11 december 2018

Tropical Fuck Storm


De Australiërs van Tropical Fuck Storm weten hoe ze garage- en bluesrock zo vuil kunnen laten klinken dat het wel lijkt alsof dit album (A laughing death in meatspace) al jaren in de goot lag weg te kwijnen eer iemand het opmerkte. Zo klinkt opener You let my tyres down als een stevigere versie van JM van Strand Of Oaks
Dat is slechts het begin van een heel interessante plaat. Antimatter animals bevat genoeg details die je uitstekend kan horen als je het volume luid zet om je meerdere luisterbeurten bezig te houden. En wat hou ik van de gierende gitaren in Chameleon paint. Dit lijkt wel een jamsessie van Kyuss en Royal Blood. Frivoler is The future of history, waarin de band me onwillekeurig doet denken aan het Antwerpse Capsule
De manier waarop de drums Two afternoons vooruitdrijven als een herdershond met ADHD maakt deze song ondanks de drukte toch een geweldige single (gratis tip voor de band!). Er lijkt geen einde aan te komen, de song groeit naar een climax en ik beeld me in hoe alle jongeren voor het podium helemaal wild worden. En daarna volgt de diepe intro van Soft power, waarin het tempo naar beneden gaat en Umpalumpa's in de lyrics opduiken. Ook Shelfish toxin begint atypisch (er klinken zelfs meeuwen en een semi-romantisch deuntje). Halfweg groeit dit nummer uit tot een experimenteel, wat freejazzig huzarenstukje. Het is niet mijn favoriet op deze plaat (geef mij maar liever rechttoe-rechtaan) maar meerdere beluisteringen leren je wel om dit te gaan waarderen.
In de titelsong valt vooral het psychedelisch kantje heel erg op. Afsluiter Rubber bullies werd als single uitgebracht en daar leent het zich goed toe. Er zit een vleugje eighties in maar tegelijk meanderen de gitaren doorheen meerdere decennia.
Het viertal heeft geen schrik om hun nummers wat langer te laten doorgaan en dat siert hen, want hier voegt het vaak toe aan de hevigheid en intensiteit van de plaat. Dat ze al begin mei haar release kende en ik haar nu pas ontdekte, ligt zeker niet aan de kwaliteit. Het is bijna niet te geloven dat dit een debuut betreft. Ik kijk nu alvast uit naar wat er de komende jaren nog mag volgen...

Beluister hieronder het volledige album:

10 december 2018

Statue


Het Limburgse Statue bracht dit jaar hun derde langspeler uit, Kasper. Dankzij de geweldige collectie van De Krook leerde ik dit album onlangs kennen. De plaat bevat springerige post- en mathrock (P, K en E om enkele hoogtepunten te noemen) maar ook leuke tussendoortjes (0, 12 en 24) die de plaat beter verteerbaar maken. Daarmee slagen de Limburgers erin om een eenvoudig maar mooi werkstuk af te leveren dat de muizenissen uit het hoofd verdrijft en het leven nét dat tikkeltje lichter maakt.

Beluister hieronder het volledige album:

09 december 2018

Willard Grant Conspiracy


De beste Nick Cave-plaat van het jaar is in dit jaar waarin hijzelf geen nieuw album uitbracht, ongetwijfeld Untethered van Willard Grant Conspiracy. Toegegeven, voor Nicks doen zou het niet zijn beste plaat zijn, maar zijn minder werk haalt moeiteloos het niveau van parels van andere artiesten. Al vanaf opener Hideous beast klinkt de band heel erg als Cave en zijn Bad Seeds (in dit geval ten tijde van The firstborn is dead) en dat is natuurlijk geen slecht voorbeeld om je aan te spiegelen.
Dit album wordt het laatste van Willard Grant Conspiracy, nadat mede-oprichter Robert Fisher in februai 2017 overleed. De opnames waren net af maar de mix en mastering lieten nog even op zich wachten. Daarmee wordt deze plaat meteen een soort testament natuurlijk. Het is er alvast één op trots op te zijn. De warmvolle gloed van Do no harm verwarmt mijn en vermoedelijk ook uw hart, de zachtheid en rust van Chasing rabbits, badend in strijkers, kalmeert en kleine pareltjes als het nog geen anderhalve minuut durende Two step kruiden het geheel af. Er is geen zwak moment te horen en ik kan me slechtere winters voorstellen dan die waarin we ons kunnen laven aan Untethered.

Beluister hieronder het volledige album:

08 december 2018

Anderson .Paak


Je hoeft hier maar opnieuw te lezen hoe verrukt ik was met Malibu van Anderson .Paak in 2016. Twee jaar later is er eindelijk een opvolger: Oxnard. En opnieuw maak ik een vreugdedans bij zoveel goeie muziek. 
Met The chase (met Kadhja Bonet) en eigenlijk nog meer Headlow (met Norelle) zet hij de toon voor alweer een mellow hiphopalbum van zo'n schoonheid dat mijn vroegere aversie van die kant van hiphop nu echt wel helemaal smelt als sneeuw voor de zon. In Tints komt er bovendien vocale ondersteuning van Kendrick Lamar, één van mijn helden, dus van mij hoef je geen slecht woord over deze song te verwachten. Who R U? heeft het soort urban vibe waar ik enorm van hou. Ook 6 summers klinkt potent en masculien genoeg om mij te behagen en bevat een duidelijke knipoog naar The Last Poets en Gil Scott-Heron ("The revolution will not be televised"). Ook Coltrane wordt weer uitvoerig in de bloemetjes gezet, net als de vorige plaat. 
Met een mooie referentie aan meer klassieke, mogelijks zelfs Afrikaanse muziek is Saviers road heerlijk relaxed en repetitief. Daarna wordt weer een blik gastmuzikanten opengetrokken: Sonyae Elise op Smile/Petty, Dr. Dre en Cocoa Sarai op Mansa musa, Pusha T op Brother's keeper, Snoop Dogg and The Last Artful, Dodgr op Anywhere, J. Cole op Trippy, Q-TIP op Cheers en BJ The Chicago Kid op Sweet chick. Elk van die samenwerkingen is zeer de moeite waard al gaat mijn voorkeur (niet verrassend) uit naar het steviger Mansa musa. Ook de afsluiter van dit album (Left to right) is lekker opzwepend, bevat reggae-elementen en heeft een heerlijke flow in de lyrics.
Zo goed als Malibu is deze plaat (voorlopig) nog niet, al kan Anderson .Paak me alweer heel erg bekoren. 

Beluister hieronder het volledige album:

07 december 2018

Retro review: Prince


1987: ik zat in maart van dat jaar, toen Sign 'o' the times van Prince uitgebracht werd, in het vierde middelbaar. Vijftien jaar oud was ik en terugkijken, leek ik zo weinig op wie ik nu geworden ben, dat het mezelf verbaast. Ook muzikaal was ik toen nog een broekventje, wiens muzikale smaak gedicteerd werd door Veronica's Countdown (met Adam Curry als presentator). Ik wist amper iets af van popmuziek, kende natuurlijk wel de hits, maar zag geen verbanden en kon kwaliteit van commercie niet onderscheiden. En toen kwam daar dus die heel vreemde single (met die bevreemdende clip waarin de lyrics voorbij kwamen) van Prince: Sign 'o' the times. De artiest was me uiteraard bekend (enkele jongens uit de klas waren zelfs hevige fan) maar ik denk dat ik vooral geraakt werd door de boodschap, die in die clip zo duidelijk werd omdat je de tekst van de song wel moést meevolgen.
AIDS was de ziekte die onze ouders bang maakte (en ook wel een beetje ons, al werd het algauw de ziekte van de homo's waardoor wij ons veilig waanden) en waar schoorvoetend over gesproken werd. AIDS was de reden waarom ouders die op de school vertrouwden voor onze seksuele opvoeding, alsnog "het" gesprek met hun zoon aangingen. Het deed hen zelfs het woord "condoom" (iets waar ze het liefst enkel omfloerst naar hadden verwezen, als het dan écht niet anders kon) gebruiken. Dat een populaire artiest daar zo openlijk over durfde zingen en bovendien ook andere thema's (zoals drugs) aankaartte, maakte indruk op mij, toen en zelfs terugkijkend, nu.
Of het gelijknamige album het beste is dat Prince ooit maakte, weet ik niet, dat oordeel laat ik liever over aan Prince-exegeten en -kenners (waarvan er al altijd velen zijn geweest). Maar voor mij was dit wel het album dat me deed luisteren naar zijn muziek, meer dan enkel de singles die voorbijkwamen op radio en tv. Het opende mijn ogen voor de geniale artiest die Prince toch wel bleek te zijn.
Laten we eerst over de bekende singles uit die plaat hebben. Hierboven kon je al lezen hoe indrukwekkend het titelnummer was. U got the look klonk meer als de Prince die ik voorheen al kende, met die droge drums en de achtergrondzang die het geile imago van Prince nog extra in de verf zette. Wat me vandaag verder opvalt, is dat de humor die er bij Prince wel vaker is, ook duidelijk aanwezig is: hij is vaak heel speels, zelfrelativerend ook ("You must have took / a whole hour just to make up your face, baby / … / but you are a natural beauty unaffected / Did I say an hour? / My face is red / I stand corrected"). Of die "oh boy" als hij gewichtig gaat doen... Heel anders is If I was your girlfriend, waarin hij tegelijk een vetzakske is (hij wil als vriendin toegang krijgen tot die dingen die voor hem als man geheim blijven) maar ook heel romantisch. Misschien is er wel levenservaring voor nodig om ten volle te begrijpen hoe Prince hier intimiteit beschrijft en voorbij de seksuele verenging tilt. De intimiteit sluit dat seksuele niet uit maar het vormt er niet de kern van. De kern ligt net in alle dingen die je in een heel intense vriendschap doet: er zijn, met elkaar praten over wat je kwetst ("Would you run to me if somebody hurt you even if that somebody was me"). Tegelijk maakt hij in deze song erg zichtbaar dat de werelden van mannen en vrouwen heel verschillend kunnen zijn en hoe wonderlijk het zou zijn mochten we elkaar daarin toch kunnen vinden. 
Ik weet nog dat I could never take the place of your man aangekondigd werd als ongeloofwaardig voor Prince (hij had zijn imago van vetzakske duidelijk gevestigd). Toch is ook deze single, naast de muzikale merites die hij heeft, alweer een voorbeeld van hoe Prince liefde en relaties toch genuanceerder benadert en vaak een verrassend realisme aan de dag legt. 
Behalve die singles bevat deze plaat nog veel meer moois. The cross was het gedroomde nummer voor jonge leerkrachten godsdienst om vieringen op school op te smukken met moderne muziek (en hun eigen populariteit en dat van hun vak wat op te krikken). Want ja, ik behoor tot de generatie waarvan de kerk toch echt wel het gevoel had dat ze ons aan het verliezen was, dat we de kerk en geloven teveel beschouwden als iets oud(erwet)s. Maar U2 en Prince vieringen binnensmokkelen, moest duidelijk maken dat geloven ook van onze tijd was. In 2018 hoor ik hoe Prince hier recht uit zijn hart een geloof aanprijst dat nochtans niet langer hip was. Maar wat hij erover zingt, of je nu zelf gelooft of niet, klinkt bijzonder gemeend en ook wel mooi, troostrijk (voor wie gelooft) en als iets dat zijn waarde vooral haalt uit het delen ervan met elkaar ("Don't die without knowing the cross"). Strange relationship is muzikaal die unieke mix die we wel vaker bij de Amerikaan aantreffen waarin hij allerlei "zwarte" genres vermengt tot iets bijzonder opzwepends. Dat geldt evenzeer voor Play in the Sunshine of het zo onschuldig klinkende Starfish and coffee (enkele dagen geleden hoorde ik dit op de radio en was ik er erg enthousiast over tegen mijn dochter -die mijn enthousiasme overigens (nog?) niet deelde-), een prachtige song vol wonderlijke details. 
De live-uitvoering van It's gonna be a beautiful night die hier ook terug te vinden is, laat duidelijk horen waarom de live-reputatie van Het Purperen Genie nog zovele malen groter was dan zijn status als platenmakende artiest. Negen minuten lang laat hij horen dat hij erg fysieke muziek maakte, erg opzwepend, dansbaar en funky, bijna steeds met een seksuele, erotische ondertoon (soms zelfs expliciet, vaker impliciet). Ook het afsluitende Adore (dat ook meer dan zes minuten duurt) laat een artiest horen op het toppunt van zijn kunnen. Hoewel het ritme hier beduidend lager ligt, kan je de song bijna als een kronkelend lichaam om je heen voelen.
Prince heeft teveel muziek gemaakt om daaruit vandaag nog goed te kunnen onderscheiden wat nu zijn beste plaat is, maar voor mij is dit alvast zijn belangrijkste plaat geworden, tot me gekomen op een leeftijd dat ik muzikaal in feite nog een maagd was maar me altijd bijgebleven en een album dat ik nu, terwijl ik slechts enkele jaren meer verwijderd ben van een halve eeuw leven, ook nog steeds imponerend vind. 

Beluister hieronder het volledige album:

06 december 2018

Jesus And The Christians


In 2013 brachten Jesus And The Christians al eens het amusante The pros and cons of hell uit en nu blijkt deze gelegenheidsband zowaar de soundtrack gemaakt te hebben bij een film waarin de Sint zélf gestraft wordt en vervangen door Cindy Claus. Die film heet, net als deze EP, The coming of Cindy Claus.
Deze verzameling songs is heterogener dan een verzameling "gevonden voorwerpen". The return of the outer space kittens klinkt alsof de kinderen van Jean-Michel Jarre tijdens vaders afwezigheid toch aan zijn spullen zaten, Lick pussycat! Lick! Lick! is French kiss van Lil Louis all over. History's most evil monsters: Sinterklaas is een apocalyptische instrumental en Attack of the vixen: time to surrender klinkt als de new age die uit de luidsprekers komt in de wachtzaal van de kinesiste. Kill yourself like nobody is watching is geile eighties electropop zoals we die in decennia niet meer gehoord hebben.
U hebt het intussen vast al begrepen: de goede smaak mag even aan de kant, de ironiemeter behoedt je best voor ontploffen door hem even uit te schakelen en voor de rest: sit back en enjoy!

Beluister hieronder de volledige EP:

05 december 2018

The Girl Who Cried Wolf


The Girl Who Cried Wolf, een vijftal uit Antwerpen, bracht in 2015 het album Ruins uit bij Consouling, een plaat die ik wel wist te smaken (maar die ik toen verzuimde te reviewen in alle drukte). Drie jaar later zit de band bij een ander platenlabel en is er een opvolger: A(r)mor. En over die plaat ga ik dit keer wel mijn licht laten schijnen...
Hoe dreigend de plaat ook begint met Hidden en vooral Healer waarin de gezette atsmosfeer uitstekend zou passen bij een post-apocalyptische film, dat is niet de sfeer die het album overheerst. Naarmate ze vordert, klinkt ze rijker dan dat. Zo is het korte instrumentale Willow tree eerder lieflijk (tot op zekere hoogte) en blinkt Left vooral uit door de rustige zang over een pianostuk dat van Nils Frahm had kunnen zijn. Op Pestilence komt Tim De Gieter (van Every Stranger Looks Like You, die zelf een fantastische plaat uit hebben dit jaar zoals ik hier schreef) meezingen en hij geeft de song extra power mee.
Met deze plaat bewijst de groep zijn plaats duidelijk gevonden te hebben en gegroeid te zijn. Het is reikhalzend uitkijken naar meer want de belofte die ik in A(r)mor hoor, bevalt me uitstekend.

Beluister hieronder het volledige album:

04 december 2018

Jeff Tweedy


Wanneer Jeff Tweedy, frontman van de fantastische maar o zo onderschatte en ondergewaardeerde band Wilco, een soloplaat uitbrengt, horen de oren gespitst te worden. Warm is een plaat geworden die zijn titel helemaal waar maakt en dus erg geschikt is voor deze periode van het jaar. 
Van de meezinger Let's go rain tot de winterse sleper Warm (When the sun has died) ademt dit album immers een gezellige winterse warmte uit. Ja, er wordt gemijmerd (From far away) en alle trucs van winterse sfeermuziek worden bovengehaald (strijkers in How hard it is for a desert to die) maar dat kan me allemaal niet deren, want hey, "'t is the season"... En deze plaat warmt een mens heel goed op, net als een kop hete chocomelk of glühwein.

Beluister hieronder het volledige album:

03 december 2018

Zwerm


Soms stuit een mens al eens per toeval op een band die muziek maakt die je eigenlijk, zo bedenk ik net, bijna enkel per toeval kan ontdekken. Want zeg me eens eerlijk: in welk vakje had ik de muziek van Zwerm moeten ontdekken?
Zwerm is een vierkoppige band uit Antwerpen die experimentele muziek maakt. Hoewel ze al meer dan 11 jaar bestaan, is nu voor het eerst een album van de band op Spotify te beluisteren. Badminton in Tehran telt tien songs en is net geen vijftig minuten lang en wat je erop te horen krijgt, laat zich dus niet voor één gat vangen. Er wordt uiteraard drifig gitaar gespeeld (het hoofdinstrument van de groep) met percussie die de term "drums" duidelijk overschrijdt en net niet zover gaat als bij Einstürzende Neubauten. Samples horen we ook, met in Sinter fragmenten uit een uitleg die een Duitse mevrouw geeft en in Der groove maken de flarden gesproken tekst deel uit van een desoriënterend muziekstuk waar kop noch staart aan vast te knopen valt. Het overvalt me wel meer bij beluistering, dat ik me vooral afvraag "wat doen ze hier nu in godsnaam?". Bob's infinite household appliance groove stuitert zo een beetje alle richtingen uit en Having a tendency to routine lijkt de valkuil der routine nét heel goed te ontwijken. Deze plaat vormt een uitdaging voor de luisteraar, maar geen onoverkomelijke en wie meerdere luisterbeurten de tijd neemt, ontdekt dat er "system to the madness" is.

Beluister hieronder het volledige album. Meer muziek van de band kan je vinden op hun Bandcamp-pagina.

02 december 2018

Lied van de week: week 48 - 2018

Gorik pt. 1 - Zwangere Guy


De Brusselse rapper Zwangere Guy bracht vorig jaar een album uit dat ik wel kon smaken (lees mijn review hier nog maar eens) en brengt in maart 2019 een opvolger uit. De eerste single van die nieuwe plaat gaat niet onopgemerkt voorbij, niet in het minste door de confronterende clip. In Gorik pt. 1 haalt hij immers uit naar zijn gewelddadige stiefvader. Hij was als kind getuige van hoe die zijn moeder behandelde en de video bij deze song verhult niets. Het is een statement om u tegen te zeggen en het laat niet alleen de achtergrond van de Brusselaar zien, maar maakt het rauwe en pijnlijke van partnergeweld wel heel zichtbaar. Wat mij betreft, verdient hij daarvoor lof. Want verheerlijking van geweld en het afronden van scherpe kantjes, dat zien we veel te vaak om ons nog goed te realiseren hoe hard intrafamiliaal geweld binnenkomt bij een kind, dat er vaak getuige van is.

Je kan deze song hier kopen.

Lyrics:

Ik hoor ze roepen ja de Guy die is ni zo gewoon
Was alles simpel, hoorde ik geen stemmen in mijn hoofd
Verleden weggesmoord
Mijzelf 1 zaak beloofd
Ik ga ni terug naar al die dagen zonder fucking hoop
Dezelfde kleur van bloed
Hetzelfde DNA
I'm sorry mama ik moest verder gij waart afgedwaald
Ik had geen fucking keuze, gij had maar voor te kiezen
Hoe kunt ge uw eigen zoon en dochter door een lul verliezen
De waarheid die komt altijd uit een kindermond
Ik zou hem killen mocht ik kunnen, heb een korte lont
Mijn dwaasheid werd gevoed door heel mijn achtergrond
Ik zou wel willen maar mijn vader zei dat ik niet mocht
Als dat is hoe het zit, dan ben ik het zat
Moest slapen op de grond omdak geen kamer had
Mijn toekomst werd beslist door een vuile rat
Ik zeg het nog is zou hem killen ook al zat ik vast

Sinds mijn 13 zit ik standaard vol met haat
En sinds mijn 16 hebk haar amper nog gepraat
Sinds een jaar of 6 is alles echt gedaan
Nu spit ik track na track hoe dak die mother fucker haat
Mijn moeder werd geslagen door een vuile hond
Verkracht, misbruikt waar mijn kleine zus bijstond

Geduwd met de rug tegen de muur
Ge waart gehuwd met een klootzak en verloor elke structuur
Mijn eerste 13 jaar waart ge altijd daar
Maar de scheiding met ons pa heeft u amper deugd gedaan
Als kind blijf ik altijd op u kwaad
Maar als de man die ik nu ben blijf ik altijd uw soldaat, mama
Ik doe dit ik voel het ik moet het ik zoek het 't is troebel de tranen die vloeien blijf hem vervloeken
Een echte man met kloten die slaagt nooit een vrouw
En elke sukkel die dat doet slaag ik bont en blauw
Puto, nu zit ge in de bak
Goed zo, kocht een blaffer maar een kogel is voor u te goedkoop
Vuile verslaafde zonder ruggengraat
Heb geen genade ik begraaf u met uw grote smile
Pissend op uw graf voor alles wat ge haar hebt aangedaan
Ik eindig in de bak maar ik doe dit voor haar familienaam
Smijt u waarschijnlijk in een Waals kanaal
Kijk ik sta klaar aan de poorten van den Berkendael

Dat is den vrouwenbak voor al mijn trouwe luisteraars
Yes ik speel open kaart al sterf ik als een moordenaar
Grote woorden uit een kleine mond
Ben de knikker en gij hangt eraan, stukske stront


Ik ging van psycho naar paat
Naar extreem delicaat
Kijk ik nam elke dag dope
Verkocht het door op de straat
Was te dom en naïef
Dus daarom deze brief
Naar mijn moeder dat ik nu al fucking 4 jaar niet zie
Hey yo mama i'm good
Mijn platen worden gedraaid
Heb geen schulden bij niemand en zelfs een beetje gespaard
Kijk ik wou dat ge het wist
Ik heb u jaren gemist
Waarschijnlijk had ik nooit gerapt zonder die lul in zijn kist
Vergeet nooit wie ge zijt, wat er u overkwam
Ik dacht die shit ligt aan mij, gelukkig spreekt ge met zus
Ik heb de dagen geteld tot het gedaan is met hem
Ik overleef wel op aarde totdat hij brandt in de hel

01 december 2018

Gazelle Twin


Wie graag en veel naar klassieke muziek luistert, kent de iconische platenhoezen van Deutsche Grammophon, met het gele logo. Daar doet de hoes van de nieuwe plaat van Gazelle Twin mij onmiddellijk aan denken, al hebben ze de rustieke aanblik enigszins verknipt waardoor hij luguber en onrustwekkend wordt. Dat is ook ongeveer wat dit duo met muziek doet: ze verknippen alles tot het als een brij klinkt waarin je gelukkig nog wel melodie en structuur kan herkennen maar toch een eigen universum en geluid creëert, een beetje zoals Aphex Twin.
Op Pastoral brengen ze een post-ironische knipoog naar rockmuziek en dance, in een mengvorm die als een hybride in geen vakje thuishoort. En toch: ik ben er weg van. Meer zelfs: het is een geniale combinatie, een afrekenen met genres waardoor iets nieuws kan ontstaan. Deze plaat is een pak beter dan hun live-show die ik in 2015 zag op Pukkelpop. De band heeft immense sprongen voorwaarts gemaakt. Meer dan ik van me van die show herinner, zijn ze erin geslaagd de songs body te geven, structuur en schrikken ze niet meer af. Dit is natuurlijk geen hitparademateriaal en ongeoefende oren zullen wellicht snel weggejaagd worden. 
Ik schreef dat Gazelle Twin een duo is en dat geldt voor hun live-shows, wanneer Elizabeth Bernholz zich laat bijstaan door haar man en muzikant Jez. In feite is Gazelle Twin toch vooral hààr project en zou je kunnen zeggen dat het het pseudoniem is voor de Britse waaronder ze haar muziek uitbrengt. Diep geworteld in die muziek is haar gevoel een freak te zijn, een gevoel dat ze kreeg door hoe anderen haar behandelden in de middelbare school. Het is een gevoel dat ze uitstekend muzikaal vertaalt, onder meer in Throne, een song van iets meer dan anderhalve minuut waarin je je in een circus sideshow waant. Diezelfde sfeer wordt verder gedragen in het daaropvolgende Mongrel. Dieu et mon droit doet een beetje terugdenken aan de raves uit de jaren negentig al wentelen hier meerdere muzikale stemmen over elkaar, in tegenstelling tot die vaak eenduidige feestmuziek van weleer. In Dance of the peddlers wordt geknipt en geplakt alsof drie kleuterklassen tegelijk loos mochten gaan en geen enkel stukje muziek of zang bleef ongespaard. Sunny stories heeft iets van ambient house al komen de hoge tonen een beetje in de buurt van de irritatiegrens. Het geniale van Gazelle Twin is dat ze zich net op tijd weet in te houden, zodat je alsnog van deze song gaat houden.
Onder de korte afsluiter Over the hills zit een lichtvoetige folkriedel verborgen (niet echt verstopt want duidelijk hoorbaar) waarmee iets onbestemds wordt gedaan en dat vat de plaat goed samen. Je hoort dingen die je al wel eens in één of andere vorm elders meent gehoord te hebben en dan geeft Gazelle Twin er een draai aan waardoor alle songs, net als de referenties in de hoes, verknipt worden. Waar ik in 2015 nog niet goed kon vatten waar Gazelle Twin daarmee heen wil, is de richting nu duidelijker en ben ik mee in het muzikale verhaal dat deze merkwaardige artieste wil vertellen.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen via hun/haar Bandcamp-pagina:

30 november 2018

Atomic Vulture


Het is wellicht geleden van het live-optreden van Garcia plays Kyuss op Pukkelpop in 2010 dat ik nog zulke goeie stonerrock hoorde als op de EP Stone of the fifth sun van Atomic Vulture. Dit Belgisch trio trapt de EP alvast stevig af met het licht psychedelische Jaguar, waarna Wind zich meer melodieus laat zien. Rain, waarin ook gezongen wordt, klinkt als een mengeling van Kyuss en vroege Soundgarden (denk aan Badmotorfinger). Water klinkt alsof er genoeg van is om een hele woestijn mee te vullen en overweldigt. Op Earthquake gaat het drietal nog één keer voluit al zijn de tempowisselingen het meest opvallend in deze song.
Met deze EP zetten de drie muzikanten zichzelf alvast heel erg op de kaart. En in één en dezelfde beweging slagen ze erop mijn liefde voor stonerrock nieuw leven in te blazen. Ik denk dat ik één van de komende dagen nog eens ...And the circus leaves town van Kyuss ga zoeken in mijn doos met cassettes en nog eens door het huis ga laten schallen.


Beluister hieronder de volledige EP, die je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

Twintig parels per maand: november 2018


De winter lijkt nu echt ingetreden, met guur weer en (eindelijk) koudere temperaturen. Gezellig weer is dit dus om binnen te zitten met een kop warme chocomelk bij de hand en een goed boek op de schoot. En daar horen ook deze maand twintig pareltjes op muzikaal gebied bij:
  1. I do it all night - Ludacris: mijn jongste stiefdochter heeft ook de volwassenheid bereikt (in september al eigenlijk) en dit is een song die zij wellicht zou weten te smaken, net als ik (maar in tegenstelling tot haar moeder)
  2. It's like that - Run DMC: dit ken ik vooral van de remix die Jason Nevins ooit maakte, maar het origineel mag dan wel een pak trager klinken (en dus minder hyperkinetisch), het heeft zeker ook zijn charmes
  3. Queen to the pharaoh - Marianne: ik had het eerder deze maand over de geweldige compilatie Discophilia Belgica waar deze song ook op staat en hij is toch wel mijn favoriet van deze plaat
  4. Miss you - Discohen: Discohen is een project van (onder meer) Pim Van De Werken, een Nederlandse producer, die op Popular positions bekende songs covert alsof Leonard Cohen ze zingt. Deze Stones-cover is alvast een topper
  5. If I were a carpenter - Tim Hardin: tijd voor nog meer nostalgie met deze prachtige ballad gezongen door Tim Hardin
  6. Farm in the middle of nowhere - Buffy Sainte-Marie: deze zangeres mag deze maand zeker niet ontbreken met deze song uit 2015
  7. Lighting fires - Grant McLennan: de zanger van de Australische band The Go-Betweens maakte ook enkele mooie soloplaten, waaronder Fireboy uit 1993, waarvan dit de opener is
  8. Heavenly pop hit - The Chills: onlangs hoorde ik dit prachtig popliedje uit Nieuw-Zeeland nog eens terug en ik vond dat het deze maand niet mocht ontbreken in mijn selectie
  9. Lucky clover - Portland: dit is een Belgische band en dit is hun prachtsingle die ze net uitbrachten
  10. Songwriters on the run - Robert Forster: best wel een grappig titel voor dit liedje van Robert Forster, ook een ex-bandlid van The Go-Betweens trouwens
  11. Return to yesterday - The Lilac Time: dit meer up-tempo nummer zorgt voor wat meer swing en let vooral ook op de mooie zang
  12. The motorcycle song - Arlo Guthrie: Arlo is de zoon van Woody Guthrie, die vooral bekend werd met de song Alice's restaurant, een "talking blues" die zo'n 19 minuten duurt maar live vaak nog veel langer uitgesponnen werd. Deze song staat op dezelfde, gelijknamige LP
  13. Working in the coalmine - Lee Dorsey: prachtige soul van lang voor ik geboren ben
  14. Dreams - The Electric Peanut Butter Company: tijd voor wat psychedelica
  15. Vita voom - Ozric Tentacles: en als we psychedelisch loos willen gaan, doen we dat helemaal met de geschifte bende van Ozric Tentacles
  16. The watcher - Hawkwind featuring Eric Clapton: ook Hawkwind mag niet ontbreken en ik koos voor een song die ze dit jaar samen met Eric Clapton uitbrachten
  17. The nine lifeless daughters of the sun - Nektar: en hiermee keren we terug naar 1972, naar het kruispunt van psychedelica en prog-rock
  18. To hell with good intentions - Mclusky: en na al die "moeilijke" muziek mag het nu wat meer rechttoe-rechtaan met de post-hardcore van Mclusky
  19. The year before the year 2000 - Les Savy Fav: in 2007 bracht Les Savy Fav het album Let's stay friends uit, voor mij nog steeds hun beste plaat. Daaruit koos ik voor deze song
  20. Me and Mia - Ted Leo And The Pharmacists: nog een leuk up-tempo nummertje om mee te eindigen
Beluister hieronder de volledige playlist:

29 november 2018

Mélissa Laveaux


Hoewel de plaat al sinds begin dit jaar uit is, ontdekte ik pas onlangs Radyo Siwèl van Mélissa Laveaux, een Canadese van Haïtiaanse afkomst die haar muzikale roots prachtig gestalte geeft op dit album. 
Heel wat van de liedjes op deze plaat klinken erg aanstekelijk, zoals Tolalito of het bijzonder opzwepende Nibo. Maar ook in rustiger songs als Legba na konsole weet de Canadese je te raken. Jolibwa heeft een Caraïbische feel die de zomer terughaalt en Twa fey klinkt zo smachtend als een vrouw in een onbegrijpelijke taal maar kan klinken.
Deze plaat staat bovendien vol details in de arrangementen die de liedjes een niveau hoger tillen en zo is dit een onverwachte ontdekking op het eind van het jaar.


Beluister hieronder het volledige album:

28 november 2018

Gelezen (119)

Alle mussen zullen sterven - Christophe Vekeman


In Alle mussen zullen sterven laat Christophe Vekeman ons kennismaken met de (ex-, maar zoals gauw zal blijken toch niet helemaal ex-)rocker Graf, die ooit één hit had maar nu zijn tijd verdoet met het veroveren van vrouwen, het drinken van sterke drank en het gebruiken van diverse drugs en het trots rondrijden in zijn Opel Kaddett. Wanneer iemand een vinger uitsteekt naar die wagen, zet dat een hele rij gebeurtenissen in gang die soms hilarisch, soms gewoon grappig en vooral behoorlijk onverwacht (maar toch verrassend clever in elkaar geconstrueerd) blijken...
Dit boek bevat ook nog drie kortverhalen in eenzelfde stijl, met personages die al evenmin als grote helden zullen voortleven, maar eerder tot de losers dezer wereld mogen gerekend worden.

Een revolverschot - Virginie Loveling


Wat is dit een prachtboek van Virginie Loveling. Deze schrijfster, die ik vooral ken van haar dagboeken uit de Eerste Wereldoorlog, blijkt een heel begenadigd auteur. Ze schrijft vlot, erudiet, met mooie zinswendingen en een exquise woordkeus, over het plattelandsleven rond de eeuwwisseling (19e - 20e eeuw). Qua stijl doet het me zelfs een beetje denken aan Jane Austen met diezelfde voorname taal, die elegante zinnen, die prachtige woordenschat. Ik ben zeker van plan meer van haar te lezen. 

Wat is de wat: de autobiografie van Valentino Achak Deng - Dave Eggers


DaveEggers vertelt het verhaal van de Soedanese vluchteling Valentino Achak Deng, die uit zijn dorp moet vluchten bij het begin van de burgeroorlog in Soedan, in vluchtelingenkampen terechtkomt en uiteindelijk naar de VS mag emigreren. Het verhaal is bijzonder actueel gezien de huidige vluchtelingstromen (nog steeds ook uit Soedan trouwens) en terwijl ik op het nieuws verhalen hoor over de ellende in Jemen, verbind ik ze met de beelden die geschetst worden van de wreedheid van zo'n oorlog in dit boek. Eigenlijk zou iedereen dit boek moeten lezen en zich moeten inleven in het verhaal van een vluchteling zoals Valentino om te begrijpen dat dit een probleem is dat niet met oneliners te bevatten valt. 

Oi Va Voi


Na hun platen in 2003 (Laughter through tears) en 2007 (Oi va voi) verloor ik Oi Va Voi wat uit het oog. In 2009 volgde weliswaar nog Travelling the face of the globe maar blijkbaar heb ik toch niet al te veel gemist want sindsdien bleef het stil rond de Londenaars. En nu is er Memory drop, hun vijfde album (want in 2002 brachten ze blijkbaar ook al Digital folklore uit).
Hun muziek wordt nog steeds gekruid door invloeden uit de klezmer, niet zo verwonderlijk gezien hun Joodse roots. Maar ze overstijgen dat genre ruimschoots en brengen een crossover die al die jaren altijd boeiend heeft geklonken en dat gelukkig nog steeds doet. Eén van de troeven van de band is zeker ook de mooie stem van zangeres Zohara Niddam. Haar stem klinkt een beetje als die van Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers. In tegenstelling tot de Belgische zangeres klinkt ze echter een pak rustiger. Dat hoor je bijvoorbeeld in het prachtige Address unknown of Light in your eyes.
De band klinkt bijzonder volwassen en matuur, ongetwijfeld van gevolg van de lange radiostilte en alles wat de muzikanten intussen gedaan en beleefd hebben. Het maakt van deze plaat een luisterervaring om ten volle van te genieten en het maakt me ook benieuwd hoe goed dit live wel niet allemaal moet klinken.

Beluister hieronder het volledige album:

27 november 2018

The Avonden


Beter dan Frits, het hoofdpersonage uit De avonden van Gerard Reve, kan je bij verveling maar je vrienden optrommelen en wat songs inspelen, op een luie en verveelde manier, zo li-fi mogelijk. Het geeft dan niet als je jezelf The Avonden noemt, dat is lekker tongue-in-cheek. Na twee albums in 2016 (God is de liefde en Nachtschade) is er nu een derde plaat, Wat een cirkel is, en ik kan me niet van de indruk afdoen dat mijn voorstelling van hierboven precies is zoals het gegaan is.
Zelden klonk een Nederlands(talig)e band zo rommelig als Pavement en zo lo-fi als de soloplaten van Stephen Malkmus. Je zou bijna geloven dat het hele album in één take opgenomen is. Ook de teksten lijken ter plekke verzonnen, het klinkt als gesprekken tussen licht beschonken, onder invloed van een beetje weed zijnde vrienden. Misschien is er iets mis met me is de steeds wanhopiger wordende gedachte die gevoed wordt door zulke gesprekken wanneer je een klein probleempje met je vriendin bespreekt met je maten en op het einde van de avond heeft het gigantische proporties aangenomen en is de verkoudheid waarover je begon, terminale kanker geworden. Ook songtitels als Ik geloof niet in spoken of Je weet hoe ik denk over dokters laten een band zien die er net als Luc De Vos van Gorky/Gorki in slaagde om alledaagse zin een poëtische wending te geven waardoor ze werken in songs. 
Dit is een heerlijk plaatje om 's avonds bij weg te sluimeren, al half in slaap verzonken maar nog nippend aan dat slaapmutsje dat je jezelf na een zware werkdag beloofd had.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op hun Bandcamp-pagina:

26 november 2018

Teitur Magnússon


Hij ziet er uit als een verdwaalde druïde, de IJslander Teitur Magnússon. Je weet niet goed wat je mag verwachten van zijn muziek: wordt het eccentrieke, mysterieuze post-rock à la Sigur Rós of een soort psychedelische folk? Verrassend is dat de meeste nummers gewoon knappe, slim geconstrueerde en van een mooi arrangement voorziene popliedjes blijken.
Bara þu had zo van Connan Mockasin of Sufjan Stevens kunnen zijn. Geen idee wat het antwoord op de vraag Hverra manna? is, maar het lijkt me iets leuks want deze song geeft me een blij gevoel. Ook Hringaná heeft datzelfde gevoel, met de speelse intro en het schijnbaar gebruik van eenvoudige Casio-synthesizers uit mijn kindertijd en een blokfluit. Ornamental gaat zelfs nog een stapje verder, met een sample uit een taalcursus Frans tussen spacy aandoende muziek. 
Deze IJslander zorgt hier alvast voor één van de opmerkelijkste en meest speelse platen van het jaar en heeft mij extreem nieuwsgierig gemaakt.

Beluister hieronder het volledige album, dat je hier kan kopen op zijn Bandcamp-pagina:

25 november 2018

Schmieds Puls


Oostenrijk staat weliswaar niet hoog op mijn lijstje van muzikaal interessante landen maar af en toe waait er toch iets de Alpen over richting Vlaanderen waarvan ik denk: "mmm, niet slecht". Het Weense trio Schmieds Puls hoort daar bij. Manic acid love is al hun derde plaat. Twee jaar geleden gooiden ze hoge ogen op Eurosonic en hun vorige plaat (die toen net uit was) I care a little less about everything ontving heel wat positieve reacties.
De band kent duidelijk een jazzachtergrond maar lijkt zich ook op zijn gemak te voelen bij popliedjes die richting post-rock aanschurken maar zangeres Mira Lu Kovacs brengt ook vaak klassieke muziek (Purcell, Haydn, Schubert,...) en haar geoefende stem verleent de song enorm veel kracht. Dat kan je onder meer horen in het aan Tindersticks en Morphine schatplichtige Exhausted. De songs op deze plaat weten dan ook te beklijven dankzij die unieke combinatie die hen toch boven het gewone popgewoel uittillen. 
Naarmate de plaat vordert, komt die jazzachtergrond meer bovendrijven, het duidelijkst in Screens (een drukke song toch wel) en The urge of night, dat in de zich herhalende instrumenten wat spiegelt aan Jozef van Wissem.

Beluister hieronder het volledige album:

24 november 2018

Jeditah


Begin oktober bracht de Amsterdamse Jeditah haar debuut-EP Waves uit. De elektropop van de Nederlandse knispert alvast prettig weg op opener The night. Bovendien speelt ze met repetitieve elementen en haar stem klinkt zacht en speels, als het mooie buurmeisje waar je al die jaren stiekem verliefd op was. Die combinatie van eigenzinnige elektronica en bijna kinderlijke spelelementen werkt ook in de andere songs uitstekend. Differently klinkt dan weer een pak complexer en gaat meer de experimentele toer op en het is even wennen maar wie dit nummer meermaals op zich laat inwerken, ontdekt de verschillende lagen die erin verwerkt zijn. Mijn persoonlijke favoriet is toch afsluiter Beth, dat voor mijn part als single ganse dagen de radio mag gijzelen.

Beluister hieronder de volledige EP:

23 november 2018

J Mascis


Om de zoveel jaar brengt J Mascis, frontman van Dinosaur Jr, een soloplaat uit en steevast, zo meen ik te mogen vaststellen, is die niet minder dan goed. Het werk met Dinosaur Jr speelt nog een divisie hoger, toegegeven, maar wat hij solo uit zijn mouw schudt, mag er ook best zijn.
Zo is het ook met Elastic days, dat erg rustig begint met See you at the movies en het daarna nog kalmere Web so dense. Het maakt het de luisteraar mogelijk echt goed naar de teksten te luisteren en dat is bij deze artiest niet altijd het geval. De toon is daarmee gezet, want op deze plaat overheersen niet de brullende en gierende gitaren vol gruis, maar het zijn bijna popliedjes die de Amerikaan ons voedt. En zo is dit alweer een puik plaatje geworden.

Beluister hieronder het volledige album:

22 november 2018

The Good, The Bad And The Queen


The Good, The Bad And The Queen is ook al een project van Damon Albarn (Blur, Gorillaz) en na een succesvolle debuutplaat in 2007 is daar nu plots een opvolger: Merrie land
Het heeft enkele beluisteringen nodig eer je doorhebt dat deze plaat niet zomaar gewoon een leuke, vlot beluisterbare plaat is, maar veel meer te bieden heeft. Jazeker, de sfeer is ontspannen en je wordt vooral vrolijk van dit plaatje maar wie goed luistert, hoort dat Albarn en co hun best hebben gedaan om songs te spelen die net dat ietsje meer hebben. Zo ontspoort Gun to the head op het eind eventjes om dan met een grootse filmfinale te eindigen. Nineteen seventeen heeft iets van dat trillende, vibrerende, dissonante dat liedjes van Radiohead soms ook net dat tikkeltje edgy maakt. The truce of twilight krijgt door de samenzang ook iets bijzonders mee.
The Good, The Bad And The Queen mag voor mijn part nog lang om de tien jaar een album uitbrengen, zolang ze maar geen mindere kwaliteit dan dit brengen...

Beluister hieronder het volledige album:

21 november 2018

Marianne Faithfull


De 71-jarige Marianne Faithfull zong op haar 17e al As tears go by van The Rolling Stones en zo begon een carrière die duidelijk haar sporen heeft achtergelaten. Ook de leeftijd is haar niet genadig geweest (in 2013 viel ze en beschadigde ze een ruggenwervel, ze brak haar heup en haar prothese raakte geïnfecteerd, haar artrose verlamt haar linkerhand). Met al die levenservaring erbij klinkt de herneming van As tears go by op het nieuwe album Negative capability extra treurig.
Die tristesse en de vermoeidheid van een hoge leeftijd klinken ook door op het samen met Nick Cave opgenomen The gypsy faerie queen (hier nog lied van de week). Cave is niet de enige die bijdraagt en wat opvalt, is hoe ook de andere gastmuzikanten nét heel goed zijn in het wenen doorheen muziek: Warren Ellis, Ed Harcourt en Mark Lanegan onder meer. Ook de inhoud van de songs maakt je niet vrolijker: Don't go schreef ze voor haar in 2016 gestorven gitarist Martin Stone, Born to live voor Anita Pallenberg, ooit ook muze van The Rolling Stones en vorig jaar overleden. Of dacht u hoop en vreugde te vinden in They come at night, over de aanslag in Le Bataclan. Deze donkere blues laat horen hoe Lanegan en Faithfull samen perfect de sfeer van net na een aanslag weten te vatten: bevreemding, dreiging, verslagenheid en totale consternatie.
Soms kan je echter gewoon ook schoonheid vinden in de songs en de arrangementen, zoals in de Dylan-cover It's all over now, baby blue. Evenzeer in deze categorie hoort No moon in Paris. En omdat drie een mooi getal is, voeg ik er met plezier ook Witches song aan toe, dat ze ook al zong op Broken English.
De stem van Marianne Faithfull is één waaraan ik telkens wat moet wennen, maar eens dat gebeurd is, groeit deze plaat bij elke beluistering meer en meer en weet ik al dat dit er eentje wordt voor de eindejaarslijstjes.

Beluister hieronder het volledige album:

20 november 2018

Discophilia Belgica


Een opmerkelijke plaat is zeker Discophilia Belgica: next-door-disco and local spacemusic from Belgium 1975-1987, een verzameling bizarre songs bijeengebracht door Loud E en The Wild. Dertig songs, in een eerste deel vooral next-door-disco maar later vooral spacy nummers, worden van de obscuriteit gered en dat is bewonderenswaardig. Lang niet alles is even goed, maar ik hou zelf wel van het geflipte gefluisterd nouvelle vague chanson Ethero-disco van R. Roland, het Rolling Stones met funk mengende King Kong van Carl Watson, Queen to the pharaoh van Marianne (Boney M meets Luv meets goeie disco), It's magic van Carl Candy And The Candy-Chicks en Cosmos 81 (van The Rogers) dat klinkt als Kraftwerk indien dat geen serieuze Duitsers maar frivole Fransen waren geweest.
Ontdek zelf pareltjes en hou intussen een lounge feestje met deze muziek op de achtergrond.

Beluister hieronder het volledige album:

19 november 2018

Lied van de week: week 47 - 2018

One trick ponies - Kurt Vile


Bij Kurt Vile weet ik niet altijd goed wat ik ervan moet vinden. Soms heb ik het gevoel dat hij iets te gehyped is, andere keren hoor ik dan een nummer van hem dat ik écht wel heel goed vind. En deze single is in ieder geval één uit de tweede categorie, want ik hou wel van het lekker relaxte lo-fisfeertje dat over dit behoorlijk repetitief maar zo aantstekelijk nummer hangt.

Je vindt deze song terug op het album Bottle it in, dat je hier kan kopen.

Lyrics:

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved them all through many a lifetime
Some are gone but some still strong
Some are weird as hell, but we love 'em
Some are one trick ponies but we embrace 'em
Cuz I've always had a soft spot for repetition

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved you all a long, long time
Looked long into the length of a tunnel
Called all you names, and we was trippin out, cuz we needed a way out
And all them other crystalline mystic rationalizations

Loved them all right down to my soul
Looked well into the depth of a hole
Pondered perpetual motion in the echo
Just like the song if the repeats were long

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names, they echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind

Loved you all a long, long while
And I'd give my left nevermind for one big synchronized smile
Some are one trick ponies, but so am I
Round 'em up into a mixed bag bundle of love now

Loved them all a long, long tick
And it's four, five, six
Prevent your schtick
Throw them at the wall into a mixed bag and see if they stick
And give 'em a glass of water
Give 'em a cherry pie

Loved you all a long, long while
Looked down into a deep, dark well
Called all your names
They echoed down for miles and miles
And all that other mystical, well, never-you-mind
Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.