05 februari 2016

The Fifth Alliance


Griezelig, zo klinkt The Fifth Alliance op Death poems. Het lijkt een persoon in nood die in de verte de lyrics schreeuwt over de post-metal die de vijfkoppige band uit Breda presenteert. Zelden hoorde ik een plaat zo noodzakelijk klinken voor de zangeres als deze. Silvia Berger zingt niet omdat ze dat graag doet, maar omdat ze moet, omdat het er allemaal uit moet, omdat ze anders ontploft.
Op het eerste zich lijken de vier songs wat onderling inwisselbaar, maar je kan het ook beschouwen als interne consistentie waarin de nummers samen een sfeer neerzetten. En dat doen ze zeker en vast. Vrolijk word ik er niet van, maar het is wel prachtige muziek die je helemaal in een maalstroom meesleurt. Enkel Dissension verschilt nogal van de rest. De song is langer en bevat meer variatie, maar vreemd genoeg vind ik het niet het beste dat op deze plaat terug te vinden is.

Je kan het album hier kopen bij Consouling. Beluister de volledige plaat hieronder:

The Mary Hart Attack


Je ziet het tegenwoordig hier en daar weer opduiken: bands die hun muziek uitbrengen op cassette. Of die drager een even grote come-back gaat maken als vinyl, is nog maar zeer de vraag. Daar lig ik nu niet meteen wakker van.
Wel geïnteresseerd ben ik in de EP van The Mary Hart Attack. A dark green light betekent hun eerste stap in de wereld der opgenomen muziek en bewijst meteen dat ze daar hun plaatsje terecht opeisen. Lekker hard gaat het met de post-punk van dit drietal. Smeer daar een laag shoegaze, indie en new-wave overheen en je komt uit bij de sound van deze groep. 
Bassist Wil Mathijs maakte ooit de documentaire Cells en The Mary Hart Attack ontstond bij het maken van de muziek voor de credit roll. Dat nummer, Martin's call, hoor je als laatste (en extraatje) op de cassette. Deze song, een instrumental, verschilt daardoor ook van de overige vier en is onder meer wat rustiger.
Mijn favoriet is You talk too much waarin de instrumenten nog wat harder op hun staart getrapt worden. Mocht Janez Detd zich ooit naar Joy Division gemodelleerd hebben, kwamen ze ongetwijfeld hier ergens uit. 

A dark green light kan je hier kopen op de Bandcamp van The Mary Hart Attack (weliswaar zonder Martin's call). Beluister hieronder de EP:

04 februari 2016

Tindersticks


Eén van mijn vriendinnen smeekt al jarenlang om eens mee te mogen als ik ooit Tindersticks zou interviewen. Dus, Stuart Staples, als je dit leest: denk ook eens aan mij (en aan haar) en doe ons een plezier. En je interview verschijnt dan wellicht ook op Indiestyle, dus je wint dubbel (driedubbel als je de ontmoeting met die vriendin bij rekent)...
Er is alvast een perfecte aanleiding voor een gesprek. The waiting room, zo heet dat nieuwe album dat zelfs in januari al zeker lijkt van een plaatsje in de eindejaarslijstjes van 2016. Zelfs binnen hun eigen, indrukwekkende oeuvre is dit een hoogtepunt.
Het begint allemaal met het erg rustige en vooral filmische Follow me, een instrumental die Amélie Poulain verbindt met de Tindersticks. Wat volgt in Second chance man is de band op zijn meest ingetogen en meest bedaard. Het zal doorheen dit album nog vaak blijken: Stuart Staples weet zijn bandleden tot zeer gedoseerd musiceren te bewegen. Ook de productie zit heel goed op deze plaat. Zelfs als het tempo wat hoger gaat en de arrangementen wat moderner klinken, zoals in Were we once lovers? moet je geen capriolen verwachten. 
Spinvis zullen de Britten vermoedelijk niet kennen maar toch horen we in de intro's van This fear of emptiness en Planting holes de speelsheid van de Nederlander terug. En in Hey Lucinda steelt een frivool en toch bescheiden xylofoontje de show. Trouwens, dat instrument bevindt zich in goed gezelschap: Lhasa vormt de vrouwelijke tegenstem voor Stuart Staples. Dat is des te opmerkelijker omdat Lhasa op 1 januari al 6 jaar dood is. Dit was dan ook één van haar laatste opnames.
Tindersticks klinken nog steeds zoals eigenlijk enkel zij klinken. Daarin hebben ze stilaan de perfectie bereikt, zo lijkt me na beluistering van dit album.

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (83)

Dit kan niet waar zijn - Joris Luyendijk


Het boek van Joris Luyendijk over de financiële crisis van 2008 is niet meteen geruststellende literatuur. Hij onderzoekt niet zozeer wat de oorzaak is of wie de schuldige is (al probeert hij dat ook een beetje te achterhalen) maar stelt vooral de vraag of dit een eenmalig "ongeluk" was of opnieuw zou kunnen gebeuren.
De amoraliteit (niet immoraliteit) die in delen van de sector heerst, is het grootste zorgenkind, alsook het feit dat men eigenlijk niet echt meer goed weet waarmee men bezig is. Tenminste, er is niemand die nog overzicht heeft over alle financiële producten en hun mogelijke consequenties. Dat maakt controle heel erg moeilijk, samen met de mentaliteit en de heel sterk aanwezig omerta.
Eigenlijk zou iedereen dit boek moeten lezen (het is niet zo heel moeilijk en dus vrij toegankelijk), maar ik wil er toch twee zaken uitlichten die mij frappeerden. Ten eerste had ik (en met mij velen, vermoed ik) niet echt een idee van wat de gevolgen hadden kunnen zijn van de financiële crisis. Het heeft blijkbaar heel weinig gescheeld voor het hele systeem in elkaar stortte, en dat zou betekend hebben dat ook alle handel stilviel, er geen transport van goederen (o.a. voedsel) meer zou geweest zijn, met schaarste en wellicht rellen en plundering tot gevolg.
Ten tweede is het ook heel verontrustend te lezen dat er algoritmen gebruikt worden in het verhandelen van financiële producten die mogelijk maken dat men in milliseconden kan kopen en terug verkopen, maar dat als het systeem faalt, men daar amper nog controle over kan uitoefenen en dus een escalatie wellicht niet kan voorkomen, met in het ergste geval bovenstaande gevolgen.
Hallucinant is het minste wat ik bij vele passages kon zeggen... Maar het boek is zeker een dikke aanrader.

Oorlog en terpentijn - Stefan Hertmans


In Oorlog en terpentijn stelt Stefan Hertmans dan wel de ervaringen van zijn grootvader tijdens de eerste wereldoorlog centraal, maar dit boek gaat over zoveel meer. Het is een kroniek van een leven, een familiegeschiedenis ook een beetje, een tragisch verhaal van een ongelukkige liefde en van berusting en verlangen. Met heel veel liefde voor zijn grootvader portretteert Hertmans een man die geboren werd aan het eind van de 19e eeuw en het vaak niet makkelijk had in het leven, een man ook met een kunstenaarshart. Dit is een prachtig verhaal, mooi in taal gegoten ook.

Het stenen bruidsbed - Harry Mulisch


Van Harry Mulisch las ik in het middelbaar (verplicht) De aanslag. Verder was ik nog niet geraakt in zijn oeuvre, maar gezien hij maar blijft genoemd worden als één van de grootsten in de Nederlandse literatuur, gaf ik dit boek ook een kans. Het stenen bruisbed vertelt het verhaal van Norman Corinth, een Amerikaanse tandarts die voor een congres naar Dresden terugkeert niet zo lang na de oorlog. Die stad heeft hij mee gebombardeerd tijdens de tweede wereldoorlog. In allerlei moeilijke taal en doorwrochte zinnen maken we kennis met zijn worsteling tussen trots en schuld. Het boek vraagt behoorlijk wat inspanning, vooral in het begin, maar wie volhoudt, krijgt wel een goed boek. Toch ben ik niet zo onder de indruk van Mulisch als ik vermoedelijk hoor te zijn.

03 februari 2016

Gratis download: Zoo 16 The Mixtape


Wie graag een mixtape met hiphop en dubstep wil horen, heeft geluk. Want de mixtape die Fetty Wap met zijn Zoo Gang op de wereld loslaat, is niet alleen erg de moeite, maar ook nog gratis te downloaden.

De download ophalen, alsook de mixtape beluisteren, kan hier.
Dit is de tracklist van de mixtape:
  1. Zoo16 freestyle - Blicky
  2. Death before dishonor - Fetty Wap featuring House Party, M80 and DJ Big L 4Eva
  3. My way (zoomix) - Fetty Wap featuring Monty
  4. Hit something - Monty featuring Tapia and Gumitch
  5. Zones - Fetty Wap featuring PNB Rock and Monty
  6. Whatever (zoomix) - Fetty Wap featuring Monty 
  7. Love song - Oskama featuring Monty
  8. Ride - Guwiii Kidz
  9. Dreaming - Khaos
  10. Again (zoomix) - Fetty Wap
  11. Deep end - Monty featuring PNB Rock
  12. One I want - Remy Boyz
  13. Couple bands (zoomix) - Fetty Wap
  14. Fuss or fight (zoomix) - Tapia featuring Fetty Wap
  15. Poppin pistols - House Party featuring M80 and Junebomb
  16. On me - Khaos
  17. I'm straight (zoomix) - Fetty Wap

02 februari 2016

Oh Deer


Ooit deed Barbara Vlaeminck mee aan De beste singer-songwriter van Vlaanderen en tegenwoordig is ze frontvrouw van Oh Deer. Het viertal heeft net een eerste EP, Out of the woods, uit. Het voordeel van een groep is, zo blijkt, dat je de instrumentatie en arrangementen wat diverser kan aanpakken.
Op Imaginary friend doet Barbara een beetje denken aan Amy MacDonald: wat ze ook zingt, er klinkt altijd een vleugje vrolijkheid door. Terwijl Hard headed heart wolkenslierten americana over zich heen gedrapeerd krijgt, put Two wrongs vooral uit een jazzy vijvertje. Maar welk muzikaal potje ook geopend wordt, het dekseltje vormt toch telkens haar stem die wonderlijk past bij dit alles en een warmte uitstraalt waaraan het genoegzaam laven is.
Met Cloud 7 won de zangeres ooit een aflevering van bovenvermeld tv-programma. Zoals ik het hier hoor op deze EP, verrast me dat een beetje, want het begint aanvankelijk als toch een iets mindere song, maar blijkt na enkele keren wel te groeien. Van zo'n groeinummer verwacht je niet meteen dat het een winnaar blijkt te zijn.
Hardship is het minst vrolijke liedje en de somberte blijft na de laatste noot nog even hangen. Wat volgt in Beautiful toont echter een klasse die me helemaal wint voor deze vierkoppige band. Met deze song die van Joni Mitchell had kunnen zijn (en Barbara's stem komt zelfs een beetje in de buurt in de strofes) wordt een EP afgesloten die een interessante staalkaart vormt van wat Oh Deer ons te bieden heeft.

Beluister hieronder de volledige EP:

Lied van de week: week 5 - 2016

Romeo - Chairlift
 
Ik las hier en daar al dat het nieuwe album, Moth, van Chairlift zeer de moeite zou zijn. Ik ga het zeker de komende dagen beluisteren, want deze single laat alvast het beste verhopen.

Je kan het album Moth hier kopen.

Lyrics:




[Intro]
On your marks
Get set!

[Verse 1]
Step up, lover
Big talker, take a number
I've got all day
To wipe the smile off your face
If I win, you're done with
But if you win, you win my heart
Isn't that what you want...

[Chorus]
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go

[Verse 2]
The only way he
Can catch up to me is to cheat
There is no veto
What's done is done once I am beat
So roll me, race me
With all your tricks and all your heart
I'm not wishing you luck...

[Chorus]
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go

[Bridge]
On your mark
I'm gonna run 'til you give me a
Reason to stop
To fall on my knees
To need love
On your mark
I'm gonna run 'til you give me a
Reason to stop
To fall on my knees
To, to fall on my...

[Chorus]
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go
Hey Romeo
Put on your running shoes
I'm ready to go

01 februari 2016

Gespot voor u: Kitchie Kitchie Ki Me O


Blauwer dan de hoes van Are you land or water van Kitchie Kitchie Ki Me O bestaat amper. Alleen al daardoor intrigeert het album van dit Noorse vijftal. 
De band is vernoemd naar het liedje King kong kitchie kitchie ki me o van Chubby Parker, een bewerking van het oude Engelse folkliedje Frog went a-courting. Maar folk is ver weg bij deze band. Opener Barbarossa (Fire birth) doet heel sterk denken aan Goose. Saleph (The voyage) klinkt als speelse post-rock, al wordt van de luisteraar met meer dan 11 minuten wel wat doorzetting verwacht. Het is pas in Going forth by day dat gezongen wordt. Er zit een gedoseerd tikkeltje gekheid in de song waardoor mijn herinneringen richting Capsule zweven, waarvan ik ooit hier het album recenseerde. 
Vleugjes psychedelica en de onvermijdelijke Doors waaien ons tegemoet in Are you land or water (The deluge). Een loopje dat weggelopen lijkt van bij Talk Talk wordt bedolven onder psychedelische nevelslierten en een zweverige zang. Ook Kyffhäuser (The path) broeit van de psychedelica en de gekke geluidjes (de scharnierende hordeur naar het einde van de song laat mijn fantasie de vrije loop). 

Tot slot krijgen we nog een lap van meer dan 10 minuten heel bevreemde muziek die we eerder kunnen thuisbrengen in het vakje ambient. En daarmee bewijzen de Noren dat ze niet voor één gat te vangen zijn.

Beluister hieronder het volledige album:

31 januari 2016

Twintig parels per maand: januari 2016


Hier zijn ze weer: de 20 parels van de maand, voorzien van een klein beetje uitleg.
  1. Irrlicht - Franz Schubert: we beginnen deze maand met een streepje klassiek. Daar luister ik niet zo vaak naar, maar als ik het doe, luister ik al eens graag naar de liederencyclus Winterreise van Franz Schubert, dat ik via Chantal Pattyn (toen ze de overstap van Studio Brussel naar Klara maakte) leerde kennen
  2. Mirre - Innerwoud: vorige maand nog besprak ik zijn vier songs tellende album en intussen zag ik Innerwoud ook al eens live aan het werk. Het blijft indrukwekkend
  3. O Paraíso (Buscemi's afro mix) - Madredeus: op een leuke remixplaat van de Portugese band staat deze fijne remix van een prachtige song, door de Belgische Buscemi
  4. The obvious child - Paul Simon: na zijn "Afrikaanse" plaat Graceland ging Paul Simon aan de slag met Zuidamerikaanse (vooral Braziliaanse) muziek op opvolger The rhythm of the saints, met onder andere deze prachtige single tot gevolg
  5. Black or white/Americanos - Caetano Veloso: de Braziliaan covert op rustige maar daarom niet minder mooie wijze een hit van Michael Jackson
  6. Portrait of the young girl as an artist - Jenny Hval: knipoog naar James Joyce
  7. Step into this room and dance for me - Madrugada: deze Noorse band blijft ver onderschat. Luister zeker ook eens naar het solowerk van Sivert Høyem
  8. Something - The Beatles: nu The Beatles ook op Spotify te vinden zijn, konden ze toch niet ontbreken?
  9. Wah-wah - George Harrison: in één van die nachten dat ik heel onregelmatig sliep, kwam ik toevallig terecht bij een documentaire over George Harrison, over zijn bij en na The Beatles. Dit nummer zat er ook in, ik kende het niet maar ik hou er wel van...
  10. Govinda - Kula Shaker: Kula Shaker voegde een Indische toets toe aan de Britpop en deed dat op dit nummer het best
  11. So young - Suede: deze helden van de Britpop brachten net een nieuw album uit, maar ik grijp toch nog het liefst terug naar hun debuut, dat hiermee start
  12. Frozen twilight - God Is An Astronaut: prachtige en voor velen onbekende post-rock
  13. Pick up the phone - The Notwist: Neon golden, de plaat waar je deze song kan op terugvinden, blijft volgens mij toch hun beste album ooit
  14. Strings of life - Derrick May: we gaan helemaal naar Chicago voor één van de pioniers van de house
  15. The flow - Model 500:ook Juan Atkins, de man achter Model 500, mag gelden als één van die pioniers
  16. Wool - Earl Sweatshirt with Vince Staples: goeie hiphop te over tegenwoordig en dat bewijst ook Earl Sweatshirt. Als hij er bovendien nog eens die andere zeer getalenteerde rapper Vince Staples bijhaalt...
  17. Drugs - Anderson .Paak: enkele dagen geleden al besprak ik op deze blog het nieuwe album Malibu van deze hiphopper. Dit is iets ouder werk
  18. Desire - Joanna Weston: laat me als primeur al vertellen dat er in het voorjaar opnieuw een Ongeletterd Concert komt en deze dame zal dan optreden. Meer info volgt later
  19. Rising of the moon - Myrddin: Myrddin De Cauter komt uit één van de meest muzikale families van Gent. Hij kent zijn weg niet alleen binnen de folk (zoals je hier kan horen), maar ook binnen de jazz.
  20. Chips (TV series theme) - Francis Baker: en we sluiten af met een openingstune van een tv-serie uit de tijd dat ik nog een kleine jongen was. Wat wou ik toen toch graag op één van die motoren zitten als "zwaantje", iets wat me in Amerika veel cooler leek dan hier in Gent
Beluister hieronder alle parels:

29 januari 2016

Aroma di Amore


Voor wie dacht dat Aroma di Amore enkel in de jaren tachtig bestond, zal het misschien een openbaring zijn. Na Samizdat uit 2012 komt er alweer nieuw werk onze richting uit. Ze bezorgen ons Zin, een plaat waarop Elvis Peeters en zijn twee kompanen twaalf kakelverse songs ten gehore brengen.
De post-punk van het trio klinkt ook na al die jaren en decennia na de hoogdagen nog steeds relevant en aanstekelijk. Kwaad bericht is er een mooi voorbeeld van. Maar ook als het rustiger wordt, zoals in Het andere meisje krijgen we nostalgie op een bedje van electronica en gitaren. Naarmate het nummer vordert echter, overheerst de nostalgie. Mijmeringen over vroeger krijgen we ook bij Dansen op de korte golf maar dan enkel omdat de intro ons doet denken aan die van Time van Pink Floyd
Arbeid Adelt! klinkt nooit veraf en dat hoeft natuurlijk niet te verwonderen: tijdgenoten die ook in het Nederlands hetzelfde genre muziek maken. Maar waar Marcel Vanthilt en de zijnen mikken op absurdisme, weet de schrijver Elvis Peeters (ik ken hem onder meer van Wij, nog steeds één van mijn favoriete Vlaamse hedendaagse boeken) poëzie binnen te laten sluipen. Leef mij uit en T-shirt zijn daar perfecte voorbeelden van, evenals het al eerder genoemde Het andere meisje. Daaruit onthouden we voor altijd deze mooie zin: "Kijken naar het andere meisje / Hoe zij haar borsten draagt".
Als een verkenner in oorlogsgebied werd De nacht en zijn kwaad vooruitgestuurd als digitale single, voorzien van een clip. Dat was een goeie keuze, vind ik, omdat het nummer ook vandaag niet misstaat op de radio, genoeg tempo bezit en een staalkaart levert van waar Aroma di Amore voor staat.

Dit album wordt verdeeld door Starman Records. Het album wordt live voorgesteld in de AB in Brussel (27/2). Verder volgen nog concerten in de 4AD in Diksmuide (5/3), Het Depot in Leuven (11/3), KC België in Hasselt (12/3) en de Rataplan in Borgerhout (22/4).

Ansatz Der Maschine


Vergeet alles wat je ooit in de les aardrijkskunde leerde: Zweden ligt ergens tussen Kortrijk en Gent. Zo lijkt het althans op het nieuwe album, Tattooed body blues, van Ansatz Der Maschine. Lykke Li heeft zich alvast een West-Vlaams accent aangemeten in de hoop dat ze volgende keer mag meespelen en Nina Persson van The Cardigans plant een verhuis naar Gent. Als deze plaat één ding schreeuwt, dan is het wel "POP".
Toegegeven: het voorgaande is misschien ietwat overdreven De band rond Mathijs Bertel blijft nog steeds zichzelf en dat hoor je onder andere in de oosterse toetsen die vaak doorklinken. Daarmee is Arsenal niet veraf. Dat zijn uiteraard elementen die we al kenden van bijvoorbeeld de vorige langspeler, Heat. Het grootste verschil zit in de popaccenten die het sterkst merkbaar zijn in het begin van het album. Zo huilt Nathalie Delcroix in opener en vooruitgestuurde single Burning fuel als een wolf naar de maan terwijl de muzikanten de feeërieke sterren aanbrengen. De achtergrondzang stuwt het lied verder in een meer van splish-splash spetterende tierlantijntjes.
Narodnaja, vernoemd naar de hoogste berg in het Oeralgebergte, klinkt als de plek waar elk avontuurlijk meisje zich wil terugtrekken om in het jachtige leven de rust te vinden van het niets. Die jonge deerne die we zien uitrusten en genieten van het uitzicht, wordt vertolkt door Inne Eysermans (Amatorski). De wereld die ze met haar eigen band geschapen heeft, wordt hierin gespiegeld. Daarna lijkt het alsof een kleutertje een speelgoedpianootje bespeelt in de titelsong. Daarin meenden we eerst Björk te herkennen. De stem valt echter dichter bij huis te plaatsen, met de Nederlandse Bloem de Ligny de Wilde, die ons trakteert op een van weerhaakjes voorzien refrein. Geen wonder dat het blijft hangen in ons geheugen…
Vanaf het rustige Woolf keert niet enkel de bezadigde kalmte terug. Ook het muzikaal idioom dat de band kenmerkt, met electronicatoetsen en filmisch glijdende cello, maakt een glorieuze intrede. In dit instrumentaal nummer is het bijna vier minuten wegmijmeren. Vooral Cold is vintage Ansatz, als er al zoiets bestaat. Het bubbelt, ploft, drupt en knispert dat het een lieve lust is. Diezelfde geluidjes komen ook terug in Song X doch de toevoeging van de stem van Sophia Ammann voegt weinig meer meezingbaarheid toe. De zangeres van Little Dots hadden we graag zien contrasteren met hoekigere en tegendraadsere muziek, wat wellicht een interessantere song had opgeleverd.
Renée Sys hield mee de pen vast bij Driftwood waarop zij de zang voor haar rekening neemt. Het is zeker en vast een mooie compositie geworden. Toch vragen we ons af wat het resultaat had kunnen zijn indien er iets vaker buiten de gekende vakjes werd gekleurd. De zachte, lieflijke stem op een bedje van strijkers, het is een kunstje dat we al kennen en eigenlijk vermoeden we dat ze (én de band) tot meer in staat zijn. Een drastische stijlbreuk had het niet eens hoeven te zijn: Renée in de opener had boeiender kunnen worden, of laat haar anders meezingen in Highlands.
Die afsluiter herinnert er ons immers aan waarom we Ansatz Der Maschine zo waarderen. Het is dat unieke plaatsje dat de groep bezet in het muzikaal landschap dat we geclaimd horen worden in één van de spannendste instrumentale Vlaamse nummers die we kennen. En zo is Tattooed body blues als geheel zeker het beluisteren waard. Tegelijk bevat het aanzetten en kansen die niet ten volle benut werden, wat jammer is.

Deze recensie verscheen ook hier op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

28 januari 2016

Frie Maline


Vorige week bracht Frie Maline, het alter ego van zangeres Frie Mechele, een debuut-EP uit. De zangeres ken ik van Uncle Wellington's Wives en ik was dan ook zeer benieuwd naar het drie songs tellende kleinood.
Dat Frie vooral jazz zingt, kan je ook terughoren in het laidback If I'd wait. Met een stem die net iets minder krachtig klinkt dan die van Adele croont ze haar weg doorheen een sober met pianotoetsen en gitaarakkoorden doorspekte melodie. De bas in Synesthesia brengt ons meteen in de juiste stemming. Verder valt opnieuw op hoe de piano ingehouden meerwaarde toevoegt aan het nummer terwijl Frie haar prachtige stem alle vrijheid gunt. De slotzin uit dit lied wordt overigens acapella herhaald in Out in the open. De Gentse zangeres bewijst dat je met enkel stemmen als instrument evenzeer een mooie song kan maken.

Beluister hieronder de EP:

Anderson .Paak


In het algemeen zou ik niet durven beweren dat Kendrick Lamar de wegbereider is voor Anderson .Paak. Doch in het particuliere geval van mijn kennismaking met en appreciatie voor deze hiphopper, geldt de stelling wel. Het is dankzij de overtuigingskracht van To pimp a butterfly dat ik ook "mellow" hiphop ben gaan leren waarderen, en daarvan serveert Anderson .Paak (dat punt net voor het tweede deel van zijn naam hóórt daar dus) er veel en vooral heel goeie.
Opener The bird is alvast een heel mooie hommage aan jazzlegende Coltrane. De song wordt nog geschraagd door een koperblazer (waarvan ik me afvraag of het niet een sample is van de geëerde muzikant). Eenzelfde jazzloopje overheerst trouwens in Put me thru, dat bijzonder goed in het gehoor ligt. Het zijn vooral songs als Heart don't stand a chance, Room in here, Your prime en Silicon Valley die de nieuwe ik best kan smaken waar ik ze vroeger zou overgeslaan hebben. Tot slot wil ik nog even aanstippen dat Come down misschien wel het beste nummer is van de plaat: een geweldige funky onderbouw met raps die vinnig klinken.

Beluister hieronder het volledige album:

27 januari 2016

Interview Ansatz Der Maschine


Eind vorig jaar zaten wij gezellig aan tafel met Mathijs Bertel, de frontman van Ansatz Der Maschine. Op 23 januari verscheen, bijna dag op dag vier jaar na Heat, een nieuw album. Aanleiding genoeg voor een gesprek.

Vier jaar zitten er tussen het vorige album en Tattooed body blues. Wat heb je in die tijd allemaal gedaan?

Mathijs: Goh, vooral een huis gebouwd. Er waren nog wel belangrijke gebeurtenissen in mijn privé-leven intussen. Tussendoor was ik begonnen aan een nieuwe plaat, maar na een tijd heb ik dat stilgelegd en ben ik weer van nul af aan begonnen. Ik moest mezelf echt heruitvinden. Soms moet je, als je op een dood spoor zit, datgene waar je mee bezig bent durven weggooien en mag je geen schrik heb om jezelf heruit te vinden. En natuurlijk heb ik ook meegewerkt aan Illuminine: niet aan hun album, maar ik werkte wel mee aan de live-shows.

Hoe kwam het nieuwe werk uiteindelijk tot stand?

Mathijs: Ik wou iets anders vertellen dan op mijn vorige platen. Het verhaal dat ik vooral wou brengen, gaat over de blutsen en builen van het leven en over hoe je rechtkrabbelt na tegenslagen. Niemand komt ongeschonden uit het leven. Wat me vooral ook dreef, was het gevoel dat muziek een noodzaak is voor mij om iets te kunnen vertellen. Voorheen zag ik het vooral als een middel. Ongeveer anderhalf jaar geleden ben ik dus helemaal opnieuw begonnen en ik heb een jaar heel hard gewerkt aan deze plaat. Daarnaast heb ik nieuwe muzikanten gezocht voor onze liveshows, om daar extremer in te kunnen gaan.

Je gaf al mee wat de centrale boodschap is van deze plaat, namelijk de blutsen en builen van het leven. Toch zijn er nog meer terugkerende thema’s, niet?

Mathijs: Ieders leven is jachtig tegenwoordig. Zo is onze tijd nu ook eenmaal. Je krijgt bijzonder veel impulsen en je kan van heel veel dingen proeven. Er is veel op de markt. Daardoor gaan we niet ons niet altijd verdiepen, maar verbreedt onze wereld wel. Dat wou ik verwerken in deze plaat. Ik wil een weliswaar coherent geheel maken, maar wel met heel verschillende stijlen. Ik wil heel intuïtief te werk gaan. Dat is sowieso al de aard van het beestje, maar voor mij is het ditmaal toch een ook een bewuste reflectie die ik maak over de tijd waarin we leven.

Hoe uit zich dat in de muziek?

Mathijs: Die verschillende stijlen vragen om verschillende zangstemmen. En dus ging ik opnieuw op zoek naar zangers en vooral zangeressen om bepaalde nummers in te zingen. Sowieso vind ik vrouwenstemmen vaak feeërieker. Het is een leuke en tegelijk vreemde ervaring: een voormiddag ga ik met iemand die ik eigenlijk niet zo goed ken in een studio (want meer tijd is er voor hen vaak niet) en we praten over soms wel heel emotionele zaken zonder elkaar echt te kennen. En nadien is er soms terug amper contact. Het is even heel intens met onbekenden en daarna stopt het weer.

Wat opvalt, is dat de plaat, zeker in de eerste nummers, poppier klinkt. Kan je er zelf de vinger op leggen hoe dat komt?

Mathijs: Zoals ik al zei, had ik de behoefte mezelf heruit te vinden. Ik wou explicieter klinken. Dat lukt in pop vaak beter. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik er zelf ook wel behoefte aan had om dit soort muziek te maken. Ik heb vandaag het gevoel dat ik me van dit idioom moest bedienen om nadien terug meer filmische muziek te kunnen gaan maken.

Je wil explicieter zijn in wat je te vertellen hebt. Hoe zullen we dat live merken?

Mathijs: Dat ik extremer wou klinken, vertelde ik al toen ik het had over de keuze voor enkele nieuwe muzikanten. Ook in de visuals zal het merkbaar zijn. Voor het eerst hanteren we niet langer bij elk nummer visuals. Wanneer we er wel voor kiezen, zijn het vooral oude cartoonfilmpjes. Cartoons bieden het voordeel dat je er explicieter in mag zijn. Ik hoop dat het publiek ook live ervaart dat deze plaat gaat om het evenwicht tussen het directer aanspreken en het vluchtige, soms bijna willekeurige van de vele impulsen die op ons afkomen. Want ook het random oppikken van al die prikkels, is een belangrijk thema voor mij.

Als je terugblikt op de voorbije vier jaar, was is er dan zoal veranderd voor jou?

Mathijs: Wel, we zijn vooreerst allemaal vier jaar ouder geworden. Dat doet iets met een mens. Ik merk dat ik tegelijk perfectionistischer geworden ben én makkelijker kan relativeren en kan loslaten. Ik wil alles nog wel juist hebben en toch kan ik sneller moeilijkheden in perspectief plaatsen. Ik ben tot het besef gekomen dat je een plaat toch wel echt voor jezelf moet maken en dat je dat ook alleen maar moet doen als de muziek echt een noodzaak voor je is. 

Zijn er ruimere ontwikkelingen in de voorbije jaren die ook van invloed zijn geweest?

Mathijs: Ik heb wel het gevoel dat steeds meer bands proberen politiek correct te zijn. Het lijkt alsof er nu minder bands zijn met een hoek af, zoals destijds dEUS. Die complete waanzin, dat geschifte doe-maar-op in de muziek is wat weg. Er zijn heel wat echt sterke bands die hun zaakjes goed op orde hebben. En dat vind ik tegelijk ook hun nadeel: alles is zo goed geregeld en afgelijnd. Al snap ik wel dat onder meer de economische crisis daar voor iets tussen zit. Tevens verdwijnen er noodzakelijke kwaliteitsfilters. Ik wil niet zeggen dat de muziek van nu minder goed is, maar een gids die je wijst op moeilijker te vinden maar prachtige muziek (zoals Duyster zo schitterend deed), is er steeds minder. En vooral als jonge of zoekende luisteraar heb je iemand nodig die je in de veelheid van eenvoudig toegankelijke muziek de weg wijst. Het verdwijnen van bijvoorbeeld Duyster heeft overigens ook een economische impact op een heel circuit van kleinere, onafhankelijke labels die toch wel sterk afhankelijk waren van dergelijke kanalen om hun muziek te laten opvallen in de massa.

De jaarwisseling is traditioneel een tijd van eindejaarslijstjes. Wat zouden we in jouw lijstje vinden?

Mathijs: De periode dat je aan een eigen plaat werkt, is voor mij zeker traditioneel een tijd waarin ik me vooral afsluit van andere muziek, al was het maar om niet gewoon te kopiëren wat ik hoor. Maar nu de plaat af is, kan het weer wel en ik heb vooral geluisterd naar wat er in de Belgische muziek gebeurt. Ik ben heel blij met de status die The Van Jets met hun nieuwste plaat hebben verworven, want ik denk dat ze eindelijk krijgen wat ze verdienen. En verder vind ik toch vooral Vulnicura van Björk een heel goeie plaat.

Bedankt voor dit gesprek.

Dit interview verscheen ook hier op Indiestyle.

Lied van de week: week 4 - 2016

Spectre - Radiohead


In afwachting van een nieuw album verblijdt Radiohead ons alvast met deze song, die uiteindelijk niet de soundtrack van de recentste Bondfilm zou halen.

Je kan het nummer hier gratis downloaden.

Lyrics:

I'm lost, I'm a ghost
Dispossessed, taken host
My hunger burns a bullet hole
A spectre of my mortal soul
These rumors and suspicion
Anger is a poison
The only truth that I could see
Is when you put your lips to me
Futures tricked by the past
Spectre, how he laughs

Fear puts a spell on us
Always second-guessing love
My hunger burns a bullet hole
A spectre of my mortal soul
The only truth that I can see
Spectre has come for me

26 januari 2016

De Kreun concert: Ansatz Der Maschine (voorprogramma: Innerwoud)


Zaterdagavond stelde Ansatz Der Maschine hun nieuwe album, Tattooed body blues, voor. In de Kortrijkse Kreun werden ze voorafgegaan door Consouling-belofte Innerwoud.



Innerwoud is Pieter-Jan Van Assche, met niet meer dan een contrabas en wat electronica om zijn muziek te loopen en te bewerken. Tot wat hij in staat is met zo'n "beperkt" instrumentarium kon ik al bewonderen op Mirre (lees hier zeker nog eens mijn review). En ook live weet hij te imponeren. Het lijkt alsof hij in een eigen wereld blijft, afgezonderd van het publiek. Niet zozeer in een worsteling, maar in een innige liefdesomhelzing bespeelt hij zijn instrument, terwijl hij haar liefdevol aankijkt. 



Ansatz Der Maschine is een poppier richting uitgegaan op tenminste een deel van het nieuwe album maar dat vertaalt zich live vooral in een steviger rockend geluid met de gitaar van Gianni Marzo meer op de voorgrond. Toch blijkt doorheen het optreden dat deze gitarist, die ik al bij heel wat bands zag meespelen (Isbells, Marble Sounds, Chantal Acda, Astronaute,...), zich ten dienste van de muziek weet te stellen. Frontman Mathijs Bertel dirigeert vanachter zijn keyboards, laptop en andere electronica met niet veel meer dan (gelukzalige) blikken de band waarin Sophia Ammann alle zangpartijen voor haar rekening neemt. Het meeste indruk maakt het zestal echter bij instrumentale nummers zoals SUN en de afsluiter van zowel album als de reguliere setlist Highlands.
Twee toegiften kregen mijn lief, ik en alle andere aanwezigen nog: het niet op plaat uitgebrachte The silent story en Kohn Denny (van het album Painting bad weather on her body). Met een glimlach die niet moest onderdoen voor die van Mathijs, verlieten we die avond de zaal...

Setlist:
  1. Burning fuel 
  2. Song X
  3. Narodnaja
  4. Woolf
  5. SUN
  6. Earth
  7. Tattooed body blues
  8. Cold
  9. Highlands
Bisnummers:
  1. The silent story
  2. Kohn Denny

24 januari 2016

Tortoise


Het is geleden van Beacons of ancestorship uit 2009 dat we nog iets van Tortoise hadden gehoord, dus je kan je ons enthousiasme inbeelden toen we The catastrophist in handen kregen. Het enige teken van leven dat we dit decennium kregen van het vijftal uit Chicago was een obscure, vrij onopgemerkte soundtrack voor de film Lovely Molly. Er was dus niets dat ons enigszins kon voorbereiden op het veel meer door jazz beïnvloedde werk dat de post-rockers vandaag op de wereld loslaten. De alweer grotendeels instrumentale lappen muziek baden in een ontspannen sfeer. In Rock on mag zang uitzonderlijk contrasteren met een soort behang van grootsteedse achtergrondgeluiden. Ook het geinige en zeer korte Gopher island bezit een speelsheid die ons de oren doet spitsen.
Wie goed zoekt kan desalniettemin heel wat variatie ontdekken. Shake hands with danger is bijvoorbeeld een lied dat zich losweekt uit de softe toon van het album. Steunend op een geweldige ritmesectie wordt een jazzy melodietje ontwikkeld dat aansluiting vindt bij de totaliteit van de langspeler. Het is trouwens als vanouds de percussie die heel wat lof verdient voor de inventieve manier waarop de songs geschraagd worden. De vooruitgeschoven single Gesceap etaleert zoveel vrolijkheid dat het op de achtergrond dreigt te verdwijnen als een niemendalletje. Net als bij wel meer nummers op deze plaat moet je je oren echt spitsen en alle andere prikkels buitensluiten om de subtiele wisselingen en nuances in de song te registreren. Tortoise is nooit easy listening geweest en dat leken we even vergeten te zijn. Onder het oppervlakkige deken van geluidsbehang gaat een wereld van schakeringen schuil. Het lijkt wel alsof David Attenborough ons met nachtelijke opnamen moet wijzen op de microkosmos om ons bewust te maken van een schoonheid die aan ons oor onttrokken wordt.
Yonder blue is zowat het andere uiteinde van het spectrum op deze cd en illustreert dan weer waar de plaat haar overheersende vibe haalt. De zang stelt niet zoveel voor en het lijkt wel of Tortoise meedingt naar een plaatsje op een lounge-verzamelaar. Ook Tesseract en At odds with logic klinken als spielereien van Alex Callier en doordat deze drie songs het album afsluiten, overheerst de indruk dat de Amerikanen soft geworden zijn. Wie echter de tijd heeft om wat dieper te graven, ontdekt vast enkele details die eerst over het hoofd werden gezien.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

22 januari 2016

Lied van de week: week 3 - 2016

Absence - The Yukon Club


The Yukon Club is een Nederlandse band die behoorlijk on-Nederlands klinkt. Met accentloos Engels klinken ze ergens tussen Elbow en electronicapop. Met Absence hebben ze nu ook mijn aandacht getrokken.

Dit is hun eerste single Je kan hem vinden op iTunes en Spotify.

Lyrics:

Though I keep myself 
from judging before 
But I'm constantly 

May our voices been heard 
And the silence been torn 
But were dying inside 
Unconsciously 

Running home 

And I know we'll all be 
Saviours on the run 
We back down for our reason 
Don't sort it out with (guns) 

The needless goodbyes 
The torment of loss 
Strikes tragically 

Our sweet little lies 
will cover the shore 
where we shed our tears 
where we started 

And I know we'll all be 
Saviours on the run 
We back down for our reason 
Don't sort it out with (guns) 

And I know we'll all need 
Our hands to heal 
And our eyes to see 

We don't care for a last thing 
Or another blessing 
That we need to bring

16 januari 2016

Marble Sounds


Vrolijkheid en jolijt zullen we niet snel met Marble Sounds associëren. Weemoed en melancholie zijn de meest gebruikte termen om de muziek en bijgevolg de band te omschrijven. Dat het vijftal ook opgewekt uit de hoek kan komen, bewees Dance Clarence dance al. Op het nieuwe album Tautou etaleren ze deze vaardigheid nog meer.
Tautou start met de vooruitgeschoven single The ins and outs, een verrassend olijk liedje voor hun doen en ook op The first try valt de zon binnen door een net gelapte ruit. Het haast kinderlijke enthousiasme is even hartverwarmend als toen we de eerste keer een brede glimlach ontwaarden op het gezicht van Mr. E. Marble Sounds doet trouwens geregeld denken aan de rustigere Eels-nummers. K.V. wordt gekenmerkt door eenzelfde evenwicht en balans en dat maakt het goed toeven tussen de songs op deze derde plaat. Pieter Van Dessel en zijn kompanen blonken al uit in het construeren van haast perfecte liedjes terwijl ze doen uitschijnen dat ze maar wat improviseren. Voeg daar de maturiteit aan toe die ze bijna tien jaar na hun debuut-ep verworven hebben en je snapt waarom Tautou zit als je vaste plek in je vertrouwde zetel.
Net als voorheen mocht de band beroep doen op de extra stem van Renée Sys en wanneer zij de taal van Voltaire in de mond neemt, voelen we ons omarmd door een fleece dekentje, genietend van een warme chocomelk die rijkelijk met slagroom werd afgewerkt. Van wentelen in zelfmedelijden zoals voorheen evolueren we als luisteraar mee naar knus wachten op het volgende sprankeltje zon waarvan we intussen overtuigd geraakt zijn dat het wel zal komen. Het leven slaat dan wel, het zalft evenzeer, zo leerde ervaring ons.
Een vleugje Sparklehorse siert Ten seconds to count down, waardoor het klinkt als een knisperende jeugdherinnering. De melancholie waar Marble Sounds zo om bekend is, stroomt als levenssap door (How it’s going to) end. Al klinkt het allemaal matuurder, berustender en ook een vleugje vrolijker, het vijftal verloochent zijn ziel niet. Pieter Van Dessel beheerst meer dan ooit de kunst en vaardigheid om zijn licht gekwetste ziel bloot te geven op een wijze die dankbaarheid voor zoveel luisterbereidheid van ons en een groeiend vertrouwen tentoonspreidt. Een vertrouwen dat het uiteindelijk allemaal goed komt, zouden we het niet durven noemen. Wel lijkt hij ervan overtuigd geraakt te zijn dat als je de plussen en minnen optelt, je op het einde tenminste ergens rond het nulpunt uitkomt. En voor mensen als Van Dessel, Mr. E en ons is dat al een behoorlijk goed resultaat.

Je kan deze recensie hier lezen op Indiestyle. Beluister hieronder het volledige album:

15 januari 2016

Lied van de week: week 2 - 2016

Goud - Bazart
 

Heel soms slaagt een Nederlandstalige band erin om in hun songs de taal te overstijgen en universeler te klinken. Bazart is een zo'n groep en met Goud besef je eerst amper dat er in het Nederlands gezongen wordt. Dit zou wel eens een ruimer publiek, ook in het buitenland, kunnen bereiken.

Lyrics:

Eén dans geef me één dans met de duivel
Geen kans er is geen kans op nog twijfel
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel

 

Neervalt als het neervalt op het einde
Oh geloof mij het feest duurt hier oneindig
Ik zie goud aan de rand van de zon
Ik ben te oud om te weten waarom
Mijn trein op het foute perron
Mijn trein zoekt nieuwe wagon
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel

 

Neem dan lieve niet voorgoed verdwijnen
Oh alles wat ooit groot was is nu kleiner
Ik zie goud aan de rand van de zon
Ik ben te oud om te weten waarom
Mijn trein op het foute perron
Mijn trein zoekt nieuwe wagon
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
Lieve snel naar de hel dan terug naar de hemel
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel



14 januari 2016

My Baby


Eerlijk gezegd, ik had nog nooit over My Baby gehoord tot ik deze plaat in handen kreeg. Nochtans is Shamanaid al hun tweede album en toerden ze al met Seasick Steve en Henny Vrienten. Ze speelden ook al op Lowlands, Sziget en Glastonbury. Deze half-Nederlandse, half-Nieuw-Zeelandse band is een trio dat fingerpickin' gitaren, voodoo, funk, gospel, roots en blues met elkaar mengt.
Wat een interessante mix dat oplevert, hoor je meteen in opener Seeing red, waarin ze me wat doen denken aan Little Axe. Meet me at the wishing well drijft op een geweldige bluesriff en Uprising is zo'n bezwerende mengeling van een soort werelddance met bluesrock à la Black Keys dat ik er wild van word. 
Het is net die wil om alle genregrenzen te doorbreken die deze plaat en deze groep bijzonder maakt. Niet alle songs zijn even goed (persoonlijk hou ik niet zo van het te middelmatig Mary Morgan of het rustige Hidden from time) maar in zijn geheel swingt deze plaat als de beesten en dat belooft voor wat de band op een podium vermag. Afsluiter Panggajo bijvoorbeeld dipt zo diep in Indische muziektraditie met de tenen dat ik er live een heel sfeervol universum bij fantaseer.

Beluister hieronder het volledige album:

13 januari 2016

Gelezen (82)


Splinter the silence - Val McDermid


In het nieuwste boek van Val McDermid in de reeks over profiler Tony Hill is een voorgevoel de aanleiding voor een vreemd onderzoek naar zelfmoorden die niet helemaal kosjer zijn. Tony Hill vermoedt dat de zelfmoorden vermomde seriemoorden kunnen zijn en het nieuwe team rond Carol Jordan gaat aan de slag.
Al bij al is dit zeker niet het beste verhaal in de reeks en ik vond vorige boeken in deze reeks vaak meer uitgewerkt en zeker en vast meeslepender. Val McDermid wil soms te veel psychologiseren bij haar personages en dat steekt hier wat tegen. Toch is het een aangenaam tussendoortje.

Cavia's op proef - Ludvík Vaculík


Halfweg de jaren 70 schreef Ludvík Vaculík dit verhaal, dat zich afspeelt in Praag. Een medewerker van de Staatsbank schaft er cavia's aan voor zijn twee kinderen. Op zijn werk onstaat beroering wanneer de oude ingenieur, die als een zonderling beschouwd wordt, een opzienbarende hypothese lanceert i.v.m. de staatseconomie. Het hoofdpersonage raakt erdoor geïntrigeerd en langzaamaan verdiept hij zich er meer en meer in. In een leven waarin hij voor de rest maar weinig controle heeft op de gebeurtenissen, lenen de cavia's zich uitstekend tot het soort pathetisch machtsvertoon dat mensen al eens vertonen ten opzichte van zwakkeren wanneer ze zich zelf machteloos voelen. 
Het verhaal wordt gekenmerkt door een vreemd soort humor en leest aanvankelijk vlot en aangenaam weg, maar naar het einde toe moest ik toch moeite doen om het boek verder te blijven lezen.

12 januari 2016

Villagers


De voorbije jaren hebben we enorm genoten van de albums van Villagers. In 2013 was {Awayland} voor mij zelfs de op één na beste plaat van het jaar. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik blij was te merken dat er een nieuwe plaat uit is.
Nu blijkt dat nieuw natuurlijk relatief, want het is een live-album. Toch horen we verrassend rustige versies van de songs. That day bijvoorbeeld klinkt een pak bedaarder dan we gewend waren. 
Op echt nieuw werk is het dus nog even wachten maar deze concertregistratie is alvast een aardig zoethoudertje.

Beluister hieronder het volledige album:

11 januari 2016

David Bowie


Het is een ongelooflijk toeval dat ik in mijn planning net vandaag de nieuwe plaat van David Bowie ging bespreken hier en dat deze ochtend bekend raakte dat hij overleden is. Mijn beluistering en beoordeling van het album beïnvloedt dat niet (denk ik toch), mijn inleiding wordt er natuurlijk door veranderd.
In feite ben ik allesbehalve een kenner van het werk van David Bowie noch een fan. Ja, ik ken zijn bekendste liedjes, ik heb een verzamelalbum én Earthling (bijzonder lang geleden dat ik dààr naar luisterde, zeg), zijn flirt met drum 'n bass. Ik was zelf helemaal wild van dat nieuwe muziekgenre en ik vond zijn diverse remixen van zijn eigen song Little wonder wel cool. Maar ik luisterde maar zelden echt bewust naar wat hij gemaakt heeft, er is immers zo veel goeie muziek en er was altijd wel iets wat ik liever wou beluisteren op dat moment. Ook vandaag ga ik niet krampachtig op zoek om verloren tijd in te halen...
Maar de voorbije dagen luisterde ik dus wel naar Blackstar, dat al meteen hier en daar benoemd wordt als een kanshebber om dé plaat van 2016 te worden (en toegegeven, die kansen zijn nu ook nog eens verhoogd, want zo werkt dat nu eenmaal). Het meest opvallende tijdens die beluisteringen was voor de voortdurende aanwezigheid van een ongelooflijke onrust, rusteloosheid die vooral door de drums gestalte wordt gegeven.
Al vanaf de titelsong, tevens opener, bewijst Bowie dat hij ondanks zijn leeftijd (hij werd net geen 70) relevante muziek blijft maken. Wie ruimte maakt in zijn hoofd voor de bezwerende song, komt in een mooie universum terecht. 'Tis a pity she was a whore lijkt opgebouwd uit 2 songs: één goed, zij het wat conventioneel rocknummer en een jazzsong die eromheen kronkelt. De saxofoon stuwt de song naar een terrein waar hij eerst wat onwennig lijkt. Na de drukte komt het tragere tempo van Lazarus niet ongelegen. Als ik het goed begrepen heb, past dit lied in een theaterproject dat David Bowie met Ivo Van Hove in New York op poten zette. Ook hier zorgen de jazztoetsen voor de rusteloosheid. 
Zoals al gezegd is dat trouwens het terugkerend thema op deze plaat: jazzinvloeden vooral vertolkt door de saxofoon die een onderhoudse spanning levend houden en eigenlijk geen echt rustpunt laten op de plaat. Helaas sneeuwt het naar mijn gevoel soms net iets te veel de nochtans goeie songs wat onder, zoals Sue (or in a season of crime). Enkel Girl loves me ontsnapt daaraan en dat maakt het voor mij uiteindelijk ook mijn favoriete song op deze plaat.

Beluister hieronder het volledige album:

06 januari 2016

Lied van de week: week 1 - 2016

Backk - Id!ots


Een grappige (en ietwat "kiezige") clip en een kort en krachtig nummer: meer is er soms niet nodig om het tot "lied van de week" te schoppen. Voor mij had de band niet eens de bijkomende bekendheid van frontman Luc Dufourmont als Bevergem-acteur nodig want in deze post uit 2014 (n.a.v. het festival La Truite Magique) tipte ik Id!ots al eens via een playlist.

De song zal op ID!OTS II staan, het nieuwe album dat op 29 februari uitkomt.
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.