17 december 2017

Voor een goed doel


Vorig jaar postte ik dit bericht over De Warmste Week van Studio Brussel en ik sta nog steeds achter wat ik er toen over zei. Als het einde van het jaar en de kerstdagen jou echter laten nadenken over hoe je ook aan andere mensen kan denken en als je een steentje wil bijdragen voor diegenen die het moeilijk hebben (ondanks de zogezegde #extranetto waar Gwendoly Rutten het steeds over heeft), dan is dit alvast een klein maar zeer waardevol initiatief dat jouw steun verdient.
In de Consouling Store (Baudelostraat 13/001, 9000 Gent, alle dagen open van 11u tot 19u, behalve op woensdag en zondag) staat op de toonbank een potje. Daarin kan je een bedrag naar keuze steken om de Voedselbank te steunen. Mike en Nele van de winkel vinden het immers belangrijk om dat goede doel te steunen, en alle kleine beetjes helpen. Wisselgeld als je er muziek komt kopen, klein geld dat nog ergens in je broekzakken zit,... het is allemaal welkom. Op het eind van het jaar schrijven ze het over naar de Voedselbank van Oost-Vlaanderen en maken ze het bedrag bekend op hun Facebookpagina. Het is geen astronomisch bedrag, maar alle beetjes helpen.

Jozef Van Wissem


Je kon op deze blog al eerder kennismaken met Jozef Van Wissem, de Nederlandse componist en luitspeler. Ik zag hem zelfs al eens live en het concertverslag kan je hier lezen. Deze man heeft net een nieuwe plaat uitgebracht, Nobody living can ever make me turn back.
Inspiratie vond de componist bij het schilderij dat ook als cover art dienst doet: Vanitas van Cindy Wright. Deze Herentalse woont tegenwoordig in Antwerpen en schildert vaak taferelen die met de dood, aftakeling en rotting te maken hebben, waarin ze telkens een schoonheid vindt die je er niet in vermoedt maar die ook getuigt van een soort kwetsbare ijdelheid. Het is dan ook geen wonder dat Van Wissem op deze plaat net op zoek gaat naar kwetsbaarheid die schuilgaat onder de ijdelheid van de artiest. Het klinkt als een zeer persoonlijke plaat, vooral omdat in tegenstelling tot eerder werk van hem, er een "brom" als een ruis, als een smet op de ijdelheid doorklinkt. Golden bells ring in het ears of earths inhabitant bijvoorbeeld herbergt die brom zowel in de muziek als in de neuriënde stem, die daardoor iets onaangenaams meekrijgt, iets dat net een beetje de illusie van ingetogenheid verstoort met de drang de aandacht op te eisen. Die omschrijving lijkt iets negatiefs te suggereren maar hier voel je als luisteraar dat de belangrijkste boodschap van de song net in dat dissonante ligt en de grootste waarde ervan nét daardoor bepaald wordt.
Soms lijkt er zelfs een popsong schuil te gaan ondanks het vreemde instrument dat de luit toch vormt (Your days gone like a shadow en zelfs Let us come before his presence in his hands are all the corners) maar bij momenten keert de in Brooklyn wonende muzikant terug naar waar ik al het meest vertrouwd was bij hem: de delicaat tokkelende luit speelt een minimalistische song die de tijd herovert (The empty cup of suffering). 
Een hoogtepunt op deze plaat is zeker Enable with perpetual light the dullness of our blinded sight. Het minimalistisch raamwerk met zijn repetitieve melodie wordt spaarzaam voorzien van toetsen die een warmte toevoegen die zich langzaamaan verspreidt over elke noot. 
Alles komt samen in het bijna dertien minuten durende Our bones lie scattered before the pit. Je ziel wordt naar binnen gekeerd en je ontdekt er je eigen ijdelheid en als alles goed gaat, ook je eigen kwetsbaarheid.
Het hele album zit ingeprangd tussen twee versies van Virium illarum. Daarmee maakt Jozef Van Wissem de cirkel rond. Ik ben er nog niet helemaal uit of die "omkadering" van de plaat nu wel of niet afbreuk doet aan de beschreven synthese van Our bones lie scattered before the pit. Misschien moet iedereen maar zelf zijn eigen conclusie trekken?


Je kan het album hier kopen bij Consouling. Beluister het alvast hieronder:

16 december 2017

Marvin Pontiac


Marvin Pontiac is een half Afrikaanse, half Joodse muzikant, geboren in 1932, die een wel heel bizar leven leed vooraleer hij in 1977 overreden werd door een bus. De man werd gek en maakte muziek die je nog het makkelijkst als outsider-art kan bestempelen. Via bovenstaande link kan je zijn hele levensverhaal lezen. Het was in ieder geval een rare kwast.
Tenminste, dat zou hij geweest zijn, ware het niet dat hij een verzinsel is van de muzikant John Lurie. Hij verzon de man in 1999 en nam in 2006 een eerste plaat op van de zogenaamde onbekende muzikant, Greatest hits. Nu, elf jaar later, is er dus een vervolg, The asylum tapes
In dit artikel in The New Yorker wordt goed uitgelegd hoe John Lurie cultuursnobisme onder muziekliefhebbers aan de kaak wil stellen en onze omgang met outsider art. Hij confronteert ons met het gegeven dat onbekende, onontdekte muzikanten met een exotische levenswandel (en al zeker als ze een beetje gek zijn) onze verbeelding aanspreken, maar ook hoe het evident wordt om ze goed te vinden, hoe je geen andere mening over hun muziek mag hebben.
Mij doet het allemaal denken aan de film Idioterne (The idiots) van Lars Von Trier, een Dogma-film waarin een groep mensen speelt dat ze gehandicapt zijn om de maatschappij een spiegel voor te houden van het ongemak waarmee de samenleving omgaat met handicaps. Waar dat aanvankelijk vooral geestige situaties oplevert, wordt het wrang wanneer duidelijk wordt dat de motieven toch niet zo zuiver en niet zo eenduidig zijn...
Ook bij John Lurie zou dat wel eens het geval kunnen zijn, gezien hij ooit in een interview liet vallen dat hij erg onzeker is over zijn eigen zangstem (hij maakt onder zijn eigen naam instrumentale muziek, vaak voor films) en hoe dit alias hem hielp zich over die drempel heen te geraken.
Het roept dan ook ethische vragen op: hoe zuiver is het eigenlijk te doen alsof je gek/gehandicapt bent? Zijn je motieven zuiver als je zegt dat je anderen wil confronteren met hun houding tegenover geestesziekte of handicap en maakt dat het ok? Of is het (ook) een schild om tegelijk jezelf achter te verbergen en wil je dus taboes blootleggen bij anderen maar ga je zelf een/de confrontatie uit de weg?
Wat valt er nog te zeggen over de plaat zelf? Het is niet zo eenvoudig daar uitspraken over te doen zonder het gevoel dat je zelf ook besmet bent door het snobisme of door bepaalde (voor)oordelen, maar laat ik toch zeggen dat ik deze plaat niet enkel omwille van die context interessant vindt. Voor mij lijkt ze op oude bluesplaten en ook wel een beetje op werk van Captain Beefheart (of Frank Zappa). Het gaat alle kanten op, de teksten zijn soms behoorlijk nonsensicaal en de sobere instrumentatie, de repetitiviteit en de grommende stem (bij momenten benadert hij zelfs de diepste grom van Tom Waits op Bone machine) weten te fascineren. Luister naar het geestige My bear to cross (een gekker verhaal heb je dit jaar niet op plaat gehoord) of naar I am a man dat eerder als een bezwering klinkt, en tracht niet onder de indruk te zijn. Eigenlijk zijn de 24 (!) songs allen niet minder dan interessant en John Lurie weet natuurlijk hoe je goeie muziek schrijft, dat bewees hij al meer dan voldoende met de platen die hij onder eigen naam uitbracht.
The asylum tapes is zowat de meest bizarre plaat die ik dit jaar hoorde en tegelijk het album dat me het meest laat nadenken over mijn omgang met obscure artiesten en hun muziek. In weerwil van mijn weerzin voor het bekendste gedicht van Alice Nahon, illustreert dit wel "dat het goed is in 't eigen hert te kijken"...

Beluister hieronder het volledige album:

Gelezen (108)

Prisoners of geography: ten maps that tell you everything you need to know about global politics - Tim Marshall


In dit boek schetst Tim Marshall de impact van geografische factoren (bergen, vlaktes, (bevaarbare) rivieren, zeehavens, ligging t.o.v. andere landen,...) op de (geo)politiek. Hij pakt dat systematisch aan en bespreekt achtereenvolgens Rusland, China, de VS, West-Europa, Afrika, het Midden-Oosten, Indië/Pakistan, Korea/Japan, Latijns-Amerika en het Noordpoolgebied. Dat leidt tot soms verrassende inzichten en een beter begrip van politieke verhoudingen tussen landen.
Volgens mij legt de auteur soms net iets teveel nadruk op de macht van natiestaten en gaat hij voorbij aan de reële macht die multinationale ondernemingen hebben. Toch is dit voor mij een belangrijk boek om nog beter de geopolitieke ontwikkelingen te begrijpen en de uitdagingen voor de toekomst te kunnen kaderen.


Alles voor het vak - Frank De Bleeckere

 
Dit boek van ex-topscheidsrechter Frank De Bleeckere (begonnen aan zijn laatste jaar toen hij het schreef) geeft een inkijk in de arbitrage en als ex-scheidsrechter (en zoon van een ex-scheidsrechter die zelfs tot in 1e nationale lijnrechter was) interesseerde mij dat toch wel. Helaas bleek mijn vrees t.a.v. de uitgeverij (Borgerhoff-Lamberigts) gegrond: de eindredactie was slordig en het verhaal wordt nogal fragmentarisch gebracht, met veel (soms heel veel, zelfs binnen één "hoofdstuk") herhalingen tot gevolg. Bovendien blijf je een beetje op je honger zitten wanneer De Bleeckere wel zegt dat er nog meer aspecten zijn, maar ze steevast niet vernoemt... Af en toe prikkelt hij de nieuwsgierigheid om je dan onbevredigd achter te laten. Dit boek had dus veel meer in zijn mars, want op zich is het onderwerp best wel interessant, maar het blijft te oppervlakkig.

15 december 2017

Lied van de week: week 50 - 2017

Like a motherless child - Moby


Ik weet het, Moby roept gemengde reacties op en het is misschien zelfs een beetje controversieel om zijn nieuwe single meteen tot "lied van de week" te bombarderen. Maar geef de man een kans: deze single is best te pruimen, onder meer dankzij de vocale steun van Raquel Rodriguez. Wereldschokkend is hij dan wel niet, het gaat weer goed met Moby, zoveel is zeker. En om dat te bewijzen, brengt hij op 2 maart een nieuw album uit: Everything was beautiful and nothing hurt. De titel is geïnspireerd op een fragment uit Slaugherthouse 5 van Kurt Vonnegut.

Je kan het album hier alvast bestellen.

Lyrics:

[Raquel Rodriguez:]
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
So far from home


[Moby:]
This was life and this was safer
All was strange and always stranger
I laid in wait but so much later
I'm never safe from all this danger
The demon's eyes and demon satyr
I was bait but what would bait her?
Don't know my needs, don't know my ways so
I hide my face, no way to face her
This was loss, this was my name
This was my truth, this was no game
This was not hope, this was not sane
And from these broken places made
That was loss and this was later
I wanted less but nothing greater
I couldn't leave, I couldn't stay so
Like a motherless child


[Raquel Rodriguez:]
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
So far from home


[Moby:]
This was loss and this was later
Always hate but never hate her
I laid in wait but so much later
And never safe from all this danger
The demon's eyes, the demon satyr
I was bait, but what would bait her
Don't know my needs, don't know my ways so
I hide my face, no way to face her
This was loss, this was name
This was my truth, this was no game
This was not hope, this was not sane
And from these broken places made
That was loss and this was later
I wanted less but nothing greater
I couldn't leave, I couldn't stay
Like a motherless child


[Raquel Rodriguez:]
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
Sometimes I feel like a motherless child
So far from home
So far from home

12 december 2017

Torgeir Waldemar


De Noor Torgeir Waldemar klinkt de ene keer als een Amerikaanse folkzanger, dan weer als de broer van Richard Thompson en in de meer up-tempo songs vaak als Neil Young. Daarmee wil ik maar zeggen dat zijn nieuwste plaat, No offending borders, die ik vrij toevallig ontdekte nadat ik ze in een eindejaarlijstje tegenkwam, ondanks de slechts acht songs toch heel divers klinkt.
Opener Falling rain (Link Wray) liet me kennismaken met een singer-songwriter die het métier beheerst, met een aangename stem. En daarna is het heerlijk meestampen met het wel heel erg aan Neil Young en zijn Crazy Horse verwante Summer in Toulouse. Dit is meteen, na talloze beluisteringen, mijn favoriet. Het lijkt me een heerlijke song om een avond rond het kampvuur mee af te sluiten terwijl alle overgebleven gasten (de drinkers, de praters en degenen die als diesels traag op gang komen) meebrullen.
Bezwerend klinkt dan weer Among the low. Britse folk uit de jaren zeventig overheerst in Island bliss en daar is Neil terug in Sylvia (Southern people). We worden teruggeslingerd in een melancholische bui met The bottom of the well vooraleer een nieuw hoogtepunt zich aan ons openbaart: Souls on a string heeft een winters randje waar ik het spontaan warm van binnen van krijg.
I see the end is een perfecte afsluiter voor dit tweede album van de Noor. Het is zeker een naam die je mag toevoegen aan het lijstje "artiesten om in de toekomst in het oog te houden". En als hij ooit eens optreedt in de buurt...

Beluister hieronder het volledige album:

10 december 2017

Lied van de week: week 49 - 2017

The doomed - A Perfect Circle


A Perfect Circle is de band van Maynard James Keenan, de frontman van Tool. Het is van 2004 geleden dat ze nog eens een nieuw album uitbrachten maar kijk, daar zijn ze terug! En hoe: deze single is een perfecte opwarmer voor hun vierde plaat, die ergens voor de zomer zou moeten uitkomen en waarvan de productie in handen is van David Sardy.

Je kan de single hier bestellen of beluisteren.

Lyrics:

Behold a new Christ
Behold the same old horde
Gather at the altering
New beginning, new word
And the word was death
And the word was without light
The new beatitude:
"Good luck, you're on your own"


Blessed are the fornicates
May we bend down to be their whores
Blessed are the rich
May we labour, deliver them more
Blessed are the envious
Bless the slothful, the wrathful, the vain
Blessed are the gluttonous
May they feast us to famine and war


What of the pious, the pure of heart, the peaceful?
What of the meek, the mourning, and the merciful?
All doomed
All doomed


Behold a new Christ
Behold the same old horde
Gather at the altering
New beginning, new word
And the word was death
And the word was without light
The new beatitude:
"Good luck..."


What of the pious, the pure of heart, the peaceful?
What of the meek, the mourning, and the merciful?
What of the righteous?
What of the charitable?
What of the truthful, the dutiful, the decent?


Doomed are the poor
Doomed are the peaceful
Doomed are the meek
Doomed are the merciful
For the word is now death
And the word is now without light
The new beatitude:
"Fuck the doomed, you're on your own"

09 december 2017

4AD concert: Jim White


Vrijdagavond trad Jim White op in de 4AD in Diksmuide. Wegens ziekte had voorprogramma Dries last minute afgezegd, zodat de Amerikaan er al om 21u aan mocht beginnen. Toch trakteerde hij ons op een uiteindelijk zo'n goeie 2 uur durend optreden.
De man heeft net een nieuw album uit, Waffles, triangles and Jesus en dat is weliswaar goed maar toch ook weer niet zijn beste werk en dus vertrok ik samen met een vriend verwachtingsvol doch ook een beetje ongerust naar Diksmuide. Gelukkig had Jim White ervoor gekozen zich te laten omringen met twee fijne muzikanten: Nicolas Rombauts (ex-Dez Mona, Stanton, Guido Belcanto,...) op contrabas en Geert Hellings (Stanton, Guido Belcanto,...) op gitaar. Met die twee heeft hij een band, hij was de producer van hun enige album als Stanton. Die toegevoegde muzikanten voegden een extra dimensie aan de songs toe en ze verhulden ook een beetje het niet altijd even briljante gitaarspel van de zanger.


Naast songs uit zijn nieuwe plaat koos hij vooral voor oudere songs en voor nummers die hij in samenwerking met anderen maakte, zoals A man loves his wife dat hij onder de naam Hellwood uitbracht samen met Johnny Dowd. Hij bracht ook een onuitgegeven liedje, Wonders never cease, dat hij lange tijd geleden (hij zat toen nog op het Luaka Bop-label van David Byrne) geschreven had en dat Byrne te raar vond om op plaat te zetten. Nu hij 60 is, kan hij doen wat hij wil, voegde hij er lachend aan toe.
Wat het optreden vooral bijzonder maakte, waren de verhalen tussendoor. Jim White is een grappige, zelfrelativerende man (daarin lijkt hij voor mij op Josh T. Pearson) en kan héél goed vertellen. Die verhalen verleende onder meer de nieuwere songs een extra laag waardoor je ze niet alleen beter ging begrijpen maar ik ze ook meer wist te waarderen. En zo werd het een bijzonder geslaagd optreden, dat mijn wat gemengde verwachtingen ruimschoots oversteeg.
Hij kwam nog terug voor de bisrond, is niet helemaal een juiste omschrijving, want hij bleef gewoon op het eind van de reguliere set zitten terwijl het ondersteunende duo het podium verliet en speelde nog drie toegiften solo. Hij had ons dan al uitgelegd waarom hij niet de trapjes van het podium nog eens af- en opging... Na zijn optreden ging hij gewoon vooraan op de rand van het podium zitten om een praatje te slaan met zijn fans en zijn nieuwste CD te verkopen, alsook zijn hemd, trui en petje (voor het goede doel: Artsen Zonder Grenzen).


Setlist:
  1. Corvair
  2. Plywood Superman
  3. Jailbird
  4. Reason to cry
  5. Ghost-town of my brain
  6. Far beyond the spoken world
  7. Playing guitars
  8. Hey! You goin my way???
  9. That girl from Brownsville Texas
  10. Silver threads
  11. Wonders never cease
  12. A man loves his wife
  13. Here I am
-----------------------------------------------------
Bis:
  1. Christmas day
  2. House of the unknown
  3. Sweet bird of mystery

07 december 2017

The Deep Dark Woods


Werkelijk elk album van The Deep Dark Woods weet mijn goedkeuring weg te dragen en toch moet ik tot mijn eigen schande bekennen dat ik deze band algauw weer uit het oog verlies en over het hoofd zie bij het maken van eindejaarslijstjes. Niettemin blijven de Canadezen mij overtuigen en dit jaar doen ze dat opnieuw met Yarrow. Eind december zal moeten blijken of ik hen ook dit jaar weer vergeet dan wel of ze eindelijk een terechte plaats mogen opeisen in mijn best-of van 2017.
Waar opener Fallen leaves vooral in de openingszinnen fel lijkt op The river van Bruce Springsteen, brengt Up on the mountaintop uitdrukkelijk Neil Young in herinnering. Ik vermoed dat het referenties zijn waar de groep uit Saskatoon niet rouwig om zal zijn. Deep flooding waters is van een winterse warmte die bij mij meteen het beeld oproept van de hoes van een eerdere plaat van de band, Winter hours. Laten we eerlijk zijn, voor het eerst kozen ze voor een spuuglelijke hoes dit keer, maar het weze hun vergeven. Daar zorgt onder meer het wat meer uptempo Roll Julia voor. Daar de Canadezen vooral goed zijn in rustige nummers, hoeft het niet te verwonderen dat ze voor een ingetogen afsluiter kozen met The winter has passed, dat door de geweldige samenzang een klein beetje doet denken aan Fleet Foxes.

Beluister hieronder het volledige album:

06 december 2017

Sóley


De IJslandse Sóley (Stéfansdóttir) was mij onbekend tot ik, zoals wel vaker gebeurt, per toeval op een aankondiging van een optreden van haar stootte en benieuwd werd naar haar muziek. Ze bleek dit jaar haar derde soloplaat uitgebracht te hebben, Endless summer. Voordien had ze als zangeres bij Seabear ook al twee albums op de wereld losgelaten.
Net als wel meer IJslanders blijkt ze bedreven in het maken van muziek die zweverig klinkt, feeëriek en bovendien gezegend met een hemelse engelenstem. Ze klinkt door haar pianobegeleiding als een minder boze Tori Amos, als een minder scherpe Regina Spektor. Laat je echter niet misleiden door de ogenschijnlijke onschuld van deze zangeres. Haar songs snijden messcherp naar je ziel, zoals het priemende Never cry moon. Of wat te denken van het nauwelijks hoorbaar drumgeluid op Grow, dat extra diepte en spanning geeft aan de song? Ook Traveler laat een artieste horen die zoveel meer is dan een angelieke stem. De song ademt tegelijk een soort urgentie uit die muzikanten vooruit stuwt.

Beluister hieronder het volledige album:

05 december 2017

The Nits


Sinds ik hun live-plaat Urk leerde kennen (ik was toen ongeveer 18 jaar), heb ik altijd al een zwak gehad voor de Nederlandse band The Nits. Hun laatste studio-album dateerde al van 2012 dus was het een aangename verrassing te lezen dat ze dit jaar een 19e plaat aan hun oeuvre toegevoegd hebben. Met behoorlijk wat verwachting beluisterde ik dan ook Angst.
Op hun website valt te lezen dat ze zich voor het eerst aan een conceptalbum gewaagd hebben. Doorheen alle songs wordt een traumatische periode in de Nederlandse geschiedenis geëvoceerd, de jaren tijdens en net na de Duitse bezetting. Basis voor de teksten vormden verhalen die de ouders van Henk Hofstede vertelden. Het verklaart wellicht waarom de algemene sfeer toch wat minder frivool aanvoelt dan de meeste platen van The Nits. Ondanks de speelse elementen in de muziek (zoals in Flowershop forget-me-not) klinken de Nederlanders dit keer ingetogen. Bij de eerste beluisteringen vertaalt dat zich in het gevoel bij de luisteraar (of althans bij mij) dat de band wat gezapig klinkt, als een knusse woonkamer uit de jaren vijftig. Je moet echt je oor te luisteren leggen met meer aandacht om de nuances in de muziek goed te vatten. 
Hoewel de plaat vaak wat dromerig klinkt, is de angst uit de titel van een existentiële aard en dat weerspiegelt zich in het onder de huid kruipen bij de luisteraar. De schijn van de normaliteit, zo mooi uitgedrukt op de hoes door de knopen, is slechts een laagje vernis voor een totale ontreddering die eronder schuilgaat. En dan vraag ik me af of het toeval is dat The Nits net nu met zo'n plaat afkomen, op een moment dat in Nederland nog meer dan bij ons een soort wanhopig verlangen naar een niet-bestaand utopisch verleden vecht met de angst voor een (te) snel veranderende wereld die aanpassingen vraagt op een tempo dat weinig mensen aankunnen. Ook nu davert de wereld op zijn grondvesten en misschien is de les die The Nits in petto hebben wel de parallellen tussen toen en nu?

Beluister hieronder het volledige album:

02 december 2017

Lied van de week: week 48 - 2017

The gate - Björk


Na Vulnicura heeft Björk een nieuwe plaat uit, Utopia. Opnieuw werkte ze samen met Arca. Deze single eruit heeft een heel bevreemdend effect.

Je kan het album Utopia hier kopen.

Lyrics:

[Intro:]  
[*gibberish*]
 

My healed chest wound
Transformed into a gate
Where I receive love from
Where I give love from

 

And I care for you, care for you
I care for you, care for you
Care for you, care for you
I care for you, care for you

 

Split into many parts
Splattered light beams into prisms
That will reunite

 

If you care for me, care for me
If you care for me, care for me
Care for me, care for me
And then I'll care for you, care for you
I care for you, care for you
I care for you, care for you
Care for you, care for you

 

Didn't used to be so needy
Just more broken than normal
Proud self-sufficiency
My silhouette is oval
It is a gate

 

I can care for you, care for you from
I can care for you, care for you
I care for you, care for you
I care for you, care for you
I care for you, care for you
You care for me, care for me
Care for you

30 november 2017

Twintig parels per maand: november 2017


De donkere wintermaanden zijn begonnen maar hier zijn twintig parels om die lichtloze uren door te komen:
  1. So you want to be a rock 'n roll star - The Byrds: beginnen doen we deze keer met een minder bekende song van The Byrds
  2. Bye bye bird - Sonny Boy Williamson and The Yardbirds: een blueslegende die samenwerkt met een sixties-band, daar draaien we onze hand niet voor om
  3. Mannish boy (live) - The Band and Muddy Waters: en hier hebben we nog zo'n samenwerking, van het legendarische The last waltz
  4. Wah-wah - George Harrison: in de documentaire 20 feet from stardom, die ik samen met mijn beste vriend zag, wordt de rol van achtergrondzanger(e)s(sen) (al is het Engels woord "backup singers" blijkbaar accurater wat de inhoud betreft) toegelicht en er wordt onder meer verwezen naar hoe beslissend hun rol is in de sound en het succes van dit nummer van George Harrison
  5. He's a rebel - The Crystals: in diezelfde documentaire leerde ik ook dat The Crystals eigenlijk een soort Milli Vanilli waren door Phil Spector gecreëerd) want hun nummers werden ingezongen door anderen
  6. Slippery people - Talking Heads: ook Talking Heads kwam in de documentaire aan bod met deze song
  7. Intimiteit - Raymond van het Groenewoud: toen ik dit nummer ooit voor het eerst hoorde, leek het me een mooi voorbeeld van expressionisme à la Paul van Ostaijen
  8. Smalfilm - Spinvis: geheel toevallig pikte ik een eerste nummer mee van een optreden van Spinvis in een boekenwinkel in Utrecht tijdens mijn lang weekend in Nederland met mijn lief
  9. Zip-a-dee-doo-dah - Ric Ocasek: op de verzamelaar Simply mad about the mouse, die ik ooit kocht, staan versies van Disneysongs door (toen) bekende artiesten en dit is één van de pareltjes die er tussen zitten
  10. Run on for a long time - The Blind Boys Of Alabama: wellicht ken je dit beter in de versie van Moby (Run on) maar eigenlijk verdienen The (Five) Blind Boys Of Alabama hier alle lof voor
  11. Castanets - Alejandro Escovedo: een artiest die best goeie songs maakte, maar waarvan ik het bestaan altijd vergeet
  12. Where the devil don't stay - Drive-By Truckers: deze band verdient dat u hun hele back catalogue nu eens eindelijk deftig beluistert
  13. This means war! - Busta Rhymes featuring Ozzy Osbourne: een sample van een Black Sabbath-nummer (Iron man) en meteen een samenwerking met hun frontman, je moet het Busta Rhymes nageven dat hij soms écht wel de juiste hooks kiest om zijn songs rond te bouwen
  14. Knick knack patty wack - EPMD: de sample die EPMD hier gebruikt, is natuurlijk veel bekender geworden dankzij California love van 2Pac. Het is mijn vriend Kris die me hier attent op maakte
  15. 99 problems - Jay-Z: op het eerste zicht lijkt dit een vrouwonvriendelijk nummer maar eigenlijk is het vooral maatschappijkritisch dus luister maar eens goed naar de lyrics (je kan ze misschien best opzoeken om mee te volgen want Jay-Z houdt er een strak tempo op na)
  16. Vato - Snoop Dogg and B-Real: nog steeds één van mijn favoriete songs van Snoop Dogg, met medewerking van B-Real van Cypress Hill
  17. Here we come - Timbaland featuring Magoo and Missy Elliott: lekker leuk nummer met een hoofdrol voor Missy 'Misdemeanor' Elliott
  18. Don't cha - The Pussycat Dolls featuring Busta Rhymes: hier is Busta Rhymes nog een keertje, dit keer in een gastrol
  19. Forefather - Benga featuring Kano: tijd nu voor wat dubstep van de betere soort
  20. Mustt mustt (Massive Attack remix) - Nusrat Fateh Ali Khan: tot slot laten we Massive Attack even los op dit nummer van de bekenste muzikant van Pakistan, intussen ook al enige tijd geleden overleden trouwens
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

29 november 2017

Godspeed You! Black Emperor


Godspeed You! Black Emperor is wellicht de koning onder de enigmatische postrock-bands. Geen enkele band weet zo een aureool van zuiverheid te bewaren als de eigenzinnige Canadese band die politiek bewustzijn hoog in het vaandel draagt. En zonder lyrics toch je politiek, maatschappelijk boodschap uitdragen, dat is een kunst die ze als geen ander verstaan.
Met Luciferian towers bracht de band enige tijd geleden een nieuwe plaat uit. Daarop hoef je niet meteen wereldschokkende veranderingen te verwachten. Nog steeds klinkt de band als een soort pletwals die haar postrock over je uitrolt. Toch is daarin ook plaats voor nuance, zoals in Fam/Famine, een song die op strijkers drijft die een bedje spreiden voor al wie zich te ruste wil leggen tijdens de beluistering van het album. Ook Anthem for no state, pt. I begint heel rustig en lieflijk. Het zwelt in Pt. II aan om ten slotte in Pt. III helemaal terug de vertrouwde, verpletterende sound van Godspeed You! Black Emperor aan te nemen.

Beluister hieronder het volledige album:

28 november 2017

Electro blues tracks


Geheel toevallig stootte ik op deze verzamelaar van bluesmuziek die een electrobehandeling kreeg. Electro blues tracks, vol. 4 is blijkbaar al het vierde deel en het smaakt alvast naar meer.
De bluesnummers worden aangeleverd door artiesten als Boo Boo Davis, Big George Jackson, Harrison Kennedy en anderen, allen voor mij onbekend. Ook de remixers van dienst (ElectroBluesSociety, miXendorp,...) zijn voor mij nieuwe namen.  Maar van elk van hen denk ik: "hm, die moet ik nog eens verder beluisteren". Ze geven de soms rauwe bluestracks (zoals I'm so tired) een heel moderne feel en vibe en tillen de nummers zo de eenentwintigste eeuw in. Dit compilatie-album is werkelijk een ontdekking én een aanrader.

Beluister hieronder het volledige album:

26 november 2017

Gelezen (107)

Aan de rand van de wereld: hoe de Noordzee ons vormde - Michael Pye


In dit boek schetst de historicus Michael Pye hoe rond de Noordzee in de middeleeuwen allerlei veranderingen op gang kwamen die uiteindelijk zouden leiden tot onze moderne tijden en moderne opvattingen, tot de Gouden Eeuw in Nederland en tot de opkomst van steden, kapitalisme,...
Het meest verrassende en meest boeiende aan dit boek is hoe de auteur erin slaagt om mijn beeld over de middeleeuwen te veranderen en vooral te nuanceren. In de lagere en middelbare school leren we deze duizendjarige periode immers zien als een massief geheel, dat bovendien "donker" heet te zijn en een tijd van stilstand. Pye illustreert dat dat natuurlijk onzin is: er is in zo'n lange periode heel wat nuance en er zijn heel wat regionale verschillen. Hij beschrijft nieuwe uitvindingen, nieuwe technieken en bovenal nieuwe denkbeelden die de tijd nodig hadden om te rijpen tot nog steeds geldende, moderne ideeën over emancipatie, handel, een wetenschappelijke kijk, veiligheid,...
Dit boek is bijzonder interessant en leest bovendien behoorlijk vlot en ik zou het dan ook iedereen met interesse in waar dingen vandaan komen, aanraden.


Het leven op de Mississippi - Mark Twain


Mark Twain is een verrassend grappige schrijver, zo moet ik concluderen na het lezen van dit boek. Zin humor is vrij modern, vaak sarcastisch en doorspekt met zelfspot en -relativering.
In het eerste deel schetst Twain zijn opleiding tot loods op een raderboot op de Mississippi. In het tweede deel maakt hij, enkele decennia later en na de Amerikaanse Burgeroorlog, een reis met de raderboot, een intussen zeldzaam geworden verschijning, langsheen de Mississippi. Dat is meer dan een reisverhaal, het is ook een uitstekend excuus om allerlei anekdotes, verhalen, beschouwingen,... te delen.


The KLF: chaos, magic and the band who burned a million pounds - John Higgs

 
In dit boek over de popgroep The KLF weet auteur John Higgs heel wat interessante ideeën samen te brengen die de lezer op een andere manier laten kijken naar de wereld. Dit is dan ook geen gewone biografie van een popgroep, maar een boek vol uitweidingen dat eigenlijk over het leven gaat en over onze kijk op het leven. De invalshoek die de auteur kiest, zorgt dat het verhaal als een heel aangenaam en interessant narratief gepresenteerd wordt en heeft ook mijn interesse in de muziek die Bill Drummond en Jimmy Cauty maakten opnieuw aangewakkerd, of het nu de singles van The KLF of Doctorin' the tardis van The Timelords is... Zoek de muziek op YouTube en geniet nog meer van dit boek!

24 november 2017

Lied van de week: week 47 - 2017

Tinseltown swimming in blood - Destroyer


Het lijkt er niet meteen op (getuige de lyrics) dat deze song echt te maken heeft met de #MeToo-opschudding die Hollywood in zijn greep houdt de laatste tijd, maar het had gekund. Destroyer is een in 1995 opgerichte band rond Dan Bejar van The New Pornographers. Het was toen nog een soloproject maar is intussen uitgegroeid tot een volwaardige band. Hun platen klinken vaak telkens weer helemaal anders. Ik hou alvast erg van deze song.

Je vindt deze song op het album Ken dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Tinseltown swimming in blood 
Tinsel ribbons dancing in the rain 
Flowers on the skyline, hey how was the wine? 
What comes round's going round again 
Towers coming up for air 

 I couldn't see, I was blind 
Off in the corner, doing poet's work 
That's alright for now 
It was just a dream of your blue eyes 

Tinseltown dripping in blood 
Tinsel women dancing in the wind 
Dead flowers on the skyline 
Hey how was the wine, baby? 

What comes round is going round again 
Now let me tell you about the dream: 

 I had no feeling, I had no past 
I was the arctic, I was the vast 
Spaces without reprieve 

 I was a dreamer 
Watch me leave

22 november 2017

Muzikale mailbox (17)

Er zit de laatste tijd weer heel wat muziek in mijn mailbox en het is dus tijd om daar enkele dingen uit te selecteren:


Het eerste nummer dat ik onder de aandacht wil brengen, is Happy illusions van Lavender Child, een feeëriek nummer dat zich traag ontvouwt. Het wordt bovendien voorzien van een clip die doet wegdromen en me ook wel een beetje doet denken aan de Sirenen in de film O brother where art thou. Lavender Child is afkomstig uit het Canadese Toronto.
Het nummer zal te vinden zijn op de EP Reflections die uitkomt op 1 december.


Bülow is een 17-jarige Nederlandse (Megan Bülow) die al een debuutplaat uitheeft (Damaged vol. 1), waaruit deze single This is not a love song komt. Haar muziek past helemaal in de poptraditie van het moment. Pretentieloze muziek is dit dus, maar daar houden we ook af en toe wel eens van. En mijn dochter zou wel eens weg kunnen zijn van deze song...


Kunde is een Gentse artiest die zijn hiphop graag mellow lijkt te hebben, getuige deze single Mellow mind. Begin volgend jaar brengt hij zijn debuutalbum uit en dit is alvast een proevertje. Mij doet het een beetje denken aan het debuut van De La Soul (zij het dat de kwaliteit van hun plaat toch nog een stuk hoger lag) en Set adrift on memory bliss van PM Dawn

19 november 2017

Lied van de week: week 46 - 2017

Little dark age - MGMT


Zo revolutionair als op hun debuut Oracular spectacular (met de geweldige singles Kids, Time to pretend en Electric feel) klinkt MGMT niet meer, al is het natuurlijk wel leuk dat ze eindelijk nog eens een nieuwe nummer uithebben. Dat klinkt lekker poppy en gaat vergezeld van een leuke, onderhoudende clip.

Je kan deze single hier kopen.

Lyrics:

breathing in the dark 
lying on its side 
the ruins of the day 
painted with a scar 
and the more I straighten out 
the less it wants to try 
the feelings start to rot 
one wink at a time 

oh 
forgiving who you are 
for what you stand to gain 
just know that if you hide 
it doesn’t go away 
when you get out of bed 
don’t end up stranded 
horrified with each stone 
on the stage 
my little dark age 

picking through the cards 
knowing what’s nearby 
the carvings on the face 
say they find it hard 
and the engine’s failed again 
all limits of disguise 
the humor’s not the same 
coming from denial 

oh 
I grieve in stereo 
the stereo sounds strange 
I know that if you hide 
it doesn’t go away 
if you get out of bed 
and find me standing all alone 
open-eyed 
burn the page 
my little dark age 

 I grieve in stereo 
the stereo sounds strange 
you know that if it hides 
it doesn’t go away 
if I get out of bed 
you’ll see me standing all alone 
horrified 
on the stage 
my little dark age 

giddy with delight 
seeing what’s to come 
the image of the dead 
dead ends in my mind 

policemen swear to god 
love’s seeping from the guns 
I know my friends and I 
would probably turn and run 
if you get out of bed 
come find us heading for the bridge 
bring a stone 
all the rage 
my little dark age 

 I grieve in stereo 
the stereo sounds strange 
I know that if you hide 
it doesn’t go away 
if you get out of bed 
and find me standing all alone 
open-eyed 
burn the page 
my little dark age

17 november 2017

Joe Henry


Joe Henry is zo'n artiest die (alvast door mij, maar vermoedelijk door velen) onderschat en ondergewaardeerd wordt. Hij maakte volgens zijn Wikipedia-pagina al 15 reguliere albums (waaronder één samenwerking met Billy Bragg). In mijn platenkast zal je enkel Short man's room terugvinden, één van zijn vroegere platen. Nu heeft hij opnieuw een nieuwe plaat uit, Thrum, en die is een grondige luisterbeurt (of meerdere) meer dan waard.
Zo begint de plaat al met het rustige, innemende Climb waarin een saxofoon meandert door het refrein. Je hoort gewoon dat de muzikanten hun stiel meer dan beheersen. De zang van Joe Henry grijpt je bij de keel en weet je gefascineerd te houden. Persoonlijke favorieten zijn Dark is light enough (met een randje dreiging) en Now and never (dat heerlijke samenzang bevat). Nooit zakt het niveau onder "goed" en die constante kwaliteit en de grote muzikale samenhang tussen de songs maakt dat deze plaat een coherent geheel vormt.

Beluister hieronder het volledige album:

13 november 2017

Retro review: Feist


Ik denk niet dat ik Feist al kende in 2004, het jaar waarin ze Let it die uitbracht. Leslie Feist, die onder haar familienaam platen maakt, is tevens lid van Broken Social Scene, eveneens een band die ik pas later heb leren kennen.
Mijn kennismaking met haar kwam er door de single Mushaboom (afkomstig van dit album) en haar bijdrage aan Sesame Street (een herwerking van haar eigen 1, 2, 3, 4). Deze plaat kabbelt lekker weg bij momenten en bevat enkele leuke deuntjes (Gatekeeper is lekker relaxt en jazzy qua sfeer). Toch kan ik me niet meer voorstellen, nu ik zovele jaren later het album herbeluister, waarom ik toen zo begeesterd werd. Ja, het is een goeie plaat, maar opvallend goed is ze nu ook weer niet. Ja, Feist heeft een heel mooie stem maar zo zijn er veel. Zelfs Mushaboom kan niet meer dan goedkeurend geknik krijgen tegenwoordig. 
Wat maakt dan toch dat ik vroeger zo blij was toen ik dit ontdekte en er nu bijna lauw op reageer? Is het dat ik intussen al wel veel meer muziek gehoord heb die dit niveau behaalt? Klinkt de plaat dan op zo'n manier tijdloos dat ze geruisloos verdrinkt in de jaarlijkse stroom aan goeie platen die zich van de mode niets aantrekken en gewoon op hun eigen kwaliteit teren? Is het doordat sommige nummers (zoals When I was a young girl en Now at last) eigenlijk niet veel meer dan schouderophalen kunnen teweegbrengen en dat ik het gevoel krijg dat het geheel al bij al te wisselvallig is om er nog uit te springen?

Beluister hieronder het volledige album:

12 november 2017

Jim White


Wat heb ik al genoten van de documentaire Searching for the wrong-eyed Jesus, waarin regisseur Andrew Douglas zanger Jim White volgt door het zuiden van de V.S. met een beeld (of op zoek naar een beeld) van Jezus waarbij de ogen nogal raar geschilderd zijn. Artiesten als Johnny Dowd, The Handsome Family en Sixteen Horsepower komen langs en doorheen de verhalen krijgen we een interessant maar ook grimmig verhaal van een land in verval, waarin godsdienst een heel belangrijke rol speelt. Aanleiding was het album The mysterious tale of how I shouted "Wrong-eyed Jesus", een plaat die ik nog steeds koester.
White brengt alt.country met een stevige religieuze twist, waarin de banjo vaak de eerste noot speelt. Dat is niet anders op Waffles, triangles and Jesus, zijn nieuwe album. Het begint al meteen met Drift away, een song waarin de geluiden die je op de achtergrond hoort zulk een sfeerzetting waarmaken dat wanneer de banjo invalt, je al helemaal weg van je beslommeringen bent. Opvallend is hoe bedachtzaam en spaarzaam de muzikale toetsen deze song spankracht geven. Long long day klinkt vrolijker en de samenzang geeft het nummer het gevoel van een bende vrienden die op het einde van deze blijkbaar lange dag samen rond het kampvuur vertoeven en toch nog hun bed (in hun tent) niet willen opzoeken. 
Na de dreigende climax van het vorige lied maakt Playing guitars me vrolijker dan een kleuter die een handvol snoep toegestopt krijgt op de jaarlijkse kermis. Wat een contrast met het eerder droevige Far beyond the spoken world. Dan volgt het lange en beklijvende Silver threads.
Prisoner's dilemma is een muzikaal buitenbeentje dat zich niet schikt naar welomlijnde songstructuren maar een injectie van jazzy instrumenten en parlando loslaat. Het valt trouwens op dat Jim White een muzikale rijkdom etaleert die vaak in de details zit. Dat hoor je ook goed bij de aanvang van Reason to cry
Wash away a world grijpt terug naar de spaarzame, bedachtzame arrangementen die ook al opener Drift away kenmerkten. Het is zo'n song waar je wil IN kruipen, waarin je wil verdwalen, die je als een warm dekentje helemaal om je heen wil wikkelen en genoegzaam genieten van de troost die hij biedt. "I wish it would storm," zingt Jim White en bijna zou je dat met hem hopen... En dan komt Earnest T. Bass at last finds the woman of his dreams. Niet alleen de titel is geweldig, dit duet is ook een verhaaltje in de beste folktraditie. Niets maakt mij gelukkiger dan zulke muzikale "storytelling". 
Daarna lijkt Here I am in eerste instantie wat tegen te vallen, tot je deze song op zijn eigen merites gaat beoordelen en niet vergelijkt met zijn voorganger op het album. Al blijft het de minste beklijvende song van de plaat, Jim White toont ook hier dat hij een goeie song uit zijn mouw schudt met het gemak waarmee een goochelaar een wit konijn uit zijn hoed tovert. Met Sweet bird of mystery sluit de Amerikaan ingetogen af. Daarvoor neemt hij ruim de tijd, bijna zeven minuten.
Hoewel How I shouted... om meerdere redenen mijn favoriet album blijft, valt er amper een onvertogen woord uit te spreken over Waffles, triangles and Jesus. Het universum van Jim White blijft altijd een beetje aan de rand van de (muziek)maatschappij en de zanger bewijst dat dat niet erg is. Schoonheid ligt soms ook te rapen langs de kant van de weg.

Beluister hieronder het volledige album:

11 november 2017

Lied van de week: week 45 - 2017

Up all night - Beck


Het nieuwe album van Beck, Colors, heb ik intussen al eens kunnen beluisteren en deze artiest is weer in goede doen. Dat was al duidelijk met deze single, Up all night, waar ook een fijne clip bij hoort waarin een (vrouwelijke) ridder haar prins komt bevrijden. De setting is een hedendaags feestje.

Je kan het album Colors hier kopen. 

Lyrics:

When you get the rhythm and words all make you cold
When they break it down and this world is all you know
Hands up, you're waving it 'round
Now get yourself together
When you count the dominos fall, it's time to go

Now I'm feeling so far away
I see the colors and all the kids going home
Night is crawling into the day
I hear my voice ringing
The summertime's singing

Just wanna stay up all night with you
Just wanna stay up all night with you
There's nothing that I wouldn't rather do
Just wanna stay up all night with you

I'll keep it moving
Don't wait for nothing now
Gotta keep it moving
Don't wait for nothing now
I'll keep it moving
Don't wait, don't wait for nothing now
Gotta keep it moving
Don't wait for nothing now, nothing now

1, 2, what you doing?
I've been jumping through some hoops
Wanna get my body loose
Wanna tell you, tell you what to do
I've been running out of breath like an animal struggling
Looking for a diamond
I'm trying, I'm fighting
Back into the rhythm now

I just wanna stay up all night
Wanna stay up all night with you
With you, you

Just wanna stay up all night with you (wanna stay up all night)
Just wanna stay up all night with you
There's nothing that I wouldn't rather do (than stay up all night)
Just wanna stay up all night with you

Hands up in the air
If you don't really care
Living don't get you there
If you got the climb to take it up there
Hands up in the air
Living out on a prayer
Living don't get you there
Nothing that I want but rather be there

10 november 2017

Unsane



In 2012 was ik heel erg verguld met het album Wreck van Unsane, die ik ook nog eens live aan het werk zag in de Gentse Vooruit. De band heeft net een nieuwe plaat uit: Sterilize.
Hoewel deze plaat mij minder verrast en ze minder beklijft, is de typische postpunksound van de band nog steeds zo stevig dat je als luisteraar ertegen te pletter dreigt te lopen. Songs als The grind en No reprieve zijn zo meedogenloos dat ik er niet enkel in het donker schrik van krijg. Geen moment rust wordt je gegund op deze tien nummers tellende plaat.

Beluister hieronder het volledige album, dat je kan kopen via hun Bandcamp-pagina:


04 november 2017

Gotan Project


Het Parijse Gotan Project is altijd al een band geweest die op de dunne scheidslijn tussen innovatie en gimmick moest balanceren. De drie muzikanten maken van tango (Gotan is een anagram) iets moderns en fris, maar anderzijds bleef de interesse niet echt lang hangen. Toch blijven de Fransen platen maken en ook nu hebben ze een plaat uit, al is het een remix-album.
Club secreto vol. II  is al het tweede deel van dat concept, waarbij muzikanten met hun nummers aan de slag gaan. Het begint hier alvast goed met Santa Maria (del buen ayre) in een remix door Aaron Jerome van SBTRKT. Hij laat genoeg van de originele ziel van het lied intact en maakt er toch iets eigens van. Toshio Matsuura injecteert een flinke dosis Plastic dreams van Jaydee in Diferente. En we horen nog wel meer geluiden terugkomen die we herkennen: Antipop Consortium smokkelt een sample die ook al gebruikt is in Paid in full door Eric B and Rakim El capitalismo foreano binnen, de hoge shriek die Cypress Hill als basis voor Insane in the brain komt terug in Last tango in Paris in de Fauna remix en in de Edu K Drop The Bass remix van Mi confesion zit een soortgelijk parlando als in Afro left van Leftfield.
Vijftien remixen is blijkbaar toch een beetje van het goede teveel, vooral omdat de meeste remixen behoorlijk gezapig klinken en dezelfde sfeer het hele album langskomt, waardoor het moeilijk is de aandacht te blijven richten. Een gebrek aan afwisseling maakt dat deze plaat best in kleine dosissen van 4 à 5 songs te beluisteren is.

Beluister hieronder het volledige album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.