18 december 2014

Lied van de week: week 51 - 2014

Birth in reverse - St. Vincent
 

Nadat ze vorig jaar al een mooie samenwerking liet optekenen met David Byrne, bracht St. Vincent dit jaar een erg mooi solo-album uit. Daaruit komt dit leuk singletje.

Je kan het album hier kopen.

Lyrics:

Oh, what an ordinary day
Take out the garbage, masturbate
I'm still holding for the laugh
The dogs will bark so let them bark
The birds will cry I'll let them cry
Here's my report from the edge 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Was a birth in reverse in America 

 
This tune will haunt me through the war
Laugh all you want but I want more
Cause what I'm swearing, I've never sworn before 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Like a birth in reverse in America 

 
Like a birth in reverse
What I saw through the blinds
You could say that I'm saying phenomenal lies
On the cosmic eternity party line
Was a birth in reverse in America

15 december 2014

Vodz


De Limburgers van Vodz klinken mij pakken intrigerender in de oren dan pakweg Triggerfinger. Daarmee schop ik vast tegen een heilig huisje, maar met laatstgenoemde band wil het maar niet lukken voor mij. Geef mij dan maar de stevige rock van het viertal uit Borgloon.
Op hun debuut Into the woodz gooien ze tussen de acht eigen songs ook nog eens twee covers van traditionals naar ons hoofd. Het begint allemaal lieflijk met vogeltjes die fluiten in het bos, maar je hoort al iets onheilspellend dreigen en dan barsten de instrumenten los in een behoorlijk melodieus rocknummer. Hand of God maakt ons warm voor wat nog moet komen met iets tussen The Sore Losers, The Van Jets en Queens Of The Stone Age. Blackness rockt even lekker door waarna de titelsong Into the woodz wat gas terugneemt om in het refrein onvervalste metalriffs op ons los te laten. Aanvankelijk overtuigde het niet echt, maar enkele beluisteringen later merk ik toch inwendig behoorlijk mee te zitten zingen. De melodieuze aanpak van de band is goed hoorbaar in Remember en in Demons krijgt dit aspect zelfs voorrang op het hardere gitaarwerk. Als de Limburgers nog een radiovriendelijke single zoeken, raad ik hen dit alvast aan. How do you do it? kent een ereplaats toe aan de ritmesectie zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het origineel van de cover Sinnerman is me onbekend, maar had iemand me gezegd dat dit een eigen nummer was, had ik het meteen geloofd, want het wordt helemaal naar de eigen hand gezet. Chaussée d'amour en The Howling zijn sowieso goeie songs die nog eens alle sterktes van de band op een rijtje zetten en de afsluitende cover van Ain't no grave (dat ik vooral ken van de allerlaatste American Recordings van Johnny Cash) vormt dan ook de spreekwoordelijke kers op de taart. Ik verkies weliswaar de versie van Cash, doch dit is ook een best aardige uitvoering die ik toch wel eens live zou willen aanhoren (en dat kan bij Cash natuurlijk nooit meer).

Je kan het album hier kopen. De band live aan het werk zien kan op volgende plaatsen en tijdstippen:
  • Heers (27/12)
  • Café Revue in Leuven (11/1)
  • The Rocker in Mechelen (17/1)
  • Rockmine in Genk (31/1)
  • Borgloon (14/2)
  • The Rover in Aachen (28/2)
Meer info vind je op hun Facebookpagina.
Beluister hieronder het volledige album:

12 december 2014

Muzikale mailbox (11)

In mijn mailbox krijg ik af en toe muziek doorgestuurd. Het werd tijd om die mailbox nog eens op te kuisen, dus hier enkele vondsten die me op die manier bereikten:
Once in a while I get mails from musicians sending me their music. Not all that I'm being sent, sounds great, but going through my mailbox, these seemed worth sharing:

Terrorista




Dit Canadees duo uit Toronto heeft net de tweede van vier cassettes uit die als je ze naast elkaar legt hun bandnaam opleveren. Elke cassette bevat 2 songs. Na Pink tape is er nu dus Purple tape, later volgen nog Green tape en Blue tape. Je kan alles blijven volgen op hun Bandcamp, waar je de songs gratis mag downloaden, of aan 5 Canadese dollars de cassette kan kopen.

This Canadian duo from Toronto has released the second of four cassettes, each carrying 2 songs. First there was 'Pink tape', now there's 'Purple tape' and we can expect 'Green tape' and 'Blue tape'. Together, these four tapes form the bandname. You can download all the songs from their Bandcamp, where you can also buy the physical releases for 5 Canadian dollars each.



Munroe




In februari van volgend jaar zal Munroe haar eerste EP uitbrengen, via Hidden Pony. Een eerste liedje, Bloodlet, valt nu al te beluisteren (en gratis te downloaden) op Soundcloud. Deze Amerikaanse actrice waagde zich dit jaar voor het eerst op een podium om te zingen en alvast dit liedje vind ik erg geslaagd.

 
Munroe will release a first EP in February of next year, through Hidden Pony. A first song of that EP, 'Bloodlet', can be heared (and downloaded for free) at Soundcloud. Munroe is an American actress who only this year started climbing stages to perform songs. I think this one is a great song.



C Duncan

C Duncan is één van de recentste artiesten op Fat Cat en zijn single For kan je op via Soundcloud beluisteren en gratis downloaden. Zelf hou ik vooral van het gefluit, dat het liedje iets vrolijk en zomers geeft.


C Duncan is one the recently signed artists at Fat Cat. His single 'For' can be heard and downloaded for free at Soundcloud. Personally, I'm very fond of the whistling, giving the song a jolly and summery mood.


Mijn Bob Dylanjaar (13): Dylan


In 1973, het geboortejaar van mijn broer, bracht Bob Dylan een plaat uit met enkel zijn familienaam als titel. De meeste songs op deze plaat zijn covers. Tot de bekendste liedjes die Dylan hier naar zijn hand zet, behoren Can't help falling in love en Big yellow taxi. Die eerste cover is slepender dan de versie die we kennen van Elvis Presley en van een Spaanse gitaar voorzien. Maar mijn voorkeur gaat toch meer uit naar die andere cover, van het nummer van Joni Mitchell. Het lijkt wel of er voortdurend getwijfeld wordt om het tempo te verhogen, maar dat de muzikanten zich op het laatste nippertje toch wat inhouden.
Eén van mijn favorieten is alvast opener Lily of the west. De gitaar rammelt lekker op een jakkerend ritme dat aan Johnny Cash had kunnen toebehoren. Dat is vast geen toeval, aangezien sommige releases van het album als extra de duetten bevat die Dylan met Cash opnam. Ook Sarah Jane swingt lekker. Beide songs tonen meteen aan dat dit een meer rockende Dylan is dan we doorgaans van hem gewoon waren.
The ballad of Ira Hayes vertelt het verhaal van één van de soldaten die de Amerikaanse vlaag hesen na de slag bij Iwo Jima (zie ook de film Letters from Iwo Jima die Clint Eastwood maakte). Eén van de bekendste versies van dit lied is trouwens ook al van Johnny Cash. Daarna volgt Mr. Bojangles en nu weet ik eindelijk waar Annelies Moons haar kat en haar muzikaal project naar vernoemde... Er zijn slechtere songs denkbaar om je door te laten inspireren.
A fool such as I voert het tempo opnieuw lekker op, maar de afsluiter Spanish is the loving tongue klinkt dan weer lekker loom en behoorlijk Elvisachtig. Bijna halfweg verandert het in een regelrechte tango. Leuk en verrassend is dat.

11 december 2014

Matt Watts


Vorig jaar vond ik het album Wayward wind van Matt Watts en The Calicos één van de beste van dat jaar. Door velen werd het schandelijk over het hoofd gezien, maar ik was er werkelijk lovend over, zoals je hier kan lezen. 
Matt heeft net een nieuwe plaat uit, op Starman Records. Songs from a window werd zonder The Calicos gemaakt, maar Guido Op De Beeck, die de vorige plaat opnam en erop meespeelde, neemt ook hier weer de basgitaar ter hand. En deze plaat heeft meteen ook een heel andere klank dan de vorige. 
Waar ik vorig jaar bij Wayward wind vooral aan The Low Anthem moest denken, is die referentie eerder afwezig. Watts presenteert zich hier, in de sobere arrangementen, meer als een "eenzame" singer-songwriter. 
Het begint allemaal met Leonard Peltier, een Noordamerikaanse indiaan die onschuldig gevangen blijft voor de moord op 2 FBI-agenten, sinds 1977. Eerder namen artiesten als John Trudell en Little Steven het al voor deze man op, nu voegt Matt Watts daar zijn nummer aan toe. Militant klinkt het niet en daarom doet het eerder aan songs van Bob Dylan met een gelijkaardige thematiek denken: het verhaal wordt verteld en de luisteraar wordt zachtjes richting het besluit geduwd. "I hope to find you where I left you", zo opent Just over the highway. Het is een triestig liefdesliedje, waarin spijt en het vervlieden van hoop de boventoon voeren. Diezelfde trieste ondertoon zit nadrukkelijk ook in de stem van Watts wanneer hij Did you have to be so cruel zingt. Het is een stem die door merg en been snijdt, niet zozeer krachtig en vlijmscherp, maar zacht-vastberaden en onontkoombaar. Het gaat wat sneller dan een druppel die een steen uitslijt, maar het effect is hetzelfde: je wordt langzaamaan heel diep geraakt.
Op Murder ballads van Nick Cave had All you've come to do (you must do quick) absoluut niet misstaan. In onze geest speelt zich een eindsequentie af van een western, waar in het midden van de ene straat van het dorpje een lijk ligt en de camera uitzoomt zodat het desolate landschap opslorpt. Muzikaal klinkt Orphans misschien wat vrolijker, maar laat je daar niet door misleiden. Zoals Matt Watts ons tijdens het interview vorig jaar al verklapte, zijn de teksten voor hem zeer belangrijk. Zelden zijn die eenduidig voor wie het verhaal in zijn hoofd waaraan hij de lyrics ophangt, niet kent, en dus kan je dit verhaal met bijbelse verwijzingen niet eenvoudig ontraadselen. Gelukkige kan je intussen volop genieten van de slide-gitaar van Joan Giménez Flores. Het knikje in de gitaar na enkele zinnen in Unkind verrast en zet ons even op het verkeerde spoor. 
To keep you hear for a while is het soort lied dat slechts zeer langzaam onder je vel gaat kruipen, maar na pakweg tien beluisteringen grijpt de onderhuidse spanning je vast om niet meer los te laten. De klokken die op het einde luiden, klinken dan ook bijzonder luguber. Het kampvuur lijkt bij de beginakkoorden van You will know him niet veraf, maar dat soort song wordt het uiteindelijk niet. Wat we krijgen, is een ideale single: catchy refrein en teksten die menige interpretatie toelaten. Wat zouden we graag Matts verhaal achter dit kleinood horen...
Het korte Home by the river (a home by the sea) wordt a capella gezongen. Dat is in tijden waarin a capella steeds zeldzamer wordt, altijd wennen. Het klinkt wel erg rauw en naakt zo en je hoort op de achtergrond voetstappen. Intrigerend... En kijk, dan is daar ineens de klank die we gewend waren van de vorige plaat, alsnog terug: For that lonesome eye sluit helemaal aan bij Wayward wind en strijdt om de titel van beste song op deze plaat met You will know him. De strijd is nog even onbeslist.
Op de afsluiter van dit album, Bitterness, waart de geest van Neil Young. En misschien is het bezongen gevoel wel de overheersende toon die we bespeuren in het merendeel van de songs.
Net als vorig jaar is Matt Watts erin geslaagd ons aangenaam te verrassen. We hadden gedacht dat het moeilijker zou zijn na zijn tour de force van vorig jaar, maar door het inslaan van een andere richting zonder zijn eigenheid te verloochenen, is hij daar toch wonderwel in geslaagd. Chapeau!

10 december 2014

Lied van de week: week 50 - 2014

I will handle it for now - Uncle Wellington's Wives


Ik kondigde het eerder deze week aan en vanaf vandaag is hij er: de nieuwe single van Uncle Wellington's Wives. Het mooiste stuk vind ik wanneer de vrouwenstem omhoog gaat voor "I'll be my own conductor". De kracht die daarin ligt, tilt het nummer op dat moment nog net iets hoger.
Verder zijn de arrangementen natuurlijk heel erg mooi en de song past een beetje in een kerstsfeer die niet fake wil zijn, maar oprecht winters-warm aandoet.

Volgend jaar brengt de groep zijn eerste EP uit, When it takes a lot of time.

08 december 2014

Gelezen (67)

Teksten voor de toekomst - Jaap Kruithof


Ooit, in de eerste kandidatuur, kreeg ik ethica van Jaap Kruithof.De filosoof shockeerde door zijn uitspraken en polariseerde daardoor in onze groep van voornamelijk achttienjarigen. In een jaar waarin de wereld sowieso ineens heel veel breder en wijder en groter werd voor me, opende hij mijn ogen voor zaken waar ik niets vanaf wist of waar ik tot dan enkel intuïtief had aangevoeld dat dingen niet klopten. Ik heb zijn lessen altijd beschouwd als één van de nuttigste dingen (en al zeker het nuttigste buiten mijn eigen vakgebied) die ik aan de universiteit leerde. De omslag van antropocentrisme naar ecocentrisme die hij voorstond en ook wel de vraag of schoonheid intrinsiek is of niet, het bleef me allemaal zeer nauw bij en bepaalde sterk mijn denken sindsdien.
In dit boek duiken was dan ook alsof ik opnieuw, maar ditmaal met meer kennis en ervaring, onderdook in de ervaring die me toen zo onverhoeds had overvallen. Vele van mijn huidige denkbeelden bleken al een basis gehad te hebben in wat Kruithof mij toen leerde en in zijn boek nog meer uitgewerkt staat dan toen in de lessen (of dan wat ik me van die lessen herinner). Meer zelfs, het gevoeld dat ik had bij het lezen van boeken van Paul Verhaeghe, Dirk De Wachter, Thomas Decreus,... (dat zij wat ik altijd voelde als de onderbouwing van mijn denken over de dingen, in woorden wisten te gieten en dat zij de argumenten expliciteerden), was nog veel sterker aanwezig bij deze verzameling uit zijn teksten. En ik was verbaasd hoe profetisch hij op bepaalde punten wel bleek over de wijze waarop de neoliberale en kapitalistische ideologie onze wereld vorm zouden geven ten kosten van heel veel mensen (vooral de meest kwetsbaren).
Niet alle teksten in dit boek zijn even vlot leesbaar, er zitten ook stukken in die wel heel erg filosofisch van aard zijn en behoorlijk wat voorkennis veronderstellen. Gelukkig begint elk stuk met een soort samenvatting door één van de samenstellers van deze bloemlezing, gelardeerd met uittreksels uit de teksten van Kruithof zelf die volgen, zodat je de grote lijnen wel altijd goed kan volgen.
Kruithof behandelt in zijn boeken en dus ook in deze selectie thema's als politieke filosofie, ethiek, muziek en cultuur en filosofisch-antropologische kwesties. Het meest leerrijke voor mij (en het meest nieuwe ook) waren de bijdragen over democratie. Ik denk dat ik in toekomstige bijdragen op mijn blog op verschillende thema's eens dieper ga ingaan, trouwens (en hopelijk lukt het me beter dan het voornemen van mijn Bob Dylanjaar, dat alvast met minstens 1 jaar verlengd zal moeten worden...).

Aankondiging: nieuwe single Uncle Wellington's Wives


Uncle Wellington's Wives ken je misschien nog van Tuva, dat in mei van vorig jaar zelfs lied van de week werd. Woensdag brengen ze een nieuwe single uit, I will handle it for now, via iTunes, Deezer en Spotify. In het voorjaar mogen we dan de EP When it takes a lot of time verwachten.
Diezelfde avond treden ze overigens op in de Barville in Gent.

Beluister hieronder nog eens de eerdere single, die je ook nog steeds gratis kan downloaden:


07 december 2014

Wim Toucour


Er wordt aan de afstemknop gedraaid van een radio, waardoor je al zappend flarden uit de ether oppikt. Zo start Liefde is niks van Wim Toucour. Veertien songs volgen nadien van deze man uit Wetteren die laveert tussen folk, kleinkunst en wereldmuziek, al houdt hij er vast niet van als ik probeer hem in hokjes te vatten. Voor hem zijn muzikale hokjes immers eerder dwangbuizen dan houvast voor wie zijn muziek wil ontdekken.
Met E ko no mi, i ka ni me krijgen we meteen één van zijn oudste nummers. In de loop der jaren hoorden we zijn aanklacht tegen het primaat van de economie al meermaals, in diverse bezettingen, en het liedje is intussen mooi gerijpt. Dat geldt ook voor Beetje Tourette, dat het psychiatrisch label samen met andere stempels uit de DSM met humor afschudt. Wie nog twijfelde aan 's mans afkeer voor predikaten, labels, stempels en hokjes, kan niet anders dan die twijfel te laten varen.
Rustig wordt de liefde bezongen in het titelnummer, niet als iets groots en fenomenaals, maar eerder als een alledaags wondertje, een bijna banaal en vooral sober verschijnsel dat net in die achterlating van toeters en bellen zijn schoonheid toont. De klarinet van Isolde Van der Goten en de contrabas van Kris Van Daele injecteren een scheut zondagse jazz in Konfituur. Dat speelse zit bij Zullen we nog 'es? vooral in de teksten die een soort naïeve stoutheid in de dubbele betekenissen legt. 
Na enkele liedjes over de liefde gooit Wim ons zijn visie op de wereld voor de voeten in Schaf Brussel af. Terwijl we ons muzikaal in Latijns-Amerika wanen, worden we getrakteerd op zijn moeilijke verhouding tot onze vaderlandse hoofdstad. Hoewel hij Brussel op zich de moeite waard vindt, is de verkeersindigestie die er al lang geleden ontstond voor hem de druppel die de emmer doet overlopen. Van Brussel gaat het naar Gent waar Zeven jaar zich afspeelt, van een kritische blik op de wereld rondom gaat het naar een verzaligde terugblik op het eigen centrum van de wereld, zijn lief.
Achteromkijken naar de eigen jeugd gebeurt in De bron van de Molenbeek. De avonturen van twee kinderen, broers van negen en elf, klinken muzikaal wat minder avontuurlijk en de toon is daardoor één van zondagnamiddags herinneringen ophalen dan van stoere-jongens-durf. Oh Maria! klinkt ons een pak spannender in de oren door de Afrikaanse muzikale invloeden. 
Een soort Nederlands hanteren dat typische taalfouten gebruikt van migranten is altijd een beetje een heikele onderneming, vind ik. Al qarya is een bewerking van een Het dorp dat de meeste mensen kennen van Wim Sonneveld (en dat origineel La montagne van Jean Ferrat was). Zelfs het "tuinpad van mijn vader" (maar dan met de als lidwoord in plaats van het) is erin achtergebleven. Ondanks de goede bedoelingen waaraan ik niet twijfel, blijft het ongemak bij het krakkemikkig Vlaams een beetje in de weg zitten. Of dat meer zegt over mij dan over Wim Toucour, is vast een hele avond discussie waard...
Het kort intermezzo Pelea dient als inleiding tot Ambras (al is het mij een raadsel waarom het dan met zijn 20 seconden toch als apart nummer gezien wordt). Voor een liedje dat onhebbelijkheden, ruzietjes en gekibbel als onderwerp heeft, vind ik de muziek wat te braaf. Er mocht wat mij betreft wat meer vonken, wat meer vuur, wat meer "ambras" in. Doorheen de hele plaat laat Wim zich vooral kennen als "ne goeie gast" die het goed voor heeft met de anderen en zichzelf niet een grotere plaats wil toedichten dan de uiteindelijke filosofische nietigheid van élke mens hem laat toekomen. Toch, Wim, zijn er momenten waarop het allemaal ook in de noten en arrangementen wat stouter mag...
Afgesloten wordt er met Zonder woorden, een cover van Bart Peeters (die de mosterd dan weer haalde bij What is love all about van World Party). Het laatste stof dwarrelt neer, het doek valt en de rust wiegt zachtjes als een veertje naar beneden. Nu ja, dat is een beetje zonder het extraatje gerekend, waarin een kindje nog kort wat komt zingen. Wel vertederend...

Momenteel zijn er geen optredens gepland, maar houd zeker de Facebookpagina van Wim Toucour in de gaten voor toekomstige speeldata.

05 december 2014

Jason Lytle huisconcert


Jason Lytle ken je misschien nog als de frontman van het lichtjes fantastische Grandaddy. Hij bracht net een nieuwe plaat uit. Het is niet zomaar een nieuw album geworden, maar een registratie van een huisconcert (jammer genoeg niet in míjn huiskamer) in mei. Geheel toepasselijk kreeg het de naam House show mee en je kan het hieronder beluisteren:


Lied van de week: week 49 - 2014

Motion sickness - Shabazz Palaces


Shabazz Palaces was voor mij totaal onbekend, tot ik dit jaar hun nieuwe album Lese majesty hoorde. Het sloeg bij mij in als een bom en het behoort voor mij tot het beste dat dit jaar uitgebracht werd. Geniet alvast van deze single.

Je kan het album hier bestellen.

Lyrics:

I asked the cat. Why’d you do all that man? And the hustler said, "It’s a high climb to the gallows."

Crime related
Activated
Trap located
Strap to spray it
If you face the case
You faded
Player you’d have never made it
And although the state delayed it
And you been equated
Sent you back up on the pavement
This one here is dedicated
The mistakes you’ve made
Is seasons grown
Castles raided
Fortunes blown
Sides was faded
Spouses gone
Much too later
Ten toes down cause to the gangsters rules you catered
Saw shit through a nigga that you knew was layed out


Ah moneys no object
You spending cash out of all four pockets
Your girl rocking lockets
Your goons pop the rockets
Apply the big four link, you are not it


A hood pedigree of syndicates and felonies
A gene structure more lustrous than the bustas
He in the fast life ultimate
Grind, break rules, shake and bake, scratch and scrape
Don’t start no potential for sales
Fiends lined up like the crows on the fence at Ezell's
It ain’t hard to tell boy, you all aglow
Everyone knowin’ now you in the show
Retainers paid out
Trying to map the play out
The streets is undefeated
Really now there ain’t no way out
The world is closing up
Go re-up
Fix your cut
Feel your eyes?
Sky your chains
And maybe you can style a truck


Meanwhile


Plots and capers
Lots of flavors
Knots of paper
Watch your neighbors
Wondering who’s real or fakers


We in the breezeway
To be us it takes leaps of faith


The main question
You don’t ever ask it
History say it's the casket or the basket
You like “pass that, lets get blasted and masked up”
The wiz kid who could parlay like a diplomat
The last place you could think of where they’d get you at
80 miles from your sink where they sit you at
Life's a bitch treat her good or she’ll get you back


02 december 2014

Jozef van Wissem


Een klein stemmetje in ons hoofd zegt dat Jozef van Wissem stiekem de teletijdmachine van professor Barabas samen met opname-apparatuur is ingeslopen. Ergens in een donkere tijd nam hij deze plaat, It is time for you to return, op om ermee terug te keren naar 2014. Hoe anders kunnen we de middeleeuwse sfeer waarvan het album doordrenkt is, verklaren?
De in New York residerende Nederlander Jozef van Wissem is een minimalistische componist en luitspeler. Het is dat laatsgenoemde instrument dat natuurlijk, door de hoofdrol op te eisen in zijn muziek, ons zo’n tien eeuwen terug de tijd in slingert. Net als bij enkele vorige albums werkte de man samen met filmregisseur Jim Jarmusch (bekend van onder meer Night on earth, Dead man en Ghost dog: the way of the Samurai). De grotendeels instrumentale lappen op dit ruim half uur in beslag nemende werkstuk zijn echter niet enkel een terugblik op muziek van lang vervlogen eeuwen. In Temple dance of the soul knettert het als bij Aphex Twin of click ‘n paste-artiesten. Zo spreiden de clicks een bedje waarop de luit maar niet in slaap geraakt, rusteloos repetititef. After we leave is het soort filmisch soundscape dat we ook van Nils Frahm of Peter Broderick mogen verwachten.
De spaarzaam toegevoegde vocalen zijn nu eens bezwerend (Invocation of the spirit spell), dan weer kloosterlijk, hoopgevend en pastoraal (Love destroys all evil). We kunnen ons moeiteloos voorstellen hoe deze muziek live in kerken, abdijen en ruïnes helemaal tot zijn recht komt. Opvallend is ook hoe loepzuiver alles klinkt, zoals aan het einde van ‘Love destroys all evil.
Doof alle lichten in je kamer, zet de koptelefoon op, laat hooguit één theelichtje branden en ga in kleermakerszit luisteren naar It is time for you to return, een plaat zoals je er dit jaar vermoedelijk nog geen gehoord zult hebben. Laat je meezuigen in een wereld waarin tijd relatief is en het heel verre verleden een geslaagd huwelijk aangaat met de eenentwintigste eeuw.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:

30 november 2014

Stars


De Canadezen van Stars maken al sinds 2000 platen, en ook op hun zevende reguliere album (No one is lost) worden we vergast op dansbare, opwekkende en goed in het gehoor liggende indiepop. Grote successen hebben ze daarmee nog niet geoogst, erkenning op vele muziekblogs wel. Wat de band een boost zou kunnen geven, is die ene single waarmee de radiostations hen ook oppikken.
Tot onze verrassing benadert het vijftal Arcade Fire op de opener From the night. Dat heeft wellicht meer te maken met de richting die hun beroemdere landgenoten uitgaan dan met eigen koerswijzigingen. Immers, als er al iets veranderd is in de loop der jaren, is het dat de stem van Amy Millan meer op de voorgrond mocht treden. Deze dame kan je overigens ook kennen van Broken Social Scene. Trap door is dan weer vintage eighties en zanger Torquil Campbell klinkt zo Engels als Erasure, en daar hebben we in potentie die ene single waarmee het zou kunnen gebeuren. Op het juiste moment opgepikt worden door de juiste mensen, dat wordt het dubbeltje op zijn kant voor deze groep.
Mocht het met Trap door echter niet lukken, dan komt misschien Are you OK?, dat onschuldige gitaren als schraag meedraagt, in aanmerking. Hitpotentieel bevat zeker ook No one is lost, met electronica en dancepatronen uitermate geschikte voor de hitparades. Muzikaal is het niet het meest representatieve en eigenlijk vinden we het ook niet echt een sterk nummer, doch de wetten van de commercie lopen niet bepaald gelijk met die van de kwaliteit. Wanneer de Canadezen het gaspedaal lossen en het tempo laten zakken, vallen songs als No better place en The stranger wat licht uit. Geef ons dan maar het springerige van This is the last time, dat het beste van Bis en Chumbawamba in herinnering brengt.
De grote doorbraak, het valt altijd moeilijk te voorspellen. Meer erkenning en een breder publiek wensen we Stars zeker toe. Je zal er ons echter geen geld zien op verwedden dat het met dit werkstuk zal lukken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:

Twintig parels per maand: november 2014


Ook november is weer voorbijgevlogen en dus tijd voor onze maandelijkse verzameling van 20 pareltjes van lang of niet zo lang geleden:
  1. Teenage dirtbag - Wheatus: één van de favoriete liedjes van mijn lief. In een kringwinkel vonden we het volledige album. Groots is het allemaal niet en je hoort meteen ook waarom nét deze song er wél in slaagde om opgemerkt te worden. Altijd leuk om terug te horen...
  2. Life is an accident - New FADs: echt veel roem kenden de New Fast Automatic Daffodils niet, maar met singles als Stockholm en deze veroverden ze toch een plekje in mijn muzikaal hart
  3. Asbestos lead asbestos - Meat Beat Manifesto: toen ik in 1996 volop de grenzen van allerlei alternatievere genres opzocht en steeds verder verwijderd raakte van wat doorgaans op Studio Brussel gedraaid werd, leerde ik deze band kennen. Ik kocht zonder aarzelen de plaat en het is er één die ik nog wel af en toe opzet, hoewel ik denk dat ik ze nog nooit in één keer helemaal beluisterd heb
  4. Extork - Plaid featuring Nicolette: een heel andere richting die ik uitging, was die van de electronische acts die vaak bizarre, voor mij toen amper te plaatsen muziek maakten en die binnen de dance een heel aparte plaats innamen. Plaid was zo'n band die me erg intrigeerde
  5. Fall of the American empire - The Grassy Knoll: in de platenwinkel zag ik een keer een heel mooi uitgevoerde CD staan van een mij totaal onbekende band. Telkens ik er albums ging kopen, twijfelde ik en uiteindelijk besloot ik iedere keer andere releases te kopen maar de naam van de groep bleef wel hangen. Het is pas via Spotify dat ik ook echt kennismaakte met hun muziek. The Grassy Knoll, het blijft een bandnaam om op je lippen te proeven...
  6. Going to where the tea trees are - Peter von Poehl: ik won ooit een single van deze man. Dit vind ik één van zijn mooiste songs
  7. Crazy in love - Emeli Sandé with the Bryan Ferry Orchestra: geweldig leuke cover uit de door Baz Luhrmann geregisseerde verfilming van The great Gatsby
  8. Rollin' and tumblin' - Muddy Waters: en als we dan terugkeren naar de jaren 30, mogen we Muddy Waters ook niet overslaan
  9. Sally, where'd you get your liquor from - Rev. Gary Davis: nog meer oude blues, uit de jaren 60, van Rev. Gary Davis (later ook bekend als Rev. Blind Gary)
  10. Closer to fine - Indigo Girls: enkele maanden geleden las ik de biografie van Justin Vernon (Bon Iver) en daaruit bleken Indigo Girls één van zijn eerste inspiratiebronnen te zijn. Dit is hun meest bekende liedje en het is nog steeds een pareltje
  11. Every little thing (he) does is magic - Shawn Colvin: in 1994 maakte Shawn Colvin, een zangeres die je toch echt eens moet ontdekken, een prachtig album vol covers, toepasselijk Cover girl getiteld. Hier neemt ze The Police onder handen, met respect voor het origineel maar door de vrouwelijke insteek toch nét iets anders...
  12. Monument - Röyksopp and Robyn: de single-versie is niet te vinden op Spotify, maar dat geeft niet. Deze lange versie is het beluisteren zeker ook waard en bevat eigenlijk veel meer moois dan de radiovriendelijke versie die we af en toe door de ether toegeworpen krijgen
  13. Coded language - Krust featuring Saul Williams: bijna negen minuten lang wordt dit knap staaltje drum 'n bass opgebouwd, met parlando van Saul Williams en daaronder een immer herhaald motiefje op een bed van zware bassen en repetitieve drums. Pas na iets meer dan 6 minuten komt er een soort rust als voorbode voor de storm aan pure drum 'n bass waarop ik toen niet en vandaag nog steeds niet kan stil blijven staan of zitten
  14. Ghetto celebrity - Roni Size Reprazent featuring Method Man: nog meer drum 'n bass met een hiphopgrootheid als gast
  15. Follow the leader - Eric B & Rakim: ouderwetse hiphop van dit duo, dat vooral met Paid in full (met zijn sample van Ofra Haza) scoorde, maar dit is ook niet te versmaden
  16. Bureaucrat of Flaccostreet - Urban Dance Squad: Nederlandse crossover die ook op MTV gesmaakt werd en uitgebracht werd in 1991
  17. To the sun - Annelies Monseré: iets helemaal anders, dit kleinood van Annelies Monseré, die ooit zag optreden in een kerk
  18. Mensen zijn gemaakt van dun papier - Jonas Winterland: alleen de titel al van dit nummer spreekt tot de verbeelding. Het hele album vond ik trouwens erg mooi, zoals je hier kan lezen
  19. Pompier van Brussel-Zuid - Bobbejaan Schoepen: dit is niet meteen een artiest die je op mijn blog zou verwachten, maar vooral op de derde CD van de verzameling The world of Bobbejaan: songbook staan onvermoede pareltjes zoals dit in het onvervalst Brussels dialect
  20. Red mijn ziel vooral - Gorki: op de valreep van november overleed Luc De Vos onverwacht. Ietwat overdreven vind ik alle berichtgeving erover wel, maar toch is een vermelding in dit lijstje parels toch wel verdiend, met een minder bekend maar evenzeer prachtig lied

29 november 2014

CC Menen: Wie zal ons redden? - Wannes Cappelle en Griet Op De Beeck


Samen met mijn lief bezocht ik vrijdagavond het gezamenlijke programma van Wannes Cappelle (zanger van Het Zesde Metaal) en Griet Op De Beeck, wiens boek Kom hier dat ik u kus ik onlangs las (en dat ik trouwens van mijn lief cadeau had gekregen) in het CC van Menen.
Tussen de solo gebrachte liedjes op gitaar door las Griet Op De Beeck voor uit dat boek en uit een kortverhaal dat ze voor deze show had geschreven. Wie zal ons redden? was (vermoedelijk de titel) en het werd in vier delen gebracht. Ik vond het voorlezen uit het boek minder leuk dan het boek zelf lezen, maar van het kortverhaal (dat ik dus nog niet kende) heb ik wel genoten: het was grappig, herkenbaar en ook wel knap geschreven.
Wannes Cappelle bracht enkele rustige liedjes, zoals Nie voe kinders, Genezen en Dag zonder schoenen. Soms kwamen ze daar sterker door naar voor, soms miste ik wel de arrangementen die je met een hele band kan gebruiken.

28 november 2014

Lied van de week: week 48 - 2014

In the heat of the moment - Noel Gallagher's High Flying Birds


Noel Gallagher bewijst met zijn High Flying Birds dat er leven is na Oasis en deze single is alweer een voltreffer.

Dit nummer staat op Chasing yesterday, het nieuwe album dat op 2 maart 2015 zal uitgebracht worden en dat je hier kan bestellen.

Lyrics:


Nah nah nah nah nah nah nah
They tell me you've touched the face of God
At the sound of a rope cracking on your neck
They tell me you'd never give it up
Like the song that was soul singing in your head

So honey please don't let go
Or you'll fall into the dead of night
So honey please don't let go
You'd better learn to fly
'Cause they're gonna point you up at the sky

The more that you want it
The more that you need it
I know that you'll be by my side
In the heat of the moment when the thunder and lightning come
I know that you'll be by my side

Nah nah nah nah nah nah nah
That loving man ain't no rolling stone
At the sound of the drums I'm gonna set you free
I talk to him on the telephone
These are the words that he gave to me

So honey please don't let go
Or you'll fall into the dead of night
So honey please don't let go
You better learn to fly
'Cause they're gonna point you up at the sky

The more that you want it
The more that you need it
I know that you'll be by my side
In the heat of the moment when the thunder and lightning come
I know that you'll be by my side

Nah nah nah nah nah nah nah
The more that you want it
The more that you need it
I know that you'll be by my side
In the heat of the moment when the thunder and lightning come
I know that you'll be by my side

Nah nah nah nah nah nah nah

21 november 2014

Lied van de week: week 47 - 2014

Under the pressure - The War On Drugs


The War On Drugs zijn verantwoordelijk voor één van de betere albums van dit jaar, en deze single heeft zijn tijd nodig gehad om me helemaal te bedwelmen, maar nu is het duidelijk gelukt.

Je kan hun album, Lost in the dream, hier kopen.

11 november 2014

Gratis download: Dirtmusic


Dirtmusic, het collectief met naast Chris Eckman ook enkele Afrikaanse muzikanten, gaat binnenkort op Europese tournee. Voorlopig zijn er nog geen data bekend in België of Nederland.
Geniet intussen alvast van onderstaand, onuitgebracht nummer (een samenwerking met MC Jazz) dat je via de Soundcloud van hun platenlabel Glitterbeat gratis kan downloaden:


Lied van de week: week 46 - 2014

Originators - P Money


In het programma dat TLP op Studio Brussel heeft op zaterdagavond, hoorde ik deze voorbijkomen, en ik was meteen verkocht! Dit is grime van de meest opwindende soort.

De gelijknamige EP van P Money wordt uitgebracht op 30 november. Houd zijn FB-pagina in het oog voor meer details.

10 november 2014

4AD concert: Einstürzende Neubauten - Lament


Een concert van Einstürzende Neubauten is altijd een hele belevenis, zowel voor de oren als voor de ogen. De Duitsers schuwen namelijk de vreemdste instrumenten niet: metalen platen, plastic buizen, emmers,… Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de start van de Eerste Wereldoorlog componeerden ze een hele set die in Diksmuide in première ging.


Ter voorbereiding van de opdracht die Blixa Bargeld kreeg van onder meer de 4AD, ging hij met twee wetenschappers aan de slag om minder bekende aspecten van de oorlog naar boven te spitten en daar iets mee te doen. Zo kregen we nummers die opgebouwd werden rond wel héél bijzondere details, zoals de aanwezigheid van een zwart bataljon uit Harlem of opnames van allerlei dialecten en streektalen. Het leverde verhalen op voor inleidingen tot songs, of die anders terug te vinden waren in het programmaboekje. Het geheel werd opgevat als een soort muziektheater, zo verklaart Bargeld daarin. Samen met de muziek die klonk als vintage Neubauten (nu eens hels kabaal met allerlei spullen die hun klanken lieten oplossen in ware composities, dan weer rustige, haast gecroonede liedjes), resulteerde dat in een ware traktatie voor de uitverkochte loods van De Lijn in Diksmuide.


Opener Kriegsmachinerie zwelde aan als industrieel lawaai, terwijl de zanger zweeg en zijn tekst via pancartes toonde aan de toehoorders. Een indrukwekkende stapel metalen voorwerpen en kettingen die tegen en op elkaar geslagen en gegooid werden, toverden de loods om tot een werkplaats in een staalfabriek. Even later zongen Blixa Bargeld en Alexander Hacke een duet in de rollen van respectievelijk de Duitse keizer Wilhelm en de Russische tsaar Nicolas, overigens (niet) toevallig neven. The Willy-Nicky telegrams bevatten de authentieke telegrammen die de twee staatshoofden mekaar voor aanvang van de oorlog verstuurd. De frontman verontschuldigde zich voor zijn gebrekkig Nederlands vooraleer hij begon aan de eerste van enkele songs met tekst van de Vlaamse dichter Paul van den Broeck, geschreven tijdens zijn dienst. Deze poëet, verwant aan de dadaïsten en andere expressionistische schrijvers, koos als pacifist bewust, zelfs na medisch afgekeurd te zijn, om te vechten in de oorlog om zelf te kunnen ervaren wat dit betekende. Onbekend als we zijn met dadaïstische poëzie moesten we bij In de loopgraaf vooral denken aan Paul Van Ostaijen, met regels als “In de loopgraaf/ hoe kan ik dansen in 4/4?”. N.U. Unruh bespeelde intussen een soort zelfgemaakte harp met prikkeldraad: een werkelijk indrukwekkend zicht.
Hoe de Duitsers bij dit soort composities heel bewust en doelgericht werken, illustreerde Der 1. Weltkrieg (percussion version). Plastic buizen van verschillende lengte, die elk één land dat deelnam aan de oorlog voorstelden, werden bespeeld als percussie terwijl de tijdslijn van 1914 tot 1918 geëvoceerd werd, met “landen” die betrokken raakten in de muziek op het moment in de tijd waarop ze ook daadwerkelijk deelnamen aan de strijd. Bargeld hield de tijdslijn bij en markeerde de jaartallen en de belangrijkste gebeurtenissen. Intussen somde een opgenomen vrouwenstem plaatsen van over de hele wereld op die van belang waren in het verloop. In On patrol in No Man's Land maakten we kennis met de Harlem Hellfighters, een bataljon zwarte soldaten uit Harlem (New York). Dat stelde de Amerikanen voor problemen: een zwarte kon geen officier worden en een zwart bataljon bij blanke officieren ging in tegen de wens tot segregatie. Dus voegden ze de Harlemmers toe aan een Frans regiment. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden die meteen ook de beste jazzband in Europa, op hun eentje verantwoordelijk voor het succes van jazz in Frankrijk. Toen ze in 1919 terugkeerden naar Frankrijk brachten ze zes nummers uit, waaronder On patrol in No Man's Land dat wellicht al in de loopgraven geschreven werd.

 
Der 1. Weltkrieg (percussion version)

In de titelsong van de set, Lament, hielden de leden elk een klein kubusvormig luidsprekertje voor de microfoon waaruit onbewerkte opnames klonken die de Duitsers maakten in de krijgsgevangenenkampen. Audio-opnames stonden in die tijd nog in hun kinderschoenen en werden gemaakt op cilinders van was. Duitse musicologen en linguïsten maakten van de aanwezigheid van gevangenen uit alle streken gebruik om hen liedjes te laten zingen of hen in hun streektaal het verhaal van de verloren zoon uit de Bijbel te laten vertellen. Op die manier bouwden ze een collectie op die in zekere zin even indrukwekkend is als het latere werk van Alan Lomax.
In een eerste bisronde kwam Blixa Bargeld als diva het podium op om ‘Sag mir wo die Blumen sind’, bekend van Marlene Dietrich, te coveren. Deze Duitse bewerking van een song van Pete Seeger werd gekozen om de link te leggen met de Tweede Wereldoorlog, want Dietrich, die Duitsland ontvluchtte naar Amerika, werd door sommige landgenoten nog heel lang na de oorlog als verraadster gezien. Op die manier maakte de zanger ons duidelijk dat de gevolgen van een wereldoorlog voor heel wat mensen vaak nog heel lang blijven doorwerken. Hoogtepunt voor ons was het meest typische Neubautennummer Let's do it a dada, waarin ze moderne composities (bij momenten herkenden we zelfs techno-elementen) verenigden met industriële geluiden en “instrumenten” zoals plastic buizen en een emmer vol metalen voorwerpen. Daarna volgde All of No Man’s Land is ours, alweer van de Harlem Hellfighters.
In de laatste ronde toegiften bracht de groep Der Beginn des Weltkrieges 1914 (dargestellt unter Zuhilfenahme eines Tierstimmenimitators), een grappig liedje in het Duits geschreven door de in de vergetelheid gesukkelde Joseph Plaut waarin allerlei dierengeluiden geïmiteerd worden. Onze kennis van het Duits werd op de proef gesteld, maar het was de moeite waard. Afsluiten deden ze met het toepasselijke Ich gehe jetzt van Perpetuum mobile uit 2004.
Zo maakte de Duitse experimentele band van deze herdenking een gedenkwaardig muzikaal evenement dat ons de hele vierjarige festiviteiten rond W.O. I zal bijblijven.

 
Let's do it a dada

Setlist:
  1. Kriegsmachinerie
  2. Hymnen
  3. The Willy-Nicky telegrams
  4. In de loopgraaf
  5. Der 1. Weltkrieg (percussion version)
  6. On patrol in No Man's Land
  7. Achterland
  8. Armenia 3
  9. Lament
  10. How did I die?
-----------------------------------------------------
  1. Sag mir wo die blumen sind
  2. Let's do it a dada
  3. All of No Man's Land is ours
-----------------------------------------------------
  1. Der beginn des weltkrieges 1914 (dargestellt unter zuhilfenahme eines tierstimmenimitators)
  2. Ich gehe jetzt

Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle. 
Intussen ben ik erachter gekomen dat Paul van den Broeck een door Blixa Bargeld verzonnen personage is.

Hieronder nog enkele links naar filmpjes van het optreden:

09 november 2014

Lied van de week: week 45 - 2014

Eyes - Melting Time


De Lierse band Melting Time heeft een eerste single uit: Eyes (de b-kant is trouwens Ice). Ik kocht dit vinyl onlangs en ben helemaal weg van hun postpunk.

Je kan de single ook hier kopen.

07 november 2014

Gelezen (66)

Labels - Evelyn Waugh



De jonge schrijver Evelyn Waugh (die daarna nog onder meer Brideshead revisited schreef) maakte in 1929 een cruise op de Middellandse Zee. Hij schreef daarover dit boek en daarbij hanteert hij een zelfrelativerende stijl waarin hij gedistingeerd afstand neemt van zijn onderwerpen. Opmerkelijk is ook hoe hij als Brit kijkt naar andere volkeren: met een mengeling van superioriteit en nieuwsgierigheid. Door zijn wat onderkoelde humor en flegma is dit een best wel onderhoudend reisboek. Het boek was een tip die voorkwam in De zuilen van Hercules van Paul Theroux overigens...


Lionel Aso - Martin Amis



In dit boek schetst Martin Amis het verhaal van Lionel Aso, een anti-sociale man uit een wijk waar je 's nachts niet durft te komen. Lionel wint tijdens zijn verblijf in de gevangenis miljoenen met de lotto. Zijn neefje, voor wie hij altijd gezorgd heeft en die hem aanbidt, heeft een verschrikkelijke geheim en blijft zowat het hele boek lang bang dat zijn oom erachter zal komen.
Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat ik ervan vind. Bij momenten is het boek grappig, bij momenten wou ik absoluut voortlezen, zat er vaart in en het verhaal steekt goed in elkaar, maar dan waren er weer momenten waarop ik moeite moest doen om het boek verder te lezen. Wisselvallig is wellicht nog de beste omschrijving.


Kom hier dat ik u kus - Griet Op De Beeck



Ik kreeg dit boek van mijn lief en ik kan alleen maar zeggen dat ze een uitstekende keuze maakte. Griet Op De Beeck schrijft in een stijl die erg verwant lijkt aan die van Tom Lanoye over disfunctionele gezinnen en hoe iemands leven aangetast kan worden door de interacties tussen ouders en kinderen. Maar gelukkig gaat het boek over zoveel meer: over kunst (theater vooral in dit boek) en hoe onzin soms als kunst verkocht wordt, over omgaan met angsten en pijn, over ziekte en trots. Ik vond het een heel mooi boek, dat door het gebruik van een Vlaamser register (met de onvermijdelijke "gij") erg vlot en herkenbaar leest.


The last word - Hanif Kureishi



Al sinds ik The black album las, ben ik een fan van het werk van Hanif Kureishi. In dit boek gaat het hoofdpersonage Harry aan de slag als biograaf van de grote schrijver Mamoon Azam, in wezen een rechtse auteur met Indische roots. Harry trekt bij het gezin in gedurende een tijd en er ontstaat een spanningsveld tussen waarheid en verdichting, er ontstaan machtsspelletjes en alle personages worden geconfronteerd met hun minder fraaie kantjes. Het boek gaat ook over schrijven en over de kracht van het woord en vooral van het gemediatiseerde woord.

02 november 2014

Lied van de week: week 44 - 2014

Can you tell her I said hi? - Douglas Firs


Douglas Firs, die ik naar aanleiding van zijn debuutalbum ooit interviewde en die ik al enkele keren live zag, zowel als voorprogramma als als hoofdact en op de Gentse Feesten, brengt begin volgend jaar zijn tweede plaat uit, The long answer is no. De eerste single daaruit is alvast veelbelovend. En de leuke clip erbij, gemaakt door Hannelore Dreher, is een mooie bonus.

01 november 2014

The Flaming Lips and Fwends


Wil je The Beatles eens horen in een psychedelische versie die de overdrijving niet schuwt? Bij wie beter kan je dan terecht dan bij The Flaming Lips. Met een hele rits gastmuzikanten namen ze Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band onder handen en dat resulteert in één van de meest opmerkelijke albums die we dit jaar al hoorden.
In de opener mogen My Morning Jacket, J. Mascis en Fever The Ghost de gitaren laten schuren en schreeuwen waardoor de song alle richtingen uitgaat. Daarna wordt With a little help from my friends door de mangel gehaald met stemmen die door allerlei effecten vervormd worden. Enkel wie nu nog niet afgehaakt heeft, zal deze cover- en tributeplaat weten te waarderen. Het stuitert immers iedere kant op met grillige sprongen die een mens amper kan volgen. Verbaasd zijn we, elke beluistering opnieuw. In zulke omstandigheden is het moeilijk een oordeel te vellen of we dit nu goed vinden of niet.
Op de lijst met gasten die The Flaming Lips hebben aangezocht, prijkt de wel erg verrassende Miley Cyrus. Samen met Moby vervoegt ze Wayne Coyne en zijn trawanten voor Lucy in the sky with diamonds. Wat ze met deze klassieker aanvangen, is origineel, dat wel, maar geen spek naar onze bek. De vaart werd uit het refrein gehaald; dat was op papier vast een interessante piste, die helaas in de uitvoering niet werkt. De samenwerking met Morgan Delt, een artiest die psychedelica naar nieuwe hoogten tracht te voeren, levert zoals te voorspellen geen nuchtere versie op van Getting better. Toch is dit verdienstelijker dan het vorige nummer.
De algemene trend zal intussen wel duidelijk zijn en dus skippen wij met plezier naar die songs die wél relevante bijdragen aan de verzameling Beatlescovers zijn. Being for the benefit of Mr. Kite! wordt door Puscifer, MJ Keenan en Sunbears getransformeerd tot een geluidscollage die ons de oren laat spitsen. Ook Lovely Rita, dat The Beatles de 21e eeuw in katapulteert, schenken we graag onze onverdeelde aandacht. Tegan And Sara verzorgen de vocalen en dat is een duidelijke meerwaarde. Wij roepen dit lied uit tot het hoogtepunt. A day in the life is niet kapot te krijgen en dat wordt bewezen met de hulp van Miley Cyrus (opnieuw) en New Fumes. Wayne Coyne blijft relatief dicht bij het origineel wanneer hij zingt. Halverwege wordt helemaal een andere richting ingeslagen, tot de plaat abrupt eindigt.
Bijzonder is het juiste woord om deze schijf te omschrijven. Het is zowat de muzikale variant van Fear and loathing in Las Vegas: een ongelooflijke trip waarvan je achteraf blij bent dat je hem toch één keer meegemaakt hebt, maar niet meteen van die aard dat je dit nu elke dag, of zelfs week, wil herhalen. The Flaming Lips en hun muzikale vrienden zullen we niet zo vaak van stal halen, vrezen we, maar een paar keer per jaar op het einde van een verbluffende nacht, wanneer we met zijn allen moe zijn en ver heen, dan is hun moment gekomen.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.

31 oktober 2014

Twintig parels per maand: oktober 2014



Het einde van de maand is er en dat betekent dat ik jullie hier opnieuw twintig parels presenteer. We steken meteen van wal:


  1. De mooiste tijd van het jaar - Laura Arkana met Peter Broderick: het concert vorige week van Peter Broderick moest ik helaas door ziekte missen, maar deze mooie samenwerking biedt enige troost.
  2. Heel goed nieuws - Spinvis: nog iemand die mooie muziek combineert met prachtige taal in het Nederlands. Het is altijd genieten bij deze man.
  3. Annelie - Daniël Lohues: gezongen in een Nederlands dialect leerde ik dit liedje kennen toen ik op het secretariaat werkte van de school waar ik ook orthopedagoog was. Ik luisterde vaak naar de stream van Kink FM (dat jammer genoeg ter ziele is gegaan, maar in Pinguin Radio een waardige opvolger heeft). Eigenlijk is het een erg eenvoudige song, met eenvoudige tekst, maar toch weet het me te raken.
  4. Een heel klein beetje oorlog - Noordkaap: toen ik meewerkte in de parochie hebben we dit ooit gebruikt in de jongerenviering ter gelegenheid van de Vredesweek. Er zijn momenten waarop Stijn Meuris erin slaagt om de vinger op de heel zere plek te leggen en dit is er één van...
  5. Glamour boys - Living Colour: toen ik dit deze maand nog eens opnieuw beluisterde, viel dat ene zinnetje op dat me onmiddellijk aan Dirk deed denken: "the glamour boys are always on the guestlist". Soms is hij (gespeeld) jaloers omdat ik albums die hij in pre-order aanschaft al beluisterd en besproken heb nog voor ze in zijn brievenbus ploffen. Tja, Dirk, what can I say? :-)
  6. Nearly lost you - Screaming Trees: lang voor Mark Lanegan prachtige solo-albums maakte, speelde hij al bij Screaming Trees, een band die duidelijk thuishoort in het lijstje coole grungegroepen. Hun grootste hit is eigenlijk nog steeds hun beste song, al is de rest ook het ontdekken waard.
  7. Meija - Porno For Pyros: De geschifte bende rond Perry Farrell (die ons al Jane's Addiction had geschonken) wist op zijn debuut de juiste snaar te raken met nummers die van een andere, parallelle wereld leken te komen. En omdat Amerikaanse liedjes niet altijd in het Engels moeten zijn, koos ik voor dit eruit.
  8. Super sharp shooter - The Ganja Kru: in de dagen waarin ik Ten Days Of Techno bezocht (want dat heette toen nog zo), was ik helemaal weg van drum 'n bass. Op de verzamelaar van het festival stond onder andere dit nummer. Het werd één van mijn favorieten van die zomer.
  9. Breakbeat era - Breakbeat Era: deze band uit de entourage van Roni Size maakt minder scherpe drum 'n bass. Hen zag ik ooit live, dankzij een gewonnen dubbelticket, in de Botanique. Ik denk dat het mijn allereerste concert in die prachtige concertzaal was zelfs. Al viel het een klein beetje tegen, af en toe wil ik nog wel eens luisteren naar wat ze op plaat uitbrachten.
  10. Killa bees - Usual Suspects: de drum 'n bass waar ik echter het liefst op danste tijdens feestjes zoals in de Vooruit, is echter loeihard en messcherp en daar is dit dan weer een heel mooi voorbeeld van.
  11. Connected - Stereo MC's: soms hoor je jarenlang een nummer niet meer, leg je het niet op en springt het ineens op een ochtend, onderweg op de fiets, zomaar in je hoofd om er niet meer uit te verdwijnen voor een hele dag. Het overkwam me deze maand met dit.
  12. A girl like you - Edwyn Collins: en eigenlijk gebeurde exact hetzelfde met deze song.
  13. Hey Lord, don't ask me questions - Graham Parker: ook voor Graham Parker won ik ooit concerttickets (alweer een duo-ticket, ik denk dat ik er met Lieve heen ging). Hij trad op in de AB en ze hadden een tribune in de grote zaal gezet, voor een zittend concert. Prachtig optreden van een singer-songwriter die al heel lang meegaat.
  14. Credit - Chuck Prophet: en als we dan toch bezig zijn met singer-songwriters, dan moet deze er zeker ook bij. Chuck Prophet leerde ik in de jaren 80 kennen als frontman van Green On Red. Ook zijn solowerk is meer dan de moeite waard.
  15. Down by the water - PJ Harvey: een dame van een heel bijzonder kaliber is PJ Harvey, die ik ten tijde van To bring you my love (en dus kort na haar samenwerking met Nick Cave) live zag op één of ander festival. Het album had ik eens meegebracht toen we met de jongeren ons lokaal van de parochiale jeugdwerking schilderden. Tot mijn verbazing (toen) vonden ze het maar niks :-)
  16. The funeral - Band Of Horses: is het omdat het bijna november is dat ik ineens hieraan moest denken? Ik weet het niet, ik vermoed zelfs eerder van niet. Wellicht heeft het gewoon te maken met de pracht van de song zelf en het feit dat ik de laatste tijd Band of Horses bij enkele FB-vrienden terug zag opduiken in hun wall.
  17. I'm a long gone daddy - The The: een systematisch onderschatte band is zeker The The. In 1994 brachten ze een album uit met covers van Hank Williams Sr. en die zijn gewoonweg subliem. Ze combineren de ontroerende én geestige (vaak tegelijk) teksten van de Hank Williams met de altijd wat dreigende stem van Matt Johnson.
  18. Help the aged - Pulp: uit hun album This is hardcore is dit de eerste single. Ik meen me te herinneren dat Jarvis Cocker niet altijd even blij was met de immense aandacht die de band na de doorbraak te beurt viel en dat er voor deze plaat gekozen om het allemaal wat minder toegankelijk te maken of dat Cocker in ieder geval wat zwartgalliger was bij het maken ervan. Ze klinkt alvast een stuk donkerder.
  19. Street spirit (fade out) - Radiohead: ik herinner me nog hoe ik op de studio van Lieve ooit, terwijl zij even naar de winkel was, stond mee te zingen met de koptelefoon op, met dit nummer. Ik kende de tekst niet (dat is bij Radioheadnummers soms nogal moeilijk) maar ik zong gewoon eigen tekst van waar ik op dat moment mee bezig was, mee. Ik ging er zo in op dat ik niet doorhad dat ze intussen al terug binnengekomen was en mij kon horen. Ze had veel plezier en hoewel ik meestal degene was die haar plaagde, heb ik hiermee van haar een koekje van eigen deeg gekregen.
  20. Ball of fire - The Orb featuring Lee 'Scratch' Perry: eindigen doen we met dit bijzonder nummer, dat ik ontdekte op een CD die ik uit de bib meebracht. Perry zag ik twee jaar geleden op Les Nuits Secrètes (zie hier). Hij is één van de meest opmerkelijke verschijningen die ik ooit op een podium zag.

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.