22 oktober 2017

We Stood Like Kings


Wat een zalig concept is dat toch van het Brusselse viertal We Stood Like Kings om oude films van een nieuwe soundtrack te voorzien. De keuze van die films is overigens niet voor de hand liggend. Voor Berlin 1927 kozen ze voor Berlin: Die Sinfonie der Großstadt, een stille film van Walter Ruttmann. A sixth part of the world, een communistische propagandafilm van Dziga Vertov uit 1926, levert de beelden voor USSR 1926. Die film én live uitvoering zag ik in Brugge. En nu is er dus USA 1982. De hoofdstedelingen maken dit keer nieuwe muziek bij Koyaanisqatsi. Deze documentaire van Godfrey Reggio was oorspronkelijk al door Philip Glass voorzien van muziek, wat toont dat het kwartet dit keer wel erg ambitieus was.
Ik beluisterde de originele muziek, die gekenmerkt wordt door de strakheid van modern klassiek maar niettemin warm klinkt. Wat bij We Stood Like Kings meteen opvalt, is dat ze weliswaar bij de eerste pianonoten van opener Holy Ghosts die kenmerken benaderen, maar ze daarna toch een geheel andere weg inslaan. Zodra het nummer openbarst, overvalt ons een weelderigheid die bij Philip Glass minder aanwezig is. De piano blijft weliswaar ook nadien erg nadrukkelijk aanwezig, ze wordt telkens weer overstemd door de gitaren en drums die de post-rock van de band voluit op de rails zetten. Huzarenstuk en pièce de résistance is het meer dan tien minuten lange Nuages. Verder hou ik ook enorm van het dreigend aanvattende Grand illusion, het verrassend kwetsbare Machines en de in het eerste deel opensplijtende, maar alsnog rustig eindigende afsluiter Atlas centaur.
De film zelf zag ik (hoewel ik daar de kans toe had), nog niet omdat ik hem pas wil zien met live deze muziek erbij. Ik ben heel benieuwd naar de totaalervaring die dat oplevert. Dat kan onder meer morgenavond in Buda in Kortrijk, op 26/10 in De Klinker in Aarschot en op 1/2/18 in de Handelsbeurs in Gent. De volledige concertkalender vind je hier.
Beluister hieronder het volledige album:

21 oktober 2017

Lied van de week: week 41 - 2017

Second base - Sue Me Charlie



De Antwerpse groep Sue Me Charlie ken ik al heel lang. Dat lees je hier op deze blog. Na een lange tijd is er nu weer een nieuwe single. De band klinkt daarop een stuk volwassener. Hun geluid is subtieler geworden, ze beheersen de dosering beter en de samenzang laat groepsleden horen die elkaars sterktes en beperkingen beter kennen dan voorheen. De clip doet me een beetje denken aan Mexico van BRNS doch weet vooral te charmeren.

18 oktober 2017

Liam Gallagher


Blijft de echo van The Beatles doorklinken in elke plaat van Paul McCartney (of, bij uitbreiding, van elk van The Fab Four)? Kan je dat verleden eigenlijk nog van je afschudden als je zo’n essentieel bestanddeel van een legendarische band vormde? Het zijn vragen die opkomen bij elke nieuwe plaat van Noel en Liam Gallagher. De Oasis-broertjes stelden hun groepsmaten in de schaduw en wat ze ook uitbrengen, altijd hoor je meteen dat de artistieke lijn van Oasis op een of andere wijze verdergezet wordt. As you were is, na probeersel Beady Eye, het solodebuut van Liam. Waar Beady Eye roemloos ten onder zou zijn gegaan zonder de afstraling van de faam van de frontman, mag As you were trots op zichzelf staan.
Acht jaar na de krachtige implosie van "Manchester’s finest" rakelt de jongste broer de sound van die band weer op, alsof niet Noel maar hijzelf het merendeel van de klassiekers schreef. En al wordt de broedervete nog steeds lang en breed uitgesmeerd, het siert Liam dat hij niet te beroerd is om impliciet de verdiensten van zijn oudere broer te eren. Wall of glass had zowel op een Oasis- als op een High Flying Birds-album kunnen staan en is een dijk van een single in de rijke traditie van (het niet-exhaustieve lijstje) Live forever, Roll with it, D'you know what I mean?,… Uit hetzelfde vaatje wordt getapt tijdens I get by en Come back to me.
De onvermijdelijke Beatles-invloed is het sterkst hoorbaar in You better run waarin Liam zelfs klinkt alsof hij al zijn hele leven lang een Liverpudlian is. De obligate “helter skelter” in de lyrics tovert bij ons een glimlach van oor tot oor. Gratuit is die – alweer – niet: The Beatles citeren wanneer je hun beste werk benadert, het mag. Ook For what it's worth had eind jaren zestig, begin jaren zeventig zonder twijfel de discografie van de vier bekendste inwoners van Liverpool gehaald. Gallagher junior maakt slim gebruik van arrangementen zoals McCartney en Lennon die ook graag bezigden.
Toch zouden we deze muzikant oneer aandoen als we elke song zouden herleiden tot een Beatles- of Oasis-kloon. Liam slaagt erin écht goeie songs uit zijn mouw te schudden die anders klinken dan wat zijn oudere broer produceert. Bold groeit naar het einde toe uit tot een genoegen voor het oor zonder de eigen twist te verliezen. Greedy soul hinkt op twee gedachten, en dat is jammer want de song bevat potentieel dat helaas onbenut blijft.
Het meest verrast Liam nog op rustiger songs als Paper crown, ongetwijfeld een aanstekers-in-de-lucht-moment tijdens optredens, en Chinatown, dat diepgang toevoegt aan een oeuvre dat misschien net iets te veel teert op de opgestoken middelvinger. Beide nummers overstijgen de gemiddelde rock-‘n’-roll-ballad ruimschoots door intelligente dosering.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

13 oktober 2017

Lied van de week: week 40 - 2017

Wednesday morning atonement - Curtis Harding


Sixtiesblues en vooral soul vormden het muzikaal menu waarop Curtis Harding opgroeide en dat hij als basis gebruikt voor zijn eigen muziek. Eind deze maand verschijnt zijn tweede album, Face your fear. Voor deze single werd alvast een visueel erg mooie en rustige (heel passend bij de song dus) clip gemaakt. Achter de knoppen bij deze single zat overigens producer Danger Mouse.

Je kan het album Face your fear hier alvast bestellen.

12 oktober 2017

Fär


Fär, het had een zitmeubel kunnen zijn uit Ikea. An-Sofie De Meyer en Tim De Gieter doen op een heel andere manier aan binnenhuisinrichting: ze verzorgen de muziek voor de coolste en gezelligste woonkamers (en slaapkamers). De onderdelen waarmee ze aan de slag gaan op debuut Salute, zijn De Meyers stem en de electronica van De Gieter. Net zoals je de boutjes en verbindingsstukken bij Ikea voor meerdere meubelen kunt gebruiken, wordt bij het Gents-Brakelse duo alles vastgezet met schroefjes van Son Lux, Maya’s Moving Castle en Grimes.
Twee jaar na de eerste single van An-Sofie De Meyer (Lonesome boy) is Tim De Gieter, toen nog producer, geüpgradet tot lief en bandlid. Hij legt de hele plaat lang een knisperend bed van beats en verknipte ritmes waarop de zanglijnen gedijen als courgetten. Op die uitstekende ondergrond klinkt de zang zowel onheilspellend als betoverend. Als een ware sirene die de schippers naar de rotsen lokt, blijkt An-Sofie een onweerstaanbare uitwerking te hebben op al wie wil luisteren. Ze klinkt intrigerender dan de trailer van Blade runner 2049, dodelijker dan het geluid van een onze richting uitzoevend samuraizwaard en smachtender dan de beste Russische internetpornoster. We benijden Tim De Gieter als ze in (you belong) Here zingt “No one ever knew me the way you loved me / … / I will never be alone again“: zelden klonk een liefdesverklaring zo dwingend en zo onwrikbaar. In Last straw horen we een kwetsbaarheid én een verbetenheid die tegelijk een superheldenstatus rechtvaardigt én vraagt om een beschermende knuffel.
Eist de stem op indrukwekkende wijze de hoofdrol op, dan valt toch ook veel te zeggen over de muzikale basis die De Gieter als knoppentovenaar uit Brakel uitspreidt. Die vat meerdere decennia samen: de jaren tachtig in de intro van Alpha staat hand in hand met hedendaagse clicks en trippy beats en cut-ups (Umbra). We hadden het eerder al over de gelijkenissen met Son Lux, Maya’s Moving Castle en Grimes, om er maar enkele te noemen. Soms komt Fär in de buurt van I Will, I Swear (waar An-Sofie ooit als achtergrondzangeres begon) en Hydrogen Sea, al klinkt dit album ook een beetje harder, hoekiger, scherper. Portishead op zijn best en aan de amfetamines is misschien nog wel de meest treffende referentie. Er wordt voortdurend gelaveerd tussen sfeervolle, langgerekte klanken en precisiebombardementen van beats en toetsaanslagen die heel kort opduiken. Ze jagen het brave imago dat af en toe achter de hoek dreigt over te nemen, weg alsof Halloween dit jaar écht griezelig zal worden. Voorzichtige techno-toetsen (zoals in Lethargy) drijven ons richting dansvloer maar eerlijk gezegd, we weten niet zo goed wat we met onze voeten aanmoeten wanneer het ritme vrolijk gesaboteerd wordt.
De nummers die dit album voorafgingen, werden steevast goed onthaald en nu er eindelijk een volwaardige plaat is om te beoordelen, blijkt de groei die de voorbije twee jaar is doorgemaakt te leiden tot een niet te makkelijk ontmantelen geheel waarin beide groepsleden zo op elkaar ingespeeld zijn dat ze elkaar versterken. Hoe meer luisterbeurten je Salute gunt, hoe meer details je zal horen waardoor je omver geblazen wordt, hoe meer opvalt dat de puzzel precies in elkaar past en hoe meer je verbaasd wordt dat de schijnbaar eenvoudige montage een prachtig en onmisbaar deel vormt van je akoestische interieur.

Deze review kan je ook hier lezen op Indiestyle. Je kan het album hier bestellen via Consouling.Beluister het alvast hieronder:

10 oktober 2017

Nordmann


De basriedel waarmee de tweede plaat van Nordmann opent, suggereert het al. De Gentse band die in 2014 onverwacht tweede werd op Humo’s Rock Rally, kiest op The boiling ground voor meer rock en minder jazz. Beide genres blijven nog steeds getrouwd, als is het nu wel duidelijk wie de broek draagt.
Opener Save the twos doet de eerste seconden nog denken aan het beste uit het debuut van Soulsister, maar naarmate de song zich ontvouwt steken de vier heren vooral Morphine naar de kroon. De combinatie van prominent aanwezige bas en sax maakt die vergelijking natuurlijk onvermijdelijk. Ook de sfeer van de song roept de geest van Mark Sandman op. Daartegenover staat broeierige postrock in Silver and black. Wat echter vooral overheerst, zijn nummers waarin de experimenteerdrang van de band alle ruimte krijgt om de wereld te verkennen. Dankzij het lage tempo in Üntercool of Joe leidt dat tot songs die de barkrukken opruimen in de kroeg nadat de laatste klant dronken wandelen is gestuurd.
Waar het kwartet op debuut Alarm! nog wild rondstuiterde, is de jongensachtige impulsiviteit ingeruild voor een bedachtzamere houding. Speels de grenzen opzoeken gebeurt weliswaar nog, al krijg je de indruk dat de groep zijn kwaliteiten en beperkingen meer beheerst en dus niet blindelings doodlopende steegjes in dreigt te lopen. Hercules is daar een mooi voorbeeld van. Terwijl de sax de notenbalk mag verkennen als een puppy die losgelaten wordt in de tuin, houden de andere muzikanten de lijn stevig vast zodat de songstructuur overeind blijft en niet door onbedaarlijk opspringen van de saxofoon omver gestoten wordt. Meermaals laat Nordmann de teugels pas echt vieren in de laatste minuten van een nummer. No holy feet en The king monden dan wel uiteindelijk uit in geordende chaos, het viertal waakt er wel over dat ze niet ontsporen door hen lang genoeg in het gareel te houden.
Als we één minpuntje moeten noemen, is het wel dat dit album slechts acht liedjes telt en nog geen veertig minuten duurt. Het smaakt vooral naar meer. Bij het debuut konden we ons nog voorstellen dat luisteraars na de laatste noot eventjes respijt nodig hadden. Dit keer zit de balans tussen rustmomenten en drukte beter waardoor best nog wel een song of twee extra te pruimen zouden zijn. Gelukkig kan je de plaat nog eens opnieuw herbeluisteren, zoveel als je wil.

Je kan deze review ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

08 oktober 2017

Lied van de week: week 39 - 2017

Patterns - Public Psyche



Vroeger maakten ze muziek onder de naam Rape Blossoms, maar tegenwoordig heet deze band gewoon Public Psyche en ze hebben een nieuw album uit, No new violence. Daaruit komt deze single, die de jaren tachtig nog meer oproept dan David Hasselhoff en The A-Team samen. Op het eind klinkt het nummer bovendien behoorlijk psychedelisch.

Je kan het album No new violence hier kopen.

02 oktober 2017

Gelezen (105)

Op weg door de nacht - Ludwig Hohl



De kortverhalen van Ludwig Hohl mogen dan wel mooi geschreven zijn, ze mogen dan wel leuke tafereeltjes beschrijven uit een tijd die voor ons zo moeilijk voor te stellen is (en zich afspelen in Holland, Zwitserland of Marseille), ze beklijven niet. Vorm is belangrijk, maar inhoud moet er toch ook wel zijn, en deze verhalen missen voor mij wat ziel om me echt aan te spreken.

Aan een onbekende god - John Steinbeck


 
Alweer is dit een prachtboek van John Steinbeck, die ik intussen zowat mijn favoriete auteur mag noemen. Zoals wel vaker spreekt uit het boek zoveel liefde voor landbouwers (en arbeiders). Steinbeck beschrijft de ziel van de landbouwer, zijn liefde voor het land, zijn verbondenheid met dier en plant en doet dat allemaal in een verhaal dat ondanks alle tegenslagen toch weet te ontroeren en mee te slepen. 


Notendop - Ian McEwan


 
Ian McEwan vertelt het verhaal van stukgelopen huwelijk en het bedrog van de vrouw met de broer van haar man en al het rampzalige dat daarvan komt vanuit het standpunt van het ongeboren kind in de buik van zijn moeder. Dat unieke standpunt maakt dat je en frisse kijk krijgt op een verhaal dat eeuwenoud is (en mij meermaals deed denken aan Hamlet). De mooie taal die hij hanteert, de prachtige vergelijkingen, de gedetailleerde beschrijvingen, ze dragen allemaal bij tot een heel aangename leeservaring.


Schateiland - Robert Louis Stevenson



Ik kende dit verhaal van Robert Louis Stevenson nog wel uit mijn kindertijd, maar ben toch erg verbaasd hoe goed ik het nu nog vond. Het is een meeslepend verhaal, een terechte klassieker en echt een jongensboek, dat ik met veel plezier in afleveringen 's avonds aan mijn zoon bij het slapengaan wil vertellen.

De eerste echte leugen - Marina Mander


In een heerlijke taal, vol associaties en precies op maat van het tienjarig hoofdpersonage, weet Marina Mander een ontroerend verhaal te vertellen van een jongentje wiens moeder overlijdt, maar die uit angst om naar een weeshuis te moeten, dat voor iedereen verbergt. Dit is een heerlijk boek door de virtuoze stijl en het verhaal raakt je zonder ooit zeemzoeterig te worden.


Oscar - Jan Siebelink



Oscar en Ide, twee docenten Engels aan het gymnasium in Den Haag, worden gemobiliseerd wanneer de Duitsers in 1940 Nederland binnenvallen en krijgen een bijzondere opdracht. Daarbij komt, zo blijkt, Id om het leven. Net na de oorlog vraagt Ids vrouw, Esmée, aan Oscar om de tocht (van de opdracht) met haar over te doen en te laten zien waar haar man gestorven is. Esmée was, voor ze met Id samen was, de minnares voor Oscar en die laatste hoopt haar nu terug te winnen.
Ik had Jan Siebelink onlangs in De Wereld Draait Door gezien en wou wel eens iets van hem lezen. Knielen op een bed violen is zijn bekendste werk, maar bij mij onbekende auteurs kies ik als introductie wel eens makkelijker voor een dunner boek, wat hier ook het geval was. Ik beklaag het me alvast niet: het verhaal wordt mooi opgebouwd en al voel je vanaf de eerste bladzijden dat er iets gebeurd is tussen Oscar en Id rond de tijd van diens overlijden, een vreselijk geheim waarvan Oscar én de lezer zich afvragen of Esmée erachter komt...
Dit is een mooi boek over de verwarring van de eerste oorlogsdagen, maar vooral over vriendschap, liefde, verraad,...

01 oktober 2017

Luna


Het is altijd een grappig toeval als een band de naam draagt van iemand die je goed kent. In dit geval betreft het mijn oudste stiefdochter. En nog leuker zou zijn mocht ze intussen bands als Luna ook muzikaal weten te waarderen. Ik betwijfel het een beetje, echter, want ze richt zich tegenwoordig op "hardere" muziek zoals van Queens Of The Stone Age.
Soit, het New Yorkse viertal heeft een nieuwe plaat uit en via een andere blog ontdekte ik dat. Nu zei de bandnaam me maar vaag iets, maar enig zoekwerk leidde me naar de ontdekking dat het de band betrof van het album Pup tent, waarvan de hoes me al altijd heeft aangesproken. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat ik al veel geluisterd had naar de band.
Dan herhaal ik hier maar eerst even het geschiedenislesje dat ik zelf over hen ontdekte. In 1991 richtte Dean Wareham deze indiepopband op. Zelf kwam hij uit Galaxie 900, dat er net de brui aan gegeven had. Onder meer de drummer van The Feelies maakte er deel van uit. Na 7 studio-albums speelde het viertal een afscheidsconcert in New York in 2005. Dean trouwde met bandlid Britta Phillips, maakte met haar verder muziek en kondigde twee jaar geleden de reünie van de band aan. 
Laat ik alvast eerlijk zijn: deze plaat wist me zeker niet meteen te overtuigen. De tien songs klinken in zijn geheel me net iets te braaf in de oren. Natuurlijk hoor ik nergens een echt zwak nummer, anderzijds ontbreken songs die eruit springen en beklijven. Als ik dan toch een lied moet noemen dat wat langer blijft hangen en dat het beluisteren zeker waard is, dan ga ik voor (Walking thru' the) Sleepy city. Het is een heerlijk ouderwets popnummertje, zonder weerhaken en drijvend op de nazomer-feel die in deze maanden nog zo fijn kan aanvoelen. En er is het ook verrassend Brits klinkende Let me dream if I want to, een ode -zo lijkt het wel- aan The Kinks.

Beluister hieronder het volledige album:

30 september 2017

Twintig parels per maand: september 2017


September is altijd wel een vreemde en ook drukke maand. Nazomer, begin van het school- en werkjaar,...: het is altijd even wennen. Gelukkig kwam er af en toe goeie muziek op me afdrijven. Twintig parels, doe er uw profijt mee:
  1. People are strange - Stina Nordenstam: deze Zweedse coverde het Doors-nummer op magnifieke wijze
  2. Found love in a graveyard - Veronica Falls: deze band scoorde geen hits maar elk van hun platen is wel de moeite waard om eens te beluisteren
  3. Kryptonite - 3 Doors Down: de rest van hun muziek vind ik niet zo bijzonder, maar met deze single heeft deze band zichzelf overtroffen. Telkens ik het nummer hoor, vind ik het onweerstaanbaar en zing ik het luidkeels mee (als er niemand in de buurt is tenminste...)
  4. Kick out the jams - MC5: een rock classic zoals er maar weinig zijn...
  5. The undefeated - Iggy Pop: op Brick by brick staat natuurlijk het duet met Kate Pierson van de B-52s (Candy) maar ook deze single is één van de hoogtepunten van de plaat
  6. Young adult friction - The Pains Of Being Pure At Heart: een beetje shoegaze mag ook niet ontbreken
  7. Blue - The Jayhawks: deze maand ontdekte ik het nieuwe album van Mark Olson en dat deed me onmiddellijk terugdenken aan de hoogdagen van The Jayhawks, met onder meer deze song
  8. August - Pieter-Jan De Smet: in 1997 leerden we Pieter-Jan De Smet, die later nog platen zou maken als PJDS, kennen. Deze protegé van Roland maakte het album August met hemels mooie popsongs, waaronder dit titelnummer
  9. Motion sickness - Phoebe Bridgers: eind deze maand bracht Phoebe Bridgers het prachtige album Strangers in the Alps uit. Dit liedje laat haar zalvende stem horen, op een bedje van gitaren en drums
  10. Waarom daarom - Inne Eysermans: Inne van Amatorski zingt in dit nummer in het Nederlands, voor kinderen, en op de één of andere manier bewijst dit nog eens op een verrassende wijze hoe getalenteerd ze wel is en hoe mooi ze zingt
  11. The lie-in king - The Irresistible Force: met een vette knipoog naar de bekende Disney-film maar toch muziek die je daar nooit mee zou associeren. De band maakte slechts een plaat, die gelukkig wel de moeite waard is
  12. Red laser beam - Hexstatic: Hexstatic is zo'n band uit de stal van platenlabel Ninja Tune, dat ook Coldcut huisvest
  13. Bend over - Wagon Christ: ook al op hetzelfde label zit Wagon Christ, eigenlijk gewoon een alias van Luke Vibert
  14. Palid - Animals On Wheels: we blijven bij Ninja Tune, met jazzy drum 'n bass die ik ooit op vinyl kocht. De plaat in zijn geheel beluisteren, dat is me altijd net iets te druk, maar de opener weet lang genoeg mijn aandacht vast te houden om er de hyperkinetische beats bij te nemen
  15. I love rock 'n roll - The Arrows: mijn lief en ik zaten naar RFM te kijken, een Franse muziekzender die in haar digitale tv-pakket van Proximus zit, toen we de bekende cover hiervan door Joan Jett And The Blackhearts zagen passeren. Wat googelen later vonden we de originele versie...
  16. Keep on loving you - The Four Mints: er is een gelijknamige bekendere song van REO Speedwagon maar mijn voorkeur gaat toch uit naar dit soulvol pareltje, dat verrassend genoeg pas in 1995 gemaakt werd (het klinkt nochtans als iets uit de sixties)
  17. Let's have a party - Wanda Jackson: wél uit de jaren zestig
  18. Matchbox - Carl Perkins: Carl Perkins ken je natuurlijk vooral van Blue suede shoes maar ik koos eens voor iets anders
  19. Got my mind set on you - George Harrison: de Beatles kende ik niet echt als tiener en deze song uit 1987 was mijn eerste, aangename kennismaking met George Harrison
  20. Als de rook om je hoofd is verdwenen - Boudewijn De Groot: toen ik eens 's nachts van mijn lief naar huis reed, luisterend naar de nachtradio op Radio 1, werd ik getroffen door hoe psychedelisch deze overbekende song klinkt. Zeker 's nachts maakt Boudewijn behoorlijk indruk...
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

29 september 2017

Retro review: R.E.M.



Het was 1991. Mijn muzikaal ontwaken was nog pril. Twee jaar voorheen had ik, tijdens mijn vakantiejob bij een bakker in Melle, Studio Brussel ontdekt. Mijn ouders hadden me schlagers, licht klassiek en de BRT Radio 2 Top 30 bijgebracht en de radio in de bakkerij had me wakker geschud en de weg gewezen naar muziek die niet gewoon naar binnen glijdt als een smeltend vetblokje in een warme pan, maar vol weerhaakjes zit, scherpe randen en waar je moeite voor moet doen. Ik was zelf schuchter op zoek beginnen gaan naar wat die goeie muziek dan wel mocht zijn, abonneerde me op Humo voor de reviews (en interviews met muzikanten) én de lijstjes ("essentiële platen van de seventies", "tien platen die je moet gehoord hebben als je ... graag hoort",...).
Net zoals ze nu nog steeds doen (maar in mijn herinnering uitzonderlijk genoeg om enkel de platen die dat echt verdienen in the picture te zetten), koos Studio Brussel soms een plaat die ze de hele dag voorstelden. De eerste waarvan ik me dat herinner en waarvan ik dus om het uur een lied te horen kreeg, was Out of time van R.E.M.
Losing my religion was al uit en al een hit geworden (of al halverwege onderweg) en toen ik, na afloop van die dag op Studio Brussel, enkele dagen later de cd ging kopen en beluisteren, werd het lange tijd het ijkpunt waarrond zich het album ontvouwde. Het was een rots van vertrouwdheid in een plaat die een rijkdom kende die ik eigenlijk nog niet echt kende: niet langer afzonderlijke, steengoeie songs, maar een hecht album waarin elk nummer zijn plaats heeft (en daar precies past) en ze zonder elkaar toch iets minder rijk klinken.
En wat voor wonderlijks stond er niet allemaal op: Endgame is op de na-na-na's na instrumentaal, wat voor mij een gedurfde zet klonk. Belong is het betere kampvuurlied: geen zeemzoet Vrolijke vrienden maar een uitnodiging om samen te zingen voor mensen die niet kunnen zingen en dan maar gewoon de strofes willen mompelen. Ik kende van R.E.M. al Orange crush en Stand en had de plaat waar die op stonden (Green) wel eens uitgeleend in de bib, dus Out of time klonk vooral rustiger dan ik verwacht had. 
Werkelijk elke song van deze plaat kende ik algauw van naaldje tot draadje. Ik hield van de uitgelatenheid van Shiny happy people, van het door de gitaar voortgestuwde Half a world away, van het poppy en een tikkeltje stoute Radio song (tegenwoordig klinkt het me allerminst stout in de oren, maar toen was er iets in de samenwerking met KRS-ONE dat ondeugender klonk dat de muziekjes die ik alle voorgaande jaren had gekend). En wat was het zoet vertoeven in een zachte-dekentjessongs als Near wild heaven en Texarkana.
Hoe sterk de herinneringen zijn, blijkt bij herbeluistering van de plaat in 2017. Alle gevoelens waarmee het album toen gepaard ging, lijken weer helemaal terug te komen. En ja, intussen vind ik Green een sterkere plaat omdat die minder lijkt te willen plezieren dan deze, en ja, intussen is mijn muziekcollectie zo uitgebreid dat Out of time eigenlijk meer bij het "brave" gedeelte ervan hoort. Onveranderd blijft wel dat ik nog steeds werkelijk élke song beresterk vind. Nu hoor ik dat R.E.M. muziek integreerde en instrumenten gebruikte die ik pas veel later echt zou ontdekken. Misschien heeft deze plaat vooral enkele belangrijke zaadjes geplant die mijn muzikale smaak hielpen uitgroeien tot wat die vandaag is.

Beluister hieronder het album:

28 september 2017

Yadayn


Hoe de laatste noten heel, heel langzaam wegsterven om nog een halve minuut plaats te maken voor zacht geknisper, definieert heel treffend hoe de muziek van Yadayn op zijn nieuwe, derde plaat Adem het omhullen is van de stilte en de rust. Het lijken niet zo zeer de noten die ertoe doen (al doen ze dat uiteraard wél), maar vooral wat er tussen valt, wat omarmd wordt, hoe de lucht gevat wordt door muziek die het volume ervan bepaalt.
In 2014 werd ik al aangenaam verrast door zijn debuut Vloed, waarover je hier kan lezen. Vreemd genoeg ontsnapte opvolger Pendel aan mijn aandacht. Gelukkig is er nu de derde plaat en daarop valt op dat Gowaart van den Bossche, de man achter het project, wat hij al in 2014 deed, verder verfijnde. Hij durft nu zelfs nog meer dan toen de tijd te nemen om songs helemaal hun eigen verhaal te laten vertellen, zoals in Tijd, dat exact één kwartier van de onze vraagt. En er is ook plaats voor stemmen, al zijn ze fluisterend in Ruimte. Zangeres Eveline De Reu raakt met haar stembanden de muziek zachtjes strelend aan, als om de song niet te verstoren.
De zes songs haken in elkaar als een Siamese zesling. Het geheel is hier duidelijk meer dan de som van de afzonderlijke delen. Yadayn roept een wereld op die of niet meer bestaat (en zijn wortels in een mythisch middeleeuws universum lijkt te hebben) of nog niet bestaat (en een soort post-apocalyptische wereld vormt waarin de mens niet langer schade kan berokkenen en de natuur in een ultieme poging tot homeostase de touwtjes terug in handen heeft genomen).

Beluister hieronder het volledige album, dat je op de Bandcamp-pagina kan bestellen:

27 september 2017

Gelezen (104)

Een cultuurgeschiedenis van de wiskunde - Machiel Keestra



Een boeiende kijk in de cultuurgeschiedenis van de wiskunde door Machiel Keestra. Hij toont goed aan met welke moeilijkheden de wiskunde geconfronteerd werd, hoe dat ingebed is in de culturele en maatschappelijk context en welke plaats de wiskunde daarin inneemt. Het is ook een mooi overzicht van hoe de wiskunde zich ontwikkelde, met soms heel verrassende weetjes.


Pensioen - Willem Elsschot


Willem Elsschot beschrijft in dit boek behoorlijk scherp hoe de mentaliteit na de eerste wereldoorlog en de aard van de mens (volgens hem dan toch) leidt tot allerlei misbruiken. Naar verluidt is dit zijn meest scherpe aanklacht en ook de meest expliciete. 


Nachtstad - Arnaldur Indri­ðason



Van de boeken die ik al las van Arnaldur Indriðason bleek dit het taaiste boek te zijn, niet in de zin van moeilijk geschreven, maar het boek dat het meest tijd nodig had om mij mee te slepen in het verhaal. Nochtans blijkt uiteindelijk het verhaal goed opgebouwd te zijn en de speurtocht van de nog jonge agent Erlendur Sveinsson, een vaak terugkerend personage, is intrigerend. In dit verhaal werkt hij nog niet als inspecteur zoals in de andere boeken, het vertelt eerder de aanloop ernaartoe.
Hoewel het boek me dus minder kon bekoren dat de andere van dezelfde auteur, blijft het wel blijk geven van kwaliteiten die in het genre niet altijd evident zijn.



Berichten uit Homs - Jonathan Littell



Eigenlijk zouden Theo Francken en co verplicht dit boek moeten lezen eer ze nog domme uitspraken (mogen) doen over Syrië en vluchtelingen. Dit speelt zich dan nog af begin 2012, toen het verzet tegen Assad nog ontdaan was van etnische en religieuze conflicten en het ergste nog moest komen, de mensen nog hoop hadden en het buitenland zich niet echt mengde in de strijd... Op elke pagina kan je lezen hoe erg en angstwekkend het is om te leven in een stad (Homs) waar je op elk moment in levengevaar bent... Jonathan Littell, vooral bekend van zijn boek De welwillenden, schreef dit boek in de hoedanigheid van journalist voor de Franse krant Le Monde.


Dit zijn de namen - Tommy Wieringa


Tommy Wieringa vervlecht het verhaal van een groep vluchtelingen, die door de steppe trekken in een soort herinterpretatie van de uit de Bijbel gekende exodus, met het persoonlijke verhaal van een politiecommissaris die ontdekt dat hij Joodse roots heeft en zijn nieuwsgierigheid daaromtrent voedt. Die plot, bestaande uit twee delen, wordt meesterlijk opgebouwd en de auteur slaagt erin om in een overigens zeer vlotte en heldere schrijfstijl de lezer mee te voeren in de eigen logica van de personages.

26 september 2017

Intergalactic Lovers


Het is vast geen toeval dat Intergalactic Lovers voor het nieuwe album Exhale de overstap maakten naar Unday Records. Dat label wist op enkele jaren tijd een kwaliteitskeurmerk te worden met heel goeie Belgische releases. Het lijkt stilaan een beloning voor een Belgische band om een album bij hen te mogen uitbrengen, en in het geval van de Lovers is dat ook meer dan terecht.
Op elk van hun voorgaande platen stond al minstens één song die je de daaropvolgende jaren nadien regelmatig blijft horen en waarvan je meteen weet dat het deze band betreft. Op het debuut was dat zeker Delay, en No regrets deed hetzelfde op opvolger Little heavy burdens. Natuurlijk zit de kenmerkende stem van Lara Chedraoui daar voor veel tussen maar ook de herkenbare kwaliteit van die nummers. En kijk, hun derde worp begint alvast sterk met Between the lines en Coast to coast, voor de hand liggende kandidaten om deze taak op zich op te nemen. De herkenbaarheid van de sound van het viertal krijgt overigens steeds vastere vorm en we merken een evolutie zoals we die voorheen ook bij dEUS ontwaarden. Naarmate de platen elkaar opvolgen, maakt de verrassing plaats voor maturiteit, een stevige eigen basis in hun geluid en het uitdoven van onzuiverheden. Dat de Aalstenaars daar al na drie albums in slagen, zegt veel over hun talent.
Die volwassenheid mag dan wel het overgrote deel van Exhale kleuren, de speelse elementen gaan gelukkig (nog) niet verloren. Die zijn te herkennen in het al eerder genoemde Coast to coast, in Ego wars en in het heerlijke meanderende refrein van nieuwe single River. Het zijn de pop-elementen die Lara en haar drie kompanen zo graag songs binnensmokkelen als betrof het Jamaicaanse rum van hoge kwaliteit. Een beetje dronken worden we ervan en op avonden waarop we hun hele oeuvre savoureren, verleidt het ons tot het vertellen van piratenverhalen over Jack Sparrow-achtige muzikanten die de industrie ongemerkt enteren.
De uitstekende live-reputatie die de band geniet, doet ons dromen van uitvoeringen van No shame, dat eerst gedetailleerd opgebouwd wordt om in de slotakkoorden gezwollen te zijn tot een ballon die net niet openbarst. Of Talk! Talk!: ongetwijfeld een rustmoment in de set dat de volledige aandacht opeist net doordat het zo scherp de kalmte inzet als ultiem waakzaamheid afdwingend gebaar. En Give it up bevat een gitaarsolo die tegen een achtergrond van gedoofde lichten en spuiende rookmachines vast nog een stuk pakkender klinkt dan in onze woonkamer.
Intergalactic Lovers bevestigt met deze plaat dat ze hun plaats in het Belgisch rock- en pop-pantheon verdienen. In een immer stijgende lijn lieten ze in het verleden al hun muziek op ons los en traden ze vaak op om de inwerking ervan zelf ook te aanschouwen bij intussen ontelbare drommen concert- en festivalgangers. Met Exhale zet de band opnieuw een stap verder en als ze hiermee geen bredere erkenning krijgen, weten wij het ook niet meer.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

Lied van de week: week 38 - 2017

Children of the eye - Amenra



Bijna tien minuten duurt het lied van deze week. Tien magistrale minuten zijn het. Tien minuten zoals enkel Amenra die op uw bord kan serveren. Tien minuten die je vastgrijpen, je vastpinnen, je vast en zeker meesleuren in het eigen universum dat de band al sinds 1999 creëert. Children of the eye is de voorbode voor het nieuwste album, Mass VI, dat uitkomt op 20 oktober. Nog een kleine maand geduld en dan mag iedereen zich weer opsluiten op zijn kamer om met de koptelefoon op een heel album van deze heerlijke muziek te savoureren.

Je kan het album Mass VI hier alvast bestellen.

25 september 2017

Bruce Cockburn


Hoeveel albums Bruce Cockburn intussen al gemaakt heeft, weet ik niet (al had ik het makkelijk kunnen opzoeken natuurlijk), maar de Canadees gaat een hele tijd mee. Ook zijn nieuwste, Bone on bone, bulkt weer van de kwaliteit.
Opener States I'm in had op Crossing muddy waters van John Hiatt kunnen staan, enkel het karakteristieke stemgeluid verraadt een andere muzikant. Zowat alle songs op deze plaat zijn doordrenkt van wat gemakshalve onder "rootsmuziek" wordt samengevat en die traditie vindt in Cockburn een liefhebber die met respect en heel veel liefde, maar ook vakmanschap zijn eigen weg zoekt. Verrassen doet hij daarbij zelden nog. Toch is deze plaat meer dan de moeite waard. Of hij nu in het Frans zingt (Mon chemin), tussen de noten door slentert (Looking and waiting) of de kadans van de Jesus train volgt, telkens doet hij dat met zoveel klasse dat je als luisteraar enkel maar kan achterover leunen en genieten.

Beluister hieronder het volledige album:

24 september 2017

Gelezen (103)

Kunnen we praten? - Joris Luyendijk



Een dun maar zeer helder geschreven boekje van de Nederlandse journalist Joris Luyendijk waarin hij probeert bloot te leggen waarom populistische politici zo populair zijn tegenwoordig maar ook waarom hij er toch niet voor zal stemmen. Het boek bevat een uitnodiging tot gesprek (en dat kan op www.kunnenwepraten.nl).

Zwaarte - Jeanette Winterson


In een hervertelling van de verhalen van Atlas, die de wereld draagt, en de held Herakles, legt Jeanette Winterson bloot hoe we allemaal de last van verleden en toekomst dragen en hoe bepalend dat is voor ons heden. In een voortdurende botsing tussen grenzen en verlangen worden we onontkoombaar wie we zijn, alsof het een Noodlot is.

Een geschiedenis van Duitsland: sporen en dwaalsporen van een natie - Georgi Verbeeck


In dit boek beschrijft Georgi Verbeeck de geschiedenis van Duitsland en dat gebeurt op verrassende wijze. Zo leerde dit boek mij vooral dat Duitsland als natie pas een heel late constructie is. Ik las dit boek als voorbereiding voor de reis naar Duitsland met mijn lief, mijn kinderen en haar kinderen, maar het bleek toch ook boeiend hoewel ik vooraf had gedacht dat Beieren een grotere rol had gespeeld in de Duitse geschiedenis en ik dus veel kennis zou vergaren die van pas zou komen op reis.

De duivelsverzen - Salman Rushdie


Dit boek van Salman Rushdie is door het hele fatwa-gedoe natuurlijk beladen met zoveel politieke bijklank en zoveel reputatie dat onbevangen lezen onmogelijk is. Nu, zovele jaren later, is het me eindelijk gelukt het boek ter hand te nemen. Rushdie schrijft een verhaal over goed en kwaad, over tegenstellingen (tussen Hindoe en moslims, tussen het Oosten en het Westen,...) waarin de verhaallijnen soms verloren dreigen te gaan in de veelheid aan beschouwingen. Het bleek bij momenten, ook al door de vele referenties naar een cultuur die me vrijwel onbekend is, soms hard werken om dit boek door te komen, maar dan kwamen er toch weer telkens passages die vlotter weglazen. De hele heisa rond de zogenaamde godslastering begrijp ik nog steeds niet zo goed, het lijkt (met de ogen van nu natuurlijk) allemaal nog mee te vallen... Al bij al is het wel een goed boek.

23 september 2017

Crites


Vier Gentenaars die hun sporen reeds verdienden in onder meer Vandal X, vormen samen Crites. De band heeft na 2 jaar live een reputatie opbouwen nu ook haar debuutplaat uit. Het titelloze debuut grossiert in de sound van bands die ik in het kielzog van de grunge ontdekte: The Jesus Lizard, Girls Against Boys, Barkmarket,... De stevige gitaren van Nirvana ten tijde van Bleach, de ongepolijste parel die hun doorbraakplaat voorafging, mogen weer volop. Het bonkende ritme dat de luisteraar helemaal onderdompelt in een zwaarmoedige toestand van wanhoop en dreigende verdoemenis overheerst. In Crash is zowaar Helmet helemaal terug (al is die band zelf ook nog actief natuurlijk). 
Het zijn niet alleen nostalgische veertigers, die hun muzikale hoogdagen vierden in houthakkershemden en luchtgitaren, die van deze plaat zullen genieten. Mausoleum is de potente rocksong die Triggerfinger nooit zal maken en Unrelenting laat horen waarom dat tijdperk destijds terecht zo baanbrekend genoemd werd: hard gitaargeweld verhult niet dat er een mooie song gespeeld wordt, in zijn soort zelfs pop te noemen.
Ik zou kunnen vervallen in het cliché om deze plaat een kopstoot te noemen. Juist zou dat niet zijn want de pijn wordt telkens verzacht door geweldige melodieën en de songs zitten ingenieus genoeg in elkaar om meer te zijn dan rauwe brokken rock. Wat dit live betekent, kan je trouwens op de voorstelling van de plaat op 12 oktober horen in Nest in Gent.

Je kan dit debuut kopen via hun Bandcamp-pagina. Beluister alvast hieronder het volledige album:


Deze plaat wordt overigens verdeeld door Starman Records.

22 september 2017

Lied van de week: week 37 - 2017

The code - Uncle Wellington


Half oktober mogen we (eindelijk) het eerste full-album verwachten van Uncle Wellington. Nu is er alvast deze single, die in vergelijking met hun EP When it takes a lot of time, veel volwassener nog en voller. Waar deze Gentse band voorheen soms nog bedeesd en voorzichtig overkwam, klinkt zangeres Frie Mechele alsof ze helemaal klaar is om de wereld te veroveren (te beginnen met Gent en omstreken). Ook muzikaal horen we een groep die ambitieuzer geworden lijkt en in ieder geval niet (langer) bang is om dat te tonen.

Het nieuwe album The faster I waltz, the better I jive komt uit op 12 oktober.

21 september 2017

Pond


De recentste plaat van Pond is al uit sinds mei, maar was ik een beetje uit het oog verloren. Dat is des te vreemder omdat ik hun vorige platen (Hobo rocket en Man it feels like space again) heel graag beluister en hun optredens in de Nijdrop en op Pukkelpop in 2015 erg smaakte.
The weather is bij aanvang een rustiger album, zo lijkt het. Het lijkt wel alsof Nick Allbrook een deel van zijn streken verleerd is. Maar net dan experimenteert de band met zweverige eighties electronica (Colder than ice) en met soulvolle ballads (Zen automaton). Er is de gekte afgewisseld met rust van A/B en het geschifte All I want for Xmas (is a Tascam 388), opgevrolijkt met dierengeluiden. En meerdere luisterbeurten geven pas de volledige rijkdom van de plaat weer.
Als ik af en toe Pond opzet, zal dit album weliswaar niet mijn eerste keuze zijn (daarvoor is de voorganger gewoon té goed). Een echte groeiplaat is dit wel en dus verdient ze uw herhaalde aandacht.

Beluister hieronder het volledige album:

14 september 2017

Gelezen (102)

Hier ben ik - Jonathan Safran Foer



Waarom hebben mensen nood aan "afsluiten"? Waarom heeft mijn lief zoveel moeite met een open einde? En waarom, vooral, moeten schrijvers altijd nog een soort epiloog aan hun roman breien, die de helft van de tijd niet eens de epiloog heet maar het in feite toch is, of voor mij minstens zo aanvoelt.
In Hier ben ik zou het boek kunnen eindigen wanneer Jacob naar Israël gaat (ik ga hier niet meer zeggen om niets te verklappen), maar we krijgen dan nog zo'n -ruwe schatting- 50 bladzijden met nabeschouwingen, een vervolg in het verhaal. Voor mij had het echter daar mogen eindigen, het had logisch gevoeld en gevoeld als het punt waarnaar de roman toewerkte. Inderdaad, sommige verhaallijnen (vooral degenen die ik wat verder in mijn betoog de "innerlijke verhaallijnen" ga noemen), waren nog niet afgewerkt, maar intrapsychische ontwikkelingen komen nooit, in het echte leven, tot voltooiing.
Jonathan Safran Foer weet hoe hij een boek moet schrijven: hij gebruikt mooie stijlfiguren, de roman is goed geconstrueerd, er wordt goed afgewisseld tussen "uiterlijke verhaallijn" (de aardbeving in het Midden-Oosten en de gebeurtenissen die daaruit voortvloeien) en de "innerlijke verhaallijn", die eigenlijk op zich ook weer uiteenvalt in één meer uiterlijke, waarneembare (de gezinsmoeilijkheden) en één uitgesproken innerlijke (de zoektocht naar identiteit en wat die identiteit bepaalt). Globaal kan je dus zeker zeggen dat het een goed boek is, al had het dus korter gekund (en misschien wel gemoeten).
Eén moeilijkheid aan dit boek heb ik nog niet benoemd: je moet toch redelijk thuis zijn in de Joodse gebruiken, woordenschat en zelfs geschiedenis om ten volle te snappen wat aangehaald wordt. Maar zoals elk goed boek, overstijgt het verhaal voldoende het particuliere om het universele te laten herkennen door de lezer.


Domheid voor beginners - Matthijs van Boxsel

 
Dit boek is eigenlijk een inleiding of een samenvatting van de "Encyclopedie van de domheid" van Matthijs van Boxsel. In twee delen legt hij uit wat domheid is, welke rol domheid speelt in geschiedenis en cultuur en hoe dit zich concreet uit en waarin de waarde ervan ligt. Het eerste deel leest eerder als een encyclopedische verzameling feiten, het tweede deel is een pak aangenamer om lezen en vaak erg grappig.

 
Birk - Jaap Robben

 
In Birk vertelt Jaap Robben het verhaal van een jongen die zijn vader verliest (die verdrinkt in zee). Het isolement van het eiland tussen Schotland en Noorwegen waar hij woont met zijn moeder en verder enkel een buurman (het enige andere huis op het eiland is van een reeds lang overleden vrouw) vormt de geslaagde achtergrond om de rouw, het verdriet en het omgaan daarmee te schetsen, dat bij de personages een verschillende vorm aanneemt. De jongen groeit op in een wereld met een eigen logica, die mooi beschreven wordt door de auteur. De psychologische uitdieping van de karakters is erg treffend. Dit boek bewijst dat "er gebeurt veel" ruimer kan begrepen worden dan veel actie.



Don't suck, don't die. Giving up Vic Chesnutt - Kristin Hersh

 
Dankzij dit boek van Kristin Hersh, een collega-muzikante (van Vic Chesnutt), heb ik 's mans muziek terug wat meer beluisterd om te constateren hoe goed die wel is. Hersh vertelt over haar vriendschap met Vic en schetst met anekdoten en overpeinzingen een portret van de singer-songwriter. Helaas is dit zo persoonlijk dat je je vaak meer buitengesloten voelt dan dat je inzage krijgt in wie hij was. Enkel het derde (van vijf) hoofdstukken is wat dat betreft beter en maakt duidelijker wat een getroubleerde persoon hij ook was maar ook welke impact hij had op mensen rondom zich. Het is voor de rest nogal doorbijten, dit boek, maar dat hoofdstuk maakt veel goed.

13 september 2017

Nieuwe single Low Land Home


Low Land Home, de band rond Jo Geboers, brengt uit de (hier besproken) EP Underspoken een nieuwe single uit op 22 september: All this time. We schreven over die song toen: "All this time ontvouwt zich als een bloem die bij de eerste sprankeltjes zonnelicht 's morgens voorzichtig haar diepste en meest kwetsbare deel laat zien."
De video is alvast in première gegaan op de website van De Standaard en kan je via deze link bekijken.

Charlie Parr


Vijftien jaar lang al brengt Charlie Parr platen uit. Zijn country blues is niet meteen het soort muziek waarmee je hitlijsten bestormt, maar een schare trouwe fans heeft de uit Minnesota afkomstige muzikant alvast opgebouwd. Zij zullen alvast een tijdje zoet zijn met Dog, het nieuwe album dat met tien nummers weliswaar nog geen speelhelft van een voetbalwedstrijd vol maakt.
De Amerikaan weet vanaf de eerste noten de luisteraar te boeien. Opener HoBo klinkt oud, je mist het kraken en ruisen van een antieke opname en er straalt een rust vanuit die makkelijk te verwarren is met berusting. Opzwepender zijn LowDown en Peaceful valley. Maar mijn favoriet op deze plaat is toch wel Rich food and easy living, een song die je dwingt om goed te luisteren naar muziek én tekst.

Beluister hieronder het volledige album:

12 september 2017

Lied van de week: week 36 - 2017

Undoing a luciferian towers - Godspeed You! Black Emperor



De Canadezen van Godspeed You! Black Emperor brengen op 22 september een nieuw album uit en dit is daar alvast de opener van, tevens vooruitgeschoven nummer. De post-rock van de band klinkt dit keer alvast heel filmisch maar bevat ook verre echo's van de saxofoon uit The man with the red face van Laurent Garnier.

Je kan het album Luciferian towers hier bestellen op hun Bandcamp-pagina.

11 september 2017

Mark Olson


Mark Olson heeft een rijkgevuld leven én een rijke discografie op zijn naam staan en toch blijft hij bij velen vrij onbekend. Misschien rinkelt er ergens een belletje als ik vertel dat hij tot 1995 de frontman van The Jayhawks was (een band waar hij later nog een tijdje opnieuw deel van ging uitmaken) of -wie weet- zelfs als ik zeg dat hij ooit getrouwd was met Victoria Williams, met wie hij prompt muziek maakte in een nieuwe band (The Original Harmony Ridge Creekdippers). Hij maakte tussendoor enkele solo-albums en nu hij getrouwd is met de Noorse singer-songwriter Ingunn Ringvold, liet hij The Jayhawks opnieuw achter zich. Samen met zijn tweede vrouw maakte hij in 2014 Goodbye Lizelle en nu is er dus opvolger Spokeswoman of the bright sun.
Het lijkt wel alsof het duo (want Ingunn is vaak prominent aanwezig) een flinke duik nam in hun platenkast van de jaren zestig. Folk- en country-invloeden zijn dan ook nooit veraf, het meest uitgesproken echter is de impact die psychedelica blijkbaar maakte op Olson en Ringvold. Voorbeelden zijn de titelsong en opener Dear Elizabeth en vooral Seminole Valley tea sipper society. Er staan enkele mooie liefdesliedjes op, met als uitschieter het heerlijke relaxte You are all. Pastorale folk regeert Nicola en Death Valley soda pop cool down dream, de afsluiter, blijkt nog een excellent voorbeeld van hoe Mark Olson de kunst beheerst een eenvoudige popmelodie uit te laten groeien tot een vertederende song.

Beluister hieronder het volledige album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.