11 juli 2012

Mary & Me


Flarden Björk waaien ons tegemoet telkens we het tweede album (We go round) van Mary&Me door de speakers jagen. Het is de zang van Elke Andreas B. die de IJslandse fee oproept. De feeërieke stem en de typische frasering klinken erg vertrouwd, en zorgen ervoor dat dit album bovenal erg dromerig klinkt. Natuurlijk heeft ook Pieter-Jan De Waele daar een erg belangrijke rol in.
Het Gentse duo maakt fijne liedjes die mooi gearrangeerd zijn en, om het in Komen Eten-termen uit te drukken, qua sfeer een dikke 8 verdienen. Zo houden we wel van Beautiful numbers dat tot een climax van kristalgerinkel uitgroeit, en Mad drijft op drums die nooit opdringerig worden. Titelsong We go round behoudt een lichtvoetige toets.
Een zwak nummer zal je op deze plaat niet vinden, en er is geen enkel liedje dat uit de band springt. Daarmee is meteen ook de zwakke plek blootgelegd: in zijn geheel valt het allemaal toch wat licht uit. Hoe goed de nummers ook zijn, ze lijken onderling nogal inwisselbaar en memorabel worden ze ook niet. Na talloze herbeluisteringen is er nog steeds geen enkele song die blijft hangen en die we intussen al helemaal kennen en herkennen vanaf de eerste noten. En terwijl we geen kwaad woord kunnen zeggen over elk van de muzikale worpen op dit album, wordt ons enthousiasme ook niet echt gewekt.
Bij dit album hoort ook een EP met 4 Franstalige versies en 1 nieuw Franstalig nummer (Pas de gagnant). Het is een leuke gimmick, die helaas weinig toevoegt aan wat we al eerder hoorden. En zo illustreert ook deze EP dat Mary&Me, waarvan we overal horen dat ze live behoorlijk hun mannetje staan, op plaat te weinig gewicht in de schaal weten te werpen. 

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

Geen opmerkingen:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.