21 juni 2007

Arq


Eigenlijk heb ik niet zo heel veel met strips, maar soms gebeurt het toch eens dat ik geprikkeld wordt door een strip, die visueel iets te bieden heeft dat de Jommekes en Suske-en-Wiskes overstijgt...
Een heel mooie reeks vind ik bijvoorbeeld Arq, van striptekenaar Andreas.
Ooit hoorde ik op de radio een (lovende) recensie van het eerste album uit de reeks. Vooral de filmische manier van tekenen en de manier waarop Andreas durft de gewone bladspiegelindeling meermaals te verlaten, en uiteenlopende manieren, spraken me meteen enorm aan. Bovendien roept elk album eigenlijk meer vragen op dan er beantwoord worden, en de hele reeks ademt een gelijkaardige sfeer uit als The X-Files en Carnivale.

12 juni 2007

Museumbezoek

Zondag ging ik met mijn zoontje van anderhalf jaar naar het gerenoveerde Museum voor Schone Kunsten. Hij was vooral geïnteresseerd in schilderijen met dieren of met kinderen (vooral baby's), maar één schilderij trok wel zijn bijzondere aandacht :


Telkens opnieuw wou hij ernaar gaan kijken en begon hij te lachen. Jammer genoeg kan hij nog niet vertellen waarom...

08 juni 2007

Gezien : Death proof

Death proof van Quentin Tarantino speelt sinds gisteren in de plaatselijke bioscoop, en aangezien ik toch de hele week alleen thuis ben, leek me dit een geschikt moment om nog eens ouderwets het pluche in te duiken en me onder te laten dompelen in geweld, luide muziek en widescreen shots...

Pulp fiction staat bovenaan mijn lijstje van beste films aller tijden, en Jackie Brown heb ik altijd een onderschatte film gevonden en ik heb ook heel erg genoten van Reservoir dogs (Kill Bill wil ik eens als marathon bekijken, maar dat is er nog steeds niet van gekomen...) , dus de verwachtingen bij elke nieuwe film van Tarantino zijn hooggespannen. Mijn verwachtingen inlossen is dan ook elke keer moeilijker geworden voor Tarantino (al zal hij daar wellicht niet van wakker liggen ; mocht hij deze blog lezen : keep on reading).

Een klapper als Pulp fiction is het niet geworden, en zo goed uitgewerkt als Jackie Brown is dit verhaal zeker niet, maar sommige typische Tarantino-kenmerken zijn opnieuw zo overheersend aanwezig en worden door de regisseur zo goed beheerst, dat ik met plezier de film uitgezeten heb (en met plezier nog eens opnieuw zou kijken ook...)

Uiteraard is de muziek alweer schitterend : overdonderend aanwezig, vol vergeten (en ook vaak onbekende) pareltjes uit lang vervlogen tijden én een essentieel deel van de hele "beleving"... De typische dialogen vormen, zeker in de eerste helft van de film, een groter deel dan voorheen, en soms is het een beetje van het goeie teveel (een eind weglullen over hamburgers in Frankrijk, daar kom je goed mee weg als je het gedoseerd doet, maar in Death proof krijgen we toch een beetje een overkill aan dit soort dialogen). De actie is dan weer van de bovenste plank, en zeker in het tweede deel van de film zijn de auto-scènes en achtervolgingsscènes adembenemend : dit is waarvoor je komt !
De film valt eigenlijk uiteen in 2 delen. De eerste helft speelt zich af in Austin, Texas en komt nogal traag op gang, maar eens Kurt Russell als Stuntman Mike op het doek verschijnt, stijgt de spanning. Russell ademt en zindert spanning en elke gezichtsspier waarschuwt je voor te verwachten onheil. Tarantino zelf figureert als barman Warren, al is hij minder beklijvend dan in zijn rollen in Pulp fiction en From dusk till dawn. De lapdance-scène is zo Tarantino als maar kan : er wordt rustig de tijd genomen om ze helemaal uit te werken, de muziek zit perfect en de camera lijkt overal aanwezig te zijn (boven, onder, links, rechts, voor, achter,...) zodat je helemaal meegezogen wordt. Jammer genoeg eindigt het eerste deel met een té lange en wat overbodige dialoog tussen een sheriff en zijn deputy (of zijn zoon).

Uiteindelijk is het tweede deel van de film, met de lange auto- en achtervolgingsscène, én betere dialogen (al is de dialoog in de eettent wél heel lang...), het beste deel van de film. Deze keer speelt de actie zich af in Lebanon, Tennessee en zijn het 4 andere meiden die het pad van Stuntman Mike kruisen. De wending die het verhaal hier neemt, zuigt je helemaal mee. Ook dit deel komt wat traagjes op gang (zij het minder traag dan het eerste deel), maar eens de actie de bovenhand neemt, zit het ritme van de film bijzonder goed, en het einde komt er dan ook wel heel snel (én plots). Tijdens de aftiteling krijgen we nog een Gainsbourg-bewerking te horen door April March, én opnieuw zit de muziek als gegoten. Onderweg naar huis (én ook nog vandaag) heerst deze deun in mijn hoofd...

05 juni 2007

Gelezen (5)

De novelle Het dwaallicht van Willem Elsschot was gedurende twee weken integraal te lezen op een 600 meter lang spandoek op het Mechelseplein in Antwerpen, maar thuis in de zetel is het minstens even leesbaar.

De vandaag haast racistische woordenschat ten spijt, leest het verhaal heel hedendaags. Elsschot slaagt erin de lezer mee op sleeptouw te nemen, en net als het hoofdpersonage verkeer je in de waan dat er niet veel te gebeuren staat, maar leidt de ene verwikkeling tot de andere, en blijk je uiteindelijk later thuis te komen dan verwacht...
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.