19 augustus 2012

Dirty Projectors


Na Bitte orca en de samenwerking Mount Wittenberg orca (met Björk) -twee albums die ik met plezier blijf herbeluisteren, en overigens niet hun eerste albums- verscheen dit jaar van Dirty Projectors een nieuw album, Swing lo Magellan. Het album begint bedrieglijk rustig in Offspring are blank, om in dat nummer al af en toe uit te barsten tussen de knisperende toetsen door. Het meest opvallende aan About to die vinden we de zang, die heel erg klinkt als The Beatles.
Een prachtige single is Gun has no trigger, dat hier al eerder lied van de week was. Ook hier weer slaagt de band erin om de tegenstelling tussen schijnbaar rustig en lieflijk enerzijds en uitbarstingen met hogere noten en (ingehouden) woede op te heffen. Ook in de achtergrondzang wordt diezelfde wisseling in de balans tussen rust en kracht meegevolgd. Het begin van titelsong Swing lo Magellan klinkt erg vertrouwd, met alweer die Beatleske stem, al heeft het ook iets -mits het wegdenken van dienst specifieke nasaal timbre- mee van de zang van Bob Dylan. Voor het eerst krijgen we ook een écht rustig nummer. De handclaps in Just from Chevron voegen iets opgewekts toe aan een lied dat in wezen nogal triest gezongen wordt. Ook de Afrikaans aandoende gitaarpartij kruidt dit nummer. Vrolijke handclaps en dat typisch stemgeluid komen overigens ook terug in Dance for you.
Maybe that was it start alsof het van Jefferson Airplane had kunnen zijn, met gitaren die erg psychedelisch en late jaren '60/vroege jaren '70 klinken. De song lijkt moeizaam op gang te komen, en houdt de belofte in van openbloeien of zelfs exploderen in luide gitaren en drums, al blijft dat uit. Impregnable question is opnieuw een rustig nummer, een eenvoudig liefdesliedje. De boodschap van het liedje is dat liefde verschillen overwint, en dat het belangrijk is om verschillen in zienswijze of beleving te overbruggen en de essentie (de liefde die we voor elkaar voelen) vast te houden en ons daar op te richten. Dat is een boodschap waar ik me wel kan in vinden.
See what she seeing (het lijkt alsof er een woord mist in de titel) vindt een mooie balans tussen een tijdloze melodie en eigentijdse electronische toetsen. De stem van Amber Coffman voert het hoogste woord in The socialites, die het nummer overigens mee schreef. Jammer genoeg is dit voor mij toch het zwakste nummer op het album. Met Unto Caesar keren we muzikaal weer helemaal terug in de tijd, met vooral de gitaar in het refrein die een opvallende hoofdrol opneemt. Eindigen doen we met Irresponsible tune, waarin de band de eigen liedjes en muziek in het algemeen relativeert als iets wat uiteindelijk weinig essentieel verschil brengt in de wereld. Of misbegrijpen we hen dan, want ze stellen ook "but without songs, we're lost and life is pointless, harsh and long"?
Globaal mogen we stellen dat Dirty Projectors, al voegen ze vaak eigentijdse toetsen toe aan de muziek, een behoorlijk retro-gevoel weten op te wekken, met echo's van The Beatles, Bob Dylan, Jefferson Airplane en het summer of love-gevoel.

Je kan het album hier kopen.

Geniet intussen ook van onderstaande liedjes:


Buckle up


Knotty pine (met David Byrne)


Ascending melody


You against the larger wordl


Stillness is the move


Useful chamber


All we are (met Björk)

Geen opmerkingen:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.