25 mei 2018

Belgian connection


Een album sampler in de vorm van een EP, als teaser voor het album dat later verschijnt, dat is zelden iets waar ik veel aandacht aan besteed. Maar één van de tweeps die ik volg maakte me hier attent op, ik luisterde ernaar en besloot deze keer een uitzondering te maken.
Drie songs zijn hier terug te vinden, Belgische drum 'n bass en het is (eindelijk) niet eens Netsky wat de klok slaat. Integendeel, de drie nummers zijn een stuk interessanter dan wat onze bekende landgenoot meestal loslaat op zijn publiek. En deze liedjes staan heel wat dichter bij de drum 'n bass die ik vroeger, in de jaren negentig, zo vaak beluisterde. 
Aversive teert in de beste Ed Rush- en Optical-stijl op een pulserend ritme, al laat Bredren de typische diepe bassen van voornoemde grootheden achterwege. Die zijn dan wel weer prominenter aanwezig bij M-Zine en Scepticz (Welter). Ietwat verrassender is Blitzkrieg van Lavance, dat heerlijk speels klinkt en een breder spectrum binnen het genre aanboort.
Deze EP maakt alvast benieuwd naar het volledige album, dat bij Lifestyle uitgebracht wordt op 31 mei.

Beluister de EP hieronder:

24 mei 2018

Gaz Coombes


In 1995 werd ik heel blij van Alright, de onweerstaanbare Britpop-hit waarmee Supergrass in de slipstream van bands als Blur, Oasis en Pulp zijn portie NME-aandacht en globale bewondering oogstte. Wat er van die band geworden is, heb ik moeten opzoeken op Wikipedia (ze splitten in 2010 toen hun zevende album bijna af was). Zanger en frontman Gaz Coombes maakt sinds 2012 dan maar soloplaten en zijn derde album ligt zopas in de winkelrekken van de betere platenzaak.
World's strongest man staat een heel eind af van bovengenoemde single en dat is verrassend voor iemand als ik, die eigenlijk tussen die single en deze plaat niet echt meer naar werk van de man (en zijn ter ziele gegane groep) heeft geluisterd. Dus misschien zijn er onderweg wel al heel wat liedjes gepasseerd die de afgelegde weg verklaren, maar eerlijk: ik zou het niet weten.
Eén song die alvast heel erg blijft beklijven bij mij, is het trage, uitwaaierende Slow motion life. Gaz zingt erin alsof hij alle tijd van de wereld heeft nu hij niet langer wereldberoemd is én tegelijk een heel dringende, heel persoonlijke boodschap heeft voor je. Het is overigens niet het enige liedje dat vele luisterbeurten waard is. Wounded egos zit al goed in elkaar en dan heb je halfweg nog plots die details nog die je bijna van je sokken blazen. In waves klinkt lekker luchtig en vrolijk, The oaks houdt dat gevoel een beetje vast terwijl de zang toch ook een beetje een andere kant opgaat (en vreemd genoeg moet ik bij deze song altijd aan Uncle Wellington denken). Vanishing act tenslotte voegt een snuifje punk toe aan het geheel. 
Misschien verdient Gaz Coombes wel dat ik zijn vorige platen (en die van Supergrass) alsnog wat aandacht schenk, want de derde langspeler van deze man uit Oxford heeft me aangenaam verrast.

Beluister hier het volledige album:

23 mei 2018

Arsenal


Arsenal klinkt in Amplify, de eind vorig jaar verschenen single, als een kruising tussen exotische bands en Arcade Fire. Je zou die song het tropisch broertje van Everything now kunnen noemen. Of ik daar zo gelukkig mee ben, is een andere vraag. Zoals je hier kan lezen was ik immers niet onverdeeld gelukkig met de recentste plaat van Arcade Fire en ik behoef dus niet echt een band die hetzelfde pad bewandelt. Ook in de recentste single, Whale, hoor je daar nog echo's van, maar gelukkig al iets minder.
In the rush of shaking shoulders, het nieuwe album, bevat nog meer aanstekelijke kandidaat-singles, zoals Bend in the river (even verslavend als een zak chips), Sometimes (met een heerlijk opzwepend ritme), het ietwat dromerige Jellyfish of het poppy Stick and groove. Toch valt deze band niet voor één gat te vangen en zoeken ze afwisseling in Afrikaanse ritmes en gezangen: het korte intermezzo The Babalawo at 5.30 AM, het voortstuwende en onweerstaanbare Afrodisia Lagos en het rustige, met parlando doorspekte A prayer for Olayinka.
Arsenal slaagt er op deze plaat in om die voor hen typische mix van westerse dance met niet-westerse, soms zelfs vrij traditionele muziek tot een heel interessant geheel te maken, dat ook nog eens afwisselend genoeg is om onze aandacht de volle 47 minuten vast te houden.

Beluister hieronder het volledige album:

20 mei 2018

Thomas Bryan Eaton


Ooit kreeg ik, ten tijde van mijn Engelstalige blog, een album toegestuurd van Thomas Bryan Eaton, zijn debuutplaat Dreams, demons and butterflies, met de vraag het te vermelden op mijn blog. Die blogpost kan je hier nalezen. We zijn vrienden op Facebook geworden, al zou ik het eerder als "vage kennissen" omschrijven". En zo zag ik dat hij een nieuwe plaat uitheeft: Been through this before. En toen ik ze beluisterde, gebeurden de vreemdste dingen...
Mijn dochter, die zowat alle muziek waar ik naar luister -er staat hier zo goed als constant muziek op- maar niks en "saai" vindt, stond zowaar te dansen op de songs. Meer zelfs: ze begon bijna luidop mee te zingen en genoot duidelijk van de aanstekelijke deuntjes. Dat zou me, gezien ik zelf deze plaat ook best wel kan pruimen, niet hoeven te verbazen, maar hey: MIJN DOCHTER????
De in Nashville residerende artiest maakt, zoals je daar mag verwachten, country. Gelukkig niet de cheesy versie die de Amerikaanse hitlijsten heeft ingenomen (à la Garth Brooks of Billy Ray Cyrus) maar de zuivere, authentieke en behoorlijk traditionele vorm komt ons aanwaaien in de negen songs die de plaat telt. Zo horen we op Loretta de viool die we van een fiedelende hillbilly verwachten en is Why won't you let me in your heart een countryballad van de puurste soort, met die haast wenende gitaar. Meer uptempo maar minstens even goed is Keep me coming back, een song waar niemands benen (ook niet die van mijn dochter dus) stil kunnen blijven... 
Thomas Bryan Eaton heeft een knappe plaat afgeleverd en al is hij in deze contreien schier onbekend, hij verdient ook Vlaamse luisteraars. Wat zeg ik, hij verdient luisteraars over de hele wereld. En nu de vingers kruisen dat hij ooit eens afzakt naar hier zodat ik hem ook eens live aan het werk kan zien...

Beluister hieronder het volledige album, dat je via zijn Bandcamp-pagina hier kan kopen:

19 mei 2018

Ray LaMontagne


Ray LaMontagne, het klinkt als een Canadees, maar deze singer-songwriter is wel degelijk geboren in New Hampshire in de VS. Hij heeft intussen al zeven albums afgeleverd, het nieuwe Part of the light meegerekend. Om één of andere reden heb ik zijn oeuvre niet zo gevolgd, hoewel ik Gossip in the grain tot de 60 beste albums van 2008 rekende.
Op Part of the light blijkt hij alvast muzikaal een zeer interessante man te zijn, die heel vaak teruggrijpt naar de sound van de seventies. Zo klinkt Paper man als een kruising tussen Pink Floyd (ik hoor er echo's van Comfortably numb in) en een band als America (hij zingt zoals hun zanger op A horse with no name). As black as blood is blue laat de rock langzaam aanslepen maar staat intussen wel als een huis en zou een prima single zijn. De lange afsluiter Goodbye blue sky doet me heel erg denken aan de rustige Neil Young en opener To the sea is een folkdeuntje zoals dat in het genoemde decennium vrij vaak gehoord kon worden.

Beluister hieronder het volledige album:

17 mei 2018

Lied van de week: week 20 - 2018

Action road - Vacation


Vacation is een band uit Ohio die al behoorlijk wat muziek online zette, getuige hun Bandcamp-pagina. Eind juli brengen ze een nieuw album uit, Mouth sounds #2699, en de eerste single daaruit is zopas op de wereld losgelaten. Wie eens goed uit de bol wil gaan, is bij deze mannen duidelijk aan het juiste adres.

13 mei 2018

Retro review: The Sabres Of Paradise


Nadat grunge me de ogen opende voor goeie gitaarmuziek, bezorgen Underworld, Orbital, The Orb en The Chemical Brothers me een gelijkaardige ervaring met dance, en het was in de nasleep daarvan dat ik in de bib de cd Haunted dancehall van The Sabres Of Paradise ooit uitleende. Ook deze plaat liet me horen hoe inventief deze muziek kon zijn en hoe op een interessante wijze elektronische muziek gemaakt werd.
Van de dub in Duke of Earlsfield, vermengd met minimale techno, tot de triphopremix door Portishead van Planet D: het hele album varieert en laat klanken horen in een opeenvolging die je verrassen. Tow truck verheft het geluid van sirenes tot een instrument dat zijn plaats verdient in de songstructuur die erg sixties aandoet. Het futuristische geluid van Tempo 4 laat je je als in een zeepbel voelen. Waar Ballad of Nicky McGuire een eerder traditionele songstructuur volgt, lijkt Jacob Street 7am te freewheelen. De afsluitende titelsong lijkt zo weggelopen uit de soundtrack van een alleszins spannend klinkende film.
Hoewel de eerder vernoemde bands een grotere invloed hadden op mijn luistergedrag, is dit een plaat die ik eens per jaar bovenhaal om te beluisteren. 


Beluister hieronder het volledige album:

12 mei 2018

Ry Cooder


Toen Rock Werchter nog een dubbelfestival was met een editie in Torhout, zag ik op een Westvlaamse weide in 1990 Ry Cooder samen met David Lindley. Meer ongeïnteresseerd een concert beluisteren kan amper, zo'n tien tot vijftien jaar vooraleer ik de waarde van Ry Cooder en zijn oeuvre leerde te waarderen. Sinds ik het licht zag (of toch dàt licht), heb ik me dat al vaak beklaagd, maar ja, het verleden verander je niet meer.
Het verleden en dan vooral muzikale tradities, dat is precies hetgeen waarin Ry Cooder uitblinkt: hij weet het op te rakelen, interessant te maken, eigentijds te maken, al is tijdloos vaak een juistere omschrijving. En daar hoopte ik dus op bij alweer een nieuwe plaat, The prodigal son, die net uit is. Zes jaar zat er tussen de vorige (Election special) en deze.
En ja hoor, we worden opnieuw vergast op songs die zowel vertrouwd als fris klinken, die putten uit genres van de Amerikaanse muziekgeschiedenis die zulke sterke wortels hebben dat ze nooit meer weg te denken zijn uit mijn luisteruniversum. Zo is Everybody ought to treat a stranger right als een chain gang bluessong waarin Cooder de slide guitar hanteert zoals dat toch wel zijn handelsmerk geworden is. De titelsong houdt het midden tussen een bluessong, een gospel en een leuk folkrockdeuntje.
Op dit album vinden we naast nieuwe songs van de hand van Cooder zelf ook herinterpretaties van muziek van onder meer Blind Willie Johnson (Everybody ought to treat a stranger right en Nobody's fault but mine, ook bekend van Led Zeppelin), Blind Roosevelt Graves (I'll be rested when the roll is called) en The Stanley Brothers (Harbor of love). Wat Cooder ermee aanvangt, tart mijn verbeelding: nooit eerder klonk Nobody's fault but mine zo doordringend, zo doorspeend van wroeging, zo fatalistisch en defaitistisch. I'll be rested when the roll is called is heerlijke bluegrass waar je niet anders dan vrolijk van kan worden. You must unload (origineel van Blind Alfred Reed) krijgt een haast Ierse folktoets mee en klinkt als een oproep die je niet wil negeren omdat hij zo mooi geformuleerd wordt. 
Ry's zoon Joachim Cooder speelde net als bij vorige platen een grote rol in het meeschrijven en inspelen van de nummers. Vader en zoon zijn al sinds halfweg de jaren negentig partners in crime in het in leven houden van muziekstijlen die de mainstream moeilijk bereiken. Het begon voor hen samen met A meeting by the river (met de Indische muzikant V.M. Bhatt) en met Buena vista social club, dat Cubaanse muziek heel erg op de kaart zette. Ook hier leidt hun samenwerking weer tot heel wat moois.
Ik kan niet genoeg zeggen hoezeer de hele discografie van Ry Cooder het verdient vaak beluisterd en herbeluisterd te worden door al wie ook maar een greintje interesse heeft in de wortels van populaire muziek. Maar bovenal, en dat bewijst ook deze plaat weer, het is gewoon hemels mooie muziek die je mag absorberen als een spons.

Beluister hieronder het volledige album:

11 mei 2018

Mark Kozelek


Sinds Red House Painters er de brui aan gaven, heeft Mark Kozelek genoeg moois uitgebracht om zowel in mijn hart als dat van mijn lief gesloten te worden. Een deel ervan verscheen onder de naam Sun Kil Moon, andere platen waren echte solo-albums of samenwerkingen met bijvoorbeeld Ben Boye en Jim White (de drummer van Dirty Three en The Bad Seeds). Het is dan ook fijn om te merken dat er een nieuwe (titelloze) soloplaat uit is en na beluistering blijkt die ook nog eens van grote kwaliteit.
Opener This is my town is als een vertelling op sobere muziek en klinkt nooit perfect gezongen maar nét dat werkt zo goed: hier horen we een doorleefde blik op zijn woonomgeving. Ook Live in Chicago en de rest van de songs drijven op die combinatie van parlando en halfzang en een heel eenvoudige instrumentatie. 
In The banjo song klinkt de muziek al eens iets opgewekter, in Sublime eist de drummer de hoofdrol op om een sfeer te creëren van rokerige bars in de late uurtjes en de mooiste song is opgespaard voor het eind: I cried during Wall Street. In die song bezingt Kozelek wat de film met Charlie Sheen in de hoofdrol met hem deed.
Deze plaat is toegankelijker dan Benji, Kozeleks album uit 2014 met Sun Kil Moon dat hem een beetje van mijn persoonlijke radar bracht, en herinnert me eraan dat zoveel mooie muziek in zijn oeuvre te ontdekken valt dat ik hem nog meer mag en durf afvallen.

Beluister hieronder het volledige album:

10 mei 2018

Pinkshinyultrablast


Het Russische Pinkshinyultrablast is duidelijk niet voor één gat te vangen. Dat blijkt onder meer uit de wel heel diverse muziek die op hun derde album, Miserable miracles, te beluisteren valt. Waar het album begint met dromerige indiepop zoals we die vroeger vooral kenden van het 4AD-label (Dance AM, Triangles,...), pakken ze vanaf de vijfde song Blue hour zowaar uit met ambient. Met Taleidoscope nemen ze de draad van de dreampop weer op en zo krijgen we een plaat met twee gezichten. Dat zijn er eigenlijk minstens twee, want in songs als In the hanging gardens klinken ook duidelijk de eighties door.

Beluister hieronder het volledige album:

07 mei 2018

Lied van de week: week 19 - 2018

Go bad with you - The LVE



Misschien herinner je je nog deze review van de plaat van The LVE? Ik was toen vol lof over de Antwerpenaren. Tweeëneenhalf jaar later is er een nieuwe single, als (verre) voorloper van de EP die in oktober zou moeten verschijnen. Go bad with you gaat over het meevoelen met het grote verdriet van iemand die je echt graag ziet.

06 mei 2018

Jan Jelinek


De Duitse muzikant Jan Jelinek heeft een album gemaakt waarop de songtitels langer lijken te duren om ze uit te spreken dan de muziek erachter. Zwischen is, als ik het goed voorheb, zijn twaalfde album. Zijn muziek wordt vaak microhouse of minimal techno genoemd, vermoedelijk omwille van de zeer sobere muzikale omlijsting van de geluiden en stemmen die te horen zijn. In feite is dit album voor een ongeoefende muziekluisteraar een beproeving die bij velen de uitroep "wat een pretentieuze muzikant" zou kunnen ontlokken. Toch vind ik de plaat zelf interessant, al was het maar om het experimenteel karakter en de manier waarop hij er, onder andere door de bondigheid van de songs, in slaagt om een idee net interessant genoeg te houden dat je de aandacht niet laat verslappen. Al moet ik toegeven dat het niet zo eenvoudig is om onderscheid te maken tussen de diverse nummers en dat discussies op concerten als "Was dat nu Lady Gaga, you once said in an interview that you write music for the fashion industry. Is fashion as important to you as music? of Joseph Beuys, it was you who said: democracy is so big one can only sing about it. You recently made your debut as a singer. Which democracy are you singing about?).
Die titels komen natuurlijk uit de (fragmenten uit) interviews met bekende personen die Jelinek gebruikt. Hij knipt en plakt de pauzes tussen de woorden en de non-verbale geluiden die de sprekers maken. Zo bouwt hij zijn minimalistische werkstukjes op. Het resultaat is dus een bevreemdende plaat, een geluidsexperiment dat net interessant genoeg is om heel af en toe eens naar te luisteren en waarvan ik me afvraag hoe dit live zou klinken en of het dan ook genoeg weet te beklijven.

Beluister hieronder het volledige album:

04 mei 2018

Lied van de week: week 18 - 2018

Lord sleep - Elefant



Met leden van The Van Jets, Future Old People Are Wizards, The Arquettes, The Antler King en Drums Are For Parades oogt de samenstelling van deze band al behoorlijk indrukwekkend en Elefant laat dan ook nog eens deze fantastische krautrocksingle op ons los, als voorbode van hun nieuw album.

Het album Konark und Bonark komt uit op 11 mei en kan je hier alvast bestellen.

02 mei 2018

Jesus Jones


Het was in 1991 dat ik kennismaakte met Jesus Jones, de Britse band die vooral in dat decennium actief was. Na een EP twee jaar geleden is er nu, 17 (!) jaar na hun laatste reguliere album, eindelijk een opvolger. Passages duurt nog geen 40 minuten en de 10 nummers kunnen naadloos aansluiten bij het vroegere werk uit de nineties.
Doubt was het album uit 1991 dat ik best wel goed vond (het bevat uitstekende nummers en zelfs (bijna-)hits met Right here right now en International bright young thing) en zelfs opvolger Perverse kon me twee jaar later bekoren. Zoals reeds gezegd liggen de songs op de nieuwe plaat in het verlengde van dat werk, alleen ontbreekt hier een instant uitblinker, een song die boven de andere uitsteekt en die zich in je oor wurmt. In Fall wordt weliswaar een belangrijke rol weggelegd voor de bastonen waardoor dit nummer een lichte dubstep-toets krijgt, maar Chemistry leunt zo dicht aan bij hun radiohits dat het bijna plagiaat van hun eigen materiaal wordt.
Is dit dan een te verwaarlozen album? Niet voor nineties-nostalgici, want wat de band doet (recycleren van hun eigen sound uit dat tijdsbestek) doen ze goed. Enkel die ene song die nét dat tikkeltje meer heeft, ontbreekt, maar anderzijds is geen enkel liedje minder dan goed, en dat is op zich natuurlijk ook een verdienste.

Beluister hieronder het volledige album:

01 mei 2018

Eels


Het is altijd verwachtingsvol uitkijken als er een nieuwe plaat is van Eels. Zeker sinds ik het boek Things the grandchildren should know van frontman E (Mark Oliver Everett) las (hier lees je mijn bespreking daarvan), ben ik nog meer geïntrigeerd geraakt door de songs die bol staan van emoties waarvan ik sindsdien weet welk een levensgeschiedenis er achter schuilt.
The deconstruction is al het twaalfde reguliere album van de band (nadat E ook al eerder twee soloplaten uitbracht). Het is een typisch en daardoor ook zeer herkenbaar Eels-album geworden. Hoogtepunten staan er weer in meervoud op: de rustige opener/titelsong, het meer up-tempo Bone dry, het gezellig rockend Today is the day, You are the shining light en Rusty pipes dat als een tragere update van Your lucky day in hell klinkt. Niet enkel de stem van E maakt dat je meteen welke groep hier aan het werk is. Verrassend is deze plaat dus niet echt en door de vele trage nummers, waarin E je dwingt aandachtiger naar de teksten te luisteren, klinkt het bij momenten wat inwisselbaar. Zelf hou ik niet zo van zeer ingetogen songs als There I said it, Premonition of afsluiter In our cathedral. Mijn lief durft voor die liedjes zelfs het gevreesde woord "saai" in de mond te nemen en ik begrijp haar punt. 
Al bij al is dit dus alweer een goeie plaat, daar niet van, maar ze weet niet helemaal te bekoren of maakt althans niet zo veel enthousiasme meer bij me los. Ik besef dat we door Eels al verwend zijn op vlak van goeie platen, dus ja...

Beluister hieronder het volledige album:


30 april 2018

Twintig parels per maand: april 2018


Nadat we eindelijk ook al eens geproefd hebben van de zomer, is het op het einde van de maand ook tijd om deze twintig parels te savoureren:
  1. Innuendo - Queen: al in 1991, toen Queen dit nummer (en de gelijknamige plaat) uitbracht, was ik onder de indruk van de epische opbouw van deze song. Voeg daar ook nog eens de ste van Freddy Mercury aan toe en je krijgt een song die de bombast net genoeg in toom houdt
  2. Learning to fly - Pink Floyd: MTV had de kwalijke gewoonte (nu ja, hun tegenwoordige programma's zijn een stuk kwalijker natuurlijk en hebben amper nog iets met muziek te maken) om sommige clips echt ontzettend vaak uit te zenden en dan bedoel ik niet de meest actuele songs want dat was al bij al normaal en te verwachten, maar sommige liedjes leken tot hun all-time favorieten te behoren. Deze van Pink Floyd hoorde daar ook duidelijk bij...
  3. Hope of deliverance - Paul McCartney: de ex-Beatle had met deze song in 1993 een kleine hit te pakken
  4. Bad moon rising - Creedence Clearwater Revival: het was pas toen ik Blue moon swamp van John Fogerty leerde kennen, dat ik terug begon te grijpen naar het werk dat hij met Creedence Clearwater Revival gemaakt had. Dit is natuurlijk één van hun grootste hits
  5. Honest with me - Bob Dylan: rond de eeuwwisseling slaagde Bob Dylan er opnieuw in grootse platen af te leveren, waaronder Love and theft waarop je dit nummer kan terugvinden
  6. God's monkey - David Sylvian en Robert Fripp: het was dankzij de broer van mijn toenmalig lief dat ik zowel David Sylvian (Japan) als Robert Fripp (King Crimson) leerde kennen en wel met hun samenwerking, waaronder deze prachtsong
  7. Thirteen silver dollars - Colter Wall: door over deze Canadese country-ster te lezen in The New Yorker, ging ik zijn discografie wat uitpluizen en stoot onder meer op dit mooi nummer
  8. Front row - Melanie Dekker: deze Amerikaanse met Nederlandse roots heeft net een nieuwe plaat uit (Secret spot) en dit is mijn persoonlijke favoriet
  9. Ring of love - Gruppo Sportivo: deze band komt daadwerkelijk uit Nederland en maakt pretentieloze pop waarmee ze zelden potten gebroken hebben maar elk van hun platen is toch wel de moeite waard
  10. Ice cream - New Young Pony Club: een heel toepasselijke song voor het zomerse weer dat al hadden
  11. Marina gasolina - Bonde Do Role: een beetje gelijkaardig klinkt deze Braziliaanse band die ik ooit live op Pukkelpop zag
  12. Let's make love and listen to Death From Above - CSS: CSS staat voor Cansei De Ser Sexy en dat klinkt ongelooflijk intrigerend. Het is een band uit dezelfde scene die ook Bonde Do Role voortbracht (ze waren zelfs bij elkaar platen betrokken) en Death From Above 1979 slaagt erin om net als Daft Punk (in een song van LCD Soundsystem) deel van een songtitel te worden
  13. Flying high - Far Out Monster Disco Orchestra: we blijven in Brazilië als is de muziek hier wel een beetje anders. Het staat op hun dit jaar verschenen album Black sun
  14. You can do it - Al Hudson and The Partners: een echte discohit mag dan ook niet ontbreken
  15. Dreamphone - Peach Kelli Pop: deze maand in mijn zoektocht naar albums waarover ik las, toevallig ook op dit gestoten, dreampop die een beetje doet denken aan de bands op het 4AD-label
  16. Stop moving to Florida - Melvins: ook de Melvins hebben een nieuwe plaat uit, Pinkus abortion technician, en daarop deze song die twijfelt tussen hedendaagse rock en eighties hairmetal
  17. Ono soul - Thurston Moore: ik verwees er al eens naar eerder deze maand in mijn retro review van Dirty van Sonic Youth, en hier is ie dan
  18. Outside your love - Glass Gang: deze band mengt shoegaze met eighties synths, althans volgens The New Yorker, dat me op weg zette om hen te ontdekken
  19. Die Dinge des Lebens - To Rococo Rot: we maken het eerst even wat rustig met To Rococo Rot om zo meteen nog eens wat harder te gaan, vooral met de bassen dan...
  20. Human future - Ram Trilogy: want hier is dus nog een streepje drum 'n bass zoals ik die graag heb
Beluister hieronder de volledige afspeellijst:

28 april 2018

John Prine


John Prine heb ik ooit leren kennen via zijn album Souvenirs, waarover ik in een interview in Humo las dat het een uitstekende plaat was. Daar was alvast geen woord van gelogen. En die inleiding, zo blijkt, gebruikte ik ook al min of meer toen ik in 2016 zijn album For better, or worse reviewde hier. De reden dat ik het nog eens herhaal, is (behalve dat dat altijd het eerste is waar ik aan denk bij Prine) dat hij opnieuw een plaat uitbracht deze maand.
The tree of forgiveness is net als bovenvermelde plaat van anderhalf jaar geleden vooral opmerkelijk door de doorleefde, van levenservaring doordrongen stem. En er zijn natuurlijk de magistrale songs: Knockin' on your screen door is een stamper van een opener, een binnenkomer die meteen de toon zet, afsluiter When I get to heaven is een vrolijke mijmering over zijn eigen dood en Lonesome friends of science is mijn persoonlijke favoriet. In die song vertelt hij over mensen verspreid over de VS en zijn eigen stek in Tennessee en je krijgt zin om naast hem te gaan wonen. 
John Prine is als goede wijn en lijkt dus met de jaren steeds beter te worden. Laten we hopen dat zijn overlijden waarover hij zingt dus nog lang op zich laat wachten en dat hij intussen om de tijd te doden gewoon nog vele van dit soort albums maakt.

Beluister hieronder het volledige album:

27 april 2018

Pieter Vermeyen


Niet alleen wees Music that needs attention me op het bestaan van Hygge (About the art of listening) van Pieter Vermeyen, maar ik dank er ook veel informatie over de plaat aan (lees Theo Volks review hier). Zo leerde ik over het compositieproces, over de veldopnames die hij (en Michel De Vry) maken en de geluiden die je dus hoort (treinen in Fjaele, een koelkast en een watersproeiertje in een huis op Sardinië in Lykke, het klotsende water van een Maltese baai in Taenke).
Het resultaat is alvast een plaat die zowel bij zonsopgang als -ondergang past, een album dat je laat wegdromen terwijl wolken over je hoofd overwaaien en licht en duisternis elkaars plaats innemen. Het is vooral een plaat die je moet durven laten inwerken op je.

Beluister het volledige album, dat je hier kan bestellen op zijn Bandcamp-pagina, hieronder:

26 april 2018

Flav Martin en Jerry Marotta


Via de blog Music that needs attention leerde ik dit album kennen: Soul redemption van Flav Martin en Jerry Marotta. Beide heren hebben al heel wat muzikale watertjes doorzwommen: terwijl Flav al samenwerkte met o.a. Suzanne Vega, Al Stewart en David Crosby, is het lijstje van muzikanten waarmee Marotta werkte nog indrukwekkender. Daarop prijken immers namen als Robert Fripp, Joan Armatrading, Peter Gabriel, Elvis Costello, Paul McCartney en talloze anderen (en niet van de minsten).
Het album dat ze samen afleveren, klinkt zo heerlijk relaxed dat je het gevoel hebt eerder naar een jamsessie onder vrienden te luisteren, gehouden in de tuin na een weldoende barbecue, dan een plaat waar effectief studiotijd voor uitgetrokken werd. Drinking you wordt opgefleurd door een mondharmonica waar Toots Thielemans trots op zou geweest zijn, I knew it was you slaat loom de beentjes uit op een latino feestje en Tell me to my face mag dan wel starten als Cinco de mayo van Ween, het is minder venijnig want veel te veel gedrenkt in de zonsondergang. De accordeon geeft de song een weemoedige toets. 
"Perhaps we can be persuaded by some margueritas" klinkt het in Rio de Janeiro: dat zijn precies de drankjes die erg goed bij deze plaat zouden gaan. Het hoeft niet altijd gin-tonic zijn... 

Beluister hieronder het volledige album, dat je ook hier kan kopen via hun gezamenlijke Bandcamp-pagina:

25 april 2018

Wiegedood


Ten derde male hebben de doden het goed volgens Wiegedood. Voor De doden hebben het goed III verliet het drietal de vertrouwde stal van Consouling maar ze brengen nog steeds atmosferische black metal die je van je sokken zal blazen. Andermaal is de titelsong het centrale nummer op de plaat al weet Parool, de afsluiter die naar een climax toewerkt, die song behoorlijk naar de kroon te steken. De reviews van de voorgangers vind je hier: De doden hebben het goed en De doden hebben het goed II.

Beluister hieronder het volledige album:

24 april 2018

Lied van de week: week 17 - 2018

Esskeetit - Lil Pump


Cool bevonden worden door je eigen kinderen is een onmogelijke opgave, zelfs niet als je gedeeltelijk hun muzieksmaak deelt. Zo houdt mijn zoon wel van hiphop en hij leerde me het lied van deze week kennen. Esskeetit van Lil Pump is een opzwepend nummer zoals ik het wel eens graag hoor.

Je kan het nummer hier vinden.

Lyrics:

Ooh, Lil Pump
Yeah, yeah, brr
Yeah, ooh
Yeah, yeah, ooh, ooh


Only wear designer, esskeetit (ooh!)
Hoppin' out the Wraith, esskeetit (esskeetit!)
Smashin' on your bitch, esskeetit (ooh!)
Runnin' up a check with no limit (yuh!)
Poppin' on X, poppin' on X
Poppin' on X, pills (yuh!)
Got a new car, got a new bitch (ooh)
And I got a new deal (ooh!)
Only wear designer, esskeetit (esskeetit!)
Hoppin' out the Wraith, esskeetit (ooh!)
Smashin' on your bitch, esskeetit (esskeetit!)
Runnin' up a check with no limit (ooh!)
Poppin' on X, poppin' on X
Poppin' on X, pills (poppin' on X)
Got a new car, got a new bitch


And I got a new deal (yuh!)

Pull into the crib like "what up, bitch!"
Got a penthouse, and it on my wrist
And my grandma sippin' on Activis
Got a lot of ice, and I'm cold as shit
And these bitches love to talk a lot
Pull out the Porsche out the car garage
And I never had a job
I'm high as fuck, took a trip to Mars
Ice on ice on ice on ice, took a private jet to Dubai
Gucci better buy y'all flights
Bust down smackin', no light
And she show titties on Skype
Smoke quarter pounds to the face, esskeetit


Everything that you done did, I done did it

Pockets on swole, like it's 24 Fitness
800 bands just layin' in the kitchen


Only wear designer, esskeetit (ooh!)
Hoppin' out the Wraith, esskeetit (esskeetit!)
Smashin' on your bitch, esskeetit (ooh!)
Runnin' up a check with no limit (yuh!)
Poppin' on X, poppin' on X
Poppin' on X, pills (yuh!)
Got a new car, got a new bitch (ooh)
And I got a new deal (ooh!)
Only wear designer, esskeetit (esskeetit!)
Hoppin' out the Wraith, esskeetit (ooh!)
Smashin' on your bitch, esskeetit (esskeetit!)
Runnin' up a check with no limit (ooh!)
Poppin' on X, poppin' on X
Poppin' on X, pills (poppin' on X)
Got a new car, got a new bitch
And I got a new deal (yuh!)

Juliana Hatfield


Wat een verrassing is het om te merken dat Juliana Hatfield, die je vooral kan kennen van haar album Become what you are (met The Juliana Hatfield Three) en haar bijdrage aan It's a shame about Ray van The Lemonheads, nog steeds platen uitbrengt. En nog groter is die verrassing als blijkt dat één van de gitaarheldinnen uit de nineties een volledige coverplaat uitbrengt met songs van eighties-icoon Olivia Newton-John.
Het zou erg makkelijk zijn om dat te doen met een air van ironie, van "zie mij eens uitkomen voor mijn guilty pleasure", maar de Amerikaanse gaat net erg respectvol om met het songmateriaal en lijkt echt geïnteresseerd om muziek die duidelijk kwaliteiten herbergt, tot haar recht te laten komen. Have you never been mellow bijvoorbeeld bedient ze van net genoeg emotie en ze is verstandig genoeg zich te beheersen. Deze song is immers makkelijk in de productie tot een mierzoet nummer te bewerken, maar met gevoel voor gematigdheid doet de zangeres uit Boston het hier precies goed. 
Ook de hits worden met zorg benaderd. Physical drijft op een gitaar die heel eighties klinkt en hier ligt de stem van Juliana Hatfield heel erg in de buurt van Olivia's. In Hopelessly devoted to you horen we het smachten als van een achttienjarige maar dan zonder alle drama. En Xanadu klinkt behoorlijk fris in het nieuwe jasje dat hier aangemeten wordt.
Juliana opent én sluit het album met I honestly love you en we zijn heel erg geneigd haar te geloven. Het respect en de liefde voor het meisje uit Grease klinkt door in elke noot.

Beluister hieronder het volledige album:

23 april 2018

Gespot voor u: Duet For Theremin And Lap Steel


Duet For Theremin And Lap Steel is precies wat de naam zegt: een duo waarbij één man de lap steel bespeelt terwijl de ander het vreemdste der instrumenten, de theremin, beroert. Beroeren is misschien wel de beste omschrijving voor een instrument dat je nét niet aanraakt, maar door je hand te bewegen rondom het instrument, breng je de klanken voort.
Dit duo gaat er prat op dat elk optreden een improvisatie is en ze brengen dan ook vooral live muziek uit. Ik leerde ze kennen via de onvolprezen blog Said the gramophone en ben vooral weg van het album 10 dat je hieronder kan beluisteren. Je kan het, net als alle andere muziek van het duo, op hun Bandcamp-pagina terugvinden en kopen. Hun muziek klinkt als een mengeling van soundscapes, ambient en zelfs een beetje post-rock.

22 april 2018

Caroline Rose


Wat een heerlijk poppy geluid overheerst op Loner van Caroline Rose. Of het nu de Japanse bubblegumpop à la Pizzicato Five is op Money of Soul no. 5, de aan Stereo Total herinnerende wacked out pop van Bikini of de tragere pop van Animal of Getting to me, Caroline Rose houdt het midden tussen Charli XCX en een Tori Amos-spinoff die resoluut kiest voor hitparademateriaal. Het maakt van deze plaat een poppareltje zoals je er maar zelden hoort en het is behoorlijk verslavend. 

Beluister hieronder de volledige plaat, die je hier kan kopen op haar Bandcamp-pagina:

21 april 2018

Indianizer


Fiat en Juventus zijn de bekendste exportproducten uit Turijn en er zal veel meer nodig zijn dan het album Zenith om daar Indianizer aan toe te voegen. Toegegeven, eer je in de muziekwereld zo'n status bereikt, moet je niet alleen heel goed zijn maar ook heel veel geluk hebben: op het juiste moment met de juiste muziek via de juiste kanalen de juiste mensen bereiken. Dus de vergelijking is wat oneerlijk natuurlijk.
Bovendien grossiert het viertal in genres als psychedelica, cumbia en tropical beats (naast de obligate scheuten rock en electronica) en dat zijn genres waarnaar het in hitparades vaak zoeken is als naar een speld in een hooiberg. De psychedelica vliegt ons om de oren in Dawn, de opener, Hypnosis, Mazel tov II en Bidonville. Meer zuiderse muziekjes horen we in Get up! en Hermanos nascondidos. Daarmee varieert de band in de 40 minuten die de acht nummers in beslag nemen voldoende om onze aandacht vast te houden. Dit is geen grootse plaat, geen wereldbestormd album maar wel een zeer aangename en behoorlijk zomerse verzameling songs.

Beluister hieronder het volledige album:

Klik op oranje tekst om de links te volgen en blauwe links voor de mp3's.