03 december 2012

Maya's Moving Castle


In de finale staan van Humo’s Rock Rally garandeert niet altijd een ticket naar een beter muziekleven, al gebeurt het meer dan eens dat we later nog van finalisten horen. Ann-Sophie Claeys stond al in 2010 met Maya’s Moving Castle in die finale en kijk, een goeie twee jaar later mogen we het debuutalbum in onze cd-speler schuiven. De frontvrouw liet zich intussen omringen door 3 uitstekende muzikanten en het titelloze debuut bevat 10 songs waarbij het meest opvallende element de stem van de zangeres is, die laveert tussen Björk en Kate Bush.
De single Next life ken je intussen vast al en misschien heb je de clip ook al gezien, die overigens geselecteerd werd voor het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Het liedje is een bedrieglijk eenvoudig popnummer dat dankzij de toegevoegde details (kleine elektronische toetsen) uitgroeit tot een klassesong. Met de opener van dit album bewijst Maya’s Moving Castle alvast dat ze de kunst verstaan een zorgvuldige compositie te laten klinken als de eenvoud zelve.
Wellicht ben je nu benieuwd of de groep erin slaagt om diezelfde lijn een heel album door te trekken. Eens de lat zo hoog gelegd, is dat immers vrijwel steeds een onmogelijke opgave, en ook Maya’s Moving Castle slaagt er niet in. Dit hoeft echter niet tot wanhoop te leiden, want wat de band laat horen in de negen overige nummers belooft veel goeds. En wij durven ons aan een niet eens zo voorzichtige voorspelling wagen: Maya’s Moving Castle zal in 2013 hun ster nog zien rijzen.
Een lied als Feed me herbergt synthesizers uit de jaren ’80 en een aan The Cure verwant popgehalte, zij het wel The Cure van Love cats of Friday I'm in love. 80's dream is dan weer een new wave ballad gedrenkt in zwarte tranen. De klank van de jaren tachtig is trouwens prominent aanwezig, onder meer in War en het met strijkers bezwangerde Shower. Sky's blue ambieert een plaatsje tussen Agnes Obel en Amatorski. At the stars en Pelleas & Melisande, vernoemd naar het toneelstuk van onze enige Belgische winnaar van de Nobelprijs voor literatuur, zijn erg speels. Afsluiter Alas my love ten slotte brengt weer heel veel rust en plaatst de feeërieke stem van Ann-Sofie centraal.
Op dit debuut valt er geen zwakke of middelmatige song te bekennen. Zo goed als Next life wordt het ook niet meer. Een kniesoor die daarover valt echter, want de lekkere muzikale brokjes liggen voor het grijpen als waren het letterkoekjes in een door de Sint bezochte kleuterklas.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Geen opmerkingen:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.