18 augustus 2018

Thee Oh Sees


Enrique el cobrador, de tweede song uit Smote reverser van Thee Oh Sees, is zo'n zalig nummer dat klinkt als oude, behoorlijk psychedelische Black Sabbath dat als je het toevallig zou horen op de radio, je nooit zou raden dat dit een liedje uit 2018 is. Deze ene song verklaart al meer dan voldoende waarom ik nog steeds met plezier platen en nieuwe platen opleg van deze Californiërs.
Smote reverser is immers zo'n album waarvan je al meteen voorstellingen maakt hoe al die nummers live zouden klinken, hoe de songs tot leven komen op een podium in een zaal of op een festival, hoe je samen met de rest van het publiek helemaal meegesleept wordt door de muziek en een wereld ingezogen wordt waarin je je beslommeringen vergeet en tijd en ruimte inderdaad die relatieve begrippen worden die Einstein ons voorhield dat ze eigenlijk ze zijn. De energie die losbarst wanneer de band Overthrown uit de boxen laat knallen, is onvoorstelbaar en gelukkig last de band af en toe een rustmoment in (zoals Last peace). 
Dit is, kortom, een zalige plaat!

Beluister hieronder het volledige album:

17 augustus 2018

Maudlin


Sassuma arnaa is al uit sinds februari van dit jaar maar was een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Ik mag van geluk spreken dat ik dit album van Maudlin de voorbije dagen toevallig opmerkte en misschien mogen jullie dat ook wel, want deze vierde plaat van de Oostendenaren biedt meer dan ik op het eerste zicht en gehoor verwacht had.
De tegen metal aanschurkende rock klinkt bijwijlen wat psychedelisch doch wat vooral opvalt, zijn de melodieuze songs die dan wel stevig in het gehoor liggen maar toch ook aangrijpingspunten vinden in die delen van onze hersenen waar wij de beste melodietjes opgeslagen hebben. 
Zo is opener Endless expanse een nummer dat de nuance omarmt en groeit Above the clouds uit tot een song zoals wij die in de late uurtjes nog wel eens graag door onze hoofdtelefoon jagen zodat alle energie nog een laatste uitweg vindt voor het slapengaan terwijl onze hersenen zich niet in al teveel bochten moeten wringen om de melodie nog te pakken te krijgen. Ook The stowaway houdt vast aan de combinatie rammen-de noten duidelijk articuleren...
Dat maakt Sassuma arnaa een plaat die uitdrukkelijk solliciteert naar een plaatsje in onze platenkast. Zo te zien speelden ze in het voorjaar en in de zomer niet meteen in de grootste zalen maar hun concertkalender in het oog houden is dus de moeite waard want je kan hun muziek live savoureren van wel heel dichtbij, me dunkt...

Je kan hun album hier kopen via Consouling of hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

15 augustus 2018

Lied van de week: week 33 - 2018

T69 collapse - Aphex Twin
 

Ah, wat is het toch fijn dat er nieuw werk is van Aphex Twin, de meest eigenzinnige electronische artiest die ik ken. Er hoort ook weer een visueel verbluffende (maar voor epileptici misschien wel te mijden?) clip bij. Wie wil, kan me in mijn living weer vreugdesprongen en -dansen zien uitvoeren en allerlei gekke bewegingen, want de muziek van Richard D. James is zoals steeds te grillig om gewoon op te dansen.

Je kan dit nummer vinden op de EP Collapse, die je hier kan bestellen.

14 augustus 2018

The Beths


In tijden waarin iedereen graag wil opvallen met een nieuw geluid, een opvallende pose of technisch (en soms technologisch) vernuft bij het maken van muziek, is het af en toe een veraderming te botsen op artiesten die gewoon pretentieloze indie pop maken. Zo mogen we ons gelukkig prijzen met Future me hates me van The Beths. Het kwartet uit Nieuw-Zeeland valt daarvoor niet terug op muzikale clichés of makkelijke hooks en songstructuren, maar probeert toch wel werk te maken van goeie songs waarin gelukkig wel het speelplezier lijkt te primeren.
Zoals wel meer artiesten de laatste jaren, lijken ze hun inspiratie te halen bij de gitaarbandjes uit de jaren negentig. Voor mij doet dit viertal nog het meest denken aan het Nederlandse Bettie Serveert. Daar zit ook de zangstem van Elizabeth Stokes, die zo mooi uitgespreid wordt over de energieke muziek, voor veel tussen. Songs als Uptown girl zijn ideale singles voor wie de platgetreden paden of de nieuwste hypes graag ontloopt. Hetzelfde geldt (misschien zelfs nog meer) voor You wouldn't like me. En in feite zijn zowat alle tien songs op deze plaat van een zelfde ongecompliceerde schoonheid. Het is geen uitzonderlijke album, maar wel een heel, heel fijn plaatje waar ik (en hopelijk ook jij) helemaal vrolijk van word.


Je kan dit album hier kopen op hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

12 augustus 2018

Ovlov


Het lijkt met Ovlov alsof Dinosaur Jr een nieuw leven begonnen is. Het viertal uit Connecticut mist dan misschien wel de diepe grom van J Mascis, de muziek zelf is amper te onderscheiden van die van toch wel één van mijn grootste helden. Op Tru mag deze band, die blijkbaar toch al een kleine tien jaar muziek uitbrengt, in negen nummers overtuigen en dat doen ze uitstekend. Zo beuken ze niet alleen (Fast G, The best of you), ze weten ook mooie melodieën in hun songs te steken, zoals in Half way fine of Tru punk.
Dit is zo een throwback in de tijd dat ik spontaan mijn gescheurde jeans en mijn Nirvana-t-shirt ging zoeken in mijn kleerkast, besloot mijn bezoek aan de kapper af te zeggen en hele dagen "whatever, nevermind" loop te mompelen...

Je kan het album hier kopen via hun Bandcamp-pagina. Beluister het alvast hieronder:

10 augustus 2018

Lied van de week: week 32 - 2018

Works every time - Mini Mansions


Het trio Mini Mansions uit Los Angeles telt alvast één bekend lid: Michael Shuman is immers bassist bij Queens Of The Stone Age. Het is dus verrassend onder de andere leden ook nog Zach Dawes, bassist bij The Last Shadow Puppets te herkennen. Twee bassisten in een trio, dat moet toch wat raar zijn, niet?
Hoedanook, na 2 EP's en 2 full albums mogen we eind september een nieuwe EP verwachten, waarvan dit de vooruitgeschoven single is (en tevens het titelnummer).

Je kan de single hier kopen en de EP Works every time hier alvast bestellen.

Lyrics:

The sky is flashing like a zoetrope 
As the stars fall apart on the floor 
Gotta calibrate a telescope 
But I don't even know what I'm looking for 
Just a day in your life 
And I would die happily evermore 
But if you're spending the night 
Then what the hell is heaven even for?

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Skyscrapers on a sea of black 
Passing by as I fly to the sun 
Always said I better watch my back 
Then again that depends where you're coming from 
I let you into my world 
And now I'm staring down the Golden Gate 
'Cause if you won't be my girl 
Then what's the point of living anyway? 

I need to know how you show me 
(Something that I've never seen before) 
I need to know how you take me 
(Somewhere that I've never been before) 
I need to know how you love 
(Someone that I've never loved before) 
I need to know how you take it away 
(With a blink of an eye) 
Show me your trick 
It works every time 

Works every time

09 augustus 2018

Slow Machete


Ola mala: het had een Westvlaamse oproep kunnen zijn om allemaal samen mee te zingen, maar het is de albumtitel van de derde plaat van Slow Machete, een groep muzikanten uit Pittsburgh en Haïti. Dat tweede album, Choirs of Morne Rouge, is ook de moeite om eens te beluisteren, er staan namelijk drie koren op die in het Haïtiaans-Frans zingen.
Maar vandaag ga ik het hier toch hebben over Ola mala, een plaat die heel bijzonder klinkt door de veelheid aan muzikale invloeden. Zo herinnert San Ramon mij vooral aan het beste van Beirut (weet iemand trouwens of die band tegenwoordig nog -relevante- muziek maakt?). Er is ook Red mountain choir, dat het dreigende uit het beste werk van Daniel Lanois (For the beauty of Wynona) combineert met ritmes die je eerder in wereldmuziek verwacht. Bonne nuit Morne Rouge is een kort nummer dat de koorzang van hun vorige plaat nog eens bovenhaalt. En dan is er Winter in South America, dat klinkt als een samenwerking tussen Joanna Newsom en Damien Jurado. Black sand beach klinkt allesbehalve vrolijk, ondanks de aanwezigheid van een accordeon. Daarna klinken de songs net iets teveel als variaties op hetzelfde thema tot afsluiter Now again the sun will rise wel weer weet te boeien. 
Al bij al is dit dus een zeer verdienstelijke plaat, die meer dan de helft echt moois bevat en slechts drie inwisselbare songs. Ik ken veel artiesten die zo'n goed resultaat zelden of nooit halen...

Je kan het album hier kopen. Beluister het alvast helemaal hieronder:

07 augustus 2018

Boz Scaggs


Silk degrees uit 1976 is nog steeds één van de mooiste platen uit de jaren zeventig en de maker ervan, Boz Scaggs, leerde ik eigenlijk in 1994 kennen via het al even fijne album Some change. Verrassend genoeg blijkt de man maar platen te blijven uitbrengen, niet veel, met lange tussenpauzes weliswaar, maar ze zijn steevast de moeite. De vorige dateerde uit 2015 (A fool to care) en bevatte duetten met Bonnie Raitt en Lucinda Williams. En nu is er dus Out of the blues.
Op dit album laat hij zich bijstaan door onder meer Ray Parker Jr. (mij vooral bekend van de titelsong uit de film Ghostbusters), Charlie Sexton en drummer Jim Keltner (de beroemde sessiemuzikant die aan de zijde stond van grootheden als Bob Dylan, Ry Cooder, Eric Clapton, bijna alle Beatles op hun solo-albums, Carly Simon en nog een heleboel anderen). Het resultaat zijn negen songs die kwaliteit en degelijkheid uitstralen. Nu zijn dat kwaliteiten waar niks mis mee is, zolang ze ook maar vergezeld worden van bevlogenheid en opwinding. Die horen we ook het meest terug op Radiator 110 en Little miss night and day. Maar ook enkele van de tragere songs, zoals afsluiter The feeling is gone en I've just to forget you, zijn meer dan uitstekend. In On the beach zingt Boz Scaggs de heel herkenbare tekst "I need a crowd of people but I can't face them day to day". Dat heen en weer geslingerd worden tussen mensen rondom je nodig hebben en tegelijk erg onwennig zijn in gezelschap, niet goed weten hoe met andere om te gaan, het is iets wat niet alleen sommige sterren ervaren, voor wie het podium vaak een veilige cocon is om zich te kunnen verhouden tot anderen. Deze song spreekt me dan ook nog het meest aan...

Beluister hieronder het volledige album:

04 augustus 2018

Lied van de week: week 31 - 2018

God complex - Blood Red Shoes


Joehoe, Blood Red Shoes, een band die mijn lief en ik wel graag horen (en zien), heeft een nieuwe single uit en die is ook weer geweldig.

Je kan de single hier kopen.

Lyrics:

I haven’t seen you in months again and it feels like a couple of years 
And everything you said keeps running through my head like a cooped up animal 
Aggressive fires on every tyre that drives straight to your feet 
Yeh you chucked me in the back 
All tied up in a sack 
But the solitude suits me. 

You left me high and you left me dry then you fed me to the wolves 
There’s something to be said to be woken from the dead separate the flies from fools. 
Did you get tired from making lies up or is it who you are? 
You’d fallen through the cracks throwing out your god complex but 
you won’t get very far 

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.

Oh you're never gonna make me cry.
Oh you're never gonna make me cry.

31 juli 2018

Twintig parels per maand: juli 2018


Halfweg de zomer en het is alweer tijd voor twintig parels, waarvan ik hoop dat u ten volle zal kunnen genieten bij uw feestje, barbecue, op reis of op het werk:
  1. Play dead - Björk: beginnen doen we alvast met IJslandse die begin deze zomer nog naar Gent kwam optreden. Daar was ik niet bij maar gelukkig heb ik heel wat van haar platen waar ik naar hartelust kan naar luisteren
  2. I'm allowed - Buffalo Tom: wel gezien (samen met mijn lief) de voorbije maand, deze band die nog steeds even goed klinkt als tijdens hun hoogdagen in de jaren negentig. Zij en ik schreeuwden deze song alvast uit volle borst mee
  3. Argentina - Conquistador: in 1978 was dit het officiële lied van het WK voetbal (in Argentinë dus), althans dat dacht ik toch. Ik herinner me dat we thuis dit singletje hadden en onlangs vond ik het terug in de kringwinkel. In de maand waarin het WK van dit jaar beslist werd, kon ik het niet laten om dit ertussen te smokkelen. Wat opzoekwerk naar de uitvoerders leerde me echter dat dit een Nederlandse gelegenheidsgroep was die gevraagd was een tune te maken voor de uitzendingen rond dat WK
  4. Tri martalod - Alan Stivell: dat ander groot sportevenement in juli, de Tour de France, was voor mij niet alleen de reden om voor het gelijknamige album van Kraftwerk te kiezen als retro review de voorbije maand, maar ik luisterde ook vaker naar Radio 1. Daarop hoorden we dit lied van Alan Stivell, een Bretoense folkzanger, waarvan ik niet wist dat ik dit nummer min of meer al kende, uit de volgende song in deze afspeellijst, waarin het (zwaar) gesampled wordt
  5. La tribu de Dana - Manau: en uit diezelfde uitzending waarin ik het origineel leerde kennen, leerde ik ook dat dit liedje gaat over een fictieve Bretoense stam. Het is trouwens een song die ik al sinds 1998 (het jaar waarin hij uitkwam), graag af en toe nog eens hoor, hij heeft echt iets heel onweerstaanbaars
  6. Sadeness (part 1) - Enigma: in 1990 was een hit met Gregoriaanse gezangen in een hit, dat gaan mijn kinderen nooit geloven als ik het hen vertel. Maar Enigma slaagde erin om Gregoriaans samen te laten smelten met moderne dansmuziek en veroverde er de wereld mee
  7. The box part 2 - Orbital: enkele jaren later zouden dance-acts hun verovering van de alternatieve muziekscene ook beginnen en zouden ze stilaan festivals als Pukkelpop bereiken. Orbital zag ik er nooit live maar dit liedje had ik wel op cd-single
  8. Little fluffy clouds - The Orb: één van die andere pioniers was The Orb. Deze song van hen dateert al uit 1991
  9. Television the drug of a nation - The Disposable Heroes Of Hiphoprisy: nog voor Michael Franti (vooral met Spearhead) grote sier maakte, had hij al een band die enig succes kende, onder meer met dit nummer dat vaak te zien en te horen was op MTV, ondanks de nochtans heel duidelijke kritiek op televisie. Hun verwijzing naar de newspeak die op tv gebruikt wordt, werd nog actueler tijdens de oorlog in Irak ("friendly fire" e.d.)
  10. Hey jealousy - Gin Blossoms: een leuk radiohitje uit de jaren negentig
  11. Pass the vibes - Definition Of Sound: en we gooien er meteen nog ééntje achterna
  12. Girls and boys - Blur: één van de meest zomerse songs van Blur, uit 1994
  13. Aretha, sing one for me - Cat Power: Cat Power is een heel bijzondere zangeres, die ik weliswaar niet vaak beluister, maar telkens ik dat doe, betovert ze meer eventjes. Op Jukebox brengt ze deze hulde aan Aretha Franklin
  14. Strange weather - Anna Calvi: Anna Calvi krijgt op dit nummer (op het album One breath) vocale bijstand van David Byrne
  15. America is waiting - Brian Eno and David Byrne: en diezelfde Byrne vinden we ook terug op één van de mijlpalen uit de muziekgescheidenis, My life in the bush of ghosts, dat Brian Eno samen met hem maakte
  16. 50 ft queenie - PJ Harvey: in 1993 brak PJ Harvey (nadat ze op haar vorige plaat ook al een hit staan had met Sheela-na-gig) pas helemaal door met de geflipte maar fantastische plaat Rid of me, waarop we haar leerde kennen als een katje dat je best niet zonder handschoenen probeert aan te pakken
  17. Tear your playhouse down (live) - Graham Parker And The Rumour: deze prachtige live-versie komt uit The parkerilla, een live-plaat uit 1978
  18. Spanish stroll - Mink DeVille: een jaar eerder had Mink DeVille deze hit gescoord
  19. The good and the bad - Ted Hawkins: ooit kocht ik op goed geluk deze plaat van de oude bluesman Ted Hawkins en ik heb me dat nog geen seconde beklaagd. Minstens jaarlijks leg ik de plaat nog eens op en bij mijn meest recente beluistering viel deze song me op. Ik dacht eerst dat hij ging over de eenzaamheid van oudere mensen, maar naarmate de tekst zich ontvouwt, blijkt het toch een liefdesverhaal te zijn (en één dat wellicht slecht zal aflopen)
  20. Stereo - Pavement: deze maand sluit ik af met de opener van Brighten the corners van Pavement
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

28 juli 2018

Vive La Void


Vive La Void is het soloproject van Sanae Yamada, toetsenist bij Moon Duo. De songs op het titelloze debuut zijn het resultaat van verschillende lagen synthesizers waarover je soms (zoals in Red rider) vocalen hoort die de onwereldse sfeer enkel versterken. Heel wat songs doen me denken aan de sfeer van Driving this road untill death sets you free van Zombie Zombie, ooit nog lied van de week.
Songs als Death money en Devil klinken dreigend, maar op een haast buitenaardse manier. Het afsluitende Atlantis laat het pulserende en omineuze vallen voor een lieflijk melodietje, met vooral hoge noten, dat de verwachtingen laat oplopen om ze pas met de chaos op het einde in te lossen (al moet ik bekennen dat dit niet was wat ik had verwacht gedurende de eerste vier minuten).
Dit album is een klein pareltje dat vermoedelijk voor velen tussen de plooien zal vallen maar wie deze ontdekking doet, zal ze koesteren.

Beluister hieronder alvast het volledige album, dat je hier kan kopen op haar Bandcamp-pagina:

27 juli 2018

Strange angels: in flight with Elmore James


Op deze compilatie (Strange angels: in flight with Elmore James) brengen diverse artiesten hun versie van songs van Elmore James. Deze "king of the slide guitar" werd honderd jaar geleden geboren in Mississippi als Elmore Brooks en stierf in 1963. Vooral zijn gitaarspel maakte hem nogal uniek. 
Onder de muzikanten die aan deze plaat meewerkten, herkennen we niet de minsten. Betty LaVette injecteert Person to person met een flinke scheut soul. Countrygrootheid Rodney Crowell neemt Shake your money maker onder handen en zijn stem verschuift de song een beetje van toon. Done somebody wrong krijgt een flinke scheut Tom Jones en eindigt ergens tussen blues en een pure crooner. Shelby Lynne weet samen met Allison Moorer de trage blues van Strange angels tot iets hartverscheurends te maken en Keb' Mo' neemt Look on yonder wall onder handen tot het een meezinger en -stamper wordt. Het meest ben ik nog onder de indruk van wat Chuck E. Weiss met Hawaiian boogie aanvangt.
Deze plaat is een goede introductie tot het werk van Elmore James maar laat genoeg kwaliteit horen om op zichzelf ook een feest voor het oor te zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

25 juli 2018

Retro review: Kraftwerk


Juli is een uitstekende maand om het eens te hebben over Tour de France soundtracks van Kraftwerk. Dit album is pas in 2003 uitgebracht ter gelegenheid van de 100e verjaardag van de wielerronde en werd in 2009 heruitgebracht (en toen Soundtracks meteen uit de titel). Het bevat een versie van de gelijknamige song, die al dateert uit 1983 en die ik me herinner als de begintune van het programma rond de ronde op tv of radio (BRT of NOS, ook dat weet ik niet meer precies, ik vermoed het eerste).
Op dit album herkennen we terug de fascinatie van deze Duitsers voor de wisselwerking tussen mens en machine, een thema dat vaak terugkomt in hun muziek. Ze gebruiken geluiden die geassocieerd worden met het wielrennen en bouwen er hun songs rond. Eerst worden songs rond de proloog en 3 etappes na elkaar ten gehore gebracht en daarna concentreren ze zich op diverse aspecten van het wielrennen (Chrono, Aéro Dynamik, La forme,...) om te eindigen met de song uit 1983.
Zoals op de meeste van hun platen is er een soort lichtheid over de songs die ondanks hun electronisch karakter ook vaak warm klinken en waarin je de liefde van de Duitsers voor hun onderwerp voelt.

Beluister hieronder het volledige album:

23 juli 2018

Lied van de week: week 30 - 2018

Blueberry jam - Bonnie 'Prince' Billy




Het is altijd leuk om, zoals dit keer op Twitter, te ontdekken dat Bonnie 'Prince' Billy (Will Oldham) een nieuwe single uit heeft en zulk nieuws stelt ook zelden teleur. Ook dit keer is het weer een heel leuke song geworden, die ik graag in deze reeks met jullie deel.

Je kan deze single hier kopen.

Lyrics:



[Verse 1]

When life is tough and very scary

My wife and I, we chomp a blueberry

When hardship comes, well we don't tarry

We rush to the fields and pick some blueberry

When future days are hot and hairy

When Christmas threatens to not be merry

When weighted down with more'n we can carry

We drop everything and eat a blueberry



[Verse 2]

When the liquor cabinet's out of sherry

And no-one can answer my eternal query

And I can't reach my dear aunt Teri

I know I can savor a juicy blueberry

When world leaders acts like Moe, Curly and Larry

And even the Buddhists get leery and wary

And there's too much falling to dodge and to parry

Why not relax and try a blueberry?



[Verse 3]

When the hatchet you threw in the hole won't stay buried (And the last bus left for Tucumcari)

And the world feels like a mortuary (Everything's just too temporary)

And everyone's creamer's gone non-dairy (The Devil's joined the seminary)

When the rivers flood at Harpers Ferry (And the voices are silent in Tipperary)

Wife asks "ready?" and you scream "very!"

Wouldn't waste no time (Let's be smooth like Fred Astaire, he)

I'll eat your blueberries and you eat mine

We'll be fine!

22 juli 2018

Lori McKenna


Massachusetts is een Amerikaanse staat waarvan de naam voor mij, toen ik nog erg jong was, de belofte inhield van iets heel bijzonders. Ik kon me niet voorstellen dat een staat met zo'n naam niet minder dan uitzonderlijk mooi zou zijn, niet minder dan helden zou voortbrengen, niet minder dan een paradijs zou blijken om heen te gaan. Zoals wel voor meer dingen in het leven geldt, brengen jaren van wijsheid of minstens ouder worden meer nuance en meer realiteitszin, al vind ik het nog steeds wel een mooie naam voor een plaats.
Uit die Amerikaanse staat komt Lori McKenna, een country folk singer-songwriter die deze mooie omschrijving alle eer aandoet. Dat doet ze althans op haar tiende album, The tree, net uit en de enige plaat uit haar oeuvre (dat ze al opbouwt sinds 2000) die ik al ooit beluisterde. Trouwens, een leuk weetje tussendoor en ietwat toevallig: haar zevende plaat heette Massachusetts.
Wat je je ook voorstelt bij country folk, ik durf erom te wedden dat dat precies is wat te horen is op deze plaat. Dat lijkt misschien wel alsof dit dus een verzameling clichés geworden is, maar ik bedoelde het in de beste mogelijke zin, want voor mij is het alvast het beste van country en van Amerikaanse folk dat samenkomt in de elf songs, samen goed voor iets meer dan een half uur. Zonder veel vuurwerk en zonder heksentoeren uit te halen, slaagt de Amerikaanse erin de zalvende invloed die het genre op zijn best heeft, naar boven te brengen, alsook het aanstekelijke ervan. Je kan immers de edele kunst van het vingerknippen perfect oefenen op Young and angry again en je ziel laven aan You won't even know I'm gone. Het is verdomd moeilijk je voeten stil te houden op Happy people of onberoerd te blijven bij You can't break a woman. De hele plaat lang weet Lori McKenna te bewijzen dat ze verdient dat ook die andere negen platen eens een luisterbeurt krijgen.

Beluister hieronder het volledige album:

21 juli 2018

Balún


Hebt u dat ook, dat het in de zomer allemaal wat minder ingewikkeld mag zijn? Ik merk dat ik in de zomer niet vaak snak naar doorwrochte songstructuren of "moeilijke" platen maar graag muziek heb op de achtergrond die makkelijk in het oor ligt. Ook luister ik in die periode van het jaar sowieso wat vaker naar oude(re) platen en/of me vertrouwde platen, die wat minder luisterinspanning vragen.
Als het bovendien ook nog zomers en zelfs wat exotisch mag klinken, ben je bij Balún, een band uit Puerto Rico, aan het goeie adres. Op Prisma tropical brengen ze leuke popliedjes, gedrenkt in electronica, soms behoorlijk dansbaar en doorgaans heel vlot beluisterbaar. Het zestal (dat oorspronkelijk een kwartet was) heeft zijn uitvalsbasis tegenwoordig in Brooklyn maar kan de exotische muzikale invloeden niet onder stoelen of banken steken. En dat levert fijne muziek op.
La nueva ciudad bijvoorbeeld wordt gekenmerkt door zachte electronische toetsen, een lieflijke stem en hemelse achtergrondzang. En Entretala steekt meer dan één teen in de eighties synthpop. Naarmate Ultravioleta vordert, struikelen de noten haast over elkaar en El espanto evolueert gaandeweg zelfs naar een drum 'n bass-song. Pulsos (met Antibalas Horns als gastmuzikanten) had zo op de soundtrack van Miami vice gekund en Reflejo is een instrumentaal nummer dat als enige wat meer inspanning vraagt omdat het wat aanschurkt tegen post-rock.
Prisma tropical is zo'n plaat geworden die één zomer lang meegaat en daarna nog eens toevallig uit de kast gehaald wordt maar het zou toch jammer zijn mocht u de kans laten liggen uw zomer op te laten fleuren door deze Puerto Ricanen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

20 juli 2018

Lied van de week: week 29 - 2018

Frozen - Wu-Tang Clan
 

Tijd voor nog eens een hele goeie hiphopsong van de grootmeesters in het genre, The Wu-Tang Clan. Dit is gewoonweg 4 zalige minuten lang genieten van het genie van de Clan.

Je vindt deze song op het album The saga continues, dat ze vorig jaar uitbrachten.

Lyrics:

[*sound of bomb dropping*]

[Method Man:]
Music is life I ain't in to fashion or ice
I ain't into chain snatchin', ain't into smackin' a wife
Fan supportin' don't never ask him the price
If you new you can't afford it, you better askin' advice
Stick to the point if I ever had me a knife
Y'all gas better hope I don't ever have me a light
Meth, not the type for doin' the pipe
But the type when you feel it you know I'm doing it right
You know I spit it but hate to love to admit it
They criticizing the lyrics, guess everybody's a critic, look
I push the limit while rappers is pushing gimmicks
I use it to push my pen and then add it to the premise hook
Yah, still talk about it and I still live it
Underground without a shovel and still diggin'
It's always been about the struggle, y'all just didn't get it
My hood trouble, if y'al don't live here then don't visit

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

And do you know the penalty for that?
What penalty?
The penalty is death and there is no alternative

[Killah Priest:]
Color me bad
Face emerge, blood in the bath
Switchblade, quick raid, drugs on the glass
Ugly villains, hunchback, gun for the killin'
Suitcase, FBI plant a bug on the millions
Shoot-outs, hang glides on the train ride
Mafia's assassins, cocaine's inside
Fat man with the pinky ring laughin'
Movin' the static through traffic
The hoss, boss called The Dragon
His head's bald, enemies are mauled
His hands are claws, cigar's lit, targets are hit
His broad is fit with the largest tits
Through the fog, they sit
Helicopters over Nicaragua
Scuba divers dig for lobster
The zoo are tigers, pits, and jaguars
The bets, NASCAR
Threats, Nasaw
Fools wear wires, shooters was hired

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

[Chris Rivers:]
Like a Shaolin astoundin', pound grounds like mountains
Bouncin', be the largest nigga, pounds and ounces
Well-rounded like cursive, my verses birth inertia
Converge and surge, hurt and burn ya
Philosophical, spit prodigal, son quantical
Known to bust a clip and swift kick right at your opticals
In a hot [?] I split particles, follicles rift
Punches hit with nautical drifts, spark up the spliff
Chris Samurai, mesmerized, strikes cleaner than sanitize
You fantasize, real, couldn't show it more if I pantomime
Bronx symphony, stomp lyrically, chomp bitch MCs
Earn mine, wouldn't even give you niggas my sympathies
Feelin' me? Said you feelin' me, you niggas feelin' heat
Brave hearted, you leave departed like Hawk's enemies
Marvel, marvelous, my art is bliss
If you ain't the nicest, you a target, bitch
Chris

[Mathematics:]
We the first niggas that did that
I don't give a fuck what nobody say
[Method Man:]
Alright bring it back a little bit

[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger
[Raekwon:]
Most of us poppin' pain, sellin' drugs in the rain
[Ghostface Killah:]
I don't sweat money, neck chills in the frost
[Raekwon:]
Make money, maintain and build me a train
[Ghostface Killah:]
Rollin' Buddha, ice cooler, Grey Goose, and a big Ruger

Are you kidding? I don't necce? It's brutal, you deserve to be punished
Well, I'd like to see you try that
You think this is going to work out?
It isn't going to be quite so easy
He who kills will be killed
Those who kill will have to be killed
Wh-what now?

19 juli 2018

Ray Davies


Sommige gerenommeerde artiesten die al heel lang bezig zijn (soms zelfs al van in de sixties) blijven in de relatieve schaduw van het succes maar platen maken zonder dat daar al te veel ophef over bestaat. Artiesten zoals Joe Henry, Luka Bloom, Brian Wilson, Emmylou Harris en vele anderen smaakten reeds lang geleden het succes en de liefde voor muziek dreef hen tot het blijven maken van platen, zelfs als die niet of amper opgepikt worden door de radiozenders, de hippe online muziekmagazines en tijdschriften als Humo die ooit een kompas voor goede muziek waren voor jongeren. Ook voormalig Kinks-frontman Ray Davies blijft maar goeie (!) albums uitbrengen terwijl daar amper nog iemand van wakker lijkt te liggen. De afwezige luisteraar heeft echter ongelijk.
Vorig jaar bracht hij Americana uit, een verzameling songs waarin hij zich waagde aan Amerikaanse muziektradities en nu is een vervolg: Our country (Americana act 2). Het stramien is hetzelfde, het resultaat is wederom van een argeloze schoonheid die gewoon je oor komt inwaaien. Uiteraard put hij daartoe vooral uit folk en americana maar af en toe hoor je invloeden uit eerder "zwarte" genres als soul en rhythm 'n blues (luister maar eens goed naar Back in the day, al is rock 'n roll hier ook prominent aanwezig natuurlijk, of A street called hope met dat jazzy pianoloopje of The empty room). Sommige songs klinken tijdloos (Louisiana sky met zijn subtiele doo-woptoetsen bijvoorbeeld), maar bovenal klinken de nummers allesbehalve opdringerig. Bijwijlen strandt het zingen in parlando (The invaders of Louisiana sky). March of the zombies klinkt vet door de blazers, bijna een sappige T-bone steak. The big weird weet New Orleans en zijn muzikale tradities mooi in noten te vatten. Na Epilogue volgt nog het scheurende Muswell kills.
Voor Americana kon Davies beroep doen op The Jayhawks als backing band en dat is voor dit vervolg niet anders. De songs vertellen nu eerder het verhaal van hoe het is voor Davies om in de VS te verblijven (dat doet hij immers omwille van zijn muziek al een hele tijd af en toe). Het album bevat ook herwerkingen van oudere songs (Oklahoma U.S.A. uit Muswell hillbillies en The real world uit zijn solo-plaat The working man's café).

Net iets meer dan een uur lang weet Ray Davies de pareltjes uit zijn mouw te schudden alsof hij improviseert en jamt onder vrienden, alsof hij de songs maar hoeft te plukken uit een malse, met bloemen overdadig gevulde wei en alsof je als luisteraard eerder het gesprek naast je toevallig meepikt eerder dan zelf aangesproken te worden. Die achteloosheid is nog het meest opvallende aan deze plaat en maakt ze tot een (helaas door velen) onopgemerkt meesterstukje.

Beluister hieronder het volledige album:

The Milk Carton Kids


Het folkduo The Milk Carton Kids wist met eerdere albums niet alleen harten van fans te veroveren, maar zelfs prestigieuze prijzen (zoals Grammy-nominaties voor The ash and clay) en hun vijfde album (het vierde onder deze groepsnaam, hun eerste plaat brachten ze nog uit onder hun eigen namen) All the things that I did and all the things that I didn't do is een mooie toevoeging aan hun oeuvre.
Kenneth Pattengale en Joey Ryan komen uit Californië en de lazy mood die nogal eens geassocieerd wordt met deze staat hoor je onder meer in Younger years, een mengeling van laidback country en Neil Young. Nog meer moois vinden we bij songs als Mourning in America (tristesse klinkt zelden zo hartverscheurend mooi), You break my heart (idem maar tot de 2e macht), One more for the road (grossieren in melancholie) en A sea of roses, misschien nog wel de beste song op deze hele plaat. 
The Milk Carton Kids doen niks wereldschokkends, verkennen geen nieuwe muzikale paden, veroorzaken geen muzikale revolutie maar wat ze wel doen, is binnen het genre waarin ze uitblinken, een heel heel mooie plaat afleveren die vertroosting en balsem voor de ziel brengt. Daarbij moet ik altijd denken aan de titel van het tv-programma (en bijhorende boek) van Wim Kayzer: Van de schoonheid en de troost...

Beluister hieronder het volledige album:

18 juli 2018

Wiz Khalifa


Vijfentwintig songs, anderhalf uur lang: de vraag die ik me daarbij vooraf stelde, is of Wiz Khalifa, de grote favoriet van mijn zoon, zich niet vertilt aan zoveel ambitie. Hij mag dan wel de hulp ingeroepen hebben van grote namen zoals Snoop Dogg, Gucci Mane en zelfs Bone Thugs-N-Harmony, maar op het einde van de rit moet je het wel zelf waarmaken natuurlijk...
Eest het goed nieuws: er staan alvast enkele fijne songs op deze plaat. Blue hunnids drijft op een goeie beat en de medewerking van Jimmy Wopo en Hardo zorgt ook voor vocale afwisseling. Ook Snoop Doggs bijdrage aan Penthouse tilt het nummer naar een hoger niveau. En de samenwerking met Gucci Mane op Real rich brengt blijkbaar ook het beste in Wiz naar boven. Bootsy bellows kan bogen op een heerlijk baslijntje en King kan met gemak lijstjes halen met de betere hiphopnummers van dit jaar. 
Helaas blijkt onze vrees bewaarheid: de 25 songs bevatten te weinig variatie en er zit niet echt één uitschieter in, één single met de impact van zeg maar een Black and yellow. Ik vrees zelfs dat deze plaat ook voor een jonge fan als mijn zoon te weinig overtuigend is opdat hij zich niet in de toekomst naar andere, meer opwindende rappers zou wenden.

Beluister hieronder het volledige album:

17 juli 2018

Death Grips


Hou je klaar om in verwarring gebracht te worden... Op Year of the snitch laat Death Grips alle duivels los en het resultaat is een wilde rit op de rollercoaster van hiphop en harde gitaren en beats. Hierin doen ze me een beetje denken aan Boys Noize
Soms echter is de sfeer van een song iets minder te vatten in één zin of één vergelijking: Linda's in custody is een vreemd allegaartje met die sample en met de ritmewisselingen in het nummer. Soms is het complete chaos zoals in Shitshow en waan je je even in het universum van Atari Teenage Riot.
Het mag duidelijk zijn, dit album is geen spek voor de bek van softies. Je oren zijn best al enigszins gewend aan chaotische geluiden en je moet je durven laten meevoeren op de stroom van Death Grips, zelfs als die vervaarlijke draaikolken bevat. Maar dan is de beloning best wel een interessante plaat.
Beluister hieronder het volledige album:

16 juli 2018

Cactusfestival, dag 3


Ook op dag 3 van Cactusfestival was het nog steeds erg warm, maar gelukkig wel minder druk. Opnieuw noopten vermoeidheid, pijn aan mijn voet en de uitputtende hitte me tot een beperkte selectie en zo miste ik Mogwai en Nils Frahm (waarvan mijn lief me bezweert dat ze beiden erg goed waren).


De namiddag vatte ik aldus aan met Strand Of Oaks. Die band zag ik voor de vierde keer en de vorige twee keren (Pukkelpop en Leffinge) kreeg ik telkens een stevige knuffel van frontman Timothy Showalter (bij hun eerste optreden dat ik zag, in Trix, gebeurde dat niet). Dat wekte (zowel bij mijn lief als bij mij) verwachtingen, temeer daar we naar gewoonte plaatsnamen zo dicht mogelijk bij het podium. De zanger liet zich dit keer voor zijn optreden bijstaan door drie Nederlandse muzikanten voor wie hij zijn bewondering niet onder stoelen of banken stak. En het dient gezegd: het optreden was ook dit keer weer heel goed. Al vroeg in de set zaten Goshen '97 en het middels een kartonnen bordje aangevraagde Shut in. Verdere hoogtepunten waren On the hill en Radio kids. Afgesloten werd er (uiteraard) met een lange, doorleefde ode aan Jason Molina, JM. En net als bij de vorige optredens die ik van deze band zag, was Timothy Showalter oprecht blij te mogen spelen voor ons, oprecht dankbaar voor het succes bij het publiek en straalde hij zoveel liefde uit dat je hem, op zijn tattoos na, zou gaan verwarren met een Troetelbeertje.


Hoewel ook Slowdive echt wel blij leek te zijn voor ons op te treden, is er bij deze shoegazeband allerminst sprake van een hoog knuffelgehalte. De zangeres ziet er een beetje uit als een moeder aan de schoolpoort van een Steinerschool en de gitarist zag er met zijn baard en pet uit alsof hij rechtstreeks van de band in de autofabriek kwam. Maar looks zijn niet het belangrijkste natuurlijk, dat is de muziek en die zit bij Slowdive uiteraard goed. Zo hoorden we fantastische versies van Slomo (waarmee de set opende) en Sugar for the pill, allebei van het vorig jaar uitgebrachte titelloze reünie-album. Ook Souvlaki space station was om vingers en duimen bij af te likken. Al ben ik niet zo vertrouwd met hun songs, dit was een uitstekend optreden van een band die naar ik hoorde en las al een uitstekende live-reputatie heeft en er sinds zondag een fan bij heeft.

15 juli 2018

Cactusfestival, dag 2



Zonnig en warm, het lijkt het perfecte weer voor aan aanstekelijke, zomerse act als tUnE-yArDs, wier platen Nikki nack uit 2014 en I can feel you creep into my private life van begin dit jaar al aan bod kwamen op deze blog. Toegegeven, die laatste plaat klinkt wat minder vrolijk, maar toch verwachtte ik een feestje zoals ik dat (had ik ooit in de mogelijkheid verkeerd) van Talking Heads live wel had willen meemaken. Jammer genoeg bleek tUnE-yArDs live vooral de privé speeltuin van Merrill Garbus waarin ze alle snufjes van haar instrumenten en haar loop machine uitprobeerde en het resultaat was één langgerekte song, zo leek het wel. Het wat gekke en speelse aspect van haar muziek kreeg daardoor zodanig de bovenhand dat ik algauw het gevoel kreeg dat een producer zoals bij de opnames van een album, beter ware geweest. Die kon dan de band in het gareel houden en zeggen wanneer een song gedaan is en het tijd is voor een andere.


Intergalactic Lovers moesten opboksen tegen diezelfde hitte én de kleine finale van het WK, die elders op het festivalterrein op groot scherm getoond werd en waar de Belgen zich naar brons zouden shotten. Toch wisten Lara Chedraoui en haar vier kompanen genoeg volk op de been te brengen met hun aanstekelijke popmelodieën. Ook de grappig en pure, spontane uitstraling van de frontvrouw wist te charmeren. Lara houdt écht, zo geloven we, van iedereen (behalve dan de Fransen die de Rode Duivels van een WK-finale hielden). De uitschieters waren zoals verwacht No regrets, een vrolijk Shewolf en het al even aanstekelijke Islands waarin het overvloeide en natuurlijk Delay. De andere songs laten vooral een vakmanschap horen waarin je dezelfde kwaliteiten van de liedjes telkens herkent en die maken dat je wel meteen weet dat dit Intergalactic Lovers-nummers zijn.
Daarna eisten de zon, de vermoeidheid en pijnlijke voeten hun tol en moest ik noodgedwongen vroeger dan voorzien naar huis (en miste ik dus Charlotte Gainsbourg en Arsenal, die ik nochtans beiden op voorhand aangestipt had).

14 juli 2018

Cowboy Junkies


Mocht u nog niet op de hoogte zijn van hoe goed Cowboy Junkies wel zijn, raad ik The trinity session aan, met daarop de prachtigste uitvoering van Sweet Jane (Velvet Underground) die je hier op aarde kan horen. Aan het begin van dit decennium brachten ze bovendien The nomad series uit, 4 albums (tussen 2010 en 2012) waarop ze hun talenten botvieren op songs van bijvoorbeeld Vic Chesnutt (West of Rome).
Ik vertel dit alles natuurlijk niet zonder reden. Integendeel, van eenzelfde hoge kwaliteit is ook hun nieuwste plaat, All that reckoning, een drie kwartier durende verzameling van 11 gloednieuwe songs waarin de stem van zangeres Margo Timmins zo prachtig klinkt op het bedje van gloedvolle arrangementen van de andere drie leden. Dat hoor je al in de titelsong, verdeel over een Pt. 1 en Pt. 2. Dat tweede deel klinkt een pak krachtiger, geschraagd door gitaren die zich eens helemaal mogen laten gaan, althans dat denken ze zelf, want ik hoor toch nog een leiband die hen strak aanlijnt en hun bewegingsruimte, hoewel groter, toch nog inperkt. Ook Missing children opent een speeltuin voor de instrumenten (zo hoor ik ook een rondhuppelende viool). En welke superlatieven moeten we uit de kast halen voor Sing me a song, een uitnodiging die wel heel moeilijk af te slaan is. 
De Canadezen bewijzen hiermee dat ze niet enkel in rustige nummers hun topniveau keer op keer weten te halen, al zijn die songs natuurlijk ook hier weer rijkelijk aanwezig en stellen ze allerminst teleur. Als je The things we do to each other op je laat inwerken, voel je hoe pijnlijk we soms met elkaar omgaan. Nose before ear balanceert op een koord van subtiele muzikale details zonder het geheel (de goeie song) uit het oog te verliezen. En When we arrive haalt het beste uit het songwriterschap van de Canadezen naar boven.
Cowboy Junkies mogen dan zo een band zijn die velen allang weer vergeten als ze hen een tijdje niet horen, ondanks een stroom aan goeie platen die ze maar blijven uitbrengen. Nochtans is een plaat van hen kopen een minder risicovolle bedoening dan een soufflé bakken: de kans op inzakken is immers zo goed als nihil.

Beluister hieronder het volledige album:

Cactusfestival, dag 1


Op de eerste avond van het Cactusfestival hadden mijn lief en ik twee optredens aangestipt. Eerst zouden we onze oude helden van Buffalo Tom zien, die begin dit jaar nog een mooi nieuw album uitbrachten (waarover je hier kan lezen), daarna volgde Lamb, ook al een band die een hele tijd meegaat en garant staat voor enkele van de mooiste songs uit de soundtrack van ons leven.



Buffalo Tom opende meteen krachtig met Summer en Tree house. Doorheen hun set speelden ze af en toe nummers uit de meest recente plaat, Quiet and peace, en het dient gezegd: hun set was slim opgebouwd met de grootste hits én de beste songs uit de nieuwe plaat vooral in de tweede helft ervan, maar ook af en toe al een teasertje zoals I'm allowed voor het beste dat nog moest komen in de eerste sethelft. Het publiek vooraan aan het podium bestond overigens merendeels uit mensen van onze generatie, die dus de hoogdagen van het Bostonse drietal hadden meegemaakt. 
Helemaal openbloeien deed het concert met nieuwere song Roman cars en klassiekers als Sodajerk, Taillights fade, Velvet roof en afsluiter Mineral. Het publiek zong mee uit volle borst, de band toonde zich van zijn vlotste en meest humoristische kant (de kinderen van de bandleden die in het publiek of de frontstage stonden, werden voorgesteld) en de sfeer zat bijzonder goed voor een festivaloptreden zoals festivaloptredens horen te zijn.



Ook de set van Lamb stelde niet teleur. Uiteraard herkenden we Gabriel, What sound en het prachtige Gorecki, nog steeds een dijk van een song. Sorry, mijn lief, dat ik "I found the one / I've waited for" zo hard (en mogelijks vals) meebrulde in je oor...
De tegenstelling tussen de angelieke en rustige stem van Lou Rhodes en de beats (soms zelfs pure drum 'n bass) van haar broer Andy Barlow werkt bijzonder goed: beide extremen vinden elkaar en dat maakt hun optreden niet alleen heel dansbaar maar ook één dat recht naar je hart gaat. 

Verder herkende ik ook As satellites go by uit hun meest recente album, Backspace unwind, toch al uit 2014. Ze speelden ook alvast één nummer uit de nieuwe plaat die ze nog volop aan het opnemen zijn.
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.