10 juli 2014

Gespot voor u: Yadayn


Yadayn is de naam waaronder Gowaart Van Den Bossche muziek uitbrengt. De man laat zijn gitaar spreken. Wat dat oplevert, kan je horen op zijn debuutalbum Vloed, dat je hieronder kan streamen.


De instrumentale muziek van Yadayn laat zich niet makkelijk vatten. Eén van de eerste referenties waar ik aan denk vanaf opener Eb, is natuurlijk I Do I Do. Ook dat Gentse eenmansproject liet op het jongste album de vocalen achterwege en vist in de vijver der fingerpicking waarin John Fahey als held geldt. The night is long that never finds the day mijmert zonder te vervelen en Quilt slaagt erin door toevoeging van elementaire percussie het gitaarspel wat extra cachet mee te geven. Zucht combineert de vrolijkheid van de reflecterende zon op de waterspiegel met een tristesse die vooral in het repetitieve karakter ligt. De titelsong neemt meer dan 12 minuten de tijd om zich te ontvouwen en net het ontbreken van enige haast maakt het beluisteren een ontspannende ervaring. Wie het waagt zich mee te laten drijven op de flow van de song, vaart als herboren de haven binnen, waar een post-rockstorm van bedrijvigheid opsteekt. Eensklaps gaat de wind liggen bij de aanvang van afsluiter Sluimer. Zo eindigt dit zes nummers tellende album even rustig als het begon.

Je kan het album hier digitaal downloaden of één van de 150 genummerde luxueuze digipack met een fysieke CD hier bestellen. 

Lied van de week: week 28 - 2014

Abandon window (Moderat remix) - Jon Hopkins





Vorig jaar bracht Jon Hopkins het fel gesmaakte album Immunity uit. Moderat, zelf ook één van mijn favorieten, zorgden voor deze mooie remix van Abandon window. Die verschijnt als B-kant op de single We disappear. Het nummer wordt heel traag opgebouwd, waardoor de schoonheid ervan zich gestadig openvouwt. Geniet mee!


Je kan de vinyl versie van deze remix hier bestellen. Het album is hier te bestellen.

09 juli 2014

Manic Street Preachers



Het twaalfde album is dit al voor de Manic Street Preachers. Sinds hun debuut in 1992 wisten ze ons steevast te boeien met songs die muzikaal bekoren en tekstueel de tijdsgeest weten te vatten. En gelukkig is dat ook nu weer het geval.
Het titellied vat alvast aan met observaties omtrent de terreur die godsdienstfanatici zaaien om meer algemeen beschouwend toch de positieve boodschap uit te dragen dat het uiteindelijk wel goed komt. Het is een optimisme dat niet telkens terugkomt. In Walk me to the bridge loert zelfmoord om de hoek en de oproep Let’s go to war is al evenmin om vrolijk van te worden. Toch dient zich hier een ideale single aan want dit is een onversneden rockanthem zoals we dat van de Welshmen al vaker voorgeschoteld kregen. The next jet to leave Moscow is een sneer waarvan we de geadresseerde niet hebben weten te achterhalen. Muzikaal wordt uit de bron geput waaraan Midnight Oil zich laafde in hun hoogdagen. Voor liefdesliedjes zijn we duidelijk niet aan het juiste adres bij deze band. De blik is gericht op de wereld (Europa geht durch mich) en af en toe op de afgronden in de eigen ziel (Misguided missile).
Wie zich liever niet verdiept in de soms linkse, soms psychologiserende lyrics, kan zich als vanouds focussen op de melodieën en arrangementen. Divine youth is een prachtvoorbeeld van hoe het trio erin slaagt allerlei elementen die ons bekend voorkomen bij elkaar te brengen op een aangename en frisse manier. Ook met de rest zit het snor. Het tempo is afwisselend, de idiomen van de alternatieve rock zetten ze naar hun hand en de gitaarsolo’s stralen klasse en kunde uit. Het instrumentale Dreaming a city (Hughesovka) reikt net iets verder dan vier minuten die vermoedelijk ook hadden volstaan om het woordeloze verhaal te vertellen. Enkel de lengte weerhouden we als minpuntje. En nu we toch kritiek leveren, moeten we het even hebben over Black square. Dat nummer klinkt immers als een doorslagje van de minder originele songs waarmee sommige eerdere albums gevuld werden. In vroegere tijden zou dit enkel als b-kantje verschenen zijn. Wie de Manics pathos en bombast verwijt, vindt hier een steekhoudend argument. Between the clock and the bed, dat erop volgt, is de mantel der liefde om het schoonheidsfoutje te bedekken.
Dit drietal heeft allang zijn eigen sound gevonden die plaat na plaat verfijnd wordt en bijgeschaafd zonder zijn essentie te verliezen. Daardoor klinkt Futurology niet vernieuwend en zelden origineel. Niettemin verdienen deze mannen alweer hun sterren. Al vermoeden we niet dat je op het einde van het jaar dit schijfje hoog zal zien opduiken in allerlei lijstjes. Teleurstelling wordt ons desalniettemin onthouden en alweer geldt de groepsnaam als een kwaliteitslabel.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album in de deluxe-versie:


05 juli 2014

Gelezen (62)

De witte tijger - Aravind Adiga



Het is een grappige en tegelijk erg ontluisterende blik die Aravind Adiga ons gunt op Indië. Dat land is me eigenlijk vrij onbekend en mijn interesse ervoor is sowieso eerder lauw, misschien onterecht. Nu ja, een mens kan niet in alles geïnteresseerd zijn en als dat wel al zou kunnen, lukt het toch niet om al die interesses om te zetten in het vergaren van kennis daarover. En dus concentreer ik me bij de bespreking van dit boek vooral op het verhaal. 

Dat verhaal is zeer de moeite waard, want gebracht met een hoop zelfrelativering door het hoofdpersonage, een zakenman uit Bangalore die mails stuurt naar de Chinese premier Jaobang waarin hij tips geeft voor diens aanstaande bezoek aan Indië. Het wordt meteen een bekentenis en pardon. Gelukkig is het wel een zeer onderhoudend verhaal vol vermakelijke details over overleven in een corrupt land waarin democratie op papier bestaat en het kastensysteem enkel theoretisch lijkt verdwenen.

De intrede van Christus in Brussel - Dimitri Verhulst


Evenzeer vermakelijk en bovendien een wat cynische beschouwing over onze hedendaagse Belgische maatschappij is De intrede van Christus in Brussel. Dimitri Verhulst bewees al eerder dat hij goed en mooi kan schrijven. Ik houd wel van zijn taal, zeker in dit boek. 
Het gerucht van de komst van Christus naar Brussel op de nationale feestdag zet gebeurtenissen in gang die de auteur de kans bieden zowat alles wat de voorbije jaren in ons land gebeurde kritisch tegen het licht te houden. Maar niet enkel typisch Belgische toestanden worden op die manier te kijken gezet, de auteur heeft het ook over meer universele waarheden zoals doodbloedende relaties en de vervreemding van elkaar in de steden.

04 juli 2014

Eugene McGuinness


Kula Shaker mag dan voor velen vergeten zijn, tussen de plooien der popgeschiedenis gevallen, Eugene McGuinness weet hen perfect tot leven te wekken op Godiva. Deze opener van zijn vierde plaat heeft wellicht niet toevallig een titel die heel sterk lijkt op die van één van de grootste hits die de britpopsensatie ooit scoorde. Wie zo de deur intrapt, kan altijd op onze sympathie rekenen.
Het tempo wordt hoog gehouden in Amazing grace, dat de al genoemde invloed goed weet te rijgen aan fonkelende melodieën en referenties naar het betere lichte werk. Zwaarmoedigheid wordt immers vermeden door de Brit. I drink your milkshake start als een aardig maar niet bijster bijzonder liedje tot het refrein zich onweerstaanbaar in je geheugen nestelt. Zuiver popgoud is dit. Het verdient een betere uitwerking rondom het refrein en dan zou de Londenaar zomaar een hit te pakken hebben, daar durven we geld op inzetten. Refreinen lijken wel zijn forte te zijn, zoals She paints houses, Deception of the crush en Black stang eveneens bewijzen. Vrijwel voortdurend worden lichtvoetige deuntjes rondgestrooid die zonder meer met onze goedkeuring aan de haal gaan. Fairlight (Slight return) heeft iets meer tijd nodig om ons hart te winnen. Enkel het te kleffe All in all slaagt daar niet in. Het geschuifel op één tegel is niet dat van een jong koppel wier toekomst aan de horizon kiemt als de opkomende zon, maar dat van het bejaarde stel dat nog een laatste keer danst vooraleer het rusthuis, de rollator en de papjes voor de tandenloze monden wachten.
Net als op eerdere albums slaagt McGuinness er moeiteloos in het Britse muzikale erfgoed te restaureren en te eren. Zijn ster haalt wellicht nooit dezelfde hoogte als die van Miles Kane of Alex Turner. Een plaatsje in je platenkast verdient hij toch wel.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle
Beluister hieronder het album:

Gratis download: Rosie Bans


Een tijd geleden kreeg ik een vraag om mijn in woonkamer te komen optreden. Dat gebeurt al eens, maar het was de eerste keer dat zo'n verzoek me vanover de zee kwam aanwaaien. De Britse Rosie Bans zocht op hele specifieke data dit voorjaar nog een plaatsje in of rond Gent om op te treden. Jammer genoeg paste dat niet (meer) in mijn drukke agenda. Misschien komt ze later dit jaar of volgend jaar naar mijn nieuwe huis (al zal ik daar eerst alles moeten installeren alvorens ik goed kan inschatten wat de huisconcertmogelijkheden daar zijn).
En kijk, deze artieste heeft een nieuwe EP uit (Be bold), die ze gratis weggeeft op haar website. Wie graag een fysiek exemplaar ontvangt, kan die voor amper 4 Britse ponden bestellen. Ook de vorige EP (Pictures) mag je gratis downloaden.

03 juli 2014

Lied van de week: week 27 - 2014

In mijn kop - Kloot Per W en de Beesten


Kloot Per W is een bezig mannetje. Sinds 2013 verschenen er maar liefst 9 releases: cassettes, LP’s, EP’s, single en samenwerkingen. Hij speelt onder meer mee bij Lavvi Ebbel, dat een verzamelaar uitbracht dit jaar en nu weer optreedt. Zelf ken ik hem vooral van The Employees (zij scoorden een hit met Pick it up) en De Lama's (met daarin ook Peter Slabbynck van Red Zebra). 

Deze single verscheen als digitale download bij Starman Records en kan je dus hier kopen.

Lyrics:

In mijn kop is het altijd druk
met Mickey Mouse en Donald Duck
en een oude eik en jij

In mijn kop is het leven druk
met bus en tram en trein en zus
en Koning Boudewijn en jij
in mij

In mijn kop is de weg slecht verlicht
in mijn kop wordt de weg er gezocht
geef ons wat wijn

In mijn kop is het altijd druk
met erwten, boontjes, witloof met hesp
en de kleuterklas en jij
in mij
 
In mijn kop is de weg slecht verlicht
in mijn kop wordt de weg er gezocht
geef ons wat wijn
In mijn kop is het leven druk
een gebroken haardfeest in een droom
een foto van mezelf en mij
in mij


In mijn kop is de weg slecht verlicht
in mijn kop wordt de weg er gezocht
in mijn kop is de weg niet verplicht
in mijn kop wordt de weg er gezocht
in mijn kop is de wet niet verplicht
in mijn kop

Festivalvooruitblik: Rock Werchter 2014

Vandaag start Rock Werchter, dat overigens hopeloos uitverkocht is.

Hieronder vind je een lijstje met tips voor het festival, waarbij ik ook geprobeerd heb voor de hand liggende keuzes te combineren met potentiële ontdekkingen:

1. Tin pan alley - Robert Plant and the Sensational Space Shifters
2. Pursuit - Gesaffelstein
3. Strong - London Grammar
4. You & I - Crystal Fighters
5. Chocolate - The 1975
6. To win the world - Puggy
7. Budapest - George Ezra
8. Wave of mutilation - Pixies
9. Bad kingdom - Moderat
10. Wildfire - Sbtrkt featuring Little Dragon
11. No deal - Melanie Di Biasio
12. Water fountain - tUnE-yArDs
13. Narc - Interpol
14. Laura Palmer - Bastille
15. Kids - MGMT
16. You're the one that I want (Grease cover) - Angus & Julia Stone
17. Reservoir - Metronomy
18. Princes - Oscar & The Wolf
19. Stoned and starving - Parquet Courts
20. Ta fête - Stromae


02 juli 2014

Wiltman


Anderhalf jaar geleden maakte ik kennis met Wiltman. Ik besprak toen hier zijn EP Lo-files 01. Intussen belandde de derde release in mijn brievenbus. Lo-files III is de zeer toepasselijke titel. Benieuwd naar het intussen afgelegde pad ging het schijfje mijn speler in.
Het eerste wat opvalt bij The weight is dat de referenties naar Ry Cooder gebleven zijn. Toch klinkt dit volwassener dan elk nummer van de eerste EP. Een maturiteit heeft zich genesteld in de klankkleur die tegenover die eersteling een grote sprong voorwaarts betekent. Dat de melodie zich nog sterker profileert, is hier wellicht niet vreemd aan. Meegevoerd door de gitaar belanden mijn gedachten bij Fleetwood Mac.
Was het debuut nog een puur instrumentale bedoening, dan eisen de vocalen in Lost in your game een hoofdrol op die hen ligt. De stem van Wim Kesteloot schurkt zich dicht tegen de instrumenten aan. Ietwat stoppelig als een baard van drie dagen gaat ze de dialoog aan met de muziek tot ze elkaar vinden in een symbiose die me dit keer laten afdwalen naar late zomeravonden op een haast verlaten strand, terwijl de zon allang onder de horizon is gaan slapen. Terwijl het outfaden de logische keuze was bij de opener, ben ik toch wel benieuwd of een andere manier van afsluiten voor deze song niet passender zou geweest zijn.
Friedrich eindigt daarentegen wel vrij abrupt, nadat de luisteraar vergast is geweest op een rijke soundscape. Beklijvender vind ik echter 38 Anderson Street, dat in de toplaag van de compositie (waarin de gitaar de boventoon speelt) de sfeer van zijn voorganger voortzet, maar waarin daaronder onrust broeit in een onderlaag die wat zenuwachtig maakt, die de luisteraar uit de comfortzone haalt en die het als honing binnenglijden van de melodie verhindert.
JJ Cale, een belangrijke inspiratiebron voor Wiltman, is prominent aanwezig in Small changes. De stem ligt weliswaar dicht bij Leonard Cohen met een warme gloed die het loepzuivere geluid van de gitaar omcirkelt. Ik betwijfel of deze artiest aan singles doet. Anders was dit een verstandige keuze geweest, met zelfs kans op (bescheiden) succes. Ik roep dit dan ook onbetwistbaar uit tot het hoogtepunt van deze EP.
Losers verenigt net als eerdere songs de instrumentale capriolen met samples uit een film, waardoor (in dit geval zelfs vrij plots) een sfeer opgeroepen wordt die verwart. Ik herken enige verwantschap met Angelo Badalamenti, de man die menige film van David Lynch van een passende soundtrack voorzag.
Als een ondergaande zon op het eind van een roerige dag besluit Moja bieda dit iets meer dan twintig minuten durend kleinood. De ziel wordt gebalsemd, de wonden gezalfd en het hoofd wordt te slapen gelegd. Hier past niets anders dan de rustige fade out...
Tot slot wil ik nog iets zeggen over de vormgeving. Net als bij de eerste EP siert vooraan een detail van een gebouw de hoes, terwijl de achterkant een foto toont die dat eerste beeld in een ruimer perspectief plaatst. Vooraan lijkt nu een soort containerachtig bouwsel in de velden dienst te doen als een woning, mede dankzij de (gefotoshopte?) details met  patronen, alsof het een soort gordijnen of andere versieringen betreft. Achteraan constateren we dat het een soort wellicht in onbruik geraakte toegang betreft tot een bouwvallige stal, met betonplaten en krakkemikkige dakpannen. Het idee om op deze wijze twee foto's tegenover elkaar te plaatsen, bevalt me enorm.

Beluister hieronder de hele EP, die je zowel als mp3 als op cd kan bestellen. Alle informatie daarover vind je hier.


30 juni 2014

Gratis download: Charnia

De Wase band Charnia maakt drone/sludge/doom/ambient. Al die genres naast elkaar zien staan, maakt nieuwsgierig. Wie zijn nieuwsgierigheid evenmin kan bedwingen, krijgt hieronder alvast een (gratis te downloaden) voorproefje. 
Ze treden bovendien ook op tijdens de Gentse Feesten:

29 juni 2014

Twintig parels per maand: juni 2014


In deze nieuwe reeks (Twintig parels per maand) stel ik telkens 20 nummers voor, recent of minder recent, die (vergeten) parels verdienen genoemd te worden.
We trappen af (voetbalmetaforen zijn erg actueel) met deze songs:

  1. Hot hot hot - Buster Poindexter: een vrolijk zomers deuntje om mee te starten, van de man die ik leerde kennen van zijn cover van Hit the road Jack.
  2. Mr Wendal - Arrested Development: toen Speech nog met zijn band muziek maakte, was dit de eerste single waarmee hij me verblijdde. Na al die jaren dit terughoren, is zalig. Dit ruikt echt helemaal naar onbezorgde tijden, al verdraait nostalgie natuurlijk mijn herinnering aan die jaren.
  3. 500 (Shake baby shake) - Lush: op het album Lovelife stonden ook nog Single girl en Ladykillers (twee songs waar ik heel veel plezier aan heb beleefd), maar deze leek een beetje door de mazen van het net geglipt en half vergeten.
  4. Daydreamer - Menswear: Britpop die naadloos aansluit bij het vorige nummer, van de plaat Nuisance. Verder heb ik niets meer vernomen van deze band, maar hey, dit blijft een aangenaam nummertje.
  5. Deep dark truthful mirror - Elvis Costello: met Spike leerde ik Elvis Costello voor het eerst echt kennen. Dat ze Veronica vaak draaiden op MTV, heeft zeker geholpen. Dit is wat rustiger en zeker ook zeer de moeite.
  6. Rugla - Amiina: deze IJslandse dames maakten de prachtplaat Kurr, één van de mooiste van 2007 zelfs. Hier word ik telkens een beetje stil van...
  7. Radiation ruling the nation (Protection) - Massive Attack vs Mad Professor: een jaar nadat Protection uit was, liet Massive Attack de plaat onder handen nemen door Mad Professor, die één van de meest fantastische dubplaten (No protection) als resultaat afleverde.
  8. 9 samurai - Kode9 + The Spaceape: mijn eerste kennismaking met dubstep sloeg in als een bom. De diepe bassen vragen erom extreem luid afgespeeld te worden...
  9. Amped - Freq Nasty: Freq Nasty is een artiest die ik leerde kennen omdat hij ook op het Skint-label zat, waar ook Fatboy Slim zijn deuntjes bij uitbracht. Dit is heerlijk voor deze tijd van het jaar.
  10. Lifetimes - Slam: we gaan een beetje verder in dezelfde trant. Slam zat dan weer op het ongelooflijk coole Soma label, dat in de komende maanden wellicht nog aan bod zal komen. Dit is hun meest bekende lied.
  11. Iron galaxy - Cannibal Ox: wie zijn hiphop graag avontuurlijk heeft, kan ik The cold vein van Cannibal Ox zeker aanbevelen. Zij laten zich niet opmerken met stoerdoenerij over "ho's" en "bitches" en roepen "kijk eens goed wij zijn", maar ze maken intelligente muziek met niet voor de hand liggende samples.
  12. De goeie in 't vloeien - Osdorp Posse: nuance moeten we dan weer niet verwachten van de Amsterdammers van Osdorp Posse, pioniers van de nederhop, maar dit is gewoon magistraal.
  13. Heygana - Ali Farka Touré: Malinese blues, het is iets helemaal anders. Via zijn plaat The river, waarover ik hier al eens schreef, leerde ik deze Afrikaanse grootheid kennen. Doe er nu ook uw voordeel mee...
  14. When the generals talk - Midnight Oil: voor Midnight Oil internationaal doorbrak met Diesel and dust (hun hit Beds are burning bent u vast nog niet vergeten), hadden ze ook al de mooie plaat Red sails in the sunset gemaakt en dit is één van de beste nummers daarop.
  15. Feel the pain - Dinosaur Jr: exact twintig jaar geleden werd deze single uitgebracht als eerste song van Without a sound. Vintage Dinosaur Jr is dit en meer moet dat niet zijn.
  16. Christian woman - Type O Negative: nog een vreemde eend in de bijt van mijn platencollectie is dit erg gothic aandoende Type O Negative. In 1993 had ik echter nog nooit van gothic gehoord (dat zou pas ongeveer een decennium later zijn, schat ik zo). En toch was er iets aan het overdreven dramatische van deze song dat me vanaf de eerste beluistering bekoorde.
  17. Fallin' - Teenage Fanclub and De La Soul: de soundtrack van Judgment Night staat vol goeie tot zeer goeie samenwerkingen tussen (ruim genomen) "metal"bands en hiphoppers. De sample van Tom Petty maakt het hier helemaal af.
  18. The Siamese cat song - Bobby McFerrin: wie deze man enkel kent van Don't worry, be happy, mist wat een fantastisch talent hij bezit. Op een soort tribute-album voor Disney (Simply mad about the mouse) geeft hij zijn eigen draai aan dit liedje uit The aristocats.
  19. Chomp samba - Amon Tobin: deze Braziliaan brengt ons stilaan terug bij waar het deze maand (en nog een deel van juli) vooral om draait: het WK voetbal in Brazilië. Amon Tobin zag ik ooit op 10 Days Of Techno (dat toen nog zo heette) staan, uren voor hij er zelf een set zou spelen/draaien. Zijn optreden was veel te laat die nacht en heb ik dus gemist en daar heb ik achteraf wel spijt van. Gelukkig kan je zijn met heel veel couleur locale gekruide drum 'n bass wel nog steeds beluisteren wanneer je maar wil.
  20. Umbabarauma - Soulfly: en met deze song van Brazilianen over voetbal zijn we dus helemaal waar we moeten zijn. Soulfly startte als een nieuw project van Max Cavalera van Sepultura toen hij de band verliet in 1997. De song is eigenlijk een cover van Jorge Ben.

25 juni 2014

Lied van de week: week 26 - 2014

Goshen '97 - Strand Of Oaks


Vreemd hoe ik in het begin van deze single van Strand Of Oaks vooral moest denken aan Dinosaur Jr, hoewel hun muziek vaak sobere folk genoemd wordt. Het gruizelige geluid hebben beide bands alvast gemeen. Ik ben erg benieuwd naar het hele album, waarover ik hier lees dat het erg de moeite zou zijn. En meteen wordt veel duidelijk: J. Mascis speelt mee op de openingstrack van de plaat.

Je kan het album Heal hier kopen.

Lyrics:

I was riding in the basement
Buying Cassios with my friend
Then I found my dad's old tape-machine
That's when the magic began


I was lonely, I was havin' fun
I was lonely, but I was having fun


I don't wanna start all over again
I don't wanna start all over again


Singin' pumpkins in the mirror
Pointin' mitfalls under my bed
Before I was fat, a truncheon leaf
Everything still had a head


I was lonely, I was havin' fun
I was lonely, but I was having fun


I don't wanna start all over again
I don't wanna start all over again

23 juni 2014

Gratis download: sampler Her Name Is Calla

Over Her Name Is Calla schreef ik al kort hier. Zanger van die fijne band is T.E. Morris, wiens album And you were the hunter ik al besprak vorig jaar. De band heeft nu een sampler op haar Bandcamppagina, die je gratis (of voor een zelf gekozen bijdrage) kan downloaden:

22 juni 2014

Het kost teveel?

(foto: www.de-vlinder.nl)

Deze voormiddag hoorde ik een zoveelste voorbeeld op de radio van hoe overheden (in dit geval een gemeente) besparen op openbare diensten omdat ze "teveel kosten". De gemeente Asse heeft immers beslist dat een schooldag een half uur vroeger zal stoppen, door de middagpauze in te korten, want het middagtoezicht kost de gemeente en als ze de leerkrachten middagtoezicht laten doen (als ik me het goed herinner, kan dat maximaal een half uur) en de avondopvang inkorten, wordt algauw een besparing van 300.000 euro gerealiseerd.
Misschien moeten we meteen maar ook het onderwijs afschaffen en vervangen door kinderarbeid: in plaats van dat het ons kost, zal het nog opbrengen ook... Wellicht vind je dat ik overdrijf, maar de essentie van het hele verhaal wordt er wel pijnlijk duidelijk mee. Als openbare dienstverlening kost (en dat doet ze per definitie), wordt dat volgens de wetten van het marktdenken gezien als verlies en verlies moet gemeden worden. Winst immers is wat we nastreven. 
In tijden waarin winstbejag en winst nastreven het mantra is, het alfa en omega van alle levensdomeinen, wordt amper nog geluisterd naar tegenstemmen als deze die beargumenteren dat een "grote" overheid juist economisch goed is (zie dit artikel). 
En wat betekent deze beslissing nu concreet voor sommigen in Asse (waar ook nogal wat arme gezinnen wonen, zoals ik ooit door mijn job mocht aanschouwen). De school is al gedaan om 15u. Ouders (en dus ook alleenstaande moeders) hebben dan de keuze: al om 15u hun kind afhalen van school of méér opvang betalen (want de prijs gaat ook enigszins omhoog), hoewel de avondopvang dus ook gewoon een half uur vroeger stopt. Wie dan geen netwerk heeft dat mee de zorg voor de kinderen kan opnemen, moet dus een half uur vroeger thuis zijn (en stoppen met werken). Wat doet zoiets met de arbeidskansen van een al kwetsbare groep werkzoekenden, denkt u? En wordt het dan duidelijk hoe asociaal het besparingsdenken in feite wordt?
Het wordt hoog tijd dat we de maatschappelijke discussie ten gronde voeren of we vinden dat openbare dienstverlening iets is wat moet opbrengen (of hooguit zo weinig mogelijk mag kosten, enkel een kleine "verliespost" mag zijn) dan wel of het een maatschappelijke investering is gericht op het welzijn van iedereen. Maar ja, solidariteit is ook al zo'n ouderwets woord zeker?

21 juni 2014

Gelezen (61)

Massa - Joost Vandecasteele


In deze roman van Joost Vandecasteele komen thema's als eenzaamheid, informatie, de onoverzichtelijkheid van de hoeveelheid mensen op aarde en het internet ruim aan bod. Margot is een jonge vrouw die alle liefde en passie achter zich laat en zich van de andere mensen distantieert. Haar gave om informatie te ordenen en weer te geven levert haar een job op met veel rijkdom en het toetreden tot een zeer geheime en geheimzinnige wereld.
Vandecasteele slaagt er goed in het verhaal interessant te houden met plotwendingen maar ook door een goede uitwerking van het hoofdpersonage. Dit boek is een interessant experiment met een tijdperk dat ergens tussen het recente verleden en een mogelijke nabije toekomst ligt.

Jane Eyre - Charlotte Brontë


Deze klassieker van Charlotte Brontë leest als een erg modern verhaal en bevat denkbeelden die je niet verwacht halfweg de 19e eeuw. De schrijfster toont zich een progressieve feministe met de woorden die ze het hoofdpersonage bijwijlen in de mond legt. Voor liefhebbers van Jane Austen en de andere Brontë-zussen is ook dit boek om duimen en vingers van af te likken. Het liefdesverhaal is haast een Griekse tragedie, al vallen er gelukkig een pak minder doden. De 559 bladzijden vlogen erdoor, altijd een goed teken natuurlijk.

20 juni 2014

Lied van de week: week 25 - 2014

The refractory - Wovenhand


Hoewel het WK in Brazilië zowat al mijn aandacht opeist buiten de werkuren, luister ik toch ook nog af en toe naar muziek. Wovenhand heeft een nieuw album uit, Refractory obdurate, dat ik jammer genoeg nog niet kon beluisteren, maar ze komen in september naar Leffingeleuren en dat op zich was genoeg reden voor me om alvast naar dit nummer meermaals te luisteren deze week.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

(Verse)
Any ground will do to bury
One the earth does not anticipate
Drinking in the spirit wide shouldered
Wide mouth perfect mason
The no good thing in me
The seller of the Sun
The cast douve mosabe
The lawless one
The shakers a shamble

 

A standing fire ever doth intercede
Rip the roof off and lower me down
Forever in my time of need

 

Son of the foaming see
Her kiss just three days away
From me
Nevertheless

 

(Verse)
We are not His witness
Nevertheless
This thing I have known
He likes it cedar wood made
Sealed with pitch
The many rooms inside
Come on soothsayer
One ball remains
He sees red six He has hated
Yeah even seven
Lying in wait
In the shadow dim lit
Ascended on high
Taking captivity captive my audience
Do you hear what I hear?
Way up in the sky, little lamb?
I stand corrected
The refractory may rest
In the shadow dim lit
We remember one bull remains
Way up in the sky little lamb
You even seven

 

Forever my time of need come

19 juni 2014

Owen Pallett


Onlangs nog werd Owen Pallett met Arcade Fire genomineerd voor een Oscar voor beste soundtrack. Samen verzorgden ze de muziek voor Her van regisseur Spike Jonze. Wanneer we nu zijn nieuwe plaat, In conflict beluisteren, kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Canadees beelden voor ogen had tijdens het componeren.
Al sinds hij albums maakte als Final Fantasy en zeker vanaf het moment dat we de fantastische single Lewis takes action hoorden uit Heartland, de voorganger die al werd uitgebracht onder zijn eigen naam, zijn we fan. Wat Pallett uitricht met instrumenten zoals de viool die je in een symfonie-orkest verwacht, is soms onvoorstelbaar mooi en vrijwel altijd bijzonder. In zijn cv vallen dan ook heel wat elementen terug te vinden die verwijzen naar een klassieke opleiding. Hij componeerde reeds opera’s. Filmmuziek prijkt ook prominent op zijn erelijst. Geen wonder dus dat we al die referenties ook terughoren in opener I am not afraid. En meteen erna bewijst hij niet vies te zijn van wat electronica, die in dit geval erg eighties klinkt (In conflict). De man heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij zijn muziek ziet als beïnvloed door zijn homoseksuele geaardheid en dat de liefde een rode draad vormt doorheen zijn werk. Ook voor dit werkstuk wordt deze als thema centraal gesteld, al verkent de muzikant veeleer bizarre vormen van liefde, als expressievormen binnen krankzinnigheid waarin het gevoel voorbij de normale grenzen gevoerd wordt. Dat resulteert in songs over zowel depressie als verslaving, die blijkbaar beschouwd worden als alternatieve manieren om “graag te zien”. Zelf kiezen we ervoor die hele uitleg te laten voor wat hij waard is en vooral de muziek te laten spreken.
Brian Eno en het Tsjechisch filharmonisch orkest dragen aan deze plaat bij en het palet dat ons geschilderd wordt, vertoeft dan ook voortdurend in de buurt van traditionele soundtracks en van klassieke muziek, al wordt het avontuur niet geschuwd. Zo roepen The sky behind the flag en Song for five & six vooral visuele associaties op. Deze cd vormt een buitenbeentje in onze collectie. Infernal fantasy benadert pop via een omweg en Chorale groeit uit tot een symbiose tussen ambient en symfonieën, met de blazerssectie van het orkest in een hoofdrol.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het album:

14 juni 2014

Aankondiging: live-album van Kitchen Of Insanity

Kitchen Of Insanity is zo'n Belgische band die slechts bij enkelen nog bekend is. Tussen de plooien der tijd gevallen en door velen vergeten, is de tijd gekomen om hen terug op de kaart te zetten. Op 23 juni wordt immers een live-album van de band uitgebracht: Live in Ghent 1991.
Hun sound vertoont gelijkenissen met The Doors, Nick Drake, Scott Walker en John Cale. Ooit speelden ze de finale van Humo's Rock Rally (in 1990). Op 21 juni stellen ze de nieuwe release voor in Cartoon's Café in Antwerpen (samen met de release van Lies and logic van Asmodaeus). 

Hieronder alvast een clip van één van de songs van Kitchen Of Insanity:


Facebookpagina van Kitchen Of Insanity
Meer info via Starman Records en Walhalla

10 juni 2014

Nieuwe single Spoon

Onlangs vond ik het album Gimme fiction van Spoon op de rommelmarkt in de straten rond mijn huis. Het was een plaat waar ik met plezier aan terugdacht, dus aarzelde ik geen moment. Toen ik enkele jaren geleden begon muziekblogs te lezen, was Spoon één van de eerste groepen die ik langs die weg leerde kennen. Ik was helemaal weg van de song I turn my camera on en de hele plaat kon me bekoren. Ook opvolger Ga ga ga ga ga en de plaat die Gimme fiction voorafging (Kill the moonlight) liet ik meermaals door mijn woonkamer schallen. Hun vorige plaat Transference echter viel tussen de plooien in de vergetelheid, maar via Blackpool werd ik attent gemaakt op de nieuwe single, Rent I pay. Dat is de voorloper van They want my soul, de langspeler die op 5 augustus in de winkels ligt. Je kan die plaat hier trouwens al bestellen.

Er is nog geen officiële video, maar geniet hieronder alvast van de muziek met dit clipje erbij:

 

En nu we toch bezig zijn, voegen we er met plezier onderstaande Spotify-lijst aan toe, om je helemaal kennis te laten maken met de Amerikanen.

Gespot voor u: Watermät

Een beetje rondzoeken nadat de artiest Watermät verscheen op mijn FB-timeline, bracht me bij deze geweldige deep house track, die erg zomers klinkt:


09 juni 2014

Lied van de week: week 24 - 2014

Reservoir - Metronomy


Een fantastisch naïef nummer van Metronomy, dat vergezeld is van een kinderlijke naïeve clip, dat is een uitstekende keuze voor "lied van de week". Eigenlijk hoort daar amper meer uitleg mee...
Ik had overigens nog nooit eerder van deze Britten gehoord, hoewel de groep al opgericht werd in 1999 en hun nieuwste plaat, Love letters, al hun vierde werkstuk is. Hun debuut verscheen in 2006. Ze remixten ook al duchtig, voor onder meer Air, Charlotte Gainsbourg, CSS, Franz Ferdinand, Goldfrapp, Gorillaz, Kate Nash, Klaxons, Lady Gaga, Lykke Li, Roots Manuva en Sébastien Tellier.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

I heard you made the hull of a boat downtown
I heard you got a job at the builders yard
But we should never say that we drifted far
Yeah we should never say that we drifted far


And I could never take good care of you
Because we had so much to lose
But we should never say that we drifted far
Yeah we should take a trip to the reservoir
Yeah we should take a trip to the reservoir


Heartbeats drifting together
Heartbeats aaaaah
Walk in the wood
wet under foot
Up to no good
ah-ah-ah-ah


I heard you cast off and she sailed real fine
I heard you met her bow with a bottle of wine
Well you should let me know when you're home and dry
Well you should let me know when you're home and dry


I heard you took an old school friend with you
The one you always said you would
Well we can never say that we drifted far


Yeah we should take a trip to the reservoir
Yeah we should take a trip to the reservoir


Heartbeats drifting together
Heartbeats aaaaah
Walk in the wood
wet under foot
Up to no good
ah-ah-ah-ah

08 juni 2014

Sixth Minor


De Italianen van Sixth Minor steken hun liefde voor postrock en dubstep, twee genres die zelden dezelfde fans aanspreken, niet onder stoelen of banken. Hun acht nummers tellende album probeert beiden met elkaar te verzoenen en bij zulke gedurfde pogingen houden wij al eens ons hart vast. Onterecht, zo blijkt, want al bij al brengt het duo het er goed vanaf.
In openingssong Eser wordt drum-’n-bass als een spervuur van mitrailleurschoten gelost op een voor de rest niet erg originele postrock soundscape. Daarmee begint hun poging ons te overtuigen met deze debuutplaat nog niet meteen schitterend. Gelukkig blijkt Blackwood, dat stevige gitaarpartijen meekrijgt, wel uit het goede hout gesneden. De opbouw is slim, de drums worden met precisie ingezet en de bassen domineren niet maar onderwerpen zich aan wat het geheel vraagt. Frozen neemt niet alleen meer tijd om tot een conclusie te komen, ook wij hadden wat langer nodig om ons te laten innemen. Opnieuw getuigt de compositie van verstandige keuzes waarbij de elementen vakkundig gemetst werden en het resultaat meer is dan de som der afzonderlijke delen. Etif zet zwaar in op gitaren die niet zouden misstaan in een nu-metalomgeving en het erg korte Last day on earth is vooral bedoeld als inleiding, zij het nogal contrasterend, voor Hexagone. Het laatstgenoemde lied beschouwen we hier stilaan als het hoogtepunt van wat de Napolitanen ons voorschotelen. Kracht wordt gepuurd uit agressieve dubstep en de sample van de Amerikaanse vrouwenstem roept grootsteedse chaos op. Het abrupte einde verrast. Over Greyhues weten we niet goed wat te denken: het is een erg ongelijkmatig nummer met echt wel goede ideeën maar het duurt te lang en de pudding dreigt soms in te zakken. Drieënhalve minuut voor Outro dat inderdaad niet veel meer is dan de titel laat uitschijnen, is veel te lang.
Renato Longobardi en Andrea Gallo laten ons zo achter met het gevoel dat ze over het algemeen een mooie mix hebben weten te breien van genres die we niet meteen in elkaars armen zagen vallen. Hier en daar lost een steek wat makkelijk doch de trui die gepresenteerd wordt, zal ons als het frisser wordt na een lange zomernacht voldoende warmte bieden.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het album:

Lied van de week: week 23 - 2014

Lazaretto - Jack White


Jack White heeft een nieuw album klaarliggen voor ons, dat de komende week uitgebracht wordt. De titelsong is alvast de eerste single en het is weer smullen geblazen, duimen en vingers aflikken en meermaals op "repeat" klikken.

Je kan het album hier bestellen.

Lyrics:

My veins are blue and connected
And every single bone in my brain is electric


But I dig ditches like the best of 'em
Yo trabajo duro
Como en madera y yeso
Como en madera y yeso


And even God herself
Has fewer plans than me
But she never helps me out with my scams for free,
though she grabs a stick and then she points it at me
When I say nothing, I say everything
Yeah when I say nothing, I say everything


They threw me down in the lazaretto
Born rottin', bored rotten
Makin' models of people I used to know
Out of coffee and cotton


And all of my illegitimate kids have begotten
Thrown down to the wolves, made feral for nothin'
Quarantine on the Isle of Man and I'm trying to escape any way that I can, oh
Any way that I can, oh


I have no time left
Time is lost, no time at all, throw it in a garbage can
And I shake God's hand
I jump up and let her know when I can
This is how I'm gonna do it


They wanna blow down in prison
They're lighting fires with the cast of the masses


And like the dough I don't fall down
I'm so Detroit, I make it rise from the ashes

05 juni 2014

Le Grand Mix concert: Midlake (voorprogramma: Caveman)


Vorig jaar wist Midlake ons alweer te bekoren met hun vierde album. Antiphon scherpte de verwachtingen voor hun optredens nog wat meer aan. In Le Grand Mix in Tourcoing waren we er getuige van hoe de heren moeiteloos die horde namen.


Caveman, ook al uit de VS, opent de avond met indierock zoals we er wel vaker horen. De band is lang niet slecht maar mist uitschieters die hen van de vergetelheid kunnen redden. Hun vreugde om te mogen toeren met Midlake maakt het gezelschap meermaals kenbaar. Aan het enthousiasme van het vijftal ligt het zeker niet dat we ons hen over een maand amper nog herinneren.


Het levert een fel contrast op met de hoofdact die we niet gauw zullen vergeten. Midlake heeft intussen al een mooi repertoire bij elkaar geschreven, al grossieren de Amerikanen vooral rijkelijk uit hun nieuwste album, waarvan letterlijk elk nummer gespeeld wordt. Hun indierock heeft een flinke scheut psychedelica toegediend gekregen, zonder de neiging aan te leunen bij folk te verloochenen. Dat het zestal kiest om voornamelijk recent werk te spelen, heeft wellicht alles te maken met het vertrek van de vroegere frontman, waarna de groep zichzelf moest heruitvinden. De oudere nummers zijn in die zin minder van het Midlake dat we vandaag op het podium zien verschijnen dan van Tim Smith, die andere muzikale oorden opzocht.


Hoogtepunten zijn er meer dan genoeg: This weight etaleert het zuivere gitaarspel van Joey McClellan, Provider loopt naadloos over in het oudere Rulersn ruling all things, Antiphon blijft de dichtste benadering van Tame Impala die deze jongens ooit kunnen bereiken, Aurora gone onthult meer dan op plaat zijn schoonheid en klassieker Roscoe en recentste single The old and the young wekken herkenning op bij alle aanwezigen. Zelfs het instrumentale Vale mag gerust aan dit rijtje toegevoegd worden.
Omdat het podium verlaten en betreden een hachelijke zaak is, zo legt de zanger uit, blijft Midlake gewoon on stage om de bisnummers te spelen. Met de nodige zelfrelativering en kwinkslagen oogsten de mannen daar heel wat sympathie mee. En dan wordt een erg mooie, aan het origineel trouwe cover ingezet van I shall be released dat je ongetwijfeld kent van Bob Dylan of van The Band. Door de oorspronkelijke versie in ere te houden, vormt dit meteen een buitenbeentje in de set van het zestal, want de stijl die de andere songs zo kenmerkte, wordt hier niet klakkeloos getransplanteerd. Het erg toepasselijke Head home vormt de climax, waarna de gitarist handen schudt met de mensen op de voorste rij.


Setlist:


  1. Ages
  2. This Weight
  3. Provider
  4. Rulers, Ruling All ThingsYoung Bride
  5. We Gathered In Spring
  6. Antiphon
  7. Vale
  8. It’s Going Down
  9. Children Of The Grounds
  10. Corruption
  11. Aurora Gone
  12. Roscoe
  13. The Old And The Young
  14. Provider (Reprise)
———————————————
  1. I Shall Be Released (Bob Dylan cover)
  2. Head Home


Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle.

03 juni 2014

The Afghan Whigs


Wat een geweldige plaat was Gentlemen toch! In 1993 wonnen The Afghan Whigs zich voor altijd voor hen met nummers als What jail is like, Debonair en Gentlemen. Ook de rest van dat album was trouwens meer dan de moeite waard. Greg Dulli, die bovendien heel wat vrouwenharten (waaronder dat van mijn favoriete Stubru-presentatrices) sneller deed slaan, leek een jonge god die ik bovendien live mocht aanschouwen op (naar ik vermoed) Pukkelpop.
Eénentwintig jaar later (en 16 jaar na hun laatste wapenfeit) staat de band er terug met nieuw materiaal. Do do the beast heet hun zevende plaat. En al heb ik nog niets gehoord dat de status van de drie eerder vermelde songs kan evenaren, toch is dit een erg potent en relevant album geworden. De Amerikanen verkeren duidelijk in bloedvorm. Het begint alvast super met Parked outside, rock waar de vonken af spatten. Ook Matamoros gaat verder op de ingeslagen weg, maar voegt er modernere toetsen aan toe. Hoewel dit nog geen single is, zou deze song niet misstaan in de playlist van elke zichzelf respecterende radiozender met oog voor kwaliteit. 
It kills lijkt me iets te veel op Snow Patrol om wild van te worden, doch Algiers, de single die vooruitgestuurd werd, kan me dan weer wel bekoren. De onstuimige gitaren worden verruild voor beheersing en zo komt de melodie beter tot zijn recht. Dulli, die natuurlijk met The Gutter Twins en The Twilight Singers de voorbije jaren bewees wat hij nog in zijn mars heeft, levert nog maar eens een staalkaartje af van zijn vocaal kunnen. Zoiets heet op indrukwekkende wijze volwassen worden.
Tussen de rechttoe-rechtaan rock van The lottery en de ingehouden implosie van Can rova ligt een spectrum dat deze band met succes bestrijkt. Waar ze in de vergetelheid dreigden te raken en enkel nog voer waren voor nostalgici, ontwaakt The Afghan Whigs uit een langgerekte winterslaap met bakken energie en meer dan genoeg muzikaal vernuft. Ook in 2014 doen ze ertoe!

Beluister hieronder het album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.