15 augustus 2015

Feest in het Park 2015: vrijdag


Vrijdagavond, de enige avond dat ik naar het overigens erg fijne festival Feest In Het Park in Oudenaarde ging, kregen we op verschillende podia enkele leuke en vooral uiteenlopende optredens te zien. Samen met mijn lief en mijn beste vriend gingen we vooral voor dEUS, maar vooraf kregen we concerten voor de kiezen die gingen van "best wel ok" tot héél goed.


Op het hoofdpodium mocht Wallace Vanborn de avond aftrappen. Ze deden dat met vurige gitaren en drums die kreupel het podium verlieten (meerdere sets drumsticks moesten er aan geloven). Energiek als de band aanvankelijk klonk, viel na een tijdje toch op dat ze écht goeie songs voorlopig nog missen. Het trio kon daardoor niet echt beklijven.


In de tent waar het Gentse café (dat ook een concertzaaltje heeft) Charlatan mocht programmeren, stonden Safi en Spreej klaar voor hun set. Opener Trots, de titelsong van hun nieuwe album, liet meteen zien dat ze wel wat in hun mars hebben, maar legde ook al een beetje hun zwakheden bloot. Ook Equilibrium bewees dat dit duo, ondersteund door een beatmast en af en toe een toetsenist, muzikaal over een goeie basis beschikt voor hun hiphop, maar zeker live tekstueel niet sterk genoeg uit de hoek komt. Breng het terug en Naast mij bevatten goeie samples en beats en zeker live schept dat verwachtingen, maar dan blijken de nummers toch net iets te soft om hun potentieel helemaal te benutten. De Mechelaar en de Gentenaar klinken, zo bleek thuis, op plaat eigenlijk voorlopig nog sterker dan op het podium.


Dé revelatie voor mij was wel de Waalse band Girls In Hawaii. Doorheen hun optreden maakte ik me de bedenking dat indien dit Vlamingen waren geweest, ze bij ons al langer een veel grotere status hadden gehad, want ze overtreffen veruit de meeste Vlaamse indiebands met hun intelligente indiepop en -rock, waarbij ze bijwijlen klinken als The Beach Boys (zoals in Sun of the sons) en nog vaker als dEUS. De frontman zocht tot in de frontstage contact met het enthousiast publiek en naarmate de set vorderde, kregen we -terwijl de schemering stilaan inviel- ook nog eens een mooie lichtshow. Het is duidelijk dat deze band, populair ten zuiden van de taalgrens en in Frankrijk, intussen behoorlijk geroutineerd is geworden, al speelden ze met bezieling hun allereerste optreden ooit in Oudenaarde. Songs als Misses (een heerlijk nummer), Rorschach en Switzerland lieten mij noch mijn lief onberoerd.


Van Band Of Skulls, dat ik al eens kort gezien had op Pukkelpop 2010, had ik eerlijk gezegd meer verwacht. Bij de eerste nummers, toen ik nog vlak voor het podium stond, werd ik vooral door de energie omvergeblazen, maar naarmate de set vorderde, bleek er te weinig variatie in hun set te zitten om een uur lang te blijven boeien. In het beste geval, zoals met Death by diamonds and pearls (ooit nog een lied van de week hier), klonk het drietal als een "poor man's White Stripes".


"Hallo, Feest in 't Parkske" Wablieft, Tom Barman? Als de frontman van dEUS zich ooit afvraagt waarom men hem al eens arrogant vindt, dan is het goed eens stil te staan bij hoe denigrerend zoiets eigenlijk wel klinkt. Nu ja, gelukkig is dat de enige smet op een verder heel, heel goed concert van Vlaanderens beste band van de laatste decennia. Al vanaf opener Slow horen we een strak spellende band met uitstekende muzikanten die elkaar op een hoger niveau tillen, waardoor we niet alleen vooral hits krijgen, maar ook geen enkel zwak(ker) moment ontwaren. Of ze nu oude songs als Via (nog steeds uitstekend) en Hotellounge (be the death of me) (mijn persoonlijke favoriet nog steeds) of recentere meesterwerkjes als Quatre mains, Sirens of Constant now spelen, het publiek krijgen ze moeiteloos op hun hand maar vooral: je hoort een vijftal op de top van hun kunnen. In Little arithmetics slaagt Barman erin zijn gitaarspel te laten klinken alsof Neil Young zelf de snaren beroert. Helemaal terecht komen ze dan ook terug voor een bisronde met het geweldige trio Theme from Turnpike (pas live besef je hoe goéd deze song wel is), Roses en natuurlijk publiekslieveling Suds and soda.

Setlist:
  1. Slow
  2. Via
  3. The architect
  4. Constant now
  5. Instant street
  6. Fell off the floor, man
  7. Girls keep drinking
  8. Sirens
  9. Little arithmetics
  10. If you don't get what you want
  11. Quatre mains
  12. Hotellounge (be the death of me)
  13. Nothing really ends
  14. Bad timing
Bisronde:
  1. Theme from Turnpike
  2. Roses
  3. Suds and soda


Fell off the floor, man - dEUS (live)

Verder zagen we tussendoor nog fragmenten van Gangthelabel (goeie opwarmer, meer ook niet), Turbulence (voorwaar opwindende reggae) en Camo and Krooked featuring MC Mota (opzwepende rhymes over stomende drum 'n bass). 

13 augustus 2015

Mijn Bob Dylanjaar (16): Blood on the tracks


Intussen is het me al een paar keer overkomen met de platen van Bob Dylan: ineens moet je een meesterwerk van lang geleden beoordelen. Dat doe ik natuurlijk vanuit hoe ik vandaag naar het album luister, een andere mogelijkheid is er immers niet.
Blood on the tracks geldt dus ook al als één van de hoogtepunten in het sowieso rijke en indrukwekkende oeuvre van Dylan. En dat mag al meteen blijken uit opener Tangled up in blue. Bijna zes minuten lang onderhoudt de zanger ons op magistrale wijze over het sterven van verlangen, het uitdoven van liefde en de spoken van herinneringen uit het verleden. Vrolijker wordt het er evenmin op in Simple twist of fate. En waar in het vorige nummer de muziek nog opbeurend kan zijn, is dat hier niet langer het geval.
Het hoeft niet te verbazen dat de toon in dit album zo teneergeslagen is. Hoewel de man het zelf ontkent (en zegt dat de songs gebaseerd zijn op kortverhalen van Anton Tsjechov), wordt algemeen aangenomen dat de scheiding van zijn toenmalige vrouw Sara (de moeder van Jakob Dylan, die muziek maakt met The Wallflowers) het onderwerp vormt. You're a big girl now klinkt in dit licht natuurlijk ook als een pijnlijk maar welgemeend afscheid van iemand die je nog graag ziet, maar die je toch moet loslaten. De andere kant van diezelfde medaille is het venijn uit Idiot wind, waarin de sneren niet van de wind zijn...
Gelukkig klinkt de muziek niet altijd even depressief als je misschien zou verwachten. Zo zit er genoeg tempo in You're gonna make me lonesome when you go om wie niet naar de woorden luistert, om de tuin te leiden. Meet me in the morning druipt van de countrygitaren en klinkt lijziger dan de rest van de plaat. En dan volgt misschien wel mijn persoonlijke favoriet. Lily, Rosemary and the jack of hearts toont Dylan in zijn meesterlijke rol van verteller van verhalen en is dan ook een geraffineerd folkverhaal waarin je als luisteraar gezogen wordt. Alle elementen voor een haast klassieke Griekse tragedie zijn aanwezig: liefde, verlangen, bedrog, jaloezie,...
If you see her, say hello balanceert tussen verdriet en berusting, wat je ook meteen hoort in de muziek. Diezelfde evolutie naar aanvaarding van het verlies zet zich ook door in Shelter from the storm. Geen wonder dan ook dat de plaat eindigt met het uitdrukken van spijt en de volle confrontatie met het gemis in Buckets of rain. Dylan verruilt de complexe en met elkaar vechtende emoties uit de vorige songs voor een doorleefd en tot op het merg gevoeld verdriet en op deze manier vormt dit album dan ook een mooi afgerond geheel.

12 augustus 2015

Lied van de week: week 33 - 2015

Cellophane - King Gizzard and the Lizard Wizard




Haal je 3D-bril maar boven voor deze knotsgekke video van King Gizzard And The Lizard Wizard, een sympathieke psychedelische band uit Melbourne. De song blijft vanzelf wel kleven in je brein en de tekst is echt niet moeilijk te onthouden.

Je vindt deze song terug op het album I'm in your mind fuzz, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

You can watch your movies in 3D
It's so strange with cellophane

Do do do do, do do do do

You can colour everything you see
It's so strange with cellophane

You can watch your movies in 3D
It's so strange with cellophane

10 augustus 2015

Videoclip voor single Uncle Wellington's Wives



De Gentse band Uncle Wellington's Wives heeft nu bij de hier al eerder onder de aandacht gebrachte single I will handle it for now een videoclip gemaakt. De jongens en meisjes trokken daarvoor naar zee en het resultaat is, behalve erg nat, ook erg mooi. De al bij al sobere enscenering biedt de song de kans de hoofdrol te blijven opeisen.

Hun EP When it takes a lot of time kan je nog steeds via mail (info@unclewellingtonswives.be) of in enkele platenzaken kopen.

09 augustus 2015

Gelezen (77)

Kunstwonderen: op zoek naar de drijfveren van de moderne kunstmarkt en van de terreur die design heet - Gerrit Komrij



Deze verzameling columns van Gerrit Komrij over kunst en design toont het taalmeesterschap van de Nederlander. De opbouw van het boek is heel eenvoudig: links een foto van een kunstwerk, rechts een stukje van de schrijver over (doorgaans) het afgebeelde kunstwerk. Daarin legt Komrij feilloos de onzin en marketingpraatjes bloot die vaak gepaard lijken te gaan met moderne kunst en design. Vooral die commerciële houding waarin de uitleg moet helpen verkopen, doorprikt hij op veelal grappige wijze. 
Helaas had de Nederlander beter het devies "kwaliteit boven kwantiteit" nauwer ter hart genomen, want na een tijdje heb je zijn punt allang gevat maar valt hij nodeloos in herhaling. Zeker de meer algemeen beschouwende stukken, die verder in het boek bijeengebracht werden, ontberen nét die link met het zeer concrete kunstwerk dat je op de pagina ertegenover kan aanschouwen. Vermakelijk is dit boek wel, tot ruim over de helft, maar dan had Komrij beter nog één laatste conclusie geschreven om af te ronden.



Pier en oceaan - Oek De Jong



In Pier en oceaan volgen we van de jaren 50 tot de jaren 70 Abel Roorda, van voor zijn geboorte tot hij gaat vertrekken naar Amsterdam op er op kamers te gaan. De jongen groeit op in Friesland en Zeeland en deze "coming of age"-roman roept zo mooi en accuraat de tijdsgeest op dat zelfs voor mij, elders en pas in 1971 geboren, de hele setting tot leven komt. Oek De Jong roept herinneringen op door associatie (onze uitstapjes naar de Wester- en Oosterschelde, logeren bij mijn grootouders op het platteland) en deed mij heel erg verlangen om naar vooral de genoemde plekken in Zeeland te gaan.
Hoewel het boek meer dan 800 bladzijden beslaat, verveelt het nooit en je wordt zo in het verhaal gezogen dat je het boek amper opzij wil leggen. Grote klasse!


Woesten - Kris Van Steenberge



Kris Van Steenberge mag zijn verhaal dan al situeren ten tijde van de Eerste Wereldoorlog (en de voorafgaande jaren), toch is die tegenwoordig zo intens herdachte periode uit de geschiedenis meer decor dan onderwerp voor een roman die universele thema's op een boven Vlaanderen uitstijgende manier belicht: liefde tussen partners, tussen ouders en kinderen, tussen broers, teleurstelling, jaloezie, onrecht,... Bovendien hanteert de auteur zulk een duidelijke taal dat het een feest is je ogen over de bladspiegel te laten glijden. 
Vrijwel iedereen die ik ken en die het boek al gelezen had, raadde het me aan en nu ik Woesten uit heb, kan ik mij scharen in de rij fans die hun volgende boekentip al klaar hebben.


14 - Jean Echenoz



Ook 14 van Jean Echenoz situeert zich in de Eerste Wereldoorlog en dit keer is die oorlog wél het onderwerp van de korte roman (slechts 121 bladzijden lang). We volgen enkele Fransen uit de Vendée die in 1914 opgeroepen worden wanneer de Duitsers oprukken. Terwijl iedereen ervan overtuigd is dat de gevorderde mannen al na enkele weken terug zullen zijn, blijkt het tegendeel -zoals wij natuurlijk alleen maar al te goed weten- waar.
Echenoz schrijft erg mooi en al bij al heeft dit verhaal niet veel franjes nodig, dat heeft de auteur goed begrepen. De verhaallijn ontwikkelt zich met voldoende tempo terwijl het oog voor details behouden wordt. Het wat bruuske einde verrast, maar voorts is dit een erg aangenaam leesbaar boek.

08 augustus 2015

Lied van de week: week 32 - 2015

What part of me - Low






Op 11 september brengt Low een nieuw album uit, dat ik als reviewer voor Indiestyle al kon beluisteren. Ik kan u nu al zeggen dat het alweer een prachtalbum geworden is. Deze eerste song daaruit moet nu iedereen warm maken...

Je kan het album Ones and sixes alvast hier bestellen.

Lyrics:

What part of me don't you know?
What part of me don't you want?
What part of me don't you know?
What part of me don't you want?

Can't you see that I'm bleeding out here?
Waking up from a dream and I'm here
It's getting hard to believing out here
It's a 100 degrees out here.

What part of me don't you know?
What part of me don't you want?
What part of me don't you know?
What part of me don't you want?

Sometimes it scares to death
Sometimes it takes all my breath
Talking, talking and pleading all night
It must be somewhere to reach the other side

What part of me don't you know?
What part of me don't you want?
What part of me don't you know?
What part of me don't you want?

Don't you know, oh oh oh
Oh-oh, oh-oh
Oh-oh, oh-oh

07 augustus 2015

Lost Souls Carnival


Het Gentse Lost Souls Carnival bracht zopas zijn debuutalbum uit, Collection of carefully selected. Met slechts zeven songs die samen nog geen half uur duren, valt deze eersteling wat kort uit, maar niet getreurd: er bestaat een repeat-toets om de hele plaat gewoon te herbeluisteren.
Opener Devil's queen is meteen het langste nummer en brengt ons Kyuss en Queens Of The Stone Age in herinnering, terwijl Where sinners go steunt op een ritme dat erg aan Tool schatplichtig lijkt. Walking tall is uit klassieker rockhout gesneden. Het is een beetje wennen aan I, world dat als een buitenbeentje begint maar dan toch netjes in de rij komt staan na het (figuurlijk) belsignaal. Opnieuw valt dan op dat de ritmesectie de rode draad van deze plaat verzorgt, meer nog dan de gitaren, de zang en de terugkerende mondharmonica. 
Hoewel Old Nick's favourite niet het meest in het oog springende en naar mijn gevoel ook niet het sterkste nummer is op de plaat, bewijst het wel de consistentie die de band weet te handhaven. De mondharmonica blijkt naar het einde trouwens het instrument dat alsnog dat tikkeltje extra meegeeft. Een relatief rustpunt vormt Æther soul, dat de blues meezeult als een nat deken dat over de modderige festivalgrond sleept, weg van de tent van het meisje dat zo veelbelovend naar je keek tijdens het eerste festivaloptreden.
Beginnen de Gentenaars met het langste liedje, dan is het maar toepasselijk dat ze eindigen met de kortste bijdrage. Net iets meer dan drie minuten haalt 22 overigens het tempo nog meer naar beneden. Daarna zwellen de instrumenten langzaam aan waardoor dat akelig wegeltje naar de kleffe rockballad vermeden wordt. Ditmaal wordt zanger Jonas het zwijgen opgelegd en spreken de vier andere bandleden door middel van hun instrumenten.
Collection of carefully selected blijkt zo dus een intrigerend debuut, dat sterk begint maar geleidelijk wat aan kracht inboet. Toch maakt het me vooral nieuwsgierig naar wat dit Gents vijftal er live weet uit te halen en welk groeipad hun naar grotere hoogten zal brengen.
Je kan het album kopen via de Bandcamppagina van de band. Beluister het alvast hieronder:

03 augustus 2015

Dioniss zomerterras: Sue Me Charlie


Aan de vooravond van het eigenlijke Dioniss festival in Sint-Denijs-Westrem was er al het zomerterras op het gemeenteplein. De runner-up van de wedstrijd die de organisatoren hadden uitgeschreven voor jonge bands, mocht op een podium aldaar spelen en dat bleek toch wel Sue Me Charlie te zijn, zeker...
De band ken ik al heel goed en ze speelden zelfs ooit in mijn huiskamer, dus het was leuk hen nog eens weer te zien. Het was jammer dat het publiek vooral voor het eten, de drank en het praten met elkaar was gekomen, want al vanaf opener A pair of lips bewezen de Antwerpenaren dat hun intelligente pop onderschat wordt. Gedreven door de ritmes van drummer Charlotte Schellen en bassist Sam Huysmans valt het op hoezeer ook gitarist-zanger Michael De Coster zich invoegt in die keuze om ritme de songs te laten schragen, dragen en overheersen. 


In een goed opgebouwde set bleken de singles Are you watching closely? en But the blinds are down nog steeds mijn persoonlijke favorieten. De korte set smaakte naar meer en dat kan gelukkig binnen enkele weken (22/8) al op het fijne festival Into The Trees in Lille (provincie Antwerpen).



Setlist:
  1. A pair of lips 
  2. Mine is yours 
  3. Quit while you're ahead 
  4. Hello nonentity 
  5. In our birthday suits 
  6. Are you watching closely? 
  7. Ill Luck 
  8. Bogus Brains 
  9. But the blinds are down

02 augustus 2015

Lied van de week: week 31 - 2015

Birds with broken wings - Ben Caplan


Wie op deze blog zoekt naar Ben Caplan, zal ontdekken dat ik de man al enkele keren aan het werk zag en helemaal weg ben van de muziek van deze Canadees. Je kan je dan ook wel voorstellen dat ik heel hard uitkijk naar de release van zijn nieuw album, Birds with broken wings, waarvan de titelsong als voorproefje vooruitgestuurd wordt.

Het album wordt uitgebracht in het najaar, maar je kan het hier alvast bestellen (en eigenlijk mee financieren).

31 juli 2015

Twintig parels per maand: juli 2015


Het einde van de maand betekent dit keer het midden van de zomervakantie, maar oordeel zelf maar of dat een zonniger lijst van twintig parels oplevert.
  1. Victoria (2014 Buscemi remix) - Lavvi Ebbel: Buscemi remixte deze Belpopklassieker van de voormalige band van Lucas Vander Taelen die getuige hun verzamelaar Guns and crêpe flambée zeer de moeite waard is
  2. But the blinds are down - Sue Me Charlie: deze sympathieke Antwerpse band speelde ooit in mijn huiskamer
  3. Cornflake girl - Tori Amos: mijn kennismaking met Tori Amos en nog steeds één van haar mooiste nummers
  4. That fierce cow is common sense in a country dress - Slim Cessna's Auto Club: met een songtitel als deze weet je natuurlijk altijd mijn aandacht te trekken en deze band maakt te gekke, maffe, opwindende muziek waarop je met moeite de benen stil kan houden
  5. The day after - The Men They Couldn't Hang: lang, lang geleden leende ik het album Night of a thousand candles van deze folkgroep uit de bib en ik was meteen verkocht. Jarenlang lag de herinnering te bestoffen achteraan mijn hoofd tot ik toevallig hierop stootte op Spotify
  6. Plastic Jesus - Roland Van Campenhout: ooit zag ik Roland, onze grootste nationale bluestrots, in een muziektheaterstuk van Josse De Pauw op het eind, spelend op zijn gitaar, neerdalen uit de lucht als een koning
  7. Engler i sneen - Jonas Fjeld: deze Noor leerde ik kennen door het album Danko/Fjeld/Andersen dat hij samen met Rick Danko (The Band) en Eric Andersen maakte en waarop tevens een versie van dit liedje staat
  8. La mujer del peso - Compay Segundo: Cubaanse muziek op zijn best, dat mag hier ook wel eens
  9. Vieja luna - Omara Portuondo: en om dat te bewijzen, voegen we er ook nog deze diva aan toe
  10. Returnal - Oneohtrix Point Never featuring Antony: wie mij al langer kent, weet dat mijn nieuwsgierigheid soms al gewoon geprikkeld wordt door bandnamen en dat is zeker ook het geval voor Oneohtrix Point Never. Deze song die ze samen met Antony Hegarty maakten, is een bijzonder mooie kennismaking
  11. To a friend's house the way is never long - The Grubby Mitts: wat geldt voor bandnamen, gaat eigenlijk ook op voor songtitels. In mijn geval is deze titel overigens heel erg accuraat, met mijn beste vriend op een halve kilometer van mijn deur
  12. The sentence - Kid Flicks: laat je gewoon meevoeren door de sfeer van dit nummer
  13. Flowers on the wall - The Statler Brothers: uit de soundtrack van Pulp Fiction, dit geweldig bubblegumpopnummer
  14. Born dead - Body Count: ik kan niet zeggen dat de passage van Body Count op Rock Torhout memorabel was om muzikale redenen (iedereen lijkt zich vooral te herinneren dat frontman Ice-T vanop het podium het publiek begroette met "Hello Amsterdam"), maar uit pure nostalgie is het af en toe toch nog eens heerlijk om dit liedje te herbeluisteren
  15. State of the world address - Biohazard: dan vond ik deze New Yorkers een pak indrukwekkender toen ik hen ooit live zag op Pukkelpop
  16. Het amusementsbedrijf - Arbeid Adelt!: Marcel Vanthilt en zijn kompanen zag ik als student toen ze naar aanleiding van het album ...des duivels oorkussen optraden in de Gentse Vooruit
  17. If you don't mind (I'm going home) - Equinox, The Peacekeeper: in een huiskamer in Moerbeke zag ik deze aimabele man, die ik later ook nog interviewde. Het was lang geleden, maar onlangs herbeluisterde ik nog eens zijn platen
  18. The rules of absence - Songs:Ohia: één van de mooiste projecten van Jason Molina was zeker Songs:Ohia. Luister maar eens goed naar dit nummer
  19. 1936 - Mark Kozelek and Jimmy LaValle: ook Kozelek, van Red House Painters, is zo'n artiest die een enorme cultstatus opbouwde maar voor velen (onterecht) onbekend gebleven is
  20. Daddy played the guitar and mama was a disco queen - Popa Chubby: bekijk foto's (hier bijvoorbeeld) van deze bluesman en je zal zien dat hij niet meteen het typische uiterlijk heeft voor dit genre, maar wat is hij goed!

Beluister hieronder alle twintig deze parels:

27 juli 2015

Gentse Feesten: dag 10

(foto: Gentblogt.be)


De Gentse Feesten sloten we af op zondagnamiddag. Zoveel geluk als we zaterdag nog hadden met het weer, zo ongenadig kregen we regen over ons heen.

(foto: Huis van Alijn)


En dat is natuurlijk extra jammer wanneer je een activiteit in open lucht (maar gelukkig wel onder parasols) bezoekt: poppentheater van Pierke Pierlala in het Huis Van Alijn. Het verhaal dat we voor de kiezen kregen, heette Pieter Petaeter en zoals steeds valt het makkelijk na te vertellen: een spook en een valse inspecteur van de federale politie stelen een beurs geld van Pieter Petaeter (die een opvallende kleine rol maar had in het verhaal) én de gouden sleutel van de burgemeester van het dorp. Met behulp van zijn "kleine en grote vrienden" (wij dus) weet hij de snoodaards uiteindelijk te verschalken en de buit te recupereren. Maar het leuke eraan (en de reden waarom we vrijwel elk jaar terug gaan) is dat je dezelfde mopjes elk jaar terug hoort, hetzelfde sappige Gents, eenzelfde soort grappen over de actualiteit, bedoeld voor de volwassenen in het publiek, vlak voor het eigenlijk verhaal begint. Het is een traditie en een traditie die in ere mag gehouden worden.
Dat vond het jong gezin aan onze tafel duidelijk ook. De vader van het driejarig meisje vertelde hoe hij als kind altijd kwam, thuis een cassette had met een verhaal van Pierke Pierlala dat hij helemaal grijsdraaide en als 18-jarige naar precies dié voorstelling is komen kijken van zijn cassette. En nu geeft hij de fakkel door aan zijn dochtertje. Hoe mooi is dat niet!

26 juli 2015

Lied van de week: week 30 - 2015

1 minuut stilte - Fatih
 

Fatih, wiens debuutalbum Contradictio in terminis voor mij een aangename verrassing van lokale hiphop was, heeft een nieuw nummer geschreven. Het is ingetogen en verlaat de clichés waar rappers soms zo gauw naar grijpen. Fatih laat ons nadenken. En dàt, meer nog dan de toepasselijkheid van een Gents nummer op deze laatste dag van de Gentse Feesten, is de reden waarom dit nummer verkoos.

De lyrics kan je gewoon volgen in de clip, hoe makkelijk is dat :-)

Gentse Feesten: dag 9


Na een hele dag regen schoof de zon de wolken opzij voor wat zich aankondigde als het hoogtepunt van de Gentse Feesten voor mijn zoon: het optreden van Kenji Minogue op Boomtown. Droog (en behoorlijk warm zelfs) veroverden we dan ook een plaatsje op de eerste rij.


Muzikaal stelt het allemaal niet zo heel voor natuurlijk, het is een soort vrouwelijke (nu ja) variant op Clement Peerens Explosition. Maar grappig is het zeker en vast: onzinteksten, vette beats en baslijnen en riffs die meteen goed klinken in al hun eenvoud. Bovendien stellen de beide dames en hun drie mannelijke muzikanten er een show tegenover die tegelijk gortig en hilarisch is, met uitzinnige outfits en een attitude die eigenlijk niet serieus te nemen valt. Voor veertig minuten kolder en plezier zaten we duidelijk goed.



Setlist:
  1. Tippn
  2. Veranda
  3. Assantzelde
  4. Gazastrook
  5. Nomnom
  6. Papa ben (? / nieuw nummer)
  7. Akkemzie
  8. Naam familienaam
  9. Alwadamehetten
  10. Danny

24 juli 2015

Gentse Feesten: dag 7


Op donderdagavond kuierden de zoon en ik wat door de stad, op zoek naar leuke straatartiesten. Op de Gentse Feesten tref je die in hoge concentratie aan in onder meer de Belfortstraat, dus daar wandelden we doorheen, in afwachting van het concert waarvoor we uiteindelijk de stad ingetrokken waren.


Helaas viel het een beetje tegen: twee meisjes, één op gitaar en één zingend, brachten Foo Fighters en Mia van Gorky, maar laten we het erop houden dat het niet meteen de beste versies waren die we al gehoord hebben. Om de haverklap kwam je muzikanten tegen, maar geen van hen kon bekoren, tot we helemaal aan het eind, voor het stadhuis, drie muzikanten van BAM zagen. Normaal zijn die met meer, maar de saxofonist en twee spelers op een gigantische xylofoon brachten fijne versies van onder meer Englishman in New York (Sting).


Trefpunt had de Nederlandse band Alamo Race Track naar het podium bij Sint-Jacobs gebracht. Nadat ik hen het voorprogramma had zien spelen van Jacco Gardner op Les Nuits Botanique (herlees hier het concertverslag), wou ik hen zeker opnieuw aan het werk zien. Overdag had ik hun recentste CD, Hawks, nog eens herbeluisterd. Opvallend is immers hoe de band erin slaagt erg catchy refreinen te schrijven. Het gekke is dat ze op podium eigenlijk erg bescheiden en "onderkoeld" hun ding doen. Met zijn petje doet de zanger me steeds aan Kurt Wagner, de frontman van Lambchop, denken. Hoogtepunten uit het optreden waren voor mij alvast Hawks, Everybody let's go, All I've got from this trip is another winter en The trail/All engines
Voor mijn negenjarige zoon is een concert van een band die hij eigenlijk niet kent wat lang en dus houdt hij het niet veel langer dan een half uur uit, wat natuurlijk begrijpelijk is. We slenterden nog even door het Baudelopark en fietsten toen weer huiswaarts.

22 juli 2015

Gentse Feesten: dag 5


Dinsdag, op de nationale feestdag, trokken we al vroeg naar de Gentse Feesten. Aanleiding was het concert als hommage aan Luc De Vos en Walter De Buck op het Laurentplein.


Mijn zoon is immers helemaal weg van de muziek van Gorky (want vooral het eerste album) / Gorki. Wim Claeys bracht met een kinderkoor liedjes van Walter De Buck en ook Mia en een liedje van de 100 jaar geleden geboren Romain Deconinck. In het laatste nummer werd hij bijgestaan door Erik Van Biesen ( vroeger bij Gorki en nu met zijn eigen band Biezen), Michel Goessens (Goes En De Gasten) en Lieven Tavernier. Daarna was het de beurt aan andere bandjes rond Gorki, maar omdat die gewoon eigen nummers brachten, bleven we niet langer.


Op MiraMiro, dat zijn laatste dag beleefde, waren we vroeg genoeg vooraleer de speeltuigen van "Les fonctionn'air", een creatie van het Franse gezelschap DUT, overrompeld werden en zo kon de zoon de meeste spelletjes eens spelen.


's Avonds startte ook Boomtown op de Kouter en ik ging er speciaal heen om Great Mountain Fire nog eens live te zien. Op het festival Les Nuits Secrètes was ik, nog het meest toen ze akoestisch speelden, geraakt door deze band en eerder dit jaar reviewde ik hun nieuwe album, Sundogs. Ik vond ze dit keer nog beter eigenlijk. Er zit meer variatie in de set, met nummers geplukt uit hun beide platen, en de catchy refreinen van If a kid en 5-step fever zijn superaanstekelijk. We kregen een fijne finale met de drie slotsongs aan elkaar.


Setlist:
  1. Lapis lazuli
  2. Cinderella
  3. If a kid
  4. Breakfast
  5. Four-poster ride
  6. The magic
  7. 5-step fever
  8. A gipsy father
  9. Willy
  10. Cap Melos

21 juli 2015

Gentse Feesten: dag 4


Maandagavond ging mijn lief mee naar de Gentse Feesten. Dat was niet toevallig, want ook zij was benieuwd naar de eerste keer dat we Uncle Wellington's Wives live zouden kunnen zien. 


De band die op deze blog al enkele malen aan bod kwam en waarvan ik hun debuut-EP hier besprak, is immers één van de deelnemers aan de wedstrijd Jonge Wolven. En dus mochten ze een (korte) set spelen in de Spiegeltent in het Baudelohof. Opvallend is deze groep live krachtiger klinkt dan op plaat. Het geeft de songs meer reliëf, zowel de rustige als de wat meer up-tempo liedjes. Mijn persoonlijke favoriet blijft toch I will handle it for now. En nu maar duimen voor dit vijftal dat ze mogen winnen...


Daarna trokken we naar MiraMiro. Op het Spaanskasteelplein zag ik nog eens de voorstelling "Rubbish rabbit" van Tony Clifton Circus. Het bleef grappig (al werd mijn lief van hun drukte ook wel wat nerveus).


We zagen ook "Scubabianci", een vreemde voorstelling van het Nederlanse EXOOT, waarin een klein Italiaans autootje rondtuft met een pop erin die zich tussen vissen bevindt, als een duiker. De periscoop maakt de toeschouwers af en toe goed nat, de motorkap gaat af en toe open en het rondrijden veroorzaakt heel wat hilariteit. Zoals mijn kameraad, die ook mee was, het formuleerde: het is goed dat dit soort voorstellingen ook gewoon kan op de Gentse Feesten.


's Avonds kan je ook beter binnenkijken in "Boite Tutu" van Stefaan De Winter en Kurt Defrancq. Dan krijg je een inkijk in de muziekdoos en wat daar gebeurt als de ballerina niet tevoorschijn komt.

20 juli 2015

Gentse Feesten: dag 3



Zondag gingen mijn zoon en ik pas tegen de avond naar Gent, want we wilden op het einde ook nog het vuurwerk meepikken en doseren is tijdens zo'n tiendaags stadsfestival natuurlijk ook belangrijk. Dat werd bevestigd in het gesprek dat we op een terrasje hadden met Frank, een mij voorheen onbekende man met wie we samen een pint dronken (mijn zoon Ice Tea, uiteraard) en babbelden. Ook zulke toevallige ontmoetingen die tot niets meer leiden dan een gesprekje met iemand die je daarna wellicht nooit meer terugziet, horen bij de Gentse Feesten.


Eerst togen we naar MiraMiro, aan het Spaankasteelplein en het Coyendanspark. We zagen een stuk van een voorstelling over toeval: "Ongekende evidenties" van Rode Boom. Het verhaal ontwikkelt zich via toeval. Een dame uit het publiek, gekozen door een rondtollende fles, gooit met een dobbelsteen en bepaalt zo bij elke tweesprong naar welke opdracht ze moet grijpen. We zagen hoe ze met een onbekende man die ze zelf uit het publiek had geplukt, een opdracht mee kreeg die ze samen moesten vervullen in de omliggende straten. Het leek heel intrigerend, maar omdat we een andere voorstelling in het Coyendanspark wilden zien, en mijn zoon een vriendje van op school wou spreken, gingen we voor het einde weg.


"Le P.U.F.: Produit Utile Aux Festivaliers" van Cirkatomik was een erg grappige parodie op de marktkramer die allerlei nuttige gadgets verkoopt. De twee Franse heren hadden voor alle ongemakken op festivals en evenementen de passende attributen, die ze aanprezen met veel zwier en humor: hakjes om over de grote persoon voor je in het publiek te kunnen kijken, een parapluhulpstuk zodat je bij regen het zicht van de mens achter je niet langer hindert, een censuurhelm voor als er dingen te zien zijn in de voorstelling die niet geschikt zijn voor je kind, een schouw om te verhinderen dat niet-rokers last hebben van je sigarettenrook,...


Op het Laurentplein, tijdens de Gentse Feesten omgedoopt tot Luisterplein, pikten we (een deel van) het concert van Jonas Winterland mee. Ik schreef al eerder over zijn debuutalbum en over zijn optreden op de Gentse Feesten in 2013. Intussen kan hij putten uit twee albums en hij had ook een celliste en een pianist meegebracht die sommige nummers wat meer kracht, variatie en diepte meegaven. Zijn teksten zijn nog steeds helder, poëtisch, ontroerend en zelden vrolijk, maar een mooi concert levert dat wel op. Het meisje uit het lied, over de vrouwen uit liedjes zoals Mia, Suzy en Irene, werd opgedragen aan Luc De Vos.
Jammer dat de lichttechnicus een grote voorliefde heeft voor blauw licht, waardoor ik geen mooiere foto's kon maken...


Zoals de voorbije jaren werd het traditioneel vuurwerk (meestal op de nationale feestdag, nu al enkele dagen vroeger) georganiseerd door MiraMiro. CBF Pyrotechnics verzorgden het vuurwerkgedeelte terwijl de soundtrack speciaal voor de gelegenheid geschreven was door Compact Disk Dummies, het jonge Westvlaamse duo dat Humo's Rock Rally won in 2012 en die ik live zag (en zelfs interviewde) in Haacht, zoals je hier kan lezen. Het vuurwerk zelf was spectaculair, de muziek was goed en de symbiose tussen beiden haast perfect. Geen wonder dus dat mijn zoon zéér onder de indruk was van deze voorstelling die de titel "Hanabi" meekreeg en er maar niet kon over ophouden onderweg naar huis...


Fragment uit "Hanabi"

19 juli 2015

Gentse Feesten: dag 2


Op de tweede dag van de Gentse Feesten werden we vooral gecharmeerd door enkele voorstellingen op MiraMiro


Vroeg in de namiddag al waren er de onconventionele clowns van Tony Clifton Circus uit Italië met "Rubbish rabbit". Drie niet als dusdanig meteen herkenbare clowns werden vergezeld van een vertaler, die hun Engels vertaalde naar het Nederlands ten behoeve van het publiek. Ook met zijn rol werd gedold (clown: "...and the stupid translator" vertaler (half verbouwereerd): "...en euh ik"). Ze kondigden hun act aan als een verzameling grappen en grollen die ze als kind al altijd hadden willen doen, maar nooit mochten en in hoog tempo kwamen inderdaad die dingen aan bod die je zelf als kind eigenlijk ook graag eens had gedaan: gooien naar mensen met een gigantisch knuffelkonijn, op die knuffel springen, dingen laten ontploffen (ananas, Barbie,...), met eieren gooien en tennissen, borden stukgooien op de grond,... Met een in tweeën gekapte vis en een in brand gestoken, half ontplofte, in stukken gehakte Barbie maakten ze "the most popular Barbie ever": zeemeerminbarbie. In de grote finale keerden ze de rollen van de scheerschuimtaart om en bekogelden iemand uit het publiek. Deze voorstelling is nog elke avond tot en met woensdag te zien op het Spaanskasteelplein, het is zeker een aanrader.



Fragment uit "Rubbish rabbit" van Tony Clifton Circus


 

Een andere leuke voorstelling in het Coyendanspark is "Tricycles and the little red riding hoods" van het Nederlandse Firmakodde. Vijf kinderen mogen met driewielers racen tegen elkaar. Die worden aangedreven door elektromotoren die hun energie halen uit het geschreeuw en gegil van de bestuurders in een conservenblikje dat als micro voor hun mond hangt, bevestigd aan hun rode helm. Wie het hardst schreeuwt en gilt, rijdt het snelst en wint de race. Bovendien wordt alles fantastisch aan elkaar gepraat en ingekleed.


Van een heel andere orde is de voorstelling "Transports Exceptionnels" van het Franse Beau Geste. Op prachtige operamuziek dansen een man en een graafmachine een duo-choreografie met acrobatie en elegantie. Het ziet er allemaal behoorlijk indrukwekkend uit.


Fragment uit "Transports Exceptionnels" van Beau Geste


Eerder in de namiddag gingen we ook naar het concert van Onrust in de Consouling Store. De split-cassette van Onrust en Monnik werd er voorgesteld (je kan die hier beluisteren). Onrust is een jonge vrouw die met een Venetiaans maskertje aan knoppen stond te draaien en haar apparatuur stond te bedienen. Hoezeer ik de muziek zelf wel kan pruimen, aan dit optreden viel jammer genoeg niet zo veel te zien, omdat de interactie met het publiek beperkt bleef tot heel af en toe eens iemand straks aankijken gedurende enkele seconden, en verder werden knopjes ingedrukt of omgedraaid.

18 juli 2015

Gentse Feesten: dag 1


Vanaf dit jaar starten de Gentse Feesten op vrijdagavond (en eindigen ze dus ook al volgende week zondag). Samen met mijn zoon, die het heel erg ziet zitten om dit jaar naar veel optredens te gaan, bracht ik al een eerste, nog bescheiden (want 10 dagen feesten, dat kruipt toch ook altijd een beetje in de kleren) bezoek aan het feestvierend stadscentrum.


We bleven vooral een tijd staan bij het tribute-optreden voor Walter De Buck, die vorig jaar op 21 december overleed. Traditioneel opende hij de Gentse Feesten bij Sint-Jacobs voor Trefpunt, maar dat kan dus nu niet meer. Geheel terecht brachten een hoop begenadigde artiesten een selectie uit zijn minder bekend en overbekend werk. Het begon allemaal met 2 nummers van het blazersensemble van Peter Vermeersch (ooit de stadscomponist van Gent). Daarna kwamen ook de andere muzikanten (waaronder een familielid van Walter, op de percussie) op het podium. Vier geweldige zangers mochten zich aan het oeuvre wagen: Wim Claeys (een cabaretier die de dagelijkse Gentse Zangstonde introduceerde en bezieler van de Boombals), Bruno Deneckere, Patrick Riguelle en Rembert De Smet (2 Belgen, Esta Loco). 
Omdat vooraan in het setlist toch vooral onbekende nummers zaten en mijn zoon het gezongen Gents niet zo goed kon verstaan, had hij er na een tijdje genoeg van en zijn we verder gewandeld. Maar niet getreurd: later deze week gaan we naar een tribute voor Walter én Luc De Vos, en daar spelen ze gegarandeerd vooral zijn "hits".

17 juli 2015

Lied van de week: week 29 - 2015

What went down - Foals


Ooit haalde ik in deze rubriek Foals al eens aan met Inhaler. Deze nieuwe single is minstens even spannend en intrigerend.

Je kan het album What went down alvast hier bestellen, de release is voorzien op 28 augustus.

Lyrics:

I buried my heart in a hole in the ground
With the lights and the roses and the cowards downtown
They threw me a party, there was no one around
They tried to call my girl but she could not be found

I buried my guilt in a pit in the sand
With the rust and the vultures and the trash downtown
So don't step to me, kid, you'll never be found
Cause while you were sleeping, I took over your town

When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion
You're the apple of my eye, of my eye, of my eye
You're the apple of my eye, of my eye, won't ya

I fell for a girl with a port-wine stain
I knew her initials but never her name
I tried and I tried and I was never the same
[?] and I'm forever changed

When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion
You're the apple of my eye, of my eye, of my eye
You're the apple of my eye, of my eye, won't ya
Give up my money, give up my name, take it away
I'll give it away, I'll give it away, I'll give it
When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion

When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion
You're the apple of my eye, of my eye, of my eye
You're the apple of my eye, of my eye, won't ya
Give up my money, give up my name, take it away
I'll give it away, I'll give it away, I'll give it
I'm a sycophantic animal, I'm a sycophantic animal, I'm a sycophantic animal
Break up the chain, I'll break up the chain, I'll break it
Give it away, I'll give it away, I'll give it
When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion
You're the apple of my eye, of my eye, of my eye
You're the apple of my eye, of my eye, won't ya
Give up my money, give up my name, take it away
Give it away, give it away, I'll give it
See you again, I'll see you again, I'll see ya
Give it away, I'll give it away, I'll give it
When I feel low, when I feel low, I feel it
When I see a man, I see a lion
When I see a man, I see a lion
You're the apple of my eye, of my eye, of my eye
You're the apple of my eye, of my eye, won't ya

14 juli 2015

Monnik


"De monnik speelde traag en ging weer": dat staat te lezen op het ronde cd-schijfje zelf, alvorens je dit twee songs tellende kleinood van Monnik de speler inschuift. Op de hoes van Vondeling roept de foto van een strooien hut desolaatheid, eenzaamheid, onrust en series als Vikings op.
Net geen tweeëntwintig minuten lang houdt Monnik je in een soort trance met het in zijn eigen huis opgenomen titelnummer. De trage opbouw bezweert demonen of zuigt je diep in een ondoordringbaar bos, afhankelijk van hoe je je voelt. Halverwege verandert de toon en zinken we af in een vergeetput in het Gravensteen. De Middeleeuwen zijn immers dreigend en doemend aanwezig tot een klein belletje verlossing lijkt te brengen. De zwaarte van de klanken maakt plaats, niet meteen voor lichtheid (en al zeker geen ondraaglijke lichtheid van het bestaan), maar voor ademruimte. De laatste minuten vormen dan ook een gelegenheid om weer op te duiken in een soort auditief ochtendgloren.
Het vlakke land duurt iets meer dan een kwartier en een stijlbreuk met het vorige nummer is het zeker niet. Toch sluit het vooral aan bij het einde van de titelsong. Etherische oliën van stemmen, zo zouden we het weinig opdringerig gezang op de achtergrond durven noemen: hoewel het niet de boventoon voert, is het een onmisbaar ingrediënt. Ook nu zet verandering zich door van ongeveer halfweg. We horen een soort ruis doorheen de muziek, een drukte die eerder op het achtergrondgeluid van autosnelwegen en spoorwegen in de buurt lijkt dan op het ADHD-neefje dat door de tuin raast op het familiefeest. De chaos gaat overheersen vooraleer langzaam weg te zakken in de slotminuten tot enkel nog de stilte overblijft en de replay-toets om gebruik vraagt.

Je kan het album hier kopen via Consouling of via de Bandcamppagina. Beluister hieronder alvast beide songs:


09 juli 2015

Lied van de week: week 28 - 2015

Ophelia - Marika Hackman


De Britse zangeres Marika Hackman, afkomstig uit Hampshire, weet de gevoelige snaar te raken met eenvoudige popsongs. Na enkele EP's mag ze dat nu bewijzen met een eerste album, dat zeker het beluisteren waard is.

Je kan het album We slept at last hier kopen.

Lyrics:

She who walks alone in life
She of sound mind
I am only as old as I've been told

Now I'm playing for time

Darling take me to the lakeside
Wash my body well
I am holy now the water's hit me
Broken from your spell

Cause I was on my hands and knees
Bending at the heart of me

We don't know the weight of all
The words we say now
In a few more years, with open ears
Would you still say them aloud?

They who walk alone in life
They are of sound mind
We can only get hurt by things we've heard
And lovers are unkind

But did you hear the sun go down?
Silent as a child I found
Hiding in the midnight of my soul
I am ready now to let her go

She who walks alone in life
She by herself
We are only as old as we've been told
And I'm not ready for the shelf

Darling take me to the lakeside
Lay my body down
I am holy now while skin is touching
Let the sun go out

I am on my hands and knees
Bending at the heart of me
Hiding in the midnight of my soul
Please don't break the shell that I call home

05 juli 2015

Mijn Bob Dylanjaar (15): Before the flood


Het zou een mooie compilatie kunnen zijn, dit live-album waarop Bob Dylan samen met The Band veel van zijn (en soms anderen hun) mooiste songs speelt tot dan toe. Bovendien zit de "feel" die je verwacht van een concertregistratie er uitstekend in. Dit klinkt als een concert waar ik graag bij had willen zijn. Maar tijd en ruimte maakten dat onmogelijk: in de VS ben ik nog nooit geweest en in 1974 werd ik pas in december 3 jaar.
Het begint allemaal al erg mooi op de eerste CD van dit dubbelalbum met Most likely you go your way (and I'll go mine). Een hoog, strak tempo sleurt de toehoorder meteen mee op een trip die zijn weerga amper kent. Van de concertopnames die ik uit die periode (jaren 60 en vroege jaren 70) al beluisterd heb van diverse artiesten, is enkel het dubbel live-album van The Doors nog beter.
Wat ook tot eer van de artiesten op deze plaat strekt, is dat er geen onnodig lange en uitgesponnen versies gespeeld worden. Zo blijft de vaart erin en krijg je het gevoel dat je echt de essentie van de songs gepresenteerd krijgt. De muzikanten van The Band zijn bedreven genoeg om elke song genoeg body en franjes mee te geven zonder uitvoerige solo's of megalange intro's of outtro's. Op de eerste plaat is enkel Up on Cripple Creek een langere versie toebemeten, zonder dat de plaat aan tempo inboet overigens. Daarna volgt immers het rustpunt I shall be released.
Mijn voorkeur gaat echter uit naar de tweede plaat, waarop nog meer parels bijeengebracht werden en leiden tot de climax die de vierde vinylzijde beslaat: All along the watchtower, Highway 61 revisited, Like a rolling stone en Blowin' in the wind. Enkel Like a rolling stone krijgt een echt lange versie mee, die boven de 7 minuten uitkomt, maar naar het einde van een concert, wanneer je de climax verwacht, is dat voor mij zeker geen probleem. Nochtans begint dit tweede deel van het album met een wat mindere song, Don't think twice, it's all right. Deze versie kan me eigenlijk niet echt bekoren. In Just like a woman zingt Dylan een beetje zoals Elvis Presley. De sneren naar de Amerikaanse president in It's alright, ma (I'm only bleeding) worden op stevig gejuich onthaald. De verbeten kwaadheid is zo duidelijk hoorbaar dat beelden van rondvliegend speeksel en spuugdruppeltjes tijdens het zingen zo voor de geest komen. Het is gezellig stampen op The shape I'm in. The weight blijft sowieso een heerlijk lied en dan begint dus het kwartet dat het concert afsluit.
Goed nieuws voor de niet-voetballiefhebbers trouwens: het anderhalf uur Bob Dylan is mooi gespreid over twee helften van 45 minuten (eigenlijk met 1 minuut blessuretijd erbij op het einde) en vormt dus een mooi alternatief voor als uw lief/man/vrouw/vader/... voor tv zijn/haar favoriete ploeg zit aan te moedigen.

03 juli 2015

Lied van de week: week 27 - 2015

Sagres - The Tallest Man On Earth






The Tallest Man On Earth heeft een nieuw album en daaruit komt dit prachtig nummer, eindelijk ook geschikt voor wie de vergelijkingen met Bob Dylan moe is...

Je kan het album Dark bird is home hier kopen.

Lyrics:

We were travellers, so blind
Went to where the world did end
ran a dozen ways till now
So this is when we walked away

And this sadness I suppose
gonna hold me to the ground
where I'm forced to find the still
in a place you won't be 'round

Was I ever part of knowing
with your hands in mine
little screams into the wonder
And, oh, I'll (?)
come on, come on

And so here I go again
Say I want my freedom, sure
but it's like end of all the dreams
Like in my life I needed more
and this madness, I suppose
Gonna haunt me with a lie
That I could drink until I sleep
through, oh, scarier times

Was I ever part of knowing
with your hands in mine
little screams into the wonder
And, oh, I'll (?)
Come on, come on

Now was I ever going to be more than these savages in me
And still we'll sing into silence, just to silence tears
now what is left in here?
It's not the staying to see this flickering life, no
It's not me knowing what's deeper than dust, no
It's not the reason those shadows that are gone, no
It's not me knowing I'm yet to see fire
It's just all this fucking doubt
come on, come on

And this sadness I suppose
Gonna hold me to the ground
where I'm forced to find the still
in a place you won't be 'round
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.