10 januari 2021

Aaron Watson


De Amerikaan Aaron Watson brengt op American soul weliswaar nogal middle-of-the-road country, de plaat ligt goed in het gehoor en weet te bekoren. Van deze Texaan moet je een hemelbestormende songs verwachten en wie goed luistert naar de titelsong hoort een ode aan de VS die maar weinig inwoners voor de borst kan stoten, zo goed weet hij in een verscheurd land het midden te bewandelen.
De hoogtepunten op deze plaat zijn dan ook die songs die net een klein beetje buiten de lijntjes durven kleuren: Out of my misery is een popsong met een countryrandje en Silverado saturday night, de opener, is zo heerlijke meezingbaar en up-tempo dat je bereid bent hem zijn doordeweeksheid te vergeven.

Beluister hieronder de volledige plaat:

09 januari 2021

Henrik Appel


De laatste jaren valt het me meer en meer op dat artiesten met plezier teruggrijpen naar de sound van de jaren zeventig. Toch moet de Zweed Henrik Appel gedacht hebben: "waarom niet meteen nog een decennium eerder teruggaan?". Op Humanity, zijn tweede plaat, klinkt hij als een volleerd kind van de jaren zestig. Prominent op de voorgrond staan zijn stem en zijn gitaar en de sound die klinkt alsof met rommelige, versleten apparatuur is gewerkt.
Als voormalig lid van een underground punkgroep (Lion's Den) kiest hij hier voor een heel ander muzikaal palet maar dat levert wel goeie songs op: Wake me up herbergt voor de goede luisteraar nog echo's van het punkverleden, I want to lie is een lieflijke song ondanks de titel en het tempo ligt wel erg laag in Mrs. Spaceman.

Beluister hieronder het album, dat je hier kan kopen via zijn Bandcamp-pagina:

05 januari 2021

Retro review: Genesis


In 1986 was ik als middelbare scholier verkocht aan Veronica's Countdown met Adam Curry. Soms slaagde ik er in mijn ouders te overtuigen om me naar Top of the pops te laten kijken op BBC, al was de eerste poging een beetje een misser omdat The Cure er net Caterpillar ten beste gaf en mijn ouders wel heel hard fronsten. Het was vermoedelijk ook op de BBC dat ik voor het eerste de clip zag van Land of confusion van Genesis, waarin de poppen van Spitting image de draak steken met de beroemdheden en wereldleiders van toen. Ook de bandleden zelf ontsnappen er trouwens niet aan. Voor zulke satire hadden we hier kortstondig TV Touché met Herman Van Molle en Jessie De Caluwé, maar dat werd na protest afgevoerd. Bekijk hier alvast de clip van Land of confusion:

Deze song staat op Invisible touch, het dertiende studio-album van Genesis, waar Phil Collins intussen al zo'n tien jaar de scepter zwaaide als frontman (na het vertrek van Peter Gabriel). Zelfs nu, bijna 35 jaar later, klinkt deze plaat nog steeds goed. Uiteraard hoor je dat het een product van de jaren tachtig is, maar songs als Tonight, tonight, tonight (dat bijna 9 minuten duurt) blijven met gemak overeind. Gekend zijn natuurlijk de singles die uit de plaat getrokken werden, zoals bovengenoemd nummer, de titelsong en Throwing it all away. In too deep is een soort ballad die de gemiddelde ballad uit die tijd moeiteloos doet verbleken. Al bij al is dit nummer niet al te cheesy en muzikaal zit het ook wel goed.
Uptempo gaat de band ook wel goed af: de drumpartijen zijn duidelijk hoorbaar en een vitaal onderdeel van Anything she does. The Brazilian begint zelfs als een vrij moderne dancetrack met de Zuidamerikaanse ritmes prominent voorop. Even later brengt de synthesizer een melodielijn in die best de moeite waard is. Dit blijft een instrumental maar wel een opwindende. Het bijna 11 minuten durende Domino weet me dan weer minder te bekoren. Dit lied valt uiteen in twee stukken maar hoewel bassist Mike Rutherford dit één van de beste dingen vindt die Genesis ooit maakte, deel ik zijn mening niet.

Beluister hieronder het volledige album:

04 januari 2021

Steve Earle


Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en daar is Steve Earle al om ons te verblijden met zijn nieuwe plaat. De voorbije jaren bewees hij in ieder geval in topvorm te verkeren en was elke plaat een waar genoegen voor het oor. Met J.T. zet hij die lijn gewoon verder. Dat doet hij dit keer met een coveralbum van songs van zijn vorig jaar overleden zoon Justin Townes Earle.
Net als zijn vader had Justin Townes een leven vol verslavingen achter de rug toen hij aan een ongelukkige combinatie van alcohol, cocaïne en fenaline bezweek in augustus. Omdat hij vandaag 39 zou geworden zijn, brengt Steve Earle deze plaat, die in fysieke vorm ergens in maart te verwachten valt, al digitaal uit op die gemankeerde verjaardag.
Hoe moeilijk het moet zijn om de songs van je eigen zoon te zingen wanneer zijn overlijden nog zo fris is, kunnen we ons amper voorstellen. Vervuld van trots maar ook verdriet kwijt Steve Earle zich hier heel goed van zijn taak. Samen met zijn band kiezen ze vaak voor een rijke instrumentatie en dat maakt vooral van de up-temposongs hoogtepunten. Luister maar naar opener I don't care, het mooi openbloeiende Maria, het folky They killed John Henry en het wonderschone Harlem river blues. Niettemin blijkt het pakkendste nummer de titelsong van Justin Townes' laatste album, The saint of lost causes. Het nummer verscheen in 2019 en krijgt hier zulk een krop in de keel mee dat wij van pure ontroering ook tranen plengen.

Luister hieronder naar het album, dat je hier digitaal kan kopen of waarvan je een fysiek exemplaar kan bestellen, via de Bandcamp-pagina van Steve Eearle:

31 december 2020

Top albums: 10 - 1

10. American head - Flaming Lips


Flaming Lips is bij momenten uitzinnig maar dat valt op dit zestiende studioalbum heel goed mee en dat verklaart misschien waarom het me van al hun platen (samen met The soft bulletin) zo aanspreekt. Dit keer word je niet overdonderd maar aan de hand van Wayne Coyne meegenomen in zijn wonderlijk fantasieland.

9. RTJ4 - Run The Jewels


De dood van George Floyd en de daaropvolgende protesten van de Black Lives Matter-beweging brachten Run The Jewels ertoe hun vierde plaat iets vroeger digitaal uit te brengen. De woede van de Afro-Amerikanen is immers niet nieuw en was al behoorlijk aan het borrelen naar aanleiding van aanhoudend politiegeweld en onnodige doden in de hand van wat de wetsdienaars heten te zijn. Het is voor ons in Vlaanderen bijna onvoorstelbaar hoe structureel het probleem is, al zagen we het voorbije jaar ook hier hoe minderheden het slachtoffer worden van politie-optreden dat gepaard gaat met (niet van racisme wars) geweld. In Frankrijk leidde een wet die het filmen of fotograferen van politie-acties wou verbieden tot hevige protesten en dat is terecht: immers, zonder degelijke controle op de ordediensten dreigen die een instrument te worden van een overal steeds rechtser wordende overheid. Voor wie nog maar een beetje wil begrijpen waartoe zulks leidt in de VS, is deze plaat een interessante inleiding die bovendien muzikaal alweer de sterkte van deze hiphopgrootheden onderstreept. De plaat focust overigens niet enkel daarop maar brengt nog meer en andere problemen onder de aandacht.

8. Maya - John Frusciante


De (teruggekeerde) gitarist van Red Hot Chili Peppers maakte ook een soloplaat dit jaar en in tegensteling tot zijn legendarische en niet bepaald toegankelijke Niandra lades and usually a T-shirt koos hij niet voor zijn vertrouwde instrument maar ging hij helemaal loos binnen dance-genres. Ja, u leest het goed: de gitarist van één van de grootste rockbands maakt dance! Zijn keuze voor IDM levert verrassend genoeg een bijzonder sterke plaat op die van variatie bulkt. Vooral zijn keuze voor goeie ouderwetse drum 'n bass als die waarvan ik toen ik jonger was wild was, maakte beluistering van deze plaat hemels. Wachten op de dansvloer zoals we nu gedwongen worden te doen, wordt nog bemoeilijkt door dit soort platen want wat zou ik graag een DJ horen een nummer van deze plaat in zijn set te draaien.

7. Hey clockface - Elvis Costello


Er zijn van die muzikanten die al zo lang meegaan in de muziekbusiness dat je niet eens meer verbaasd bent dat ze nog steeds af en toe een geweldig mooie plaat maken. Misschien kunnen artiesten met zulk een status zich de nodige tijd veroorloven om goed en lang te werken aan een album. Elvis Costello hoort in dat rijtje zeker thuis en bewees dat dit jaar met Hey clockface, één van zijn beste platen in tijden. Samen met zijn vaste begeleidingsband The Attractions laat hij nog maar eens zien hoe goed hij wel is.

6. I grow tired but dare not fall asleep - Ghostpoet


2020 is een heel vreemd jaar en deze plaat vormt er een passende soundtrack bij. Allerlei gevoelens van vermoeidheid, zelfs uitputting, angst en eenzaamheid, onbeduidendheid en betekenisloosheid en frustratie vinden in Ghostpoet een vertolker die de luisteraar uitstekend overbrengt hoe intens deze kunnen zijn. De Londenaar wist in de traditie van Roots Manuva en Tricky een grootstedelijks gevoel op te wekken maar in tegenstelling tot die laatste wordt niet alles uiteindelijke uitgebeend tot woede, maar komt een hele emotionele lading aan bod. Als er nu een fin-de-sièclegevoel zou heersen, zou deze plaat er de perfecte vertolking van zijn.

5. Call us when it's over - Tiny Legs Tim


De Gentse bluesmuzikant Tiny Legs Tim maakte met zijn band een lockdownplaat die zo druipt van het spelplezier dat je de hunkering om opnieuw live te mogen spelen bijna in elke noot kan horen. Hij was al de profeet van de blues in Vlaanderen en doet die eretitel alle eer aan door de mooiste bluesplaat te maken die ik dit jaar hoorde. Net als kijken we heel erg uit naar het moment dat dit alles over zal zijn.

4. De liefde is de eerste wet - Broeder Dieleman


Al sinds zijn debuut weet Broeder Dieleman de eindejaarlijst te halen en nadat hij dit jaar alweer een trapje hoger ging staan op de ladder van de kwaliteit, verdient hij daar alweer zijn plaats. Ik vergeleek de metamorfose die hij hier ondergaat met behulp van Frank Grapperhaus op cello en Peter Slager op bas als een evolutie vergelijkbaar met die keer dat Bob Dylan electrisch ging. Dat klinkt wel heel erg overdreven maar er schuilt een kern van waarheid in. Het rijkere muzikale palet bood de Zeeuw de mogelijkheid om nog meer uit zijn muziek te halen en dat vertaalt zich in heerlijke vertellingen in het Zeeuws die zijn streek bezingen en kenmerken. Sleutelsong is de titelsong waarmee het album afsluit en waarin Jan De Prentenknipper, een legendarisch volksfiguur uit Zeeland en inspiratiebron voor Broeder Dieleman om alsnog iets te maken van deze coronaperiode, centraal staat en van wie trouwens -als we die ooit eens kunnen bezoeken- een tentoonstelling loopt in het Zeeuws Museum in Middelburg.

3. Raya - Pothamus


Sinds er regelmatig platen van het Consouling-label aan bod komen op deze blog en ik Mike en Nele, het koppel achter het label en de winkel in Gent, leerde kennen, zijn sludge, doom en post-rock nog meer gaan behoren tot het muzikale spectrum waarnaar ik regelmatig luister. Laat de Mechelaars van Pothamus daar nu net heel goed in zijn en je op deze plaat vijftig minuten lang in de band houden. De vinger exact leggen op wat deze plaat zo bijzonder maakt en waarom ze buiten het normale bereik van de gebezigde genres lijkt te vallen, is moeilijk. Mogelijks ligt het daarin dat Raya uiteindelijk de niche overstijgt en luisteraars weet te raken op een emotioneel niveau dat buiten woorden valt. 

2. Americana - Grégoire Maret, Romain Collin & Bill Frisell


Het is een beetje tot mijn eigen verwondering dat wat in feite een jazzplaat is, toch zo hoog in mijn eindejaarslijst staat want jazz is een genre waarmee ik altijd al moeite gehad heb. De klik wil maar niet komen en ik vind er mijn weg nooit echt in terug. Maar op deze plaat weten de gevierde mondharmonicaspeler, de pianist en de gitarist de "American dream" zo mooi vorm te geven dat ik toch telkens weer teruggreep naar de rust die uitstraalt van dit album. Covers van Dire Straits, Jimmy Webb, Bon Iver en Henry Mancini horen hier tot de hoogtepunten. Je voelt bovendien de geest van Toots Thielemans boven deze plaat hangen en ziet hem in de hemel goedkeurend knikken telkens je een nieuwe beluistering aanvat.

1. Just like Moby Dick - Terry Allen And The Panhandle Mystery Band


Wanneer ik terugblik op de albums die ik beluisterde en besprak op deze blog dit jaar en zeker op mijn eindejaarslijst, dan valt me op hoe divers die alsnog is. Dat bevreemdde mij enigszins omdat ik het gevoel had steeds meer richting rootsgenres op te schuiven in mijn muziekkeuze. Dat zal wel een beetje zo zijn want die genres zijn bovenaan de lijst (de top 20 zeg maar) goed vertegenwoordigd en ze worden ook nog eens van een uitstekende ambassadeur voorzien door de nummer één van 2020.
Al in januari voelde ik hoe vaak ik zou teruggrijpen naar dit wondermooie album, toen nog onwetend over welke pandemie onze levens zou gaan beheersen. Terry Allen koos ervoor een hulde te brengen aan het boek van Herman Melville door songs te brengen die allen het thema aanraken van iets onbestemds en onbekends dat te ontdekken valt, dat een doel vormt en dat in zijn schimmigheid heel bepalend wordt voor de levens van de mensen in de vertelde verhalen. Daarbij komen Houdini aan bod maar ook Amerikaanse soldaten in Afghanistan en net zoals in het boek komt de "Moby Dick" pas helemaal aan het einde even boven water. De thematiek heeft een sterke aantrekkingskracht en bovendien klinkt Terry Allen een beetje als Sam Baker, ook al zo'n artiest die bijzonder mooie platen maakt vol relevante verhalen. 

Beluister hieronder de playlist met één song per album:

30 december 2020

Top albums: 20 - 11

20. Queens - Matt Watts


Van alle albums die ik heb van Matt Watts is dit bij uitstek het beste. Daar zitten de gastmuzikanten met al veel kilometers op de teller ook voor iets tussen, maar vooral de keuze van Watts zelf om breder te gaan dan het toch vooral folkgerichte geluid van weleer is een verbetering. Alleen al de manier waarop hij Billy Jean covert en er de kwetsbaarheid uit in het voetlicht plaatst, verdient alle lof.

19. Ghosts - Cowboy Junkies


Met All that reckoning uit 2018 hadden Cowboy Junkies nog maar eens hun kwaliteit bewezen. Twee maand na die release overleed de moeder van de drie stichtende leden van de band en oorspronkelijk zou dit als deel van een dubbelalbum uitgegeven worden als speciale editie van de plaat uit 2018 maar corona stak daar een stokje voor en zo geraakten deze nummers via streamingplatformen al aan hun release eind april. Deze nummers zijn het mooiste eerbetoon dat de overledenen zich kon wensen.

18. Blackbirds - Betty LaVette


Er stonden al enkele soulalbums in deze lijst maar deze is toch de mooiste van het jaar, hoewel ze duidelijk ook zwaarder op de hand is en droeviger dan die van Swamp Dogg of Sharon Jones. Ze zet dan ook waarlijk prachtige versies neer van onder meer Strange fruit van Billie Holiday en Blackbird van The Beatles.

17. Shore - Fleet Foxes


Met hun plaat keerden ze terug naar de sound van hun debuut en de EP Sun giant en dat was heuglijk nieuws. Zonder al te veel tierlantijnjes en met prachtige samenzang maakten ze een bijzonder sterke plaat.

16. Bejahung - Elefant


Het Gentse Elefant zorgde voor een schijnbare paradox met deze plaat over samenkomen en volmondig "ja!" zeggen tegen het leven (in januari was corona nog veraf) terwijl ze muzikaal vervreemding zoeken in dissonante en chaotische geluiden. Het resultaat is een bijzonder vreemde plaat waartegen geen verzet helpt.

15. Deleter - Holy Fuck


De dansvloer, waar deze plaat je naartoe jaagt, zagen we dit jaar heel weinig maar gelukkig werkt ze ook prima in de living. Het is een blije plaat geworden waarmee de Canadezen ons dit jaar wisten in te pakken.

14. Rough and rowdy ways - Bob Dylan


Na kerstplaten en croonercovers heeft Bob dit jaar weer gewoon een typische Dylanplaat gemaakt en het is zijn beste sinds Tempest (waar ze niet kan aan tippen maar dat sluit absoluut niet uit dat ze bijzonder goed is). Hij eindigt deze plaat met het monumentale Murder most foul, een meer dan een kwartier durend epos over de moord op JFK, dat meteen de andere mokersong van een Dylansong (Hurricane) in herinnering brengt. Dit keer is het niet de woede die overheerst maar dit is een tijdsdocument van dat vreemde jaar.

13. In and out of the light - The Apartments


Dit is misschien wel de beste winterplaat ooit van het Australische project van Peter Milton Walsh dat ergens het midden houdt tussen Prefab Sprout en Deacon Blue (die zelf ook een nieuwe plaat afleverden dit jaar). Hij roept kersttruien, glühwein en kerstbomen in de hoek van de kamer op.

12. Wednesdays - Ryan Adams


Mijn lief heb een running gag tussen ons waarbij we een uitgebreid verhaal vol details altijd definiëren met "ik weet het nog heel goed, het was een woensdag". Daar moest ik eerst aan denken bij de titel van deze plaat. Die gedachte moest echter plaats maken voor bewondering voor de manier waarop Ryan Adams eindelijk nog eens een echt heel goeie plaat maakte. Ja, hij kreeg een shitload over zich heen toen bekend raakte dat hij diverse vrouwelijke collega's seksueel geïntimideerd had (waarvoor hij zich intussen verontschuldigde). Sommigen vonden deze plaat toch moeilijk te waarderen omdat ze een soort excuus zou zijn voor zijn gedrag (sommige songs lijken te verwijzen naar het gebeurde, al was de plaat eigenlijk al af voor de verhalen naar buiten kwamen). Maar dit is gewoon het beste in lange tijd dat de man gemaakt heeft.

11. Articulation - Rival Consoles


Dit is een warme reis door een woud van klanken die tegen allerlei dance-genres aanschuren. Bovendien klinkt ze ook nog eens behoorlijk vrolijk. Deze plaat zal een ontdekking zijn voor wie moderne muzikale muziek herleidt tot boenke-boenke. Rival Consoles laat zien hoe diepgelaagd je met moderne instrumenten, technologie en opnametechnieken kan gaan.

Beluister hieronder de playlist met van elk album één song:  


29 december 2020

Top albums: 30 - 21

30. The land that time forgot - Chuck Prophet


Chuck Prophet stelt me nooit teleur. Die constante kwaliteit is ook hier weer aanwezig en levert naast een mooi geheel ook enkele geweldige songs op.

29. Making a door less open - Car Seat Headrest


Teen denial
uit 2016 katapulteerde deze band meteen de harten in van de indie-luisteraars (geheel terecht) maar daarna verdwenen ze weer wat uit het zicht. Daar brachten de Amerikanen dit jaar gelukkig verandering in met een plaat die meerdere luisterbeurten nodig had om zijn schoonheid prijs te geven.

28. File under UK metaplasm - Rian Treanor


Klanken die amper melodie vormen maar een strak ritme aanhouden, met veel bastonen: File under UK metaplasm was een absolute verrassing en één waar je je helemaal voor moet durven openstellen om niet te verzinken in het geluid. Je benen nemen gelukkig over bij beluistering van deze plaat die soms zoals bij Aphex Twin zijn eigen toegankelijkheid saboteert.

27. Beyond the pale - JARV IS


JARV IS is de nieuwe naam waaronder Jarvis Cocker (ex-Pulp) dit jaar een plaat uitbracht. Die plaat leunt soms aan bij Leonard Cohen, David Sylvian en zelfs de late Blur en Arcade Fire. Het is wel een groeiplaat, dus verwacht als je ze nog niet eerder hoorde, niet meteen een klik.

26. Sorry you couldn't make it - Swamp Dogg


De 77-jarige Jerry Williams alias Swamp Dogg maakte één van de mooiste soulplaten van het jaar en wist voor zijn drieëntwintigste studioplaat mooi volk als Justin Vernon (Bon Iver) en John Prine te strikken. Het hele album baadt in een sfeer van zoet aan de man gebracht verdriet.

25. I speak the truth, yet with every word uttered, thousands die -
Gnaw Their Tongues


Claustrofobie is zelden zo scherp voelbaar gemaakt in muziek als op deze plaat en schoonheid en lelijkheid blijken beide kanten van eenzelfde munt. Dat is wat deze plaat zo interessant en fascinerend maakt. Je voelt voortdurend dreiging, gevaar, onrust,...

24. The ascension - Sufjan Stevens


Sufjan Stevens spreidde op al zijn vorige platen een tomeloze liefde voor het bigger-than-life Amerika tentoon maar vier jaar Trump hebben ook/zelfs hem ontgoocheld en dat merk je op deze plaat. Gelukkig weet hij als vanouds prachtige muziek te maken en schuwt hij niet diverse genres aan te boren. Dat komt allemaal samen in de afsluiter America, een mooie synthese van de hele plaat.

23. By the fire - Thurston Moore


Ik denk niet dat ik sinds Psychic hearts zo genoten heb van een solo-album van Thurston Moore als dit jaar van By the fire. Hoewel hij opnieuw (zeker op de langere songs) de gitaar alle vrijheid gunt, zijn de nummers vaak ook mooie composities met prachtmelodieën.

22. Illusory - Jarboe


Hoewel deze plaat niet ontoegankelijk klinkt, geeft ze haar geheimen maar moeizaam prijs. Alle details, wendingen, experimenten, elementen vragen meerdere luisterbeurten om helemaal op hun plaats te vallen.

21. For their love - Other Lives


Denk aan Neil Diamond en aan The Divine Comedy en u komt al in de buurt van wat te verwachten op deze mooie plaat van het vijftal uit Oklahoma. Dit album klinkt zo tijdloos dat we dit voor altijd zullen blijven koesteren.

Beluister hieronder de playlist met één song uit elk album:

28 december 2020

Top albums: 40 - 31

40. Sharpen, moving - Various artists


Het was één van de toevallige platen waar ik op stuitte tijdens dit jaar, dankzij een tip van een ex-Indiestyle-collega. Deze dance-verzamelaar werpt een licht op hoekjes binnen het genre die minder bekend zijn en staat vol opmerkelijke songs uit diverse subgenres.

39. I'd rather lead a band - Loudon Wainwright III with Vince Giordano & The Nighthawks


Binnen het oeuvre van deze singer-songwriter (die eigenlijk zelden teleurstelt) is dit album een buitenbeentje, omdat hij ervoor koos samen te werken met een heus uitgebreid combo en zichzelf in de gedaante van een crooner te hijsen. Hij zingt jazz standards uit de eerste helft van de vorige eeuw en deze nieuwe sound laat ons met heel andere oren naar hem luisteren.

38. Reunions - Jason Isbell And The 400 Unit


Hartverwarmende americana is een handelsmerk van Jason Isbell en dat bewees hij ook dit jaar weer. Laat buiten de wind maar guur waaien, binnen met een glas whiskey merk je daar amper iets van en al zeker niet als je op de achtergrond deze plaat laat klinken.

37. A hero's death - Fontaines D.C.


Op dit album koos Fontaines D.C. veel meer dan op de voorganger consequent voor postpunk om uiting te geven aan een gevoel van machteloze berusting. Hoop is er amper te bespeuren maar het is muzikaal allemaal van zo'n uitgebalanceerde schoonheid dat je toch geniet van deze nummers.

36. Missy Sippy All Stars vol. 1 - Missy Sippy All Stars


Dit is de tweede en laatste compilatie in deze lijst en het verschil met de vorige (op nummer 40) kon amper groter zijn. Muzikanten die vaak samen jammen in het Gentse muziekcafé Missy Sippy laten hier het beste van zichzelf horen, verzameld rond Tiny Legs Tim. Je ontdekt via deze plaat de beste bluesmuzikanten die ons land rijk is en staat wellicht versteld hoe levend het genre ook bij ons is.

35. KiCk i - Arca


De Venezolaanse wordt terecht beschouwd als één van de meest vernieuwende artiesten van de voorbije jaren en ook op deze plaat is het weer raak. Helemaal overtuigen om tot de absolute top van dit jaar te behoren deed ze niet maar je kan er niet om heen dat er ook dit keer weer prachtsongs op staan, met als absoluut hoogtepunt Time.

34. Elders - Yadayn


Omdat ik al eerder muziek van Yadayn ten berde bracht op deze blog en ik blijkbaar niet ver woon van zijn huis, dropte hij na een mailtje zijn nieuwste plaat in de brievenbus. En zonder twijfel is Elders de mooiste plaat die hij al maakte. Hij liet zich inspireren door zijn reis naar Iran en de relaties die hij met mensen daar aanknoopte en dat vertaalt zich muzikaal in een mooie symbiose tussen traditionele Iraanse muziek, field recordings die hij er opnam en zijn eigen rustige gitaarspel zoals dat op de drie voorgaande albums ook al te horen was.

33. DEEWEE sessions vol. 01 - Soulwax


De broers Dewaele kregen de kans voluit te experimenteren met één van de dertig EMS Synthi 100-synthesizers die er bestaan. Voor zover ik weet, is dit het enige album dat volledig met de klanken van die synthesizer is gemaakt, die zo groot is als een kamer. Ze verkennen de mogelijkheden in die mate dat de zes songs heel verscheiden klinken en ze tonen maar weer eens hoe Soulwax er telkens in slaagt de opmerkelijkste songs te fabriceren op basis van één idee of in dit geval: één instrument.

32. Reset - Bààn


Drie instrumentale songs van het Brusselse duo vraagt inspanning van de luisteraar maar die wordt daar rijkelijk voor beloond met een plaat die je telkens besluipt, zich terugtrekt om dan alsnog toe te slaan. Het resultaat is verbluffend en wijkt zo ver af van het bekende muzikale pad dat er amper radiostations zijn die dit hun programmatie in durven smokkelen. Dat vind ik nu eens heel heel jammer...

31. Punisher - Phoebe Bridgers


Misschien doe ik Phoebe Bridgers oneer aan door haar hier al te positioneren in mijn lijst maar de waarheid is dat ik deze plaat eigenlijk niet vaak beluisterde. Nochtans is dit een mooie plaat, die niet om aandacht smeekte maar die internationaal wel kreeg (alsook veel waardering). Voor mijzelf is deze plaats terecht gezien het aantal luisterbeurten en de mate waarin ik erdoor geraakt werd, zeker in vergelijking met de albums die de komende dagen nog volgen.

Beluister hieronder de playlist met uit elke plaat één song:

27 december 2020

Top albums: 50 - 41

50. Once in the weeds, where the world once was - Bright Eyes


De plaat die Conor Oberst met Bright Eyes uitbracht in augustus is geen hapklare brok en neem je dus misschien beter in porties tot je. Het lijkt wel alsof hij de aanval heeft ingezet op de luisteraar nadat hij tussen de vorige plaat uit 2011 en deze bijzonder zwaar getroffen werd door het noodlot (zijn broer stierf, zijn huwelijk strandde, er waren valse beschuldigingen van seksueel misbruik en hij bereikte de riskante leeftijd van veertig jaar).

49. Cenizas - Nicolas Jaar


Dit werd een album met een bevreemde, bijna-religieuze en in ieder geval spirituele sfeer waarop heel wat instrumenten de revue passeren die je niet meteen zou verwachten.

48. Just dropped in (to see what condition my rendition was in!) -
Sharon Jones And The Dap-Kings


Sharon Jones And The Dap-Kings blijven helaas veel te onbekend hoewel elke plaat een schot in de roos is met soul en aanverwante genres die je midscheeps raken. Dit keer koos ze voor covers maar niet van de minste en dat leverde weer een pareltje op.

47. The mother stone - Caleb Landry Jones


Deze acteur waagde zich dit jaar aan een uitbundige en bombastische plaat en komt daar bijzonder goed mee weg, vooral doordat hij zich niet inhoudt en all the way gaat, vol overtuiging.

46. Riddle of the sphinx - Absynthe Minded


De Gentenaars wisten dit jaar opnieuw te scoren met een heerlijk divers album en bewijzen dat ze nog steeds in de hogere klassen van de Vlaamse muziekscene spelen.

45. LP5 - John Moreland


Singer-songwritermateriaal dat meer diepgang krijgt door funky toetsen en een soulvolle productie, daar trakteerde John Moreland ons op met deze plaat. Het levert prachtsongs op met als hoogtepunt A thought is just a passing train.

44. Untitled (Black is) - Sault


In dit jaar van Black Lives Matter wisten deze Britten verrassend genoeg met songs die diep geworteld zijn in de Afro-Amerikaanse muzikale tradities, de juiste snaar te raken om heel relevant te klinken. Door de verscheidenheid kon dit album me toch wel bekoren
.

43. The new abnormal - The Strokes


Sinds hun debuut Is this it? (een haast profetische titel) klonken The Strokes nooit meer zo relevant en goed maar dit jaar kwamen ze eindelijk nog eens in de buurt met een heel goeie plaat.

42. R.Y.C (Raw youth collage) - Mura Masa


Mura Masa wist drie jaar na het wondermooie titelloze album alweer de tijdsgeest perfect te vatten op een plaat die eigentijds klinkt en heel erg indie en daarmee lonkte naar zowel de hitlijsten als de alternatieve lijstjes. 

41. Good souls better angels - Lucinda Williams


In 2020 maakte Lucinda Williams één van haar beste platen waarop ze vooral met ruige songs die niet zouden misstaan op het podium van een honky tonk hoge toppen scheert. 

Hieronder kan je (net als het geval zal zijn in de volgende afleveringen) een playlist beluisteren met telkens één song per genoemde plaat: