te zijn die maar bleef doorlopen (ik weet niet steeds niet precies hoe dat ging). Het Amerikaanse trio wist mijn wiskundeminnend hart voor zich te winnen (jaja, ooit had ik 9u wiskunde per week in het laatste jaar middelbaar).
Nu heeft de band uit Maryland een nieuw album uit, California hotel. En, laat ik het maar meteen gezegd hebben: de hoes is lelijk. Jammer. Gelukkig valt de muziek meer dan mee. Al vanaf de eerste noot beukt de band erop los: I hear fake voices is een binnenkomer van jewelste. Het repetitieve patroontje uit Staying power is erg aanstekelijk en blijft hangen.
Het adagium "Less is more" blijkt zelfs in de postrock van toepassing. Nog een half uur duurt het album, dat acht songs telt van dus gemiddeld nog geen drie minuten. Daarin is tot mijn grote vreugde af en toe ruimte voor een moderne variant van Kraftwerk: Alles verboten is een topplaat die ik nog wel eens op fuiven zou willen horen en California hotel is zijn rustige tegenhanger. Die Kraftwerk-toets valt trouwens ook erg op in de songs die erna volgen.

Beluister hieronder het volledige album:

15 mei 2017

Muzikale mailbox (16)

Terug tijd voor wat muziek die ik in mijn mailbox kreeg...

Beginnen doen we met High Signs, een duo uit het Canadese Toronto dat eerder door het leven ging als Terrorista (en ik hier toen al vermeldde). Ze hebben een single uit, als voorbode voor hun album If so, then what?. Beluister hem hieronder:



Adrian Underhill releaste al eerder Not good enough, dat nu een remix kreeg van de producer Harrison (die eerder al werkte met o.a. Ryan Hemsworth en Purity Ring). Beluister hieronder de remix en bekijk de clip van het origineel:




Katie Von Schleicher brengt op 28 juli een plaat uit bij Full Time Hobby, Shitty hits, waaruit nu al de eerste single gereleast wordt: Paranoia.

14 mei 2017

Biosphere


Heel af en toe luister ik nog eens naar het bedwelmend mooie Patashnik uit 1994 van Biosphere. Vooral Phantasm blijft een bevreemdende song, één die je vastgrijpt als een horrorfilm van het betere soort, waarin suggestie regeert over expliciete beelden. Het is dan ook met heel veel plezier dat ik de nieuwe EP The petrified forest beluisterde.
De Noor Geir Jensen (de man achter de bandnaam) maakt knutselwerkjes die het gemiddelde moederdagniveau ver overstijgen (ja, ook ik pik graag een graantje mee van de actuele discussies op sociale media). Uitgebalanceerde muziek gelardeerd met samples, zoals in Black mesa, zijn 's mans handelsmerk. Op deze song (maar ook in Turned to stone) zijn dat soundbites van Joan Lorring, de overleden actrice die vooral bekend werd in de jaren veertig en vijftig. Die samples geven beide songs een sci-fi-feel. 
De titelsong is dan weer een meer atmosferische soundscape waarin heel langzaam en bijna geruisloos een dreiging doorklinkt, als een dissonant geluid in een rustgevend (we horen zelfs de vogeltjes!) sfeergeluid. 
De EP brengt een mooie synthese van eerder platen van Biosphere: we horen heel wat elementen die ons lieten vallen voor Patashnik maar evenzeer drones zoals die Substrata beheersten.

Beluister hieronder de EP:

13 mei 2017

Muziekvereniging De Clingse Bossen


Net zomin als De Heideroosjes een Nederlandse hoempapa-band zijn, is Muziekvereniging De Clingse Bossen een fanfare of harmonie (belangrijk verschil!). Het duo bestaat uit Lars Senders en Jan D'Hooge, die elk aan een kant van de Belgisch-Nederlandse grens wonen. Clinge (NL) en De Klinge (B) delen bossen, waarnaar het duo vernoemd is.
Het titelloos debuut is nu uit op vinyl en bevat een mix van jazz, electro, rock, musique concrète (denk hierbij aan o.m. Pierre Schaeffer en Pierre Henry),... Meer nog dan een opsomming van opwindende en verrassende muziekstijlen loont het de plaat grondig te beluisteren: Han Bennink klinkt als een gruizelig experiment dat twijfelt tussen Zappa en Sonic Youth, Bloementuintje is postrock à la Tortoise en Someone broke my bongos waaiert open als een verzengende Mogwai-song.
Zelf hou ik evenzeer van de jaren tachtig-invloeden in C'est la faute à Depeche Mode als van het ingehouden en met electronica worstelend gitaargeweld van Harstad.
Duidelijk is alvast dat het duo zich bevrijdt van allerlei muzikale grenzen, niet zozeer om totale vrijheid (een illusie, zoals filosofen al hebben aangetoond) te bereiken maar om schoonheid te laten bloeien op het allegaartje dat de muziekgeschiedenis van de laatste eeuw vormt.

Je kan het album beluisteren en bestellen via hun Bandcamp-pagina of bij Consouling. Beluister het hieronder alvast:

12 mei 2017

Retro review: U2


U2 was in de jaren voor 1991 verworden tot een "bigger than life"-stadionrockact, zij het één met geweldige nummers, dat wel. Maar de bombast werd allengs groter en de nood aan steeds grotere stadions met steeds meer publiek leek de omvang van het ego van frontman Bono te volgen. Dat had onder meer ook geresulteerd in Rattle and hum, een dubbelaar met covers die als een ode aan allerlei Amerikaanse genres bedoeld was en waarop de gaststerren niet van de minsten waren.
Tussen 1988 en 1991 trok de groep zich stilaan terug omdat ze dreigden ten onder te gaan aan de overweldigende status en bijhorende verwachtingen. Politiek veranderde de wereld plots erg snel met als hoogtepunt de val van de Berlijnse Muur. Uitgerekend in dat nieuwe Berlijn werkte U2 aan een nieuwe plaat én vooral een nieuw geluid. Daarvan viel al een glimps op te vangen op Night and day, hun Cole Porter-cover op Red, hot + blue, een plaat ten voordele van het AIDS-onderzoek. 
Achtung baby laat een groep horen die onder impuls van onder meer producers Daniel Lanois en Flood de grenzen opzoekt van wat met het klassiek instrumentarium van de rockgroep mogelijk is. Stilistisch is het album op alle mogelijke manieren een herdefinitie. Zelfs de hoes met de typische, intussen iconische foto's van Anton Corbijn laat een groep zien die meer van dan verwacht verwant blijkt aan Depeche Mode
The fly klinkt alsof de song een holle ruimte is waarbinnen vanalles gebeurt, een wereld geschapen voor de song. Het jachtige leven dringt helemaal binnen en de falsetto van Bono verklankt zowel hoop als onbehagen. In latere albums zou de groep dat thema, de holheid van de entertainmentindustrie, nog verder uitwerken. Zooropa en vooral Pop belichamen een doorgedreven inhoudloos discours dat flitsend en mediageniek is en zal uiteindelijk de band terugbrengen bij hun "bigger than life"-imago dat ze hadden proberen afschudden. Ditmaal verschuilen ze zich (een tijdlang zelfs succesvol) achter ironie maar intussen weten we wel beter en is Bono-de-would-be-politicus en weldoener opnieuw verstrikt geraakt in zijn eigen megalomanie.
Maar in 1991 zijn er gewoon de goeie songs met een duizelingwekkend nieuw geluid: Mysterious ways is The fly 2.0, bevat alle zelfde kenmerken maar nog beter uitgewerkt. Toch weet U2 ook andere aspecten van hun muziek in de kijker te zetten: het kunstzinnige (niet toevallig vaak in naar boven drijvend in hun samenwerkingen met filmmaker Wim Wenders) vindt zijn veruitwendiging in Tryin' to throw your arms around the world en Until the end of the world. One is een ballad zoals de band ze nog niet gemaakt had en weet de juiste snaar te raken zonder de flinterdunne grens met kitsch of pathetiek te overschrijden. Johnny Cash mag er dan al een geheel eigenwijze cover van gemaakt hebben (en iedereen die me kent, weet hoezeer ik van de American recordings van Cash hou), het origineel blijft onovertroffen.
Het zijn misschien wel de minder bekende songs van deze plaat die nog het best bewijzen waarom U2 hier op zijn hoogtepunt is. Ultra violet (Light my way) drijft alweer op de gitaar van The Edge en je hoort dat iemand (Lanois) erin geslaagd is de band aan de leiband te houden en de energie te focussen: beter zeer gericht dan wild om zich heen slaand zoals in de voorafgaande jaren. Acrobat is gewoon een steengoed nummer tjokvol details die gemakkelijk over het hoofd gezien worden en Love is blindness heeft dan wel niet de instant-klik die One wel had, dit is misschien wel het mooiste en meest trieste nummer van de hele plaat. 
Achteraf gezien, gelet op de evolutie die U2 daarna nog doormaakte, is de breuk met het verleden nooit helemaal abrupt gebleken en verviel de band (en niet in het minst Bono) algauw weer in hetzelfde euvel waarin de groep opgegeten werd door het eigen imago. Ik gaf het daarnet al even aan: aanvankelijk leken de Ieren ermee weg te komen omdat ze ironie hadden ontdekt en als dekmantel gebruikten maar intussen is dat masker ook alweer afgevallen. De muzikale relevantie van het viertal is intussen uiteraard niet meer wat ze geweest is en een tour de force als de radicale geluidsswitch die ze maakten met Achtung baby kan je slechts uitzonderlijk eens met succes uitvoeren. Al bij al is Radiohead er naar mijn oordeel beter in geslaagd zich écht heruit te vinden toen zij Kid A op de wereld loslieten en het experiment verderdreven op de platen die erna kwamen. Voor U2 was er een geleidelijke terugkeer waarin de elementen van Achtung baby weliswaar nooit meer volledig afgeschud werden maar evenmin kwam de band echt los van haar eigen verleden...

Beluister hieronder het volledige album:

10 mei 2017

Lied van de week: week 19 - 2017

Put my head in the ground - Equal Idiots



Dit singletje is al een tijdje uit, maar het heeft er een tijdje over gedaan om zich in mijn hoofd te nestelen. Intussen lijken Equal Idiots er hun vaste verblijfplaats ingericht te hebben, want het zit er honkvast. Wat een fantastische garagerock zeg...

Je kan dit nummer hier kopen of streamen.

Lyrics:

[Intro]
Waking up and waking up I gotta, gotta go
I don't give shit, man don't know what to know
Why I'm gonna cut you up and take it all around
Drive in axe for payment and I'll make another sound

P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put

[Verse 1]
I ain't seen a rat but I don't know what I see
And all the creepy kids at school, they wanna be like me
I'm gonna lock his bones in a cellar far away
Crooked tongue and burning lips
You don't know what to say

P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put

[Verse 2]
Lecter gives a call and he asks me if I know
How to eat some guts on a television show
I don't want to see another man at the corner of the street
With a spoonful of brains and cash

[Chorus]
Now I want to eat the liver
Making everyone I know
That when I look into the mirror
I'm not the man who's lost it all

[Bridge]
I don't wanna see another man aside of me
(I don't wanna see aenother man aside of me)
Frying all the meat of a second century[?]
(Frying all the meat of a second century)

[Chorus] [x2]

[Bridge 2: Instrumental]
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground

[Outro]
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-Put my head in the ground
P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P-P
Uh!

09 mei 2017

Pascal Deweze


Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes en Black Cassette: het zijn de groepen waarin Pascal Deweze al speelde. Nu brengt hij een eerste soloplaat uit: Cult of yes. Die begint fascinerend met wat een muzikale spielerei lijkt (EP10). Het instrumentale nummer herhaalt een motiefje dat het midden houdt tussen lounge en vrolijke psychedelische pop. Het vormt ook de aanloop naar het rustige Beautiful Penelope, waarin opnieuw een muzikaal motiefje als een rode draad doorheen loopt.
Die muzikale motiefjes zijn vaak verrassend, bijwijlen exotisch en staan altijd buiten de tijd. Het is alsof je luistert naar een plaat vol samples die ze vroeger in Music Mania in de bak "Bizarre muziek" zouden geplaatst hebben. Het zijn riedeltjes die je verwacht op obscure soundtracks voor B-films uit de jaren zeventig. Het zijn, kortom, geniale vondsten waarop Pascal Deweze met zijn ongebreidelde muzikale fantasie op losgelaten wordt en dat leidt tot popsongs met een hoek af. 
De 44-jarige Deweze is verworden tot een verborgen parel, wat gezien zijn staat van dienst nogal oneerbiedig en hoogst onverdiend lijkt. Hitparademateriaal levert hij hier niet af en ik vrees dat ook Studio Brussel 's mans plaat links zal laten liggen omdat ze niet goed in een hokje past. De beste manier dus om deze muziek te ontdekken, naast de plaat aanschaffen, is een concert bijwonen en u helemaal laten overtuigen door het universum dat hij schept.

Je kan Pascal Deweze live aan het werk zien op volgende plaatsen:
Je kan het album hier kopen via Starman. Beluister hieronder alvast de volledige plaat:

02 mei 2017

Lied van de week: week 18 - 2017

Shine a light - Shabazz Palaces featuring Thadillac


Shabazz Palaces tekende met Lese majesty voor het op één na beste album van 2014 en binnenkort brengen ze eindelijk een opvolger uit. Quazars: born on a gangster star belooft speciaal te worden: het vertelt het verhaal van een buitenaardse gangster die onze planeet bezoekt.
Shine a light is de eerste single eruit en bevat die heerlijk herkenbare vocale lijnen van Ishmael Butler op een bedje van de heerlijkste, meest relaxed samples die Tendai ‘Baba’ Maraire bij elkaar raapte. 


Lyrics:

[Intro:]
Shine a light
It's seven, it's heavy, it's heaven
It's seven, it's heavy, it's heaven
It's seven
It's heaven, it's seven, it's heavy
It's seven, it's heavy, it's heaven

[Hook:]
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all

[Verse:]
Street profit
Sweets geeked off it
Seek profit
Cook styles eat off it
Think unique, tyres squeak, jewels blink
Defy critique, high peaks, comped suites
She said I'm too deep, then she fell asleep
How that llama repeat sounds hella sweet
Gorgeous dashing
Waves crashing, mind elastics
Smooth action
The Cadillacs was backed in (Why?)
You may need to get in the trunk or in the wind (Fast)
Lost friends
Floss for them gloss gems
Often it's thought that i'm lost in
Weighing out what this chance takings costing
Sliding cornered by more law enforcements
Feeling like i'm riding with The Four Horsemen

[Hook:]
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all
Shine a light on the fake
This way my peeps can have it all

[Outro:]
Shout out my pops Big Reg
Love you baby
Shout out all the old heads
As time whispers in your ear
Know we love you baby

01 mei 2017

Garland Jeffreys


Wanneer de commerciële hoogdagen van een artiest al lang voorbij zijn, gebeurt het wel eens dat hij op een vrijere manier platen kan blijven maken waarvan de kwaliteit keer op keer hoog is zonder dat veel mensen er erg in hebben. Dat lijkt ook het geval te zijn voor Garland Jeffreys, die natuurlijk een heel grote hit scoorde ooit met Matador en begin jaren negentig even wat meer aandacht kreeg met het album Don't call me buckwheat, waarop fijne singles als Hail hail rock 'n roll en The answer stonden.
Naar het schijnt zijn de meest recente platen van de man weer heel erg de moeite en nu verscheen net 14 steps to Harlem dat al het goede dat ik over Jeffreys las, bevestigt. Drie kwartier lang brengt hij met pretentieloze muziek die met zorg ingespeeld werd een soms heel persoonlijk verhaal. Zo vertelt de titelsong over het harde leven van de vorige generatie(s). Maar ook wie zich niet verdiept in de teksten, komt ruimschoots aan zijn trekken. Venus drijft op een lekker ritme en zalig gitaarwerk, When you call my name verdient een hitnotering, klinkt ook lekker retro jaren negentig pop en het folkriedeltje dat met een accordeon Spanish heart kaapt refereert vluchtig en schijnbaar nonchalant aan cajun en zydeco. Waiting for the man is één van de meest interessante covers van The Velvet Underground die ik ken. Dat racisme als thema ook sinds 1992 niet aan actualiteit ingeboet heeft, blijkt uit Colored boy said. Bluesrock van de bovenste plank hoor ik in Schoolyard blues.
De New Yorkse muzikant wordt volgende maand 74 (!) jaar en met dit album bewijst hij dat hij zijn plaats in de galerij der groten nog elke dag verdient.

Je kan het volledige album hieronder beluisteren:

30 april 2017

Twintig parels per maand: april 2017


April was een muzikaal interessante maand en net als alle vorige sluiten we die graag af met een selectie van twintig parels:
  1. Love when you don't want it - The LVE: in 2015 bracht The LVE een titelloos debuut uit dat nog steeds heel erg de moeite is om te ontdekken. Daaruit haalde ik het mooiste popnummer dat ze maakten
  2. He doesn't know why - Fleet Foxes: op het kruispunt van folk en Beach Boys-samenzang vind je, in tegenstelling tot de "crossroads" waar Robert Johnson zijn ziel aan de duivel verkocht, niet de Heer van het Kwaad, maar de angelieke Fleet Foxes
  3. King of Spain - The Tallest Man On Earth: hij klinkt nog nasaler dan Bob Dylan, maar maakt prachtsongs waarvan dit een mooi voorbeeld is
  4. 1 night - Mura Masa featuring Charli XCX: eigenlijk heel verwonderlijk dat ik de afgelopen maand dit nooit als lied van de week koos, want het is een perfect popnummer met zoveel mooie details dat het tot mijn favoriete singles totnogtoe van het jaar hoort
  5. Desafío - Arca: de titelloze plaat die Arca onlangs uitbracht, heb ik nog niet uitvoeriger besproken. Deze song wil ik alvast al delen vanwege de ingenieuze opbouw en bevreemdende sfeer. Hoewel ik de tekst (in het Spaans) in de verste verte niet begrijp, voel ik gewoon de tristesse uit elke noot druipen
  6. Love that burns - Fleetwood Mac: tristesse zoals Fleetwood Mac in dit nummer op de plaat Mr. Wonderful bracht, heet gewoon blues. In 1968 was die amper mooier te verkrijgen dan bij deze band
  7. It's a hard rain's a-gonna fall - Leon Russell: wellicht ken je het nummer van Bob Dylan of van Edie Brickell. Dit is de versie van Leon Russell, die net een lichtjes andere twist gaf aan de song
  8. Disco apocalypse - Jackson Browne: in 1980 opende dit lied het album Hold out van Jackson Browne, een plaat om te (her)ontdekken
  9. Only the strong survive - DJ Krush: misschien wel de meest opvallende, mooiste en meest baanbrekende plaat die ik in 1996 leerde kennen, was Meiso van de Japanner DJ Krush, die de weg voor me opende naar het fantastische Mo'Wax-label
  10. Fight the power - Public Enemy: uit de soundtrack voor Do the right thing, een film van Spike Lee
  11. Another body murdered - Faith No More and Boo-Yaa T.R.I.B.E.: op de soundtrack voor de film Judgement night werden metalbands en hiphopartiesten samengebracht voor kruisbestuivingen die vaak erg interessant klinken, zoals dit nummer
  12. Suck my energy - Channel Zero: de Belgische band Channel Zero bracht in 1994 Unsafe uit, waarmee ze zouden doorbreken. Deze song herbeluister ik nog steeds met veel plezier
  13. Territory - Sepultura: de Brazilianen van Sepultura bewijzen dat metal die drijft op sterke ritmes (zoals we die onder andere kennen uit de meer populaire Braziliaanse muziekgenres) vaak heel boeiend kan zijn. Hun plaat Chaos A.D. was een ware openbaring voor mij
  14. Rooster - Alice In Chains: typische grunge van de betere soort
  15. Plush - Stone Temple Pilots: en dat geldt ook voor deze band, die ik vaak verwar met de vorige
  16. Die laughing - Therapy?: hoewel hun album Nurse, dat hieraan voorafging, niet minder interessant is, blijft Troublegum niet alleen hun grootste succes, maar ook plaat die mij volop terugwerpt naar mijn jonge jaren (ik laat even in het midden hoe wild die waren)
  17. Lacrimosa - Ufomammut: een band met zo'n mooie naam verdient alleen al om die reden aandacht, en dit is nog goed ook
  18. Saturn - Rape Blossoms: intussen heet de band Public Psyche en later dit jaar brengen ze een nieuwe plaat uit, voorlopig moeten we het doen met het in 2014 uitgebrachte Ruinenlust. En één van de bandleden komt mij en mijn lief wel heel bekend voor...
  19. She's got claws - Gary Numan: het moet niet altijd Cars of Are friends electric? zijn, want Gary Numan heeft nog een hoop andere leuke liedjes op de wereld losgelaten
  20. Unavailable memory - Meat Beat Manifesto: afsluiten doen we met dit verrassend licht nummer van Meat Beat Manifesto, uit de soundtrack voor de film Moog
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

29 april 2017

Lied van de week: week 17 - 2017

Shine 'em up Sadie - Douglas Firs


Met een clip die sterk geïnspireerd is door het kleuterprogramma Tik Tak en de video voor The writing's on the wall van OK Go, weet Douglas Firs de aandacht te trekken voor zijn nieuwe single, Shine 'em up Sadie. De song zelf is ook niet mis:een radiovriendelijke song gedragen door de wat hoge stem van Gertjan Van Hellemont, zomers genoeg om ons al te laten verlangen naar de vakantiemaanden.

The Mary Hart Attack


Begin vorig jaar schreef ik hier al over de EP van The Mary Hart Attack. Sinds gisteren is hun debuutplaat uit, The falling sun. Ik was alvast heel benieuwd of we meer van die geweldige mix van postpunk, new wave en shoegaze.
De plaat start alvast beloftevol met het stevige, wel heel erg aan Joy Division schatplichtige In dreams. Zanger Kristof Souvagie zingt alsof hij de reïncarnatie is van Ian Curtis en zijn wereld gehuld is in schaduwen, mist en noise. Echo's van Front 242 en The Neon Judgement horen we dan weer in single Death comes with your eyes. Een brandende ZZ Top-bluesrockgitaar scheurt door Spiders, dat nog meer eighties klinkt dan de klankbanden van E.T., Chips en Alf samen.
Drummer Kris Vlaeminck mag zich helemaal laten gaan op All wrong no bliss, The Sisters Of Mercy indien die geen karikatuur van zichzelf geworden waren. Het wordt gevolgd door het bevreemdende This room waarin een kinderspeeltje muzikaal de boventoon voert in de eerste helft van de song. Deze song lijkt een rustpunt tot halverwege de noise toeslaat en de luisteraar van alle kanten bestookt wordt door bas, gitaar, drums en nauwelijks verstaanbare vocals. 
Na het openingsakkoord van Feathers verwachtte ik de "kick uit" waarmee Fight for your right (to party) van Beastie Boys afgetrapt wordt, doch het drietal kiest voor een in gitaren verdronken smart die tot in het diepste van onze ziel afdaalt. Het gloriemoment voor bassist Wil Mathijs is aangebroken in Starlight dat hij schijnbaar in zijn eentje draagt als Atlas de wereldbol. 
Dat de band fourageert tussen de erfenis van Joy Division en een referenties tot aan industrial blijkt uit het afsluitend tweetal, die elk een uiteinde van dat spectrum vertegenwoordigen. Ian Curtis' band wordt nergens zo uit de doden opgewekt als in Who used to be me, terwijl Face throwing a kiss nog eens haarscherp illustreert hoe ze ook alweer de wereld der machines muzikaal verklankten.

Je kan de band in het jaar aan het werk zien op het Autumn Moon Festival in Hameln (bekend van de rattenvanger) in Duitsland, maar hou vooral hun Facebook-evenementenpagina in de gaten voor meer concerten dichterbij...
Beluister hieronder hun volledige album, die je o.m. via hun Bandcamp-pagina kan bestellen:

27 april 2017

A-Sun Amissa


Vier jaar na You stood up for victory, we stood up for less brengt A-Sun Amissa, de band rond de Gizeh Records-platenbaas Richard Knox, een nieuwe plaat uit. 
Op die plaat staat de saxofoon centraal. Het instrument stuurt de soundscapes aan, meandert rond de anderen heen en stuwt in ware free jazz-stijl de luisteraar vooruit naar een luisterervaring die afwisselt tussen rust bieden en tot de grens leiden. Colossus survives, het openingsnummer, bereikt pas laat die rust, net op het moment dat je ernaar snakt. In Anodyne nights for somnolent strangers start een broeierig onrust die nooit helemaal haar beslag krijgt en overgaat in achtergrondgeluiden en -stemmen, alsof ze aan het ruziën zijn. Ik voel me een voyeur van de nachtelijke conflicten tussen buurman en -vrouw. Jason Molina krijg een hele song (Jason Molina's blues) aan zich gewijd en The recapitulation lijkt ook weer zwanger van sfeer. Tot ver in de song valt de vinger er niet op te leggen wat we mogen verwachten en het is pas dankzij de percussie dat de contouren duidelijker worden.

Je kan het album hier kopen via Consouling. Beluister hieronder vanaf vrijdag het volledige album:

26 april 2017

Retro review: Luka Bloom


Tot 1992 was Luka Bloom vooral de broer van de bekende folkartiest Christy Moore. The acoustic motorbike bracht daar verandering in en de tournee die bij de plaat hoorde, bracht hem ook naar zomerfestivals zoals Torhout/Werchter (waar ik hem live zag). Tot op heden heb ik nooit een mooiere omschrijving voor fiets gehoord dan "acoustic motorbike" trouwens...
De plaat zelf begint met Mary watches everything waarin Luka Bloom het folkkleed nog niet helemaal afschudt, maar hij verstelt het wel tot het past in een nieuw idioom dat hij voor het genre in zijn hoofd heeft. Zoals in wel meer songs, gebruikt hij de gitaar ook als ritmesectie. Het duidelijkst komt dat overigens naar voor in de titelsong en in Listen to the hoofbeat. De Ier kiest op deze plaat ook voor 2 covers, waaronder een toch wel verrassende (en wijd gewaardeerde) versie van I need love van LL Cool J. De hiphophit krijgt in deze  bewerking een liefdevolle toets mee en toen ik voor meisjes compilatiecassettes maakte, koos ik heel vaak om dit nummer toe te voegen. Maar ook van Can't help falling in love, dat Elvis Presley al onsterfelijk maakte, geeft de zanger hier een heel eigen(zinnige) vertolking. Opnieuw valt de tederheid in de cover op.
Het is dezelfde tederheid die afsluiter Be well siert, dat voelt als een zacht aanraken van een zieke in het ziekenhuis, voldoende om te laten weten dat je er bent en niet te hard om de patiënt niet wakker te maken. Het is niet het enige mooie liedje over de liefde, ook I believe in you weet te charmeren omdat het nooit klef wordt. Op een geheel andere manier bezingt ook Exploring the blue de liefde...
In 1992 was dit wellicht de meest beluisterde cd in mijn collectie. Die was nog helemaal niet zo uitgebreid als de huidige, zelfs niet proportioneel... Toch zat er heel wat moois tussen en dat deze plaat het vaakst gedraaid werd, zegt toch iets. Als ik er vandaag terug naar luister, weet ik meteen weer waarom...

Beluister hieronder het volledige album:

24 april 2017

Chantal Acda


Ik herinner me nog hoe Chantal Acda toen ik haar interviewde ter gelegenheid van haar eerste plaat onder eigen naam, aangaf hoeveel moed het haar gevergd had om zich zo kwetsbaar op te stellen met een eigen plaat. In voorafgaande projecten, zoals Sleepingdog, kon ze zich altijd nog verschuilen achter de partner in crime. Je kon die schroom nog heel erg voelen in die plaat, Let your hands be my guide. Na de plaat opgedragen aan haar overleden vader zette ze haar ziel verder open op The sparkle in our flaws, dat al meer zelfvertrouwen uitstraalde. En nu is er Bounce back, met een hoes waarop een/haar(?) paard wegkijkt, tegen een mistige achtergrond. 
Het went misschien, dat zich blootgeven, en zoals kleine meisjes groot worden, lijkt de zangeres niet langer een moeilijke jumpinghindernis te moeten overwinnen (dit soort vergelijkingen komt ervan als je met paarden aandraaft) om haar innerlijke wereld in muziek aan de buitenwereld te schenken. De verlegenheid is weg, de breekbaarheid blijft. 
De muziek waarin de teksten recht uit haar hart baden, bevat opvallend meer dan op vorige albums de stempel van de drums, bespeeld door haar partner Eric Thielemans. Daardoor verandert de klankkleur van het geheel wat en krijg je het gevoel dat Chantal Acda hier een ander soort plaat heeft gemaakt, al ligt ze in het verlengde van haar vorige. Het bezorgt deze plaat alvast meer diepgang muzikaal (tekstueel was die altijd al indrukwekkend) en Bounce back is dan ook haar beste van de drie reguliere albums die ze ons als zichzelf schonk.

Beluister hieronder het volledige album:

23 april 2017

Kendrick Lamar


Zo goed als To pump a butterfly is Damn. niet, maar Kendrick Lamar kiest er wel voor hardere songs (muzikaal dan) en laat dat net het soort hiphop zijn dat ik altijd al het liefst heb gehoord. Mij hoor je dus niet klagen over dit album, dat na Untitled unmastered al het tweede album is van de hogepriester van de hiphop sinds diens hierboven genoemde knaller (lees hier nog maar eens wat ik daar toen van vond).
Er was al Humble. dat onlangs lied van de week was en dat me nog steeds meteen de radio luider laat zetten telkens het langskomt, maar ook DNA. klinkt harder dan de meeste songs op To pimp a butterfly. Opmerkelijkste gasten op deze plaat zijn Rihanna (op Loyalty.) en U2. Het viel me overigens meteen op XXX. (waarop U2 meedoet) een beetje lijkt op Lemon uit Zooropa, door de manier waarop de parlando over de muziek gelegd wordt.
Met deze plaat laat Kendrick Lamar ook enkele andere aspecten van zijn muziek op de voorgrond treden en hij bewijst nog steeds dat hij veel te vertellen heeft. Het kost altijd wat moeite om de lyrics te volgen bij dit genre, maar hier loont het zeker de moeite.

Beluister hieronder het volledige album:

22 april 2017

Zwangere Guy


De Brusselaar Zwangere Guy zag ik onlangs in de aflevering van LeFtO in transit over onze eigen hoofdstad. Zwangere Guy is ook bekend als Omar G. van het Brussels hiphopcollectief Stikstof. Deze gast uit Molenbeek bewijst mee dat de gemeente die zo verguisd is en wereldwijd bekendstaat als een hellegat, zoveel te bieden heeft dat het dom is haar te herleiden tot één aspect.
Zwangere Guy rapt in het Nederlands, Frans en Brussels, zoals het een echte ket betaamt, en wisselt in één song voortdurend tussen die drie talen. En daarbij schuwt hij niet zichzelf bloot te geven. Outfit van me daddy gaat in op zijn zwaar verleden en Tourette, waarin de rhymes samenvallen met de beats, komt hard binnen. Jij niet zien mag dan drijven op een laidback jazzy beat, de inhoud is ook hier weer niet van de poes. 
Tegelijk schuilt er in Gorik (zijn echte naam) ook een gast die zich gewoon amuseert en zich weinig aantrekt van wat anderen daarvan vinden. ZG is zo haai is een grappige herwerking van Alane van Wes, een hit uit 1997 die ik nooit meer uit mijn hoofd krijg. Het mag dan slechts een grappig intermezzo zijn, het wérkt wel. En dan hebben we het nog niet gehad over de samenwerkingen: het Limburgse Onze Zaak geeft Tijdelijk een "exotische" toets, Jan Paternoster van Black Box Revelation mag meen een ode aan de vrienden van Stikstof vorm geven (BXL finest) en Roméo Elvis is de perfecte aanvulling voor Low en lowgisch
Soms stuitert het album een beetje alle richtingen uit, het heet dan ook eerder een mixtape te zijn (al is dat een hippe term die in die middens als synoniem mag gelden voor album, heb ik de indruk). Hoedanook is het één van de fijnste momenten uit de hedendaagse Belgische hiphop en bewijst Zwangere Guy dat Brussel weer hot is.

Beluister hieronder het volledige album:

21 april 2017

Afsnis concert: Low Land Home


Sinds vandaag is de EP Underspoken van Low Land Home ook officieel uit (lees hier mijn mening erover), maar woensdagavond was er al het releaseconcert in het Gentse café Afsnis
De band speelde er voor een volgepakt café een set waarin niet alleen de songs uit de EP de revue passeerden maar ook enkele nieuwere nummers. Meer nog dan op plaat overtuigden de rustiger nummers me terwijl songs als Underspoken en mijn persoonlijke favoriet I know de topmomenten bleven. Ook Out of my mind oogstte (terecht) bijzonder veel bijval.



Setlist:
  1. There
  2. It might
  3. I know
  4. Chemistry
  5. Out of my mind
  6. This life
  7. Underspoken
  8. All this time

20 april 2017

Lied van de week: week 16 - 2017

Whippoorwill - Clock Opera


Vijf jaar geleden was ik helemaal weg van Clock Opera. Maar zoals wel vaker gebeurt, verdween de band vrij anoniem in de vergetelheid. Het is natuurlijk pas dit jaar dat er een opvolger verscheen voor Ways to forget. Ik heb Venn nog niet beluisterd maar deze single maakt me nieuwsgierig, dus de komende dagen leen ik die plaat graag mijn oor.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:


There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
No time can kill 
Since you went away
And if I don't climb it, maybe no one will 
I could hide until 
There's nothing left to say 

 But I won't let it go 
Why won't I let it go? 
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill knows 

There's a hole in the house no holiday can change 
No wood can frame 
Since you went away 
Like a conversation scrubbed out on a page 
On an unlit stage 
Nothing left to say 

But I won't let it go 
Why won't I let it go? 
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill knows 

I can feel its hands around my neck 
I can feel its fingers on my eye 
I can feel it hang across my leg 
I can feel it anywhere I hide 

There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill 

There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house feels like a lone car still. 
Like an unpaid bill. 
Since you went away. 
And your face is frozen, but I hear you still. 
Hidden in a whippoorwill calling it out again. 

But I won't let it go 
Why won't I let it go?
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
I won't let it go 
Why won't I let it go? 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill knows 

I can feel its hands around my neck 
I can feel its fingers on my eye 
I can feel it hang across my leg 
I can feel it anywhere I hide 

There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill 

I can feel its hands around my neck 
I can feel its fingers on my eye 
I can feel it hang across my leg 
I can feel it anywhere I hide 

There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
There's a hole in the house no fairground ride will fill. 
But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill 

But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill 

But the whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill, whippoorwill

19 april 2017

Low Land Home


Over Low Land Home, de nieuwe band rond Jo Geboers, schreef ik al eerder. De band heeft deze week zijn eerste EP uit, Underspoken. Tijdens hun concert op Zebrawoods was het me al opgevallen dat de uitbreiding tot een heuse band de sound van Low Land Home goed gedaan heeft en dat wordt op deze eerste release bevestigd.
Het viertal lijkt mee de schijnbare eeuwigdurende eighties revival te vieren op opener I know, dat drijft op de percussie met daarin een vleugje Joy Division. Het is uitgegroeid tot mijn favoriete song van de band. Ook titelnummer Underspoken laat een groep horen die goed geluisterd heeft naar de post-new wave en die invloeden op een zeer toegankelijke en aanstekelijke wijze in song met poppotentieel weet te gieten. Het leverde hen hier een tijdje geleden al een nominatie tot "lied van de week" op. De drie andere liedjes zijn ingetogener. All this time ontvouwt zich als een bloem die bij de eerste sprankeltjes zonnelicht 's morgens voorzichtig haar diepste en meest kwetsbare deel laat zien. De piano in It might suggereert dat het allemaal goed komt, net als de titel van deze song. Afsluiter Chemistry is hoopgevend in zijn tekst, waarin het gevoel niet langer alles alleen te moeten oplossen, zulk een opluchting vormt dat die hoorbaar is in elke pianotoets.

Je kan de band vanavond live aan het werk zien in Afsnis in Gent, waar ze de EP voorstellen. Verder zijn er ook concerten in de Bar-A-Bas in Lommel (28/4, solo), 30CC in Leuven (3/5, voorprogramma voor Chantal Acda), Trix in Antwerpen (1/6) en Snuffel in Brugge (23/6). Hou de evenementpagina van de band op FB in de gaten voor de shows die binnenkort nog aangekondigd zullen worden.
Beluister de EP, die je onder meer hier kan bestellen, hieronder:

17 april 2017

Sorority Noise


Slechts een half uur duurt You're not as ____ as you think van Sorority Noise, doch meer heeft dit derde studio-album niet nodig om het Amerikaanse viertal uit de vergetelheid te catapulteren. De plaat klinkt aanstekelijker dan een lucifer gedoopt in kerosine, opzwepender dan het attribuut van een dominatrix en prettiger dan een dagje in een avonturenpark waar je als eerste alle attracties mag uitproberen.
De mengeling van emo en punk tilt songs als No halo, A portrait of en Disappeared naar een niveau dat ik zelfs van Blink 182 of Sum 41 zelden hoorde. Toch is de band ook in een rustiger song overtuigend: First letter from St. Sean raakt me meer dan ik zou verwachten. A better sun doet me denken aan Ben Folds Five. Enkel in afsluiter New moon ben ik wat teleurgesteld. De rommelige, zelfs povere geluidskwaliteit evoceert lo-fi bands uit de jaren negentig; het is dan wel jammer dat deze song te weinig om het lijf heeft om zijn plaats tussen de rest te verdienen.

Beluister hieronder het volledige album:

16 april 2017

Rianto Delrue


Eind vorig jaar al bracht Rainto Delrue zijn debuutalbum uit maar Riding for a fall bereikte me pas dit jaar. Deze Gentse folkie maakt een kruising tussen americana, diep in de seventies gewortelde singer-songwritermuziek en folk.
Op het eerste gehoor is dit een vrij brave plaat geworden, waarin de Gentenaar amper buiten de lijntjes durft te kleuren. Maar zijn bravoure zit misschien wel in de details. Vaak klinken de liedjes alsof ze diep geworteld zijn in de traditie van de singer-songwriters uit de jaren zeventig, met echo's van Simon and Garfunkel, "Sugar man" Rodriguez en zelfs kleine knipoogjes naar Bob Dylan. In Taking my responsibility evoceert het achtergrondkoor de meer traditionele samenzang zoals we die kennen uit meer klassieke Ierse folk. Dat nostalgie niet van de lucht is, kon ik reeds afleiden uit de hoesfoto van een panoramapunt in de bergen, bevolkt door het soort auto's dat in mijn kindertijd rondtufte.
Zo overheerst het gevoel van een voortdenderende trein op Looking forward (to find something to look forward to) waarop de mondharmonica een fantastische bijrol krijgt. Opener All about loving you is zo tijdloos dat mijn kindertijd langzaam verglijdt in volwassenheid zonder dat ik erg in heb. De banjo is nu eenmaal een instrument dat ik pas de laatste jaren heb leren te waarderen. Lady walking in the snow is de hedendaagse variant van het gevoel dat Lady Jane van de Rolling Stones bij me opriep. En met Whitehall rowboat voel ik me terug de zestienjarige die bij zijn beste vriend naar cassettes luisterde met kleinkunst en het onvermijdelijke duo Paul Simon en Art Garfunkel.

Beluister hieronder het volledige album:

15 april 2017

Supergenius


Met leden uit Kortrijk, Gent, Ransberg en Huy is Supergenius een Bélgische band die Vlamingen en een Waal verbindt via de muziek, één van de mooiste bindmiddelen tussen mensen. Het viertal maakt het soort rock dat ik hier graag al eens door de boxen laat knallen. Vorige week brachten ze hun debuutalbum uit, na eerder al een titelloze EP. Supertired is overigens helemaal opgenomen in de Kortrijkse concertzaal De Kreun.
Opener All that's gold weet heel erg te bekoren en datzelfde niveau wordt de hele plaat volgehouden. De in nineties punk gedrenkte songs worden overigens mooi afgewisseld met rustiger songs zoals Their designs en Drifting tonight. Afsluiter A serious case of imposter syndrome laat nog eens alle duivels los en zo kan het viertal bogen op een mooi debuut.

Je kan het album hier bestellen bij Consouling. Het is helemaal te beluisteren via de Bandcamp-pagina van de band.

14 april 2017

AB concert: Ogentroost

Empusae

Afgelopen zondag mocht Consouling, het Gentse platenlabel waarvan je de releases af en toe hier kan ontdekken, een avond cureren in de AB in Brussel op het festival BRDCST. De programmatie stond onder de noemer Ogentroost, naar een gedicht van Constantijn Huygens. Aan de hand van 6 teksten (van Sophocles, Joost van den Vondel, Constantijn Huygens, Francesco Petrarca, Antoine de Saint-Exupéry en Oscar Wilde) werden de zes acts van de avond ingeluid. Die situeerden zich allemaal in het ruime gebied der drones, ambient en aanverwante genres.
De avond startte vroeg met A-Sun Amissa, dat een saxofoon de boventoon liet voeren in de dromerige muziek. Barst en percussioniste Karen Willems (van o.m. Inwolves) trokken dan weer volop de kaart van de percussie en het ritme als basis. Zoals we haar kennen, wist Karen haar instrumenten te geselen alsof het een ritueel betrof dat ze willens nillens moest uitvoeren. Treha Sektori's ritueel speelde zich nog het meest af op het doek achter hem waar de visuals een man toonden met een runder- (of andere dierlijke) schedel die zijn ontblote bast insmeerde. Het verdriet dat uit de beelden sprak, werd versterkt door de muziek.
Bijzonder is het minste wat je kan zeggen van de fragmenten uit Medeamaterial, in feite een opera van Lab.oratorium waarin Innerwoud de krachten bundelde met sopraan Astrid Stockman en een danseres. Hoewel ik niet bepaald hou van moderne dans, boeide de voorstelling en was het bovendien opmerkelijk te constateren hoezeer de sopraan (en Innerwoud) in de dans betrokken werden. Wat daarop volgde, was de show van CHVE die ik vorig jaar al eens zag op een andere labelnight in Vooruit in Gent. Dit keer had hij geen kampvuur meegebracht op het podium, gelukkig wel nog steeds zijn bezwerende muziek.
Het absolute hoogtepunt was toch Empusae, dat het nieuwe album Lueur kwam voorstellen. Hoe goed dat album is, kan u hier lezen. En de show met maar liefst zeven muzikanten was niet minder dan een hemelbestorming. Vooral de hardere passages in de songs overweldigden. Een mooiere apotheose viel nauwelijks te wensen.


A-Sun Amissa



 
Barst + Karen Willems



 
Treha Sektori



 
Medeamaterial met Innerwoud en Astrid Stockman



 
CHVE


 
Empusae
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.