Naar aanleiding van de recente incidenten omtrent de mensenrechtensituatie in China en de Olympische zomerspelen die in Peking zullen plaatsvinden, raakten reeds meerdere kandidaturen bekend voor de organisatie van de Spelen in 2016.
Vreemd genoeg zijn het vaak niet de regeringen, maar eerder oppositiegroeperingen in landen als Birma, Soedan, Kazachstan, Kenia en Somalië, die de kandidatuur voor hun land voordragen.
Een woordvoerder van de Birmaanse oppositie stelt : "De huidige internationale respons die de Spelen in Peking teweegbrengt, kan ook in ons land een positieve invloed hebben op de mensenrechten. Waar alle andere eerdere middelen faalden, kunnen we enkel nog hoopvol uitkijken naar de toewijzing van de Olympische Spelen aan ons land." Woordvoerders van de kandiderende organisatiecomités blijken niet blind voor de financiële moeilijkheden die een toewijzing zouden kunnen teweegbrengen, maar hopen dat partnerships met private sponsoren en met westerse Ministeries van Ontwikkelingssamenwerking genoeg "witte olifanten" zal opleveren om de accomodaties toereikend te laten zijn voor het vierjaarlijkse sportevenement. "Natuurlijk zal geen Somaliër daarna kunnen zwemmen in het 50-meterbad en ook de aanleg van een parcours voor het wildwater kanoën zal weinig nut hebben, maar dat is natuurlijk ook niet onze hoofdzorg," aldus een Somalische kandidaat-organisator.
Ook Vlaanderen stelt zich opnieuw kandidaat. NVA-voorzitter Bart De Wever hoopt dat de internationale gemeenschap, die nu enkel tussenkomt om het beleid (dat "toch enkel dient om Vlamingen in Vlaanderen te beschermen tegen imperialisten van over de (taal)grens, zoals met onze wooncode") van de Vlaamse overheid te bekritiseren, eindelijk oog zal krijgen voor de talloze kaakslagen die de fiere Vlaamse Leeuw werden en worden toegebracht.
Als tegenzet hebben ook de franstaligen in de Brusselse rand de faciliteitengemeente al voorgedragen als locatie voor de fel begeerde zomerspelen. "Zoland het minderhedenverdrag niet geratificeerd wordt door de Vlaamse regering en de democratisch verkozen burgemeesters niet benoemdworden -en dat zou weleens tot in 2016 kunnen duren...-, willen wij alle middelen benutten om onze benarde positie te verbeteren en internationaal onder de aandacht te brengen". Ietwat verrassend lijkt de gezamenlijke kandidatuur van Linkebeek, Kraainem en Wezembeek-Oppem toch over de beste troeven te beschikken. "De nabijheid van een internationale luchthaven en het Koning Boudewijnstadion, de grote financiële mogelijkheden van de gemeenten en hun inwoners en de grondige kennis van een wereldtaal als het Frans bij het merendeel van de bevolking zijn onze voornaamste troeven," zo verklaart een lid van het organisatiecomité Linkebeek-Kraainem-Wezembeek-Oppem 2016.
De dikke turf die Yesterday (originele Noorse titel : Beatles ; ik vraag me af waarom ze de titel in het Nederlands veranderd hebben...) van Lars Saabye Christensen is, leest lekker vlot weg. Aan de hand van de chronologie van de Beatles-releases krijgen we een coming-of-age van vier Noorse jongeren op het einde van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De revolutionaire sfeer in America en Europa, het protest tegen de oorlog in Vietnam en later tegen toetreding tot de EEG maar ook de kleine drama's die zich in het leven van adolescenten afspelen krijgen we allemaal te lezen tegen de prachtige achtergrond van een mij weliswaar totaal onbekend Oslo...
In méér dan 600 bladzijden schetst de auteur een beeld van deze adolescenten dat tegelijk zeer herkenbaar en toch ook een beetje exotisch (noordelijk exotisch, zullen we het maar noemen) is. Dit is een boek dat je niet makkelijk weglegt. Bovendien spreekt uit dit boek zoveel liefde voor muziek, dat ik regelmatig de neiging voelde muziek van The Doors, The Beatles, Leonard Cohen,... te draaien.
In De regen voor hij valt krijgen we ook al een mooie geschiedenisles. Het hoofdpersonage krijgt bandjes in haar bezit waarin haar tante een familiegeschiedenis van 3 generaties vertelt aan een uit het oog verloren nichtje, waarnaar het hoofdpersonage op zoek moet gaan na het overlijden van de tante. Haarfijn legt Jonathan Coe de mechanismen bloot die gezinspatronen intergenerationeel zo vaak tot herhaling brengen. Bovendien bewijst hij (opnieuw!) dat hij heel mooi kan schrijven...
In het toneelstuk Mefisto for ever brengt Tom Lanoye een dusdanig geactualiseerde versie van het Mephisto-verhaal (van Klaus Mann) -al speelt het in de tweede wereldoorlog- dat je zijn onmiskenbare uithalen naar extreem-rechts in Vlaanderen moeiteloos tussen de regels leest. Toch is hij erin geslaagd om dit toneelstuk uit te laten stijgen boven een pamflettaire aanval op extremisten en op collaboratie.
Geïnspireerd door de reeks "het woord van woensdag" op de blog van Bart Vandamme, heb ik besloten op deze donderdag de reeks een stapje verder te zetten : het griezelwoord van donderdag
Toen ik halfweg de jaren negentig voor het eerst in cybercafés internet, mail en chat gebruikte, nam ik een gratis mailaccount bij het intussen door Yahoo overgenomen en afgeschafte Rocketmail.
Het vervoer van post door middel van kleine raketten was ooit realiteit, zij het met wisselend succes. Nooit werd het echt een betrouwbare manier voor postbezorging, o.m. omwille van de kosten en de talloze problemen.
In het BBC-programma Coast werd het "rocket mail" experiment van de Duitser Gerhard Zucker overgedaan, met méér succes dan bij de originele poging overigens. Op 31 juli 1934 probeerde Zucker post te versturen van het Schotse eiland Scarp naar het vasteland van Harris, een halve mijl verder. Omdat hij geen toestemming had gekregen om zijn brandstof uit Duitsland te importeren, moest hij het doen met een soort buskruit voor vuurwerk, en bij de lancering ontplofte de raket en raakte de brieven verspreid over een deel van de kust van Scarp. De postbode verzamelde en zou ze uiteindelijk op de conventionele manier laten bezorgen. Zucker had er de postautoriteiten van kunnen overtuigen om speciale herdenkingszegels uit te geven, omdat postzegelverzamelaars daar ongetwijfeld veel voor zouden willen betalen, zeker wanneer die postzegel ook nog echt met een raket had meegevlogen. Toegegeven, dat deel van zijn plan werkte wel !
Eens terug in Duitsland zou Zucker overigens opgepakt worden en werd hij ervan beschuldigd militaire technologie uit het Derde Rijk gesmokkeld te hebben. De rakettechnologie zou immers later nog gebruikt worden bij de ontwikkeling van de V1 en V2 bommen...
Ik ben overigens een enorme fan van het programma Coast, dat soms meerdere keren per week herhaald wordt op BBC2 (de derde reeks vaak op donderdagavond, en fragmenten uit eerdere reeksen verspreid over de namiddagen, gedurende 5 tot 10 minuten). Het opzet van dit programma is eenvoudig : aangezien Groot-Brittanië een eiland is, wordt het omringd door een enorme kustlijn. Een team bestaande uit een geschiedkundige, een archeolooge, een zoöloge, een antropologe en een geoloog trekt langsheen de kust en vertelt verhalen die ermee verbonden zijn. Aan de hand van deze reis langs de kusten kom je vanalles te weten over de geschiedenis, de natuur en de cultuur van Groot-Brittanië. Ik ben er absoluut verslingerd aan geraakt, en nog nooit eerder verlangde ik zo naar een trip naar die kusten (overigens hoopte ik veel herinneringen te kunnen ophalen a.d.h.v. de aflevering waarin men de kusten van Cornwall, waar we 3 jaar geleden kampeerden, verkende, maar dat bleek tegen te vallen, omdat men nét voor die plaatsen had gekozen die wij niet bezocht hadden...)
De voorbije weken zag ik de volgens velen beste twee films die momenteel in de bioscoop te zien zijn (en die trouwens beide bij de Oscars volop in de prijzen vielen).
In No country for old men van de gebroeders Coen vindt Llewelyn Moss (gespeeld door Josh Brolin) de slachtoffers van een moordpartij en een tas vol geld. Hoewel hij al snel begrijpt dat hem dat in de problemen zal brengen, gaat hij er met het geld vandoor om een nieuw bestaan voor zijn vriendin en zichzelf op te bouwen. Hij wordt echter nagezeten door allerlei onguur personeel, waaronder vooral de psychopatische Anton Chigurh (prachtig neergezet door Javier Bardem). Tommy Lee Jones speelt een oudere sheriff die de feiten enigzins moedeloos achternaholt. Diens aanwezigheid in de film én de setting in Texas herinneren mij meer dan eens aan The three burials of Melquiades Estrada.
De methodes van Anton Chigurh (o.a. met lucht die onder hoge druk geperst wordt) zijn overgetelijk, de dreiging die van sommige scènes uitgaat, de weidse landschappen,... Ondanks puik acteerwerk, verbluffend mooie beelden en goed opgebouwde spanning, werden voor mij de (weliswaar zeer hoge) verwachtingen toch niet helemaal ingelost. Op dit moment beschouw ik nog steeds Fargo als de beste film die de Coen broers al maakten. Misschien is het wel nodig om deze film ook meerdere keren te zien vooraleer ik er de volle glorie in herken, maar voorlopig dus nog even niet...
Een film die de verwachtingen wel inloste, is There will be blood. In deze zeer lange (158 minuten !) prent acteert overigens niet alleen Daniel Day-Lewis de sterren van de hemel, maar ook personages als de kleine H.W. en vooral de fanatieke predikant Eli Sunday worden neergezet op sublieme en werkelijk onvergetelijke wijze.
Daniel Plainview wordt rijk in de olie-business op het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Hij blijkt zeer ambitieus en zeer gedreven en toont zich ook vaak van zijn vindingrijkste en meest gewiekste kant. Soms gaat dat echter ten koste van anderen, niet in het minst van zijn "zoontje" H.W. en zijn "broer" Henry. Hij levert ook een onderhuids voortdurend voelbare en haast epische strijd met de sluwe en al haast even gewiekste predikant Eli Sunday, die hem maar al te graag voor zijn fanatiek-religieuze kar wil spannen.
Voor mij is echter niet hebzucht de grootste drijfveer van Daniel, of althans niet de belangrijkste reden waarom hij over (letterlijke en figuurlijke) lijken gaat. Zijn vastgeroest wantrouwen en zijn misprijzen voor anderen, noem het zelfs misantropie, zijn minstens even belangrijk, en worden even voelbaar door Daniel Day-Lewis vertolkt.
Ze zullen van ver moeten komen om deze film nog te verslaan in mijn eindejaarslijstje voor 2008, zoveel is wel zeker...
Met heel veel fascinatie keek ik vroeger wel eens naar De wereld van Boudewijn Büch en het boek Eenzaam, zijn tweede Eilanden-boek, heb ik met veel plezier gelezen en wakkerde toen mijn leeshonger heel sterk aan.
Wat me vooral greep in het hele verhaal, is de grote eenzaamheid die het allemaal uitstraalt. Voor mij zit er heel veel herkenbaars in deze documentaire : ik ken de drang om steeds verder op zoek te gaan dat bepaalde boek (of die bepaalde plaat), ik ken het verlangen om in een geliteratuurd leven te schuilen en jezelf meer glans te geven, ik ken de onmogelijkheid tot troost in eenzaamheid,...
Deze documentaire lijkt mij met heel veel liefde en mededogen voor Boudewijn Büch gemaakt, en ook wie niets heeft met deze schrijver, kan erin iets universeels ontdekken, vooral met betrekking tot eenzaamheid.
Reeds vele jaren werd hij genoemd als kanshebber voor de Nobelprijs literatuur, die hij nooit ontving. Zijn oeuvre is bijzonder uitgebreid en veelzijdig : proza, poëzie, theater en nog zo veel dingen meer (als schilder hoort hij thuis in de Cobra-beweging).
In het middelbaar las ik ooit Een zachte vernieling. Eind jaren tachtig was dat, en hij gold toen al als de beste schrijver die er in ons land was. Ik herinner me amper nog iets van dat boek, enkel de teleurstelling... Op dat moment immers verschilde het enorm van wat ik al gelezen had en ik was aan het boek begonnen met grote verwachtingen, die niet ingelost werden. Toegegeven, wellicht verwachtte ik toen gewoon andere dingen dan nu, en mogelijks zou ik het boek nu wel graag lezen.
Zowat anderhalf jaar geleden las ik Het jaar van de kreeft, en daar heb ik toen wél enorm van genoten. De beschrijving van het aantrekken en afstoten vond ik bijzonder raak.
Zijn alom bejubeld meesterwerk Het verdriet van België staat dan wel al lang in mijn boekenkast, maar ik ben er nog niet toe gekomen om het te lezen. Misschien is nu een goed moment...
Ik heb de voorbije weken weer enkele prachtige boeken gelezen...
Hé Nostradamus - Douglas Coupland
In dit geval ging het eigenlijk eerder om herlezen. Ik wist dat ik ooit aan dit boek begonnen was, maar dacht niet dat ik het uitgelezen had... Vreemd genoeg herkende ik wel voortdurend stukken ("ah ja, dit heb ik al gelezen"), maar kon ik me nooit herinneren hoe het dan verder ging, al bleek ook het einde al bekend voor mij... Vreemd !
Hé Nostradamus mag dan wel starten met een schietpartij in een middelbare school, hetgeen doorheen het boek een aanwezig thema blijft, maar Coupland is erin geslaagd om het verhaal veel meer mee te geven. Uiteindelijk schrijft hij vooral over de moeilijkheden van mensen om te communiceren en over hoe je verantwoordelijk blijft voor je eigen daden, wat ook de omstandigheden van je leven zijn. De schietpartij vormt daarin dan ook meer de achtergrond dan het hoofdmotief.
Brave new world - Aldous Huxley
Aldous Huxley schetst een toekomstige wereld waarin heel wat menselijk falen is weggewist door technologisch en biologisch-genetisch ingrijpen. In enkele reservaten is de "wilde" (de hedendaagse mens) nog te zien, maar de wereld heeft lang geleden gekozen voor orde, regelmaat en stabiliteit. In tijden waarin klonen en genetische modificatie geen science-fiction zijn, werpt de roman dan ook belangrijke morele vragen op, en blijft dit boek een must.
Encyclopedie van de sneeuw - Sarah Emily Miano
Sarah Emily Miano heeft in dit fictief encyclopedisch boek heel wat verhalen te vertellen, die allemaal min of meer verbonden zijn met de thema's sneeuw, ijs, koude,... Soms zijn het korte citaten uit andermans werk, soms zijn het kortverhalen (vaak over koude relaties tussen mensen). In zijn geheel vormt dit een bevreemdend en ook wat wisselvallig boek, waarin de langere passages mijn voorkeur wegdragen.
De fotografe gaat op zoek naar "het verhaal" en dat levert naar eigen zeggen een reeks foto's op over gemaakte keuzes, gemiste kansen en onomkeerbare momenten. Ze werkt in haar eigen studio, waarin ze minutieus de compositie maakt van haar foto's. Alle details worden tot in de puntjes verzorgd, en zijn erop gericht om "het verhaal" te vertellen. En deze dame heeft oog voor detail, wat o.m. blijkt uit de matching van achtergrond en personage.
De expo loopt van 15 maart tot 26 april en is telkens te zien van woensdag tot en met zaterdag tussen 14u en 18u, in galerie Jan Dhaese, Ajuinlei 15B in Gent. Je kan hier alvast de trailer bekijken...
Gisterenavond zond Canvas een VPRO-documentaire uit, Doel leeft. In deze (zwart-wit gefilmde) documentaire krijgen we fragmenten te zien uit het leven van het polderdorp en enkele (oudere) inwoners.
In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden, geeft het allemaal een troosteloze, hopeloze, doodse indruk, en voel je hoe deze mensen de kracht missen om te vechten tegen het onrecht dat hen aangedaan wordt. De wurggreep op het polderdorp treft mensen met hun angsten, verdriet, levens,...
Soms word ik zelf moedeloos van hoe dit allemaal kan gebeuren en er zo veel onverschilligheid is na al die jaren. Een eerder bezoek aan Doel trof mij ook al zo sterk. Gelukkig zijn er af en toe nog eens kleine reminders voor wat het Vlaamse "goed bestuur" gewone mensen aandoet...
Zondag overleed de Canadees Jeff Healey. De blinde gitarist en zanger overleed aan netvlieskanker (dat was trouwens de oorzaak van zijn blindheid). Met The Jeff Healey Band speelde hij in 1990 op Rock Torhout, waar ik hem aan het werk zag. Hij had net een radiohit te pakken met een schitterende cover van While my guitar gently weeps (een nummer van The Beatles). Opvallend was vooral dat Jeff Healey speelde met zijn gitaar plat op zijn schoot.
Jeff Healey werd 41 en hij had net een nieuw album af, dat in Europa in april verschijnt.
Wie zich in een beetje verdiept in de geschiedenis van de kalender (en geef toe : welke dag is daarvoor beter geschikt dan 29 februari?), stoot algauw op verrassende feiten over het ontstaan van de kalender(s).
In het jaar 46 voor Christus was het wel heel lang wachten op Oudejaarsavond. Om het administratieve en het landbouwkundige jaar opnieuw op elkaar af te stemmen, werd bij de invoering van de Juliaanse kalender een correctie uitgevoerd waardoor dat jaar 445 dagen telde. In andere jaren mochten we dan weer iets sneller Oudejaar vieren. Bij de invoering van de Gregoriaanse kalender in 1582 moest alweer een afwijking goedgemaakt worden en zo volgde op 4 oktober meteen 15 oktober... tenzij in gebieden waar de invoering van die nieuwe kalender op zich liet wachten. In Vlaanderen en Henegouwen werd dat jaar geen Kerstmis en geen Oudejaar gevierd. In december werd de Gregoriaanse kalender ingevoerd en volgde op 21 december meteen 1 januari 1583. In Groningen werd de nieuwe kalender al in 1583 ingevoerd, in de omliggende provincie daarentegen gebeurde dat pas in 1752. Stel je de datumverwarring maar eens voor tussen een Groninger en zijn broer uit Zevenhuizen ! In Engeland werd de Gregoriaanse kalender pas in 1752 ingevoerd en moesten al 12 dagen ingehaald worden. Rusland nam de kalender zelfs pas aan in 1912. Dat verklaart waarom de oktoberrevolutie in november verjaart... Griekenland was overigens het laatste Europees land in 1923 om de Gregoriaanse kalender in te voeren.
Alle correcties ten spijt blijft er altijd een foutenmarge die op (lange) termijn tot aanpassingen en uitzonderingen en correcties zal leiden, onder meer omdat de aarde vertraagt. Jawel, onze planeet draait steeds trager ten gevolge van de getijden en de aantrekkingskracht van de maan. Klimatologische omstandigheden remmen die vertraging wat af (een weinig belicht aspect van global warming).
Geniet dus nog maar van de laatste uren van deze dag, die écht wel heel bijzonder is !
Een klassieke epische film uit 1964 over de Romeinen op een zondagnamiddag op BBC, is voor mij een niet te missen kans om me nog eens volledig onder te dompelen in die periode die mij zo sterk herinnert aan mijn tijd in de humaniora (ik volgde Latijn-wiskunde).
Méér dan drie uur (188 minuten) worden we een blik gegund op de val van het Romeinse rijk, of eerder : op het begin van een evolutie die tot de uiteindelijke val zal leiden. Want, zo horen we van de verteller, de val van een rijk is niet één exact moment van instorting, maar is een proces van 300 jaar. We zien hoe hebzucht en machtshonger, intriges en kuiperijen in de "inner circle" van keizer Marcus Aurelius leiden tot innerlijke strijd in het grote Romeinse rijk. De opvolging van de stervende (en later in de film vergiftigde) Marcus Aurelius en de botsende visies op hoe je een rijk bestuurt en in stand houdt, vormen de rode draad doorheen deze film. Jammer genoeg krijgen we daarvoor (vooral in de eerste helft van de film) heel wat hoogdravende dialogen en monologues interieurs te slikken. Bovendien worden het Romeinse rijk en de gewoonten van de personages en hun visies wel heel erg bekeken door een hedendaagse (nu ja, de jaren '60 van de vorige eeuw) bril, en ik had meer dan eens twijfels bij de historische juistheid van de film.
Toch kan de film voldoende boeien om de drie uren uit te zitten. Opmerkelijk vond ik ook een scène waarin de Senaat debateert over hoe de verslagen Germaanse stam van Ballomar behandeld moet worden. Eén van de senatoren houdt een speech waarin je Roman maar hoeft te vervangen door American en het kon doorgaan voor een Bush-speech ! ("ze hebben het gemunt op de Roman way of life", "als we geen voorbeeld stellen en hen vernietigen, zullen ze dit beschouwen als zwakheid en ons herhaaldelijk blijven aanvallen",...) Dat is nogal onrustwekkend (én verhelderend) voor een film uit 1964...
De grote verdienste van deze film (en in de film van het hoofdpersonage Pete) is het opnieuw menselijk maken van ontmenselijkte, zogenaamd illegalen die vanuit Mexico de VS in trachten te raken op zoek naar een beter leven. Op een mooie, niet opdringerige wijze wordt de hypocrisie getoond (wanneer er toch een aantal Mexicanen kunnen ontkomen aan de grenspolitie, is het schamper commentaar : well, someone's gotta pick those strawberries) van een land dat economisch teert op o.m. diezelfde Mexicanen die het buiten wil houden én als goedkope, zwart (onder)betaalde werkkrachten nodig heeft voor zijn binnenlandse economie.
Tommy Lee Jones regisseerde ook deze film, en hij neemt rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen. Het tempo ligt niet te hoog, en de personages krijgen tijd om zich te ontwikkelen. Bovendien krijg je als toeschouwer prachtige beelden van een prachtig land te zien waarin deze personages zich bewegen.
Bovendien slaagt het verhaal erin zich toch niet te laten verleiden tot een al te rechtlijnig slechte vs goede dualiteit, want alle personages doen zowel goeie als afkeurengswaardige dingen, en niemand blijkt ongeschonden en puur. En zo is het ook in het echte leven...
Zowel in het ziekenhuis als thuis heb ik al veel tijd gehad om te lezen...
Een kort (en onvolledig) overzicht :
- Schermutseling - Tom Lanoye : een bundeling van columns, toespraken,... die tonen dat Lanoye op zijn best is als hij de taal aanwendt om de politieke en culturele actualiteit te fileren
- Elvis, Jezus & Coca-Cola - Kinky Friedman : een knotsgekke, lichtelijk absurde detective van een veelzijdig man die ik ooit live aan het werk zag in de AB in Brussel (jawel, hij maakt ook muziek !). Niet meteen een hoogtepunt in de literatuur, wellicht zelfs niet in het genre, maar een leuk tussendoortje
- Spoetnikliefde - Haruki Murakami : een wonderlijke vertelling van één van de meest bejubelde hedendaagse auteurs. Hier heb ik echt van genoten !
- The food of the gods - H.G. Wells : dit boek deed mij heel erg denken aan het verhaaluurtje op het einde van de week in de les Nederlands (3e jaar humaniora). Dit is een science-fiction verhaal met alle klassieke ingrediënten, dat je niet meer los laat. In het negentiende-eeuwse Londen slagen twee professoren erin een voedingsstof te ontwikkelen die de groei van levende wezens niet in sprongen, maar rechtlijnig laat verlopen. Ze proberen het uit op kippen en nadien ook op pasgeboren kinderen. Maar het één en ander loopt uit de hand en de ongewenste reuzengroei van wespen, ratten, planten,... veroorzaakt paniek en (politieke) onrust. Wells slaagde erin mij de hele tijd te blijven boeien, en dit is zo dicht bij "in één ruk uitlezen" als ik de voorbije maanden gekomen ben !
Deze week was de Vlaamse jazztrots Jef Neve te gast in Lux XL (op Canvas). Ik ken niets van jazz, heb wel al gehoord van Jef Neve en de enige reden dat ik keek, was de aankondiging van een fragment uit "Le mystère Picasso", een documentaire waarin je de geniale kunstenaar aan het werk ziet. Toch werd ik aangenaam verrast door een fragment van het North Sea Jazz Festival, waarop Brad Mehldau (volgens Neve één van de grootste hedendaagse jazzpianisten) een nummer speelde dat ik vaag meende te herkennen.
Het bleek zijn eigen bewerking te zijn van Exit music (for a film) van Radiohead. Volgens Mehldau had hij enkel de gitaren weggehaald uit het nummer om het dan terug te brengen tot zijn essentie : een aan Liebestod (uit Wagners Tristan und Isolde) verwant nummer waarin de twee grote krachten/emoties liefde en dood samenkomen.
Na een lange stilte hier, ben ik er eindelijk weer... Net voor kerstmis werd ik ernstig ziek en na een wekenlange opname in het ziekenhuis en een langzaam herstel thuis, kan ik eindelijk weer rustig naar boven (onze computer staat op de eerste verdieping) en kan ik dus eindelijk ook weer bloggen...
Verwacht hier binnenkort opnieuw boekbesprekingen, filmbesprekingen, tips en commentaren op vanalles en nog wat...
In de uitstekende novelle Blauwvos worden de draden van een blauwvossenjacht en een verhaal van zorg met elkaar verweven. In de winter van 1883 gaat de Ijslandse dominee Baldr Skuggason (ondanks de aankondiging van een sneeuwstorm) op blauwvossenjacht en dat loopt niet helemaal zoals gepland.
De botanist Fridrik B. Fridjonsson begraaft zijn 30-jarige huisgenote, "Abba" Hafdis, een vrouw met het syndroom van Down die hij gered heeft en waar hij al die jaren voor gezorgd heeft. Hij koestert wrok tegenover de dominee, die de jonge vrouw wegjoeg uit zijn kerk, omdat ze de mis "verstoorde".
Sjón laat beide verhaallijnen langzaam en zorgvuldig langs elkaar glijden, elkaar zachtjes aantikken om dan weer even uit elkaar te gaan. In een treffende, eenvoudige taal beschrijft hij de mooie Ijslandse landschappen én de zieleroerselen van de personages.
Zowel fictie als non-fictie gaan hier tegenwoordig vlot door de handen, en dat in twee talen !
Klauwen af van mijn land van documentairemaker Michael Moore is natuurlijk al enkele jaren uit, en bevat heel wat bronmateriaal voor de film Fahrenheit 9/11. Michael Moore focust op Bush' war on terror en de inval in Irak als reactie op de aanslagen van 11 september, en plaatst daar de binnenlandse (Amerikaanse) politieke agenda tegenover. Aan de hand van overzichtelijke lijstjes (vragen aan George W. Bush, wat jij kan doen,...) en zich baserend op ruim bronnenmateriaal, vaak uit verrassende (conservatieve) hoek, maakt hij ongenadig brandhout van de Republikeinse, neo-conservatieve politiek. Weinig nieuws onder de zon misschien, maar het loont de moeite om de gegevens nog eens overzichtelijk door te nemen... En omdat de man ook vlot kan schrijven, blijft het ook vermakelijke, niet al te zware lectuur...
Bhupinder ('Puppy') Singh Johal, een Punjabi Londenaar, is het vermakelijke hoofdpersonage uit Nirpal Singh Dhaliwals debuut Tourism. De auteur slaagt er lange tijd in je als lezer op het verkeerde been te zetten. Hoewel hij in de beginscènes van het boek al iets had weggegeven, laat de juiste toedracht zich lang niet raden (ik was alvast geneigd het op de verkeerde plaats te zoeken). Gelukkig gebeurt er voldoende in het leven van de wat doelloos en besluiteloos rondhangende Puppy, die zich staande tracht te houden in een leven met vrouwen die hij niet wil maar wel heeft (Sophie) en wel wil maar niet heeft (Sarupa), vrienden die niet altijd even betrouwbaar blijken en niet altijd zijn vertrouwen verdienen en jobs die hem net genoeg opleveren, maar geen arbeidsvreugde. Deze heerlijk eigentijdse roman knipoogt voldoende om te refereren naar Hanif Kureishi en Nick Hornby, al moet deze schrijver nog wat groeien om hetzelfde niveau te halen.
