19 september 2014

Lied van de week: week 38 - 2014

Queen - Perfume Genius


Hoe goed ik het vorige album van Perfume Genius vond, kan je hier lezen. Volgende week brengt hij een nieuwe plaat uit, Too bright, en de eerste single eruit laat alvast het beste vermoeden.

Je kan het album hier al bestellen.

Lyrics:

Don't you know your queen?
Yet even flower bloom at my feet
Don't you know your queen?
Cracked, peeling
Riddled with disease
Don't you know me

CHORUS:
No family is safe
When I sashay

Don't you know your queen?
Gleaning, wrapped in golden leaves
Don't you know me
Rank, ragged
Skin sewn on sheets
Case in the barracks
For an ass to break and harness into the fold
Mary

CHORUS:
No family is safe
When I sashay

15 september 2014

My Brightest Diamond


Tromgeroffel: het vierde album van My Brightest Diamond neemt een aanvang. En nee, dit keer bedoelen we dat niet metaforisch. Want het beroeren van de trom is exact het eerste wat we te horen krijgen wanneer we This is my hand in de cd-lade schuiven. Het circus lijkt te beginnen en aanvankelijk past de muziek daar ook heel erg bij, tot de stem van Sarah Worden inzet. Pressure ontvouwt zich als een betoverende popsong, uitermate geschikt om je zomeravonden van een soundtrack te voorzien en dit seizoen toch te overleven.
Net als in die opener bewijst My Brightest Diamond van vele markten thuis te zijn en al die invloeden met plezier bij elkaar te brengen in één lied. De New Yorkse hanteert een stem die alle nummers een vrolijke toets geeft. Zo wordt Before the words er net heel lichtvoetig door, lijkt Lover killer op iets wat Emily Jane White had kunnen maken als die electropop had ontdekt en tuurt Florence Welch meerdere keren om de hoek, bijvoorbeeld in Looking at the sun. Muzikaal zit het snor met verwijzingen naar het beste en het meest bekende. Wij ontwaren The XX in Resonance en het James Bond-thema in de blazers van I am not the bad guy. Dat laatste pareltje plaatst overigens ook de gitaren wat prominenter op de voorgrond dan elders op This is my hand.
Hadden we bij eerste beluisteringen nog de indruk dat dit fijn maar niet veel meer was, dan blijkt er toch een groeiplaat te schuilen in het vierde werkstuk van de Amerikanen. De variatie valt niet onmiddellijk op, doch de oren wat langer blootstellen aan de tien vlechtwerkjes openbaart de ingenieuze combinaties die gemaakt worden en de subtiele flitsen van ambachtelijk meesterschap. Het geheel wordt afgesloten met de zachte tinteling van Apparation, dat onder de lieflijke feeënstem en delicate aanraking een sluimerende dreiging nét genoeg hoorbaar laat om je niet helemaal gerust achter te laten.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Luister hieronder naar het volledige album:

14 september 2014

Festivalvooruitblik: Leffingeleuren 2014


Volgend weekend kan je drie dagen lang naar de Oostendse deelgemeente Leffinge voor het festival dat De Zwerver er organiseert. Ik zette hieronder 20 tips in een Spotify-lijstje.
Hier kan je de 10 tips lezen die ik voor Indiestyle bijeen zocht, telkens met een clipje erbij van een live-uitvoering.
Geniet ervan!
  1. For the black hand at dawn - Gepetto And The Whales
  2. Delay - Intergalactic Lovers
  3. Leave a mark - Hydrogen Sea
  4. The dream - Trentemøller featuring Low
  5. Soldier - Amatorski
  6. Puppy - Magnus
  7. Dinosaur - Robbing Millions
  8. Psychological thriller - Holy Wave
  9. Mexico - BRNS
  10. Amidinine - Bombino
  11. Everything all at once - Blood Red Shoes
  12. Dauphine - Gabriel Rios
  13. Excess - Tricky
  14. Do the watching the ex-wives dance dance - Gruppo Di Pawlowski
  15. Everything's a thread - The John Steel Singers
  16. Ploegsteert - Het Zesde Metaal
  17. Liar (live) - The Delta Saints
  18. Tie up the tides - Quilt
  19. Sinking hands - Wovenhand
  20. Oh darkness - Admiral Freebee

Lied van de week: week 37 - 2014

Adriana - Broeder Dieleman


Deze nieuwe single van Broeder Dieleman klinkt een pak duisterder dan de songs die ik van hem ken van zijn vorig album, Alles is ijdelheid. Gloria, de opvolger, is net besteld maar heb ik nog niet ontvangen en dus nog niet beluisterd. Ik had wel al gelezen dat nu de man op Snowstar Records zit, de donkerte van zijn liedjes meer op de voorgrond treedt.
In de clip bij dit nummer zien we een boer uit Grijpskerke (nabij Middelburg in Zeeland) die gedwongen is te stoppen met werken. Zijn koeien heeft hij al eerder verkocht en hij verbrandt het laatste stro uit zijn stallen, terwijl hij afscheid neemt van zijn bezittingen.

Je kan het album Gloria hier bestellen.

13 september 2014

Birds That Change Colour


Nog meer dan op voorganger On recording the sun dompelt Koen Kohlbacher, de frontman van Birds That Change Colour, zich onder in pastorale folk zoals we die al lang niet meer gehoord hebben op On recording birds. Met vocale steun van Nathalie Delcroix (Laïs, Eriksson Delcroix) en Naomi Sijmons (Reena Riot) en volgens de foto deels buiten opgenomen, ademt deze plaat één en al platteland. Zowel muzikaal als tekstueel worden thema’s hernomen, waardoor we een mooi afgerond en samenhangend geheel voorgeschoteld krijgen.
Alleen al het artwork van Maarten Donders zou je moeten overtuigen dit album in huis te halen. Wij moeten erbij denken aan wat Chad VanGaalen grafisch toevoegt aan zijn muziek, al is de stijl van Donders meer feeëriek en “hippie-achtig”. In ieder geval ligt dit in het verlengde van wat op het schijfje zelf aangetroffen wordt: gitaren die bij het haardvuur vertellen over liefde en de seizoenen. Terwijl de folkdeuntjes rakelings langs kleinkunst scheren, benaderen Birds That Change Colour soms ook de sfeer van het rustigste uit de American recordings van Johnny Cash. Luister bijvoorbeeld maar eens goed naar State of confusion. In Songs till May loeren de vroege Beatles dan weer om de hoek. Alle nummers worden omgeven door geluiden van vogels en stromende beekjes. Het gevoel van zomeravonden wordt ons zonder probleem weer in herinnering gebracht.
My love lijkt uit de jaren 60 gekatapulteerd naar vandaag. Die retro-touch is nadrukkelijk aanwezig en klinkt toch allerminst gedateerd. Kohlbacher en zijn kompanen zweven evenzeer in de buurt van hedendaags en tijdloos. De luie luisteraar houdt het bij het beoordelen van deze tweede plaat op een nostalgische trip, wij horen het overspannen van decennia muziek binnen een genre dat voor velen onbekend terrein is geworden.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Luister hieronder naar het volledige album:

12 september 2014

Snailking


Het Zweedse Snailking maakt doom die oud klinkt. Dat heeft zo zijn redenen: er werd gebruik gemaakt van retro opname-apparatuur zodat de klank neigt naar analoge opnames. Dit weids geluid op Storm komt naar het schijnt nog beter tot uiting op de vinyl versie maar ook de cd laat een band horen wier muziek echt wel uitwaaiert.
Vijf serieuze lappen, nooit minder dan 6'32" en zelfs eens meer dan een kwartier lang, krijgen we om de oren geslagen. Het zijn geen hapklare brokken doch gelukkig ook geen taaie biefstukken. De Zweden weten sfeer neer te zetten zonder de melodie helemaal uit het oog te verliezen.

Het album kan je kopen bij Consouling.

08 september 2014

Luke Sital-Singh


Al vanaf de eerste noten van opener Nothing stays the same weet je dat Luke Sital-Singh goud in de vingers heeft (eind vorig jaar was het hier trouwens "lied van de week"). De eenvoudige gitaar, de sobere arrangementen en de erg vlot binnenkomende stem zadelen je op met een oorwurm van jewelste. Toch brak het nummer eind vorig jaar niet bepaald veel potten. Dat gebeurde intussen wel met Greatest lovers (ook al een "lied van de week" onlangs), waardoor de interesse voor debuut The fire inside meteen gewekt is.
De 26-jarige Brit, zo leren we uit zijn biografie, maakte als fan van The Offspring en Korn kennis met Damien Rice en belandde zo uiteindelijk bij inspiratiebronnen als Ryan Adams, Ray LaMontagne, Josh Ritter, Neil Young en Bruce Springsteen. Wij horen ze niet allemaal terug in zijn eerste plaat, maar dat hij intussen veraf staat van punkrock en nu metal, mag wel duidelijk zijn. Eerlijk gezegd zou ‘s mans stem in die genres ook niet echt passen. Gelijkenissen die we dan weer wel horen, zijn The Killers en Manic Street Preachers. Luke Sital-Singh slaagt er immers in om melodieën te schrijven die erg radiovriendelijk zijn, slechts een tikkeltje stout en overgoten met vaseline voor de oren. Het valt dan ook te voorspellen dat puristen algauw zullen staan roepen dat hij zijn muzikale ziel verkoopt aan makkelijk succes en “té commercieel” is. Natuurlijk zijn we niet blind voor het hitpotentieel in vele van de songs en avontuurlijk zullen we dit niet noemen, doch ter verdediging van de Engelsman stippen we aan dat het niveau altijd hoog blijft en dat Luke binnen het spectrum dat hij wil bestrijken de nodige variatie aan de dag legt.
Vrijwel elk nummer komt in aanmerking om als single uitgebracht te worden. Of het nu het fluisterliedje Lilywhite is of Everything is making you, steeds verlang je ernaar dit op gezette tijden terug te horen, als voormiddagdeuntje tijdens het werk of als ontspannende muziek bij het avondeten. Nearly morning houdt stand in elke playlist van Studio Brussel én Radio 1. We don't belong brengen we eveneens graag onder je aandacht.
Valt er dan niets negatiefs te zeggen over dit album? Jawel, want de zwakte zit hem natuurlijk in het al bij al misschien wat beperkte spectrum waarbinnen Sital-Singh blijft. Avontuurlijke oren blijven op hun honger en zullen misschien een lichte geeuw niet kunnen onderdrukken, hoewel ze het vakmanschap waarderen. De Brit lijkt voorlopig niet van plan zijn comfortzone te verlaten, wat hem bij een debuut makkelijk te vergeven valt, doch het lijkt ons eerder noodzakelijk als hij ook in de toekomst wil blijven luisteraars charmeren en boeien.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:


06 september 2014

Democrazy concert: Chad VanGaalen (voorprogramma: Cousins)


De afwezigen hadden weer eens ongelijk: de Canadees Chad VanGaalen kwam naar Gent om er te concerteren en wie er niet bij was, heeft een optreden gemist van een artiest die nog al te vaak onderschat wordt. Democrazy wist hem hierheen te halen nadat hij eerder dit jaar zijn vierde album Shrink dust uitbracht. De singer-songwriter blijkt live een pak steviger uit de hoek te komen.


Nadien begrepen we dan ook beter waarom Cousins, ook al uit Canada, het voorprogramma op zijn tour verzorgt. Duo’s bestaande uit een drummer en een zanger-gitarist zijn al langer vaak succesvol: The White Stripes, Black Box Revelation, Two Gallants, Royal Blood, … Ze begonnen alvast rustiger aan hun set dan voornoemde bands gewoonlijk op ons loslaten. Na een tijd kwam het vuur er meer in en zelfs wanneer gezongen wordt over de grootmoeder van de zanger werden we met ruige bluesrockriffs om de oren geslagen. Bij de afsluiter kwam VanGaalen overigens al eens meespelen op sax, om de apotheose het volle gewicht te geven.


Chad VanGaalen is erg vergelijkbaar met Daniel Johnston in die zin dat ook hij een geheel eigen universum creëert waarin ook zijn grafisch werk een belangrijke plaats inneemt. In de (animatie)clips die hij zelf tekent komen voortdurende metamorfoses als centraal thema naar voren, met lichamen en lichaamsdelen als mond en ogen die splitsen, openrijten en zich vermenigvuldigen. Muzikaal merkten we gelijkaardige gedaanteverwisselingen. Op welke overweldigende wijze de single Where are you? gebracht werd, liet er geen twijfel over bestaan dat hij een orkaan over ons zou laten rollen en razen. Met achter en naast zich een drummer en bassist en zelf rammend op zijn gitaar voegt VanGaalen op het podium heel wat kracht toe aan de liedjes. Als zoals op DOK de muziek vrijgelaten wordt in open lucht, dan krijg je een indrukwekkende ervaring. Jammer genoeg bleek de set niet enkel krachtig maar ook kort: minder dan een uur na de eerste noten die vrij onverwachts na het soundchecken de start markeerden, sloot het drietal af. De bissen waar het publiek bleef om vragen, kregen we niet. Het was de enige smet op een voorts geweldig optreden.

Je kan dit concertverslag ook hier lezen op Indiestyle.

04 september 2014

Lied van de week: week 36 - 2014

Figure it out - Royal Blood


Het Britse duo Royal Blood maakt potige rock die in de buurt komt van wat The White Stripes ons in het verleden voorschotelden, dus is het geen wonder dat ik erg verguld ben met deze single. Laat je maar helemaal gaan!

Je kan het titelloze debuutalbum hier kopen.

Lyrics:

Nothing here to see
Just a kid like me
Trying to cuss and see
Trying to FIGURE IT OUT


Nothing better to do
When I'm stuck on you
And still I'm here
Trying to FIGURE IT OUT


Getting hard to sleep
But it is in my dreams
But it's killing me
To try and FIGURE IT OUT


Nothing better to do
When I'm stuck on you
And still I'm here
Trying to FIGURE IT OUT


I'll let it go 'cause I won't see you later and I'm not allowed to talk it out
I said I'll come, I'll promise I won't show but I see you trying to figure it out
I promise you, I'll take a bet on you but you didn't know I planned it out
I said I'll go, yeah, I won't see you later and I'm not allowed to figure it out


Nothing here to see
Just a kid like me
Trying to cuss and see
Trying to FIGURE IT OUT


Nothing better to do
When I'm stuck on you
And still I'm here
Trying to FIGURE IT OUT


I'll let it go 'cause I won't see you later and I'm not allowed to talk it out
I said I'll come, I'll promise I won't show but I see you trying to figure it out
I promise you, I'll take a bet on you but you didn't know I planned it out
I said I'll go, yeah, I won't see you later and I'm not allowed to figure it out

03 september 2014

Mijn Bob Dylanjaar (11): New morning


Na het veelzijdige Self portrait dat heel wat verrassingen bevatte, maakte Bob Dylan in 1970 (ik was toen nog niet geboren) New morning. Op opener If not for you lijkt de vertrouwde Dylan terug, en hoewel je dat gedeeltelijk terecht kan opmerken, is er toch een verschuiving gekomen in wat hij brengt. Day of the locusts bijvoorbeeld zou je niet hebben kunnen terugvinden op de eerdere albums. Muzikaal sluipen de jaren 70 al binnen, hoor je als luisteraar decennia later.
Met Time passes slowly krijgt de piano een belangrijke rol toebedeeld. Lijkt deze song op het eerste zich nogal gewoontjes, dan ontvouwt zich na enkele beluisteringen de charme ervan. Die ligt vooral in het eenvoudige, sobere arrangement hoewel er toch voldoende muzikale details een rijkdom bevatten die het simpele popliedje overstijgen. Datzelfde merken we ook bij Went to see the gypsy. Winterlude bevat verrassende Griekse invloeden en flirt zodoende met de grens met kitsch. Is dit een platte wals of is er "more than meets the eye"?
De piano is ook de opvallende protagonist in het jazzy If dogs runs free. Zelf heb ik niet zo heel veel met jazz en dat zal ook wel  meespelen in waarom dit me weinig aanspreekt. Dan vind ik de titelsong een pak interessanter. Die is een logischer verderzetting van het traditionelere ambacht van Dylan zonder uit de toon te vallen in het nieuwere geluid dat de plaat overheerst. Sign on the window beklijft amper maar gelukkig keert Dylan in One more weekend terug naar pianoblues. Dit vraagt erom op een luid volume afgespeeld te worden, bij voorkeur in een donker en rokerig krocht (hoe ongezond sigaretten ook mogen zijn). Helaas is The man in me wat licht. Het parlando in Three angels heeft zijn charmes en roept ook al de sfeer op van de late uren in een café, al doen de backing vocals ons ook aan de kerkgebouwen denken waarin gospel niet altijd opzwepend hoeft te zijn.
Met Father of night wordt een naar mijn mening wat wisselvallige plaat mooi afgesloten. In zekere zin is het een vlot behapbaar album maar er staan naar mijn zin iets te veel wel erg lichte songs op.

01 september 2014

Nicholas Nicholas


Nicholas Nicholas is de frontman en spilfiguur van de gelijknamige band uit New York en het zou wel een prachttoeval zijn mocht hij ooit Milan Kundera’s uitweidingen over voor- en familienamen die hetzelfde zijn gelezen hebben. In diens boek Onsterfelijkheid vormt de aanleiding voor die mijmeringen het hoofdpersonage Bertrand Bertrand. De Amerikaanse muzikant had het echter wellicht te druk met het maken van zijn tweede album, Wrong.
De dromerige sfeer die over de acht songs hangt, trekt je als luisteraar langzaam een wereld binnen waar ze, blijkens de ontelbare andere dreampopgroepen die daar als paddenstoelen uit de grond rijzen, in Brooklyn een patent op hebben. Of we nu op een vliegend tapijt van synthesizers wegzweven bij Meet me in the park of ons in slaap laten wiegen door de lome stem die I wore a mask lijkt te vertragen, iedere keer zinken we weg in een roes alsof het de laatste seconden zijn voor we indutten. Belangrijk hierbij is te vermelden dat het niet verveling, maar net een gevoel van opperste verrukking is dat ons op de rand tussen waak en slaap brengt.
Toch vraagt Nicholas Nicholas enige inspanning om ten volle te waarderen wat hij ons schenkt. Je moet bereid zijn een universum te betreden met achterlating van alles wat je wist, van alle sleur uit je dagelijks leven en van alle negatieve gevoelens die in je huizen. In ruil neemt hij je mee op een trip door zijn muzikale chocoladefabriek waar je achter elke hoek Oempa Loempas verwacht. Uiteindelijk moet dit werkstukje het meer hebben van de sfeer dan van op zich staande nummers. Dat is, zo weten we, niet ieders meug.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:


31 augustus 2014

Twintig parels per maand: augustus 2014


Ook deze maand weer zet ik twintig parels op een rij, waarvan enkele al een mooie leeftijd bereikt hebben (en ouder zijn dan ikzelf).
Hier zijn ze:

1. All day and all of the night (at the BBC) - The Kinks: deze week besteedde Studio Brussel heel wat aandacht aan Britpop. De mosterd haalden die bands echter onder meer bij The Kinks, dus het is niet meer dan logisch dat we met deze klassieker beginnen.
2. Fire - Arthur Brown: nog zo'n klassieker waarvan ik heel blij was hem nog eens opnieuw te horen, op een verzamelaar met garage rock en dergelijke.
3. On a rope - Rocket From The Crypt: in 1995 zag ik Rocket From The Crypt op Pukkelpop. Ik was meer dan onder de indruk van deze band, die ik voordien nog nooit gehoord had. Deze song doet me het meest denken aan de energieke set die ze er toen speelden in glitterpakjes.
4. Undone (The sweater song) - Weezer: het is telkens weer lachen met de tekst van dit nummer van Weezer. In gekkigheid moeten ze hier niet onder doen voor Pavement.
5. Nellie the elephant - Toy Dolls: mijn kinderen vinden dit erg grappig. Ze begrijpen nog niet voldoende Engels om helemaal mee te zijn, maar dat belette hen niet om hier helemaal loos te gaan fantaseren hoe hele kleuterklassen meezingen in Engeland.
6. The city sleeps - MC 900 Ft. Jesus: toen ik ooit voor het eerst dit nummer hoorde, was ik er erg door geïntrigeerd. Ik kocht de week erna de vinyl single en in mijn collectie singles is dit er een eentje die regelmatig op de draaitafel belandt.
7. Bonnie and Clyde - Brigitte Bardot et Serge Gainsbourg: via de associatie met MC Solaar en Renegade Soundwave belandde ik bij het origineel waaruit ze beiden putten, van Serge Gainsbourg en één van de vrouwen in zijn leven, Brigitte Bardot.
8. La Buddha affaire - Indochine: tussen de eerste platen die ik ooit ontleende uit de bib in Ledeberg, zat 7000 danses van Indochine. Zo'n leenbeurt was vaak erg avontuurlijk, want ik liet me leiden door wat er aantrekkelijk uitzag, zelfs als ik de band langs geen kanten kende. Deze Fransen bleken een aangename verrassing waar ik tot op heden nog graag naar teruggrijp.
9. Zobi la mouche - Les Négresses Vertes: er is een lange tijd geweest dat ik vond dat de enige echt interessante Franse muzikanten in feite maar halvelings Frans waren, zoals Mano Negra en Les Négresses Vertes. 
10. Goon gumpas - Aphex Twin: Richard D. James, beter bekend als Aphex Twin, blijft één van de meest avontuurlijke muzikanten die er af en toe in slaagt een heel toegankelijk nummer te maken zonder zichzelf te verloochenen. Waar hij in Windowlicker de radiovriendelijkheid zelf nog saboteert, verbreekt hij de magie op deze song niet. Ooit, toen ik een lief dat voor kleuterleidster studeerde en een muziekmoment moest voorbereiden voor op stage, gaf ik haar dit mee om met de kleuters naar te luisteren en op te dansen...
11. Planet D (Portishead remix) - Sabres Of Paradise: Haunted dancehall is zo'n dance-album dat eigenlijk heel goed was maar intussen tussen de plooien der vergetelheid is gesukkeld. Tijd dus om het nog eens op te diepen.
12. Swamp thing - The Grid: met Swamp thing kende The Grid een bescheiden hitje, maar het hele album, Evolver, waarop dit terug te vinden is, bevatte eigenlijk verrassend goeie songs. Jammer genoeg is het niet te vinden op Spotify en heb ik me dus hiertoe moeten beperken, al maakt de banjo hier ook een opvallende dance-track van.
13. Rocks - Primal Scream: in november vorig jaar zag ik Primal Scream nog live aan het werk in de Gentse Vooruit. In 1994 zetten ze hiermee de dansvloer al in vuur en vlam.
14. Mouth for war - Pantera: Vulgar display of power is een albumtitel die weinig aan de verbeelding overlaat en zou mijn eerste kennismaking worden met Pantera. Ik was helemaal ondersteboven van de rauwe kracht ervan.
15. Vai toma no cu - Nailbomb: ooit heb ik de kelder in het ouderlijk huis geschilderd (ik moest me er een beetje bukken) terwijl een cassette op een kleine radio-cassettespeler het hele album Point blank van Nailbomb, een zijproject van enkele Sepulturaleden, uitbraakte. De mindere geluidskwaliteit en de slechte akoestiek maakten dat mijn moeder me gek verklaarde, maar ik genoot toch ten volle van de "arbeidsvitaminen".
16. Hold back - The Revival Hour: vorig jaar maakte ik bij DOK kennis met de band van DM Stith, wiens album Heavy ghost uit 2009 steengoed blijft. Met liedjes als dit lijkt hun bandnaam niet gestolen...
17. Missie how you let me down - The Richard Thompson Band: Richard Thompson is zo'n artiest die je altijd weer dreigt te vergeten, hoewel hij intussen al een indrukwekkend aantal topplaten heeft gemaakt. En dan wou ik ook niet kiezen voor zijn meest bekende songs, maar eerder voor dit klein pareltje.
18. Stairs - Emily Jane White: de grootste muzikale ontdekking van 2009 was misschien wel Emily Jane White, die ik op enkele straten afstand van waar ik toen woonde, live zag optreden in een zaaltje boven een café. Haar plaat Victorian America werd één van mijn favorieten
19. Song to the siren - This Mortal Coil: This Mortal Coil leerde ik kennen via hun single You and your sister maar ik koos toch voor dit dromerig liedje, dat overigens lange tijd gebruikt werd in een visueel erg mooie gemaakte reclame voor een parfum.
20. Do you really want to hurt me - Violent Femmes: en we eindigen met een bijzonder cover, door een band die best wat vaker mag gedraaid worden: Violent Femmes.

Beluister hieronder de hele lijst:

30 augustus 2014

Lied van de week: week 35 - 2014

Had to hear - Real Estate


 
De New Yorkse band Real Estate heb ik al meermaals horen noemen als een band om in het oog te houden. Dit jaar brachten ze hun derde album uit, Atlas, dat ik na de kennismaking met deze single beslist eens wil beluisteren. Dit nummer heeft alvast de flow van de jaren negentig mee en kan zich ook beroemen op een zomerse tint hier en daar.

Je kan het album Atlas hier kopen.

Lyrics:



I'm out again on my own
A reflection in the chrome
Of an adding machine
It's been so long
My mind is drawing a blank
Don't know if I can go back
But to live out this dream
It's just my luck
I call you up

I had to hear you just to feel near you
I know it's not true
But it's been so long
I know it's wrong
I know

I don't need the horizon to tell me where the sky ends
Its a subtle landscape where I come from
I'm out again on my own
A reflection in the chrome
Of an adding machine
It's been so long
I call you up

I had to hear you just to feel near you
I know it's not true
But it's been so long
I know it's wrong
I know

22 augustus 2014

Gelezen (64)

Pleidooi voor populisme - David Van Reybrouck



In het essay Pleidooi voor populisme onderzoekt David Van Reybrouck wat er achter populisme schuilgaat en waarom we zo negatief staan tegenover dit fenomeen. Hij legt bloot hoe vooral de groeiende kloof tussen hoog- en laaggeschoolden het probleem is, met steeds verder uit elkaar drijvende cultuursferen en referentiekaders. Gelukkig reikt hij ook aan hoe net het aanpakken van deze kloof een belangrijke hefboom kan zijn in het bestrijden van populisme.

Bridget Jones: mad about the boy - Helen Fielding


Het derde deel van de dagboeken van Bridget Jones brengt ons meteen een pak later, in 2013. Intussen is het hoofdpersonage geen dertiger meer, maar vijftig. Mark is omgekomen tijdens een missie en als weduwe heeft Bridget het niet onder de markt. Opnieuw zijn het gevecht tegen de weegschaal en tegen de eenzaamheid (en nachten zonder seks) een hoofdbestanddeel, maar ook de zorg voor twee kinderen, het verwerven van een positie tussen andere ouders op de school van de kinderen en de leeftijd zorgen voor vaak hilarische toestanden. Helen Fielding heeft nog altijd een zeer aanstekelijk gevoel voor humor en weet treffend de grappige kanten van het dagelijks leven in tijden van Twitter bloot te leggen. Ik heb me alweer uitstekend geamuseerd met dit boek.

Uw vaderen, waar zijn zij? En de profeten, leven zij voor eeuwig? - Dave Eggers


Van Dave Eggers las ik voorheen al Een hologram voor de koning en De cirkel, twee boeken zoals u via de links onder de titel nog eens kan herlezen, die ik erg graag las. In zijn nieuwste boek leren we Thomas kennen, die op een verlaten basis een astronaut gevangen houdt. Hij wil de man, die hij ooit op school ontmoette toen die nog een iets oudere leerling was, gewoon enkele vragen stellen. Van het één komt het ander en steeds meer mensen worden er gevangen gehouden. Thomas probeert de puzzelstukken uit zijn leven (in het bijzonder ook rond de dood van zijn vriend Don Banh, die neergeschoten werd door de politie) op orde krijgen en lijkt daar door de antwoorden van zijn gevangenen in te slagen. 
Het boek is het verontrustend verhaal van een losgeslagen individu in een maatschappij die aan sommigen weinig te bieden heeft en geeft op die manier enig inzicht in motieven die mee aan de basis kunnen liggen van schietpartijen in de VS waarover we vaak horen.
Ook in het verhaal over het neerschieten van Don Banh herkende ik heel wat parallellen met wat ik de voorbije week las omtrent het neerschieten van een onschuldige zwarte tiener in Ferguson. In een opiniebijdrage van een ouder van een blanke jongen die zo'n tien jaar geleden doodgeschoten werd in de VS (ongewapend en onschuldig) en de reacties daarop, las ik hoe onaantastbaar de politie er vaak is en hoe politiegeweld er toegedekt wordt (en ik herinner me dat heel levendig van het Rodney King-incident, dat voor mij als Belg onbegrijpelijk was: hoe kon er gewoon vrijspraak gebeuren voor flagrante en gedocumenteerde feiten van wangedrag?). Ook in dit boek is het erg herkenbaar en Dave Eggers slaagt er goed in de machteloosheid die dat bij burgers teweegbrengt te schetsen. 
Dit is alweer een aanrader van een auteur die stilaan tot mijn hedendaagse favorieten is uitgegroeid en waarvan ik ook alle andere boeken wil lezen.

The/Das


Berlijn heeft altijd een speciale aantrekkingskracht gehad op muzikanten en muziekliefhebbers. Sommigen trokken erheen om hun beste werk te maken, zoals David Bowie, anderen veroverden vanuit de Duitse hoofdstad stormenderhand de wereld. Zeker wie zijn dagelijkse portie noten graag gekruid ziet met blieps en elektronische geluiden, heeft de metropool allang toegevoegd aan zijn lijstje van hippe plaatsen op deze wereldbol.
The/Das is een duo dat precies daar te situeren valt en hun elektronische muziek past perfect bij het beeld dat we hebben van wat er zoal broeit. Op hun debuutalbum Freezer jongleren ze met pop en electronica als ware circusartiesten. Dat leidt soms tot songs waar je mond lichtjes verbaasd van opengaat (Parallel worlds), ander keren helaas tot inhoudsloos kijk-eens-wat-ik-kan geweld (Operation of change). Lichtvoetig amusement lijkt bij de Berlijners al eens flinterdun te worden zodat het dreigt weg te waaien bij het minste zuchtje wind. This place balanceert op de grens tussen beide categorieën: de bassen redden het van de ondergang. Miami waters, een vooruitgeschoven single, overtuigt maar daar tegenover staat dan een slaapverwekkende sof als Somebody is. Het afsluitende titelnummer betreedt wat minder vertrouwde paden en is best interessant.
Toch moeten we in ons oordeel streng maar rechtvaardig zijn: The/Das had selectiever kunnen omspringen met hun materiaal en een dijk van een ep kunnen releasen. Met deze full cd hebben ze zichzelf lichtelijk overschat. We zijn bereid het hen te vergeven als ze ons in de toekomst nog meer prachtigs als Miami waters schenken.

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:

20 augustus 2014

Festivalvooruitblik: La Truite Magique 2014


La Truite Magique is een tweedaags festival in Houffalize, dat gehouden wordt in de bossen in de vallei rondom La Truite d'Argent, een herberg waar al eens een concert georganiseerd wordt. Op vrijdag 22 en zaterdag 23 kan u er op twee podia een rits bands zien, waarvan hieronder telkens een nummer te beluisteren valt (behalve van Astronaute, waarvan geen nummers op Spotify terug te vinden zijn).

  1. Seaside - Pale Grey
  2. Mosquito - ID!OTS
  3. Snowblind - Fernant Zeste featuring Bruno Deneckere
  4. Stand up - Town Of Saints
  5. Best friend - Mad About Mountains
  6. I got skills - Mozes And The Firstborn
  7. Medicine man - King Dalton
  8. Green grass - Joana Serrat
  9. The idealist - Yuko
  10. Down with the moon - Pretty Lightning
  11. Photographs - Marble Sounds
  12. Morning news - The Epstein
  13. Black hole - Blackie And The Oohoos
  14. Blinds - Bed Rugs
  15. Amphetamine - The Cannonball Johnsons
  16. Three day road - Birth Of Joy
 

19 augustus 2014

PS I Love You


Wanneer wij de naam Kingston zien opduiken, dwalen onze gedachten steevast richting Jamaica, waar de hoofdstad natuurlijk ook reggae oproept. PS I Love You, afkomstig uit Kingston in Canada, gooit het muzikaal zo uitgesproken over een andere boeg dat de zonnige fantasieën meteen verdwijnen en we eerder grungevisioenen krijgen dan in marihuananevelen gehulde dreadlockbeelden. Op hun derde album, For those who stay, klinkt het duo als een uit de kluiten gewassen band.
Advice is zo één van die songs op deze plaat die raast als Dinosaur Jr in zijn meest woeste dagen en Limestone radio koppelt het inventieve van Blood Red Shoes aan het leer van de vroege Soundgarden (denk Badmotorfiner). For those who stay toont zich van zijn toegankelijkste kant wanneer in Bad brain day de gitaar enige rust wordt gegund. Friends forever werpt ons helemaal terug in de vroege jaren 90 en door de tweekoppige bezetting lijkt ook Two Gallants niet echt ver weg. More of the same maakt zijn naam aanvankelijk waar en gooit een hoop feedback en verwrongen akkoorden naar onze kop. Wanneer niet lang daarna de kalmte neerdaalt, vinden we dat eerder jammer. Onze opluchting dat het slechts de stilte voor de storm blijkt, is groot.
PS I Love You heeft een cd afgeleverd die slim variatie hoog in het vaandel houdt en daardoor van meerdere walletjes eet. Het Canadese tweetal maakt indruk en wij zijn vooral benieuwd hoe ze ons live omver zullen weten te blazen.

Je kan de recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Beluister hieronder het volledige album:


Lied van de week: week 34 - 2014

Greatest lovers - Luke Sital-Singh


Al enkele weken hoor ik dit nummer (vaak) op de radio en ik had telkens het gevoel dat het me niet helemaal onbekend in de oren klonk. Om één of andere reden ontging me telkens van wie het was, tot ik toch eens opving dat Luke Sital-Singh de zanger is. En toen viel mijn frank: eind vorig jaar postte ik hier al eens een nummer van de man.
Toen voorspelde ik dat hij op doorbreken stond. Het is uiteindelijk met de single erna gebeurd, maar ik ben wel een beetje trots dat ik hem toen al oppikte...

Je kan zijn debuutalbum The fire inside hier kopen.

Lyrics:

I can feel on my skin
all the hours we put in
Since my mind met your mind
I can see up ahead
there’s the mountain where you’ll say
you are mine you are mine
You feel the flames getting close your face
And I’m scared of the deepest night
And these winter trees, they are dancing with dreams
in their branches for you and I

We’ll become
The greatest lovers
The greatest lovers the world has ever seen

I can see a rushing river
running from here to forever
Hold on tight we’ll float together
And we’ll know we’re alright
Oh and once the moon’s arisen
We’ll have light to climb the mountain
We’ll be old and stronger within
I am yours and you are mine

These winter trees, they are dancing with dreams
in their branches for you and I

We’ll become
The greatest lovers
The greatest lovers the world has ever seen

18 augustus 2014

Uitstap naar de Westhoek in het teken van W.O. I

Gisteren ging ik met mijn kinderen naar de Westhoek op uitstap. Gelukkig (en nu denkt mijn zoon dat ik magische krachten heb op Facebook) hielden de weergoden zich aan de "afspraak" die ik op sociale media met hen maakte om enkel regen te laten vallen als we in de auto zaten...
We bezochten volgende plekken:

- Mitrailleursnest (Pervijze): een oude pastorij, nu enkel een ruïne van waarop soldaten een goed zicht hadden op de omgeving. De erbovenop gebouwde bakstenen constructie die het eigenlijk mitrailleursnest vormt, bleek eigenlijk uit W.O. II


-  de Dodengang (Kaaskerke/Diksmuide): loopgraven waar de kinderen van onder de indruk waren en waar de zoon ook fijn kon rondsluipen en door allerlei gangen wou kruipen


- Onze-Lieve-Vrouwhoekje (Oud Stuivekenskerke): een tip van de medewerker bij de Dodengang leidde ons naar de uitkijktoren in Oud Stuivekenskerke


- Duits militair kerkhof (Vladslo): vooral het beeld Het treurend ouderpaar van Käthe Kollwitz weet mij telkens de imponeren. De kinderen waren iets minder onder de indruk, maar hadden wel duizendenéén vragen...


- The Brooming Soldier (Sint-Juliaan/Ieper): een imposant beeld van een Canadese soldaat die eer betoont aan de gevallen Canadezen


- Menenpoort (Ieper): vooral de hoeveelheid namen maakte indruk op mijn zoon en dochter. Ze zochten voor het eerst of er misschien toch ook een voorouder onder de slachtoffers terug te vinden was (nee dus)


- Mijnkrater (Sint-Elooi): via een toegangscode die je kan krijgen bij Toerisme Ieper kan je binnen op een klein domeintje waar twee kraters zijn. De kleinste is nu amper nog een vijver, de grootste is een duidelijke vijver. Die laatste was het gevolg van het tot ontploffing brengen van de grootste dieptemijn die in W.O. I gebruikt werd. Nu zie je daar niet veel van (al vonden de kinderen het verhaal erachter wel indrukwekkend en interessant), maar gelukkig staat er ook een bunker waar je in kan


- Polygone Wood Cemetery en Buttes New British Cemetary (Zonnebeke): in het Polygoonbos in Zonnebeke zijn 2 kerkhoven, één klein en dan het grotere Buttes waar vooral Australische soldaten liggen. Alleen al door zijn ligging is het erg de moeite waard. En voor ons is er ook een persoonlijke link: de grootvader van een zeer goeie vriendin was er ooit boswachter en zelf speelde ze er als kind...


- Tyne Cot (Passendale): heel bekend en het logisch sluitstuk van onze uitstap. Alweer zijn het de aantallen die een grote indruk maakten op de kinderen.

16 augustus 2014

Church Of Ra


Church Of Ra is een samenwerking van een hoop bands rond AmenRa. Zijprojecten, bevriende groepen,...: ze doen allen mee en speelden samen in de Vooruit in Gent op 8 juni. AmenRa, The Black Heart Rebellion, Oathbreaker, Treha Sektori, Syndrome, Pieces Of Quiet, Hive Destruction, Sembler Deah en Hessian leverden elk één song die ontleed werd in kleine stukjes. Met al die deeltjes werden twee nummers samengesteld door Treha Sektori.
Het eerste, Corremixes01, duurt meer dan 20 minuten lang. Het lijkt één lange drone, waarin we fragmentjes drums herkennen. Af en toe steekt dreiging op als grijze wolken aan de horizon, dan weer lijken ze toch weer aan de einder te verdwijnen. Wanneer bijna halfweg gitaren meer melodie inbrengen, raken we pas echt geïntrigeerd.De opbouw blijft ook dan even traag, maar dat stoort niet. Even voorbij de helft wordt het weer over een wat andere boeg gegooid, maar ook nu blijft het uitgesponnen karakter van de muziek de constante. Voor sommigen kan het na een kwartier wat lang gaan duren, maar wie zich waagt te laten verdrinken in de poel die geschapen wordt uit zoveel brokjes van songs, kan ook wel echt hélemaal opgaan in de muziek.
Corremixes02 houdt het bij een flink stuk kortere tijdsspanne en klokt af na zo'n achteneenhalve minuut. Het recept is gelijkaardig, de ingedriënten verschillend. Het grote verschil met de voorganger op deze plaat is vooral dat één grondtoon de continuïteit verzorgt, waardoor het natuurlijk meer als één geheel klinkt, wat minder gevarieerd dus ook. Toch is ook dit een moeras waarin je meegezogen kan worden op een manier waar je van kan genieten...

Je kan dit album via Consouling bestellen.

15 augustus 2014

Lied van de week: week 33 - 2014

Sleeping pills - Nick Waterhouse


Bij het uitzoeken van tips voor Pukkelpop voor iemand die me heel dierbaar is, stootte ik onder meer op Nick Waterhouse. Hem kende ik nog niet, maar ik was meteen gecharmeerd van zijn soulvolle stem en de retro-toets in zijn muziek. Hij ziet er een beetje Buddy Holly-achtig uit, vind ik ook. Dit is zijn meest recente single. Zijn Pukkelpopoptreden was vandaag.

Dit nummer komt van het album Holly, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Dreamt last night that I saw you again
And you were staring at me asking were we friends
You sat down in my seat
Drinking from my cup, oh
And you stood in the door
Wouldn't let me up


I counted sixteen pills
That you set on the desk
And you were grinning at me
At the bones in my fists


You kept talking through blood
Asking what you'd done
I said -
"Man you wrong just about everyone."
"There ain't a path you've crossed you ain't run amiss.", oh
Just a-smiling at me
Asking how I'd resist


I counted sixteen pills
In an open palm up
Just like tea leaves
In a china cup


I counted sixteen pills
In an open palm up
Just like tea leaves
In a china cup


I counted sixteen pills
In an open palm up
Just like tea leaves
In a china cup

Aankondiging: Snailking


Snailking is een Zweedse doomband. Op 15 september brengen ze hun tweede album uit, Storm. Vijf (en een extra op de cd) nummers lang brengen ze een stevige muur van gitaren waaroverheen gezongen wordt alsof iemand vanuit de verte over het muurtje heen of door de storm alsnog jou te bereiken. Binnenkort mag je op deze blog een uitgebreidere review van de plaat verwachten, overigens...
Vanaf vandaag kan u bij Consouling die nieuwe plaat van Snailking bestellen Die plaat is te bestellen in verschillende formaten, waaronder blauw vinyl (100 exemplaren). Bij de vinylreleases (ook de "gewone zwarte") zit overigens telkens ook de cd. Bestellen doe je hier.
En hieronder kan je alvast eens luisteren:

13 augustus 2014

Festivalvooruitblik: Pukkelpop 2014

Net zoals in juli met Rock Werchter, heb ik opnieuw een Spotify-playlist samengesteld met 20 tips voor Pukkelpop, niet altijd de meest voor de hand liggende:
  1. Free your mind - Cut Copy
  2. Blue collar Jane - The Strypes
  3. Wonderlust king (BBC session) - Gogol Bordello
  4. Hurts - Mad About Mountains
  5. Alison - Slowdive
  6. New happy birthday song? - NOFX
  7. XXX - The Bohicas
  8. Fever to the form - Nick Mulvey
  9. This is a game - Nick Waterhouse
  10. Places - Shlohmo
  11. The lion's roar - First Aid Kit
  12. Wenu wenu - Omar Souleyman
  13. Love me or not - Dub FX
  14. Warp 1.9 - The Bloody Beetroots met Steve Aoki
  15. Mexico - BRNS
  16. Gooey - Glass Animals
  17. All yours - Submotion Orchestra
  18. Two weeks - FKA Twigs
  19. Kalemba (Wegue wegue) - Buraka Som Sistema
  20. Glory box - Portishead


11 augustus 2014

Aankondiging: Nele Needs A Holiday brengt in september debuutalbum uit


Op 19 september brengt Nele Needs A Holiday, die u misschien kent van toen ze Iedereen Beroemd mocht afsluiten en die ik o.a. ken van dit optreden op de Gentse Feesten, haar debuutalbum uit, It's my party
Dit is alvast de hoes:


Diezelfde avond speelt de groep rond Nele Van Den Broeck trouwens in de AB in Brussel. Je kan hen al eerder en daarna ook nog live zien op volgende data en plaatsen:

06 augustus 2014

Nordmann


Evident was het zeker niet dat een band die zo diep geworteld zit in jazz als Nordmann toch de tweede plaats kon wegkapen op Humo’s Rock Rally dit jaar. Wie hen nog niet kent of niet overtuigd is, krijgt met deze debuut-ep de kans kennis te maken met de veelzijdigheid die de Gentenaars tentoonspreiden. Post-rock en rock blijken immers evenzeer aanwezig in het bestreken domein waarin de drie songs meanderen.
The pedestrian vat aan als een behoorlijk rustig en laidback nummer, tot na iets meer dan 2 minuten het tempo spelenderwijs de hoogte ingejaagd wordt. De saxofoon neemt dan een erg dienstbare rol in doch kruipt langzaam wat meer naar voren. Een hoofdrol wordt door dit instrument wel meteen opgeëist in Delhi belly. Echo’s van Morphine zijn dan ook niet veraf. Ondanks de verwijzing naar Indië in de titel is het wat langer zoeken om ook de link met de muziek uit dat land te horen. Die is niet afwezig, al wordt meer gekozen voor subtiele hints dan voor opzichtig pronken. De gitaar herovert de song en wanneer alle instrumenten samen tot een climax komen, laten de ingenieuze opbouw en de gevarieerde arrangementen ons versteld achter. In afsluiter Rups is Morphine nadrukkelijker als invloed herkenbaar. Ook de jazzroots van het vijftal claimen hun rechten. Wie hen dit lied al live zag brengen, weet tot welke apotheose dit kan leiden. Het avontuurlijke oor wordt verwend.
In het voorjaar van 2015 zal Nordmann een volledig album uitbrengen. Deze kleine verzameling met drie voorbeelden van hun kunnen is al een mooie staalkaart geworden en doet ons uitkijken naar wat de Rock Rally-finalisten nog meer in petto hebben.

Nordmann kan je de komende maanden onder meer live zien in Gent (Jazz in ‘t Park, 07.09, info, gratis festival), Tilburg (Incubate, 19.09, info en tickets), Brussel (AB, 07.11 én 24.02, info en tickets), Gent (Handelsbeurs, 25.02, info en tickets) en Opwijk (Nijdrop, 02.04, info en tickets).  Voor een volledige kalender check je best ook de website van de band.

Album verdeeld door Consouling en De Werf

Je kan deze recensie ook hier lezen op Indiestyle.
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.